Metoda Wojty i inne ...

[nightwoman]

Witam. Czy ktoś mógłby mi napisać, gdzie znajdę informacje na temat metody
Wojty i innych, które służą wyciszeniu i uspokojeniu dziecka. Pozdrawiam.
Monika

[mami2]

Hmmm, czy metoda Vojty służy wyciszeniu i uspokojeniu? Nie spotkałam się
jeszcze z taką opinią. Jednak nie jestem specjalistą w tej dziedzinie, jedynie
matką dziecka rehabilitowanego. Moze wszystkiego nie wiemZ pewnością pewnemu
wyciszeniu służy metoda SI (integraci sensorycznej, o ile się nie mylę jest to
terapia stworzona przez psycholożkę J. Ayers, ale i to należałoby sprawdzic

[mami2]

www.alkon.pl/reha/rdzie.htm
to pierwsze co wyskoczyło w wyszukiwarce na ten temat. Mam świetną ksiązkę red.
dr G. Banaszek o terapii metodą Vojty, ale w tej chwili nie mam za bardzo czasu
by do niej zagladnąc. Z reszta musiałabym wiedziec co Cie dokładnie interesuje.

Vojta

[aetas]

Lista fizjoterapeutów:
www.vojta.com.pl/
www.fizjoterapia.pl/op_voj.html
Oficjalna strona, niestety, nie ma wersji polskiej:
www.vojta.com/

NDT - Bobath

[aetas]

Ośrodek Terapii NDT (też jest o metodzie):
www.terapia-ndt.waw.pl/podstrony/metoda.html

www.fizjoterapia.pl/article001.php?dalej=21
Polskie Stowarzyszenie Terapeutów NDT:
www.ndt-bobath.pl/

Integracja sensoryczna

[aetas]

Artykuł:
www.poradnia.ids.bielsko.pl/aktualnosci/integracja_sensoryczna.html

Literatura:
Kathy Heydt, Monika Allon "Integracja sensoryczna" tłumaczyła Anna M. Florek
Towarzystwo Pomocy Głuchoniewidomym Warszawa, Poznań 2003
Maas Violet F "Uczenie się przez zmysły: wprowadzenie do teorii integracji
sensorycznej dla rodziców i specjalistów" tł. Ewa Grzybowska, Zbigniew
Przyrowski, Maria Ślifirska Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa, 1998

www.pstis.org/
spet.info.pl/index.php?action=info&subact=dys¶m=5e

Metoda Weroniki Sherbourne

[aetas]

republika.pl/benski/weronika.htm

[aetas]

www.promykslonca.pl/article.php?id=55

o różnych metodach... długie

[aetas]

Metoda Glenna Domana.

Metoda ta jest kontynuacją metody Faya. Powstała w wyniku działalności
fizjoterapeuty Glenna Domana. W 1976 roku założył on Instytut Faya w Filadelfii
(tzw. Instytut Budowania Ludzkich Możliwości).
W metodzie tej wychodzi się z założenia, iż na drodze rozwoju zdrowego dziecka
pojawia się sześć najważniejszych obszarów, służących do pełnego funkcjonowania
istoty ludzkiej. Są nimi: wzrok, słuch, dotyk, ruch, mowa oraz sprawność rąk.
W metodzie Domana przyjmuje się wczesne usprawnianie dzieci. Ma ono doprowadzić
do tego, by nieuszkodzona część mózgu, przyjęła zadania jego uszkodzonej
części. Na pierwszy plan wysuwa się tu koncepcję inteligencji. Zaznacza się
przy tym, że mózg rośnie i wtedy doskonale się rozwija, gdy poza jego
indywidualnymi możliwościami maksymalnie zapewnia mu się ze strony otoczenia
wszystkie możliwości dla rozwoju ruchu, mowy, zdolności manualnych.
Metoda Domana wyróżnia cztery bloki rozwojowe, w ramach których dokonuje się
usprawnienie. Wymienia się zatem:
- Blok rozwoju fizjologicznego, w zakresie którego proponowane jest spożywanie
dużej ilości witamin.
- Blok rozwoju intelektualnego zmierzający do ciągłego doskonalenia intelektu,
dzięki przekazowi „bitów inteligencji”.
- Blok rozwoju społecznego przygotowujący do życia w społeczeństwie poprzez
podanie zasad i norm współżycia społecznego i troskę o rozwój emocjonalny.
- Blok rozwoju fizycznego zakładający osiąganie doskonałości fizycznej za
pomocą pełzania, raczkowania, poprawnego chodzenia, ćwiczeń gimnastycznych.
Usprawnianie metodą Domana stanowi zatem bodźcowanie mózgu odpowiednimi
sygnałami. Dzięki np.wielosensorycznej stymulacji następuje rozwój
poszczególnych zmysłów: dotyku, smaku, wzroku, słuchu.
* K.J.Zabłocki „Mózgowe porażenie dziecięce w teorii i terapii”, Wydawnictwo
Akademickie „Żak”, Warszawa 1998, str.56-59

Metoda SI

( sensory integration )

Inną kompleksową metodą rehabilitacyjną jest metoda nazywana SI (z ang. sensory
integration), czyli integracja sensoryczna. Została opracowana przez psychologa
Jean Ayres, która prowadziła prace badawcze i leczyła osoby ze schorzeniami
neurologicznymi w Instytucie Badań Mózgu Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los
Angeles. Metoda ta polega na integracji czynności zmysłów z właściwą reakcją
ruchową. Jest to możliwe dzięki procesom dokonujących się w mózgu każdego
człowieka, polegającym na odbieraniu, rozpoznawaniu, przetwarzaniu, odpowiednim
interpretowaniu już posiadanych informacji, które mózg czerpie ze zmysłów, a
następnie odpowiada właściwą reakcją ruchową. Dzięki wieloletniej praktyce i
doświadczeniu J. Ayres opracowała sposoby oraz zasady rehabilitacji
przeznaczonej dla dzieci z dysfunkcjami psychoruchowymi. Od roku 1980 stosowany
jest test południowokalifornijski (Test-SCSIT), który określa bardzo dokładnie
rodzaj zaburzenia ruchu oraz czucia. Na podstawie przeprowadzonych badań i
wyników testu opracowuje się dokładne wskazówki terapeutyczne dla każdego
dziecka. Rehabilitacja, zależnie od potrzeb, obejmuje stymulację poszczególnych
zmysłów np. motoryki dużej, motoryki małej, percepcji, koordynacji wzrokowo-
ruchowej itp. Głównymi kierunkami w rehabilitacji są procesy hamowania,
eliminowania lub ograniczania drogą stymulacji negatywnych bodźców, które
występują przy nadwrażliwości układu zmysłów np. nadpobudliwości ruchowej,
trudnościach w koncentracji uwagi, oraz dostarczaniu bardzo silnych,
różnorodnych bodźców przy niedostatecznej wrażliwości układu zmysłów np.;
zaburzeniach ruchowych, percepcji i koordynacji.
Jean Ayres w swojej metodzie rehabilitacyjnej skupiła uwagę nie tylko na
sposobach postępowania z dzieckiem, u którego występują zaburzenia układu
nerwowego, ale również na zaburzeniach emocjonalnych, wynikających z
nieustannego poczucia niepewności. Uważa, że neurologiczne zaburzenia są
dostatecznym upośledzeniem, ale na szczycie tych zaburzeń dziecko zwykle ma
dodatkowe upośledzenie, którym jest negatywne samowyobrażenie. Istnieją trzy
przyczyny negatywnego samowyobrażenia: to, w jaki sposób funkcjonuje układ
nerwowy, poczucie frustracji i niewystarczalności, które pojawia się wtedy gdy
dziecko nie potrafi wykonać dobrze czegoś oraz gdy inni ludzie negatywnie
reagują na to, co dziecko zrobiło .
Stymulacja dziecka polega na dostarczaniu odpowiednich bodźców poszczególnym
zmysłom najczęściej podczas zabawy lub wykonywania określonego zadania. W
rehabilitacji biorą udział przede wszystkim rodzice, którzy otrzymują od
terapeuty wskazówki i zalecenia dotyczące zasad postępowania z ich dzieckiem.
Jednak rodzice bez fachowej pomocy specjalistów i wykorzystania odpowiedniego
sprzętu rehabilitacyjnego nie są w stanie samodzielnie pomóc swojemu dziecku.
Wraz z nimi współpracują psycholodzy, pedagodzy, logopedzi oraz rehabilitanci.
W województwie katowickim tylko jeden Ośrodek Rehabilitacyjno-Wychowawczy (ul.
Ułańska 5a w Katowicach) ma prawie całkowicie wyposażoną salę rehabilitacyjną
do SI.

Większość ośrodków specjalistycznych województwa dysponuje odpowiednim sprzętem
rehabilitacyjnym, umożliwiającym wykorzystywanie tylko elementów terapii SI w
rehabilitacji dzieci. Spowodowane jest to brakiem środków finansowych,
odpowiednio dużych sal w których można zainstalować specjalistyczny sprzęt, a
także niewielką liczbę terapeutów mających odpowiednie kwalifikacje pozwalające
pracować tą metodą. Ze względu na zabawowy charakter terapii elementy metody SI
chętnie są wykorzystywane przez terapeutów i rodziców w pracy z dziećmi.

napisane przez: Małgorzata Kantyka


Metoda Bobathów


Karel i Berta Bobath są Czechami mieszkającymi w Londynie. W latach
czterdziestych zaczęli rozwijać i stosować nową, opracowaną przez siebie metodę
rehabilitacyjną o charakterze neurorozwojowym. Swoją koncepcję oparli na
wnikliwej obserwacji dorosłych pacjentów oraz dzieci w różnym wieku u których
nastąpiły zmiany w prawidłowym funkcjonowaniu ośrodkowego układu nerwowego.
Porównując i analizując przebieg prawidłowego rozwoju oraz nieprawidłowego
rozwoju psychomotorycznego noworodka, niemowlęcia i dziecka, opracowali studium
zachowań rozwojowych, które służy ocenie stopnia dojrzałości OUN i ocenie jego
funkcjonowania . Poprzez ocenę stopnia dojrzałości OUN można wcześnie wykryć
patologiczne zaburzenia związane z rozwojem ruchu oraz zaprogramować
postępowanie rehabilitacyjne. Postępowanie rehabilitacyjne oparte jest na
twierdzeniu, że cała działalność ruchowa człowieka jest odruchowa, czyli u
każdego zdrowego dziecka na danym etapie rozwoju występują fizjologiczne
odruchy. U dzieci z uszkodzeniami układu nerwowego pewne odruchy fizjologiczne
nie występują w ogóle, inne są patologiczne. Celem usprawniania jest
rozwinięcie odruchów prawidłowych oraz hamowanie odruchów patologicznych z
jednoczesną normalizacją napięcia mięśniowego. Wszystkie ruchy muszą być
kontrolowane rękami terapeuty. Powinny być wprowadzane stopniowo i wolno tak,
aby dziecko mogło włączyć się do terapii. Terapeuta ściśle współpracuje z
rodzicami dziecka, uczy ich nie tylko sposobów prowadzenia ćwiczeń z dzieckiem,
ale uczy zabiegów pielęgnacyjnych, stanowiących nieodłączną część postępowania
usprawniającego. Najważniejszym elementem w tej metodzie jest program
usprawniania. Musi on być opracowany indywidualnie dla każdego dziecka oraz
dostosowany do jego możliwości i potrzeb. Musi zapewniać poczucie
bezpieczeństwa, motywować do ćwiczenia, a także ułatwiać utrwalanie nowo
nabytych umiejętności. Wraz z postępami rehabilitacyjnymi ćwiczenia są
modyfikowane.
Metoda Bobathów stosowana jest prawie we wszystkich placówkach
specjalistycznych na terenie województwa katowickiego. Opracowany przez Bertę i
Karela Bobathów sposób rehabilitowania dzieci z mózgowym porażeniem i dorosłych
z zaburzeniami OUN jes

Bobath, cd, bo mi "ucięło"

[aetas]

Metoda Bobathów stosowana jest prawie we wszystkich placówkach
specjalistycznych na terenie województwa katowickiego. Opracowany przez Bertę i
Karela Bobathów sposób rehabilitowania dzieci z mózgowym porażeniem i dorosłych
z zaburzeniami OUN jest logiczny, zwięzły, nie wymaga zakupu dużej ilości
drogiego sprzętu rehabilitacyjnego. Ponadto jest naturalny, indywidualnie
opracowany dla każdego dziecka, co przynosi efekty, na które tak bardzo czekają
rodzice. Metodę tę stosują przede wszystkim rehabilitanci, ale także logopedzi,
pedagodzy i psycholodzy. Wszyscy specjaliści, którzy pracują tą metodą muszą
ukończyć kurs NDT-Bobath. Kurs taki organizowany jest również na terenie
naszego województwa i - mimo że kosztuje dużo - cieszy się coraz większą
popularnością w kręgach różnych specjalistów. Jedyną przeszkodą
uniemożliwiającą rozpowszechnienie wśród wszystkich specjalistów tej formy
terapii, jest ograniczona liczba kursów i miejsc uczestnictwa w nich. Problemy
dzieci z zaburzeniami układu nerwowego są bardzo rozległe i dotyczą wszystkich
sfer rozwoju psychomotorycznego. Jeżeli dziecko ma kłopoty w poruszaniu się, a
oprócz tego występują u niego jeszcze inne deficyty związane ze zmysłami, to z
pewnością nie ma ono szans na prawidłowy rozwój psychomotoryczny. Dla takich
dzieci niezwykle istotne jest jak najszybsze zdiagnozowanie ich przez lekarzy
oraz wczesne rozpoczęcie terapii z rehabilitantem, logopedą, pedagogiem i
psychologiem. Szybko podjęta i właściwa współpraca wielu specjalistów daje
szansę na wyleczenie dziecka lub przynajmniej na ograniczenie deficytów.
Omówione wyżej metody rehabilitacyjne mają charakter kompleksowy, to znaczy, że
wykorzystują zasadę wielofunkcyjnego usprawniania dziecka z zaburzeniami układu
nerwowego, skupiając się nie tylko na rehabilitacji ruchowej, ale także na
usprawnianiu wszystkich zmysłów i zaburzeń natury emocjonalnej. Różnią się
między sobą metodami, zasadami, sposobami oraz środkami, które wykorzystują do
terapii. Ze względu na braki w wyposażeniu w sprzęt rehabilitacyjny lub
ograniczoną liczbę fachowców mogących pracować daną metodą oraz przeszkody
natury technicznej, organizacyjnej i finansowej w ośrodkach naszego województwa
do rehabilitacji dzieci wykorzystuje się tylko elementy poszczególnych metod.
Trzeba pamiętać, że nie każdą z nich można zastosować w całości, gdyż
rehabilitacja dziecka nie przyniesie pożądanego skutku. Dlatego specjaliści
wybierają dla każdego dziecka indywidualnie te elementy poszczególnych metod,
których zastosowanie zapewnia kompleksowe usprawnianie. Oprócz tego każdy
specjalista współpracujący z rodzicami dziecka musi mieć na uwadze ich sytuację
materialną i możliwości podjęcia przez rodzinę obowiązków wynikających z
rehabilitacji, aby prowadzony proces usprawniania był dla dziecka jak
najbardziej korzystny.

Vojta

[aetas]

Metoda Voyty


Sprawność psychomotoryczna człowieka zależy od wielu czynników związanych m.
in.: ze stanem psychicznym, sprawnością narządów wewnętrznych itd. Zasadniczy
fundament jednak dla osiągania doskonałości psychoruchowej stanowi
skomplikowany proces koordynacji nerwowo-mięśniowej, a głównie jakość napięcia
mięśni i jego rozkład na ciele człowieka. Omawiana sprawność jest wynikiem
dynamicznego dojrzewania układu nerwowego we wczesnym oraz rozwój jego
możliwości w późniejszym okresie życia. Te zmiany w układzie nerwowym warunkują
osiąganie sprawności ruchowej, głównie w zakresie umiejętnego przeciwdziałania
sile grawitacji oraz "ruchu do przodu" umożliwiającego realizowanie własnych
celów i zdobywania wrażeń zmysłowych. Te dwie sfery, ruchu i poznania warunkują
pełen rozwój człowieka. W latach pięćdziesiątych XX wieku Vaclaw Vojta - czeski
neurolog rozpoczyna prowadzić obserwacje dotyczące rozwoju sprawności
psychoruchowej i występujących zaburzeń tego rozwoju. Vaclaw Vojta w badaniach
podkreśla znaczenie plastyczności układu nerwowego, jego zdolności
kompensacyjnych występujących w przebiegu całego życia osobniczego. Prace
autora dotyczą rozpoznawania zagrożeń w rozwoju psychomotorycznym oraz
możliwości i form terapii występujących nieprawidłowości. W zakresie
diagnostyki Vaclaw Vojta podkreślając znaczenie sprawności psychomotorycznej
jako funkcji prawidłowej struktury i sprawności układu nerwowego stworzył
precyzyjny system obserwacji pacjenta. Badanie składa się z ilościowej i
jakościowej oceny: a) zachowań podczas 7 reakcji, zmiany ułożenia ciała w
przestrzeni stosowanych głównie u dzieci do 1 roku życia, b) motoryki
spontanicznej, c) wybranych odruchów pierwotnych. Te obserwacje umożliwiają
ocenę dysfunkcji nazwanej przez autora zaburzeniami centralnej koordynacji z
uwzględnieniem jej stopnia jak i charakteru. W przypadku wykrytych zaburzeń
Vaclaw Vojta proponuje jako terapię prioprioceptywną stymulację globalnych
wzorców ruchowych. Autor przedstawia, że w dwóch kompleksach ruchowych:
odruchowego obrotu i pełzania, zawierają się wszystkie elementy prawidłowego
rozwoju postawy i motoryki ciała, to znaczy m. in.: prawidłowe ustawienie
łopatek i obręczy barkowej, prawidłowe ustawienie miednicy, centrowanie stawów
osiowych, prawidłowe ustawienie kręgosłupa. Wymienione elementy odgrywają
zasadnicze znaczenie dla prawidłowego kształtowania i obciążania stawów, a więc
stanowią istotny czynnik terapii również w dysfunkcjach układu więzadłowo-
kostno-stawowego. Terapia jest mobilizacją układu nerwowego, w odpowiedzi
dochodzi torowania prawidłowego ruchu, w którym ruchy kończyn poprzedzane są
ruchami i stabilizacją tułowia. W terapii pojawiają się reakcje wegetatywne tak
ważne i potrzebne u pacjentów z obniżoną sprawnością ruchową. Terapia wg Vojty
ogólnie przedstawiając powinna być stosowana w zaburzeniach centralnej
koordynacji i związanych z tym stanach dysfunkcji psychoruchowych tj.: od
ciężkich postaci jakimi są mózgowe porażenia dziecięce, uszkodzenia rdzenia
różnej etiologii, uszkodzenia nerwów obwodowych do zaburzeń płynności i
koordynacji ruchu. Terapia wg Vojty stanowi również ważną formę leczenia
usprawniającego w przypadku wtórnych zaburzeń centralnej koordynacji w układzie
więzadłowo-kostno-stawowym. Pozytywna analiza metody Vojty obecna w literaturze
fachowej pozwala przedstawić następujące wnioski o tej metodzie: 1) Precyzyjny,
łatwy i tani system oceny zaburzeń sprawności psychoruchowej. 2) Skuteczny
system terapii stanowiący jedną z głównych metod współczesnej koncepcji
neurofizjologicznej rehabilitacji.

ze strony:
www.dzieci.bci.pl/strony/krzys/metody.html

[aetas]

Metoda Faya

Metoda hipotetycznie zakłada, że rozwój ruchowy dziecka przebiega etapami.
Najniższym stopniem tego rozwoju jest pełzanie homologiczne (jak u żaby).
Podczas tego etapu kończyny dziecka poruszają się jednocześnie. Drugi etap
stanowi homolateralne pełzanie. Wtedy to kończyna górna i dolna porusza się
jednocześnie po tej samej stronie ciała (jak u salamandry). Ostatnim etapem
rozwoju ruchowego jest pełzanie heterolateralne, tj.naprzemienne. Metoda Faya
zaleca stosowanie tych wzorców usprawniania w zależności od możliwości
ruchowych dziecka na danym etapie.
W czasie usprawniania metodą Faya korzysta się dodatkowo ze środków służących
obniżaniu spastyczności oraz pomocnych w opanowaniu mimowolnych ruchów.
Ćwiczenia w metodzie są trudne i wymagają wielokrotnego powtarzania w ciągu
dnia.
* K.J.Zabłocki „Mózgowe porażenie dziecięce w teorii i terapii”, Wydawnictwo
Akademickie „Żak”, Warszawa 1998, str.55 – 56


Metoda Weroniki Sherbourne


Weronika Sherbourne w latach 60 opracowała metodę pod nazwą „Ruch Rozwijający”.
Korzeni metody należy szukać u R.Labama – twórcy gimnastyki ekspresyjnej, a
także w doświadczeniach samej autorki. Celem metody jest wspomaganie
prawidłowego rozwoju dziecka i korekcja jego zaburzeń. Stąd ważne miejsce w
metodzie zajmuje wielozmysłowa stymulacja psychomotoryczna i społeczna, oparta
o ruch, jako czynnik wspomagania.
Proponowany terapeutyczny system ćwiczeń wywodzi się z okresu wczesnego
dzieciństwa z tzw. baraszkowania, które zawiera w sobie element bliskości
fizycznej i emocjonalnej. Jest to zdaniem W.Sherbourne naturalna potrzeba
dziecka do zaspakajania tych potrzeb, poprzez kontakt z osobami dorosłymi.
Powstałe podczas ćwiczeń doznania wypływające z własnego ciała i odczuwanie go
w kontekście z elementami otoczenia, dają dziecku poczucie jego
indywidualności.
Cechą charakterystyczną metody jest rozwijanie przez ruch: świadomości własnego
ciała i usprawniania ruchowego, świadomości przestrzeni i działania w niej oraz
dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi kontaktu.
Metodę W.Sherbourne traktuje się często jako formę niewerbalnego treningu
interpersonalnego. Zajęcia odbywają się indywidualnie bądź grupowo i trwają
ok.30 minut. Partnerami dziecka bywają często ich rodzice. Dzieci nie są jednak
przymuszane do uczestnictwa w zajęciach.
W metodzie wyróżnia się cztery grupy ćwiczeń:
• ćwiczenia prowadzące do poznania własnego ciała
• ćwiczenia pomagające zdobyć pewność siebie
• ćwiczenia ułatwiające nawiązanie kontaktu i współpracy z partnerami grupy
• ćwiczenia twórcze.
Metoda W.Sherbourne zalecana jest dzieciom o zaburzonym schemacie ciała. W
proponowanych ćwiczeniach dochodzi do integracji własnego ciała i jego poznania
(ważne tu jest wyczucie centralnej części ciała tj.brzucha i tułowia). Poczucie
wzajemnej bliskości ćwiczących partnerów, ułatwia akceptację niedoskonałej
cielesności dziecka. Ćwiczenia dają poczucie bezpieczeństwa oraz zaufania do
siebie i do innych. Wykonywane w grupie, budują więzi grupowe i
interpersonalne.
Zajęcia metodą W.Sherbourne stanowią element doskonałej zabawy. Dając chwile
odprężenia, są czynnikiem w rozładowaniu napięć i tym samym obniżają
spastyczność.

* K.J.Zabłocki „Mózgowe porażenie dziecięce w teorii i terapii”, Wydawnictwo
Akademickie „Żak”, Warszawa 1998, str.69-70

[nightwoman]

Dziękuję Wszystkim za odzew. Tak naprawdę nie wiem, o którą metodę mi chodzi,
ponieważ dopiero idę z córką do neurologa, stąd mój post. Ale zacznę może od
początku. Moja córeczka ma 16-cie miesięcy. Urodziła się duża i zdrowa. Poród
bez powikłań. Ale w wieku 4 tygodni zachorowała, lekarz postawił złą diagnozę i
dał antybiotyk. I wtedy wszystko się zaczęło. Mała całkowicie
się "rozregulowała" żołądkowo oraz psychicznie. Biegunki trwające kilkanaście
tygodni nie pozwoliły jej spać, a osłabienie organizmu pociągnęło za sobą
szereg zachorowań, aż do teraz. Ciągłe wizyty lekarzy, badania spowodowały, że
z dziecka radosnego i spokojengo stała się marudna, płaczliwa, bardzo wrażliwa
na ból. Córeczka nie przespała ani jednej całej nocy. Budzi się co pół godziny,
w najlepszym wypadku co 2 lub 3. Nie potrafi spać również spokojnie w dzień.
Zawsze wybudza się z płaczem lub krzykiem. Wierci się, płacze, stęka przez sen.
Świetnie się rozwija, jest bardzo żywa. Wszędzie jej pełno. Ma problemy z
zaśnięciem i spaniem. Ostatnio pediatra stwierdził u niej nadpobudliwość psycho-
ruchową na podstawie obserwacji (mała jak widzi lekarza wpada w histerię) i
zapisał jej Relanium. Nie podałam, bo się po prostu boję. Dlatego dziś
zadzwoniłam do pani neurolog i ta stwierdziła, żeby jej tego absolutnie nie
dawać, bo można dziecku pomóc ćwiczeniami, które podobno dają świetne efekty.
Czy ja faktycznie mam dziecko nadpobudliwe, czy tylko zniszczone przez lekarzy?
Czy faktycznie są metody ćwiczeń, które mogą jej pomóc? Pozdrawiam. Monika

[mami2]

Nightwoman,
piszesz, że twoje dziecko ze spokojnego z czasem stało się marudne. A ja się
tak zastanawiam, czy ono aby takie od zawsze nie było? (na to tylko ty mozesz
odpowiedziec..) Skoro zachorowała w czwartym tygodniu, to z tego wynika, że
były tylko cztery tygodnie kiedy mała zachowywała się powiedzmy jak zdrowy
noworodek. Często tak jest, ze dzieci z niewielkimi zaburzeniami
neurologicznymi już we wczesnym niemowlęctwie zachowują się płaczliwie i
marudnie. Wiele z nich rozwija się całkiem dobrze nawet bez
rehabilitacji. "Kwiatki" po zaburzeniach neurologicznych wychodzą u niektórych
z czasem. Jedną z pozostałości są zaburzenia zachowania. Czy czasem nie było
tak, że to po prostu fatalalny zbieg okoliczności z tą jej chorobą?
Z pewnością taka stresująca kilkutygosniowa, czy wręcz kilkumiesięczna sytuacja
nie wpłynęła na dziecko pozytywnie. Ale nie wiem czy nadpobudliwośc u dziecka
mogą wywołac nawet tak traumatyczne przezycia. Z pewnoscią prowadza one do
jakichs zaburzen psychiczno-emocjonalnych, ale czy do nadpobudliwosci?
Nadpobudliwośc to jednak zawsze sprawa zaburzen w pracy mozgu.
Ja bym zrobiła tak: po pierwsze zmieniła pediatrę. Bo:
- nie wiem czy to on, ale postawił błędna diagnozę
- nie zwrócił uwagi w ciągu kilku miesięcy zycia dziecka na nieprawidłowosci i
nie skierował do neurologa (to niestety norma)
- stwierdził nadpobudliwośc psychoruchową u 16 miesięcznego dziecka (co jest
ewidentną bzdurą), mógł ewentualnie stwierdzic zachowania idące w tym kierunku
- wreszcie kazał podac Relanium (co dla mnie opiera się o jakąs wiedzą medyczną
sprzed 30 lat conajmniej)

Koniecznie idż do neurologa i psychologa dziecięcego. Jezeli dziecko jest
sprawne fizycznie to raczej nie zastosują u niej metody Vojty. Stawiam na SI.
Na koniec. Mój syn też urodził się bez powikłań. Dostał 10 pkt. Byl okazem
zdrowia. W trzecim miesiącu okazało się ze przeszedł wylew do mózgu II st.
Kiedy i jak to się stało? Na te pytania nigdy nie znajdę juz odpowiedzi...
Zaznaczam, że nie jestem lekarzem. Moje opinie przedstawione tutaj, to jedynie
subiektywna ocena matki dziecka rehabilitowanego od 16 miesięcy. Mogą byc więc
zupełnie nietrafione i nie nalezy brac ich za pewnik

[halina.kantor]

Dziecku na pewno może pomóc terapia SI, czy metoda Denissonów, czyli
kinezjologia, a wizyta u dobrego neurologa nie zaszkodzi, a później u dobrego
psychiatry dziecięcego, a Relanium to głupota, bo to na pewno nie pomoże, a
zaszkodzić może.

[gabi11]

O metodach rehabilitacji i problemach rodziców rehabilitujacych swoje pociechy
wiele możesz sie dowiedzieć na forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=20939

[sobarella]

Wtrace 2 slowa; jestem terapeuta metody S.I., Vojte, zeby stosowac i nie
szkodzic od strony emocjonalnej dziecku moze tylko terapeuta bedacy na biezaco
z nowosciami i badaniami; osobiscie nie polecam, bo mam wiele dzieci ktore
musze wyprowadzac z roznych emocjonalnych zaburzen po Wojcie;
Najbezpieczniejsze i najprzyjemniejsza metoda dla malego dziecka jest NDT lub
Integracja Sensoryczna.

pozdrawiam

Barbara