Taneczny apel do włodarzy

[Gość: KIKA]

Bravo Panie Mirosławie i Panie Leszku, Matko Przenajświętsza oby się spełniły
te "żądania"

Taneczny apel do włodarzy

[Gość: giger]

Miasto Gdańsk przeznacza na działalność teatrów tańca sumę trudną do
określenia (...) Łatwo zatem przeliczyć, że samorządy wspierają
scenę taneczną kwotą w granicach 50 tys. zł rocznie.
To jak w końcu jest Panie Mirosławie? :)

[Gość: giger]

Na ogromnym ekranie zobaczyliśmy ciąg zmieniających się obrazów,
m.in. fragmenty umów o przyznanie stypendium, klęczące w błagalnej
pozie kościotrupy, zwitki banknotów czy rysunek dłoni ułożonej w
gest uważany za obraźliwy, a znaczący - delikatnie mówiąc - "odczep
się". Na te obrazy nakładany był, powracający niby refren, herb
urzędu marszałka woj. pomorskiego.

Czytaj dalej »

Całe przedstawienie nie było jednak agresywne czy obraźliwe dla
kogokolwiek. Oby napewno? :)

[Gość: e-teatr]

Drzewko wiadomości
Taneczny apel do włodarzy (Mirosław Baran)
Jak widać jest w końcu powód dla którego tego wybitnego uznanego acz
nie rozumianego artysty władze trójmiasta nie mogę docenić w sposób
właściwy. wiemy,ze Artysta znalazł schronienie za państwowe uczciwe
pieniądze i do przytułku sceny dramatycznej w Łodzi zakotwicza.
Dzięki wielkiemu Huudiniemu polskiego teatru Brzozie Zbigniewie
będzie mógł parodiować cały świat tańca. A Prezydent Kropiwnicki
będzie Go oklaskiwał w pierwszym rzędzie. Łódzcy włodarze chętniej
by dali pieniądze na film o bohaterach Westerplatte.. nie wnikając
czy są w scenariuszu piękne treści o bohaterstwie żołnierza
polskiego. Wszak Łódź jako tygiel kultur zniesie i zmiesza
wszystko.. To duże miasto w sercu Europy o ogromnych planach i
ambicjach. I lubi ludzi ambitnych.. i docenia. Artyści odrzuceni
hurmem do Łodzi!!!

Tu jest dla was miejsce i kasa. Tu was docenią jak należy ... nawet
kosztem innych artystów , których na bruk najwyżej się pośle. A, co
tam...

subretka, Dziś, 14:10

odpowiedz 2008-08-29 14:25:130000-00-00 00:00:00




Łódź. Zwolnienia w Nowym
W Teatrze Nowym 13 aktorów straciło pracę. To jedno z największych
zwolnień grupowych w ostatnich latach w polskim teatrze. Osiem osób
odwołało się do sądu. - Etaty traktowane są jak dożywotni przywilej
pracy w jednym teatrze. To nienormalna sytuacja - uważa Zbigniew
Brzoza [na zdjęciu], nowy dyrektor artystyczny Nowego, z którym
rozmawia Krzysztof Kowalewicz z Gazety Wyborczej - Łódź.

«Krzysztof Kowalewicz: Przez ostatnie lata zespół Nowego był
rekonstruowany raczej przez rozbudowywanie składu. Dlaczego dopiero
Pan zdecydował się na jego zmniejszenie? Zbigniew Brzoza: Nie
rozmawiamy o fabryce gwoździ, gdzie chodzi o to, żeby pielęgnować
pewną stałość i dbać jedynie o wzrost produkcji. Teatr jest miejscem
twórczym. U nas etaty aktorskie traktowane są jako dożywotni
przywilej pracy w jednym teatrze. To nienormalna sytuacja. Na
szczęście Unia Polskich Teatrów na wzór tego, co obowiązuje w innych
europejskich krajach, dąży do tego, żeby w tworzonej ustawie o
teatrach był zapis, że czas pracy aktora w teatrze jest związany z
kontraktem dyrektora. To najrozsądniejsze rozwiązanie dla teatrów
zespołowych. Po pierwsze: buduje poczucie więzi między dyrektorem
artystycznym a zespołem, bo przecież jedziemy na jednym wózku. Po
drugie: stwarza normalną sytuację dla każdego nowego dyrektora,
który rozpoczyna pracę konstruując zespół od nowa, z kogo chce. W
takiej sytuacji wszyscy mają poczucie, że muszą cały czas nad sobą
pracować, dbać o sylwetkę, sprawność fizyczną, głos, rozwój
intelektualny, pielęgnować organizm. Przez to, że w naszym systemie
etatowym artysta może czuć się niemal bezkarnie, mamy mnóstwo
zaniedbanych aktorów, którzy nie nadają się już do pracy w teatrze,
a wciąż wychodzą wieczorem na deski.

Fajnie jest być aktorem w tak dużym zespole. Można grać w jednym,
dwóch tytułach, a poza tym ma się wolne.

- To chore! A jeszcze bardziej kuriozalna jest sytuacja, gdy mamy 40
aktorów na etacie i 21 gościnnych - tak w mijającym sezonie było w
Nowym. Tylu gościnnych aktorów świadczy o braku zaufania do tych,
którzy są na etatach. To sygnał, że tu się źle działo. Niektórzy
zarzucają mi zwalnianie aktorów bez oglądania spektakli. Te tytuły,
których nie widziałem, dwa monodramy i jeden duo dram, zostawiłem w
repertuarze. Pozostałe spektakle obejrzałem po kilka razy.
Próbowałem wyłuskać najciekawszych aktorów. Zależało mi, żeby
zostało jak najwięcej osób. Niestety, zwolnienia są konieczne.
Inaczej nie da się uzdrowić sytuacji w Nowym.

Rozdawnictwo etatów można nazwać niegospodarnością.

- Nie wiem, z jakich powodów tak się stało. Nie chcę w nie wnikać
ani tego oceniać. Powiem tylko, że w Teatrze Polskim w Poznaniu,
który ma również dwie sceny i podobny budżet co Nowy, na etacie jest
17 aktorów etatowych. Tutaj ideałem byłby 24-osobowy zespół plus
trzy osoby zespołu Leszka Bzdyla (choreograf, tancerz, reżyser,
założyciel Teatru Dada von Bzdülöw - przyp. kk). Wśród pracowników
zaplecza nie ma przerostu etatów. Jednak 40 angaży aktorskich zżera
w całości dotację. Nie mamy pieniędzy na nowe produkcje teatralne.
Zespół aktorski koniecznie trzeba zredukować, bo dobry teatr to
taki, gdzie "III skrzypek" wie, jakie jest jego miejsce w zespole, a
za jego plecami nie stoi kolejny "III skrzypek". To wynika z
szacunku dla aktorów. Z poczuciem stałego miejsca zespół dobrze
pracuje, jest kreatywny i może stawiać warunki. Natomiast aktor, na
którego miejsce zawsze może wejść ktoś inny, jest niewolnikiem. Tak
nie buduje się zespołu, tylko armię, a armia w twórczości tworzy
niezdrową sytuację.

Mam wrażenie, że większość osób w tym zespole bardziej myślała o
utrzymaniu etatu niż o kolejnej roli?

- Trudni mi wchodzić w intencje ludzi, którzy tutaj byli. Nie chcę
tego robić choćby z elementarnego szacunku do nich.

Ci, z których Pan zrezygnował, kompletnie nie nadają się do tego
zawodu?

- Nie jestem Panem Bogiem. Też mam tylko swój gust. Nie oceniam ich
umiejętności. Sądzę, że w wielu innych zespołach mogliby się
odrodzić. Natomiast ja buduję od początku swój zespół i w tej mojej
koncepcji po prostu nie ma dla nich miejsca. Przez ostatnie lata
artystycznie w Nowym działo się niedobrze. Nie było zespołu, bo nie
może go być, kiedy jest taka nadwyżka zatrudnionych aktorów.

Czy tak zwyczajnie po ludzku ludzko decyzje o zwolnieniu były dla
Pana trudne?

- To zawsze boli, ale wiem jedno. Na zwolnienia mogę sobie pozwolić
teraz i za rok o tej porze. Teraz rozstałem się z tymi, z którymi na
pewno jest mi nie po drodzel. Pozostałych, z którymi będę pracował
na próbach, jeżeli się rozminiemy, pożegnam za rok. Jestem jednak
przekonany, że będą to sytuacje wyjątkowe. Wtedy dopiero powstanie
prawdziwy zespół. Wszyscy poczują się pewnie. Będziemy mogli być dla
siebie partnerami i zaczniemy latać razem w kosmos.

Myśli Pan, że po jego decyzjach inni dyrektorzy teatrów nabiorą
odwagi i również zreformują zatęchłe zespoły?

- W każdym przypadku to jest co innego, potrzeba innych metod. To
różni teatr od fabryki gwoździ, o której już wspominałem. Czasem
wystarczą zmiany kosmetyczne, gdzie indziej potrzeba głębokich
reform.

Niektórym aktorom działającym w związkach zawodowych nie dał Pan
rady i na razie zostali w zespole.

- Nie rozumiem w teatrze tego rodzaju postawy. Etos Solidarności
jest mi bliski. Nie zmieniłem frontu, nie zostałem dyktatorem i nie
myślę inaczej. Jednak w teatrze muszą obowiązywać trochę inne
zasady. Porobiło się tak, że zarządy związkowe działają w ramach
przedsiębiorstwa jako miejsce bezpiecznego przechowania. Bardzo bym
chciał, żeby na czele związków w tym teatrze stanęły osoby, które są
największymi autorytetami tego zespołu. Oczywiście nie będę na to
wpływał, tylko apelował.

Proszę podać nazwiska tych związkowych spryciarzy. Niech wszyscy ich
poznają.

- Może pominiemy ten temat. Musielibyśmy wchodzić w spór personalny.
To taka kuchnia teatru, a ja wolałbym serwować gotowe dania. Nie
chciałbym z ludźmi rozmawiać przez prasę. Zostali kiedyś przez kogoś
wybrani na te stanowiska. Nie chcę mówić o szczegółach, bo to
brzydkie rzeczy, które źle odkładają się na wizerunku teatru. Zrobię
wszystko, żeby publiczność nabrała pełnego zaufania do propozycji
artystycznych Teatru Nowego.

***

Zbigniew Brzoza (ur. 1957) ukończył studia prawnicze na
Uniwersytecie Warszawskim i podyplomowe na wydziale reżyserii w
warszawskiej PWST. Od 1997 r. przez dekadę był szefem artystycznym
warszawskiego Teatru Studio, ale pierwsze sukcesy odnosił w 1993 r.
w łódzkim Teatrze Studyjnym. Wygrał konkurs na dyrektora
artystycznego Teatru Nowego, w którym startowało ośmiu kandydatow,
m.in. Olgierd Łukaszewicz. Zastąpi n

Taneczny apel do włodarzy

[Gość: merry]

co nie zmienia faktu, ze jezeli chodzi o taniec i porownamy gdansk chociazby
do bydgoszczy, pozania, i poloudnia polski (krakow, bytom, kielce) to poprostu
wstyd porownywac. poprostu NIE MA GDZIE SIE UCZYC TANCZYC!!!!!!!!! jest szkola
baletowa i tyle, reszta to masa "szkol tanecznych" ktore wyciagaja pieniadze i
daja w zamian mozliwosc podziwiania siebie przez godzine w tygodniu w duzym
lustrze....
i co sie dziwic, wszyscy wartosciowi choreografowie i instruktorzy nie chca
przyjezdzac do gdanska , i nikt w nim nie chce zostac.
niestety... tu nie zarobia, nie zostana docenieni, bo w gdansku jest kicz a
nie taniec. gdansk nie tanczy