Inne dzieci

[wojn]

Dzisiaj muszę iść na rozmowę do szkoły, ponieważ rodzice chłopca, któremu mój
syn dokucza mają już tego dosyć. Mam takie mieszane uczucia. Ponieważ znam
swojego syna i wiem jak bardzo może dokuczyć zwłaszcza dzieciom, ale z drugij
stony pragnę choć trochę zrozumienia ponieważ robię wszystko żeby choć trochę
syna wyciszyć. I naprawdę nie wiem co mam tym rodzicom powiedzieć
prawdopodobnie nawet nie słyszeli o ADHD. Przecież wiem, że jak im powiem że
to się więcej nie powtórzy to będzie kłamstwo. Przecież nie jestem w stanie
każdemu mówić o chorobie syna i na czym ta choroba polega, a zresztą gdybym
był na miejscu tych rodziców to prawdopodobinie też bym nie chciał, aby ktoś
sie nad moim dzieckiem znęcał. Czy jest jakieś wyjscie z tej sytuacji?

[mami2]

Nie wiem Wojtku co Ci poradzić, bo szkoła dopiero przed nami...A moze w szkole
jest jakis pedagog, który wytłumaczyłby tym ludziom na czym polega ADHD? To
niestety tak jest. Społeczeństwo jest raczej miernie wyedukowane w tym zakresie.
Sama się stykam z tym na każdym kroku. Gorzej, jezeli tzw. specjalisci nie
wiedzą nawet w 1/5 tego o czym ja do nich mówie mówiąc o neurologii dzieciecej
czy zachowaniach z pogranicza ADHD. A przeciez ja jestem tylko matką, zadną tam
specjalistką...Wydaje mi się ze tamci rodzice muszą znać przyczyny zachowania
twojego syna. Inna sprawa co z tą wiedzą zrobią....

[aetas]

Wojtku, czy jest wyjście, nie wiem, dobrze by było, żeby wychowawca,
wtajemniczony w sytuację, pomógł Ci uświadomić rodziców tamtego dziecka, tylko
czy to w czymkolwiek ulży, nie wiem, czy w rozmowie z nimi, wychowawca, bo
prawdopodobnie do niego najpierw poszli, nakreślił, jaki naprawde jest problem?
Poza tym rozumiem, że tłumaczenie każdemu z osobna, co z naszym dzieckiem
jest "nie tak", mówiąc nieładnie, jest uciążliwe, a i nie zawsze przynosi
spodziewany efekt, znaczy, żeby przestali uważać nasze dziecko za rozrabiakę,
bo większość i tak wie swoje. Tak mnie się przynajmniej wydaje (i z
doswiadczenia widzę).
Rozumiem, ze tamci rodzice mają dość, pewnie na ich miejscu kazdy miałby.
Rozumiem też Ciebie, bo to ani Twoja wina, ani Twojego dziecka. Akurat patrzę
na problem z podobnej strony, bo mój syn jest tym dokuczliwym właśnie. U mnie
dotychczas do "konfrontacji" z rodzicami dzieci pokrzywdzonych - odpukac - nie
dochodziło. Ale nie znam dnia ani godziny. Współczuje Ci tego spotkania, bo
wyobrażam sobie jak się czujesz, ale wiem, że to żadne pocieszenie...

[wojn]

Spotkanie odbyło się w towarzystwie wychowawczyni, pani dyrektor i pani
psycholog. Rodzic tego dziecka nie chciał wcale słuchać moich wyjaśnień o ADHD,
powiedział, że go to wcale nie obchodzi. On chce, aby jego syn mógł się
normalnie uczyć, a tak nie jest ponieważ moje dziecko mu w tym przeszkadza.
Ostrzegł, że jeżeli tak będzie dalej to zbierze podpisy wszystkich rodziców i
postara się o usuniecie mojego syna z tej szkoły. Poprosiłem ojca żeby z synem
przyszedł do mojego domu niech chłopcy razem pograją w jakieś gry na
komputerze, pobawią się myślałem że może to coś pomoże, ale ten pan nawet nie
chciał o tym słyszeć, cały się zrobił czerwony powiedział, że ja też powinienem
się leczyć i wyszedł. Ja go w pewien sposób nawet rozumiem, ponieważ też bym
chciał mieć grzeczne dziecko. Pani psycholog pytała się mnie jakie ja widzę
rozwiązanie tej sytuacji, ponieważ skoro nawet leki na niego nie działają to
ona też nie wie co dalej robić. Jestem załamany nie wiem co dalej robić?
Brakuje mi już sił. Najgorsze jest to że moja żona jest już na skraju załamania
nerwowego i nie chce już nawet na syna patrzeć. Zrobiłem dla tego chłopca
wszystko co było w mojej mocy, a nie dało to żadnych rezultatów. Moja rodzina
jest już na skraju rozpadu. Nie wiem co dalej robić.....
Pozdrawiam wszystkich i życzę dużo, dużo siły, której mi już brakuje.

[xoolo]

Moje doswiadczenie w tej sytuacji nauczylo mnie, zeby SIE NIE TLUMACZYC
rodzicom innch dzieci!Co innego szczerosc wobec nauczycieli i rektora szkoly,
czy psychologa- ci ludzie faktycznie moga twojemu dziecku pomóc. Ale rodzice
dzieci "grzecznych" tylko cie oceniaja! Nie wnosi to nic budujacego do waszych
doswiadczen- wrecz przeciwnie- bedziesz sie jeszcze gorzej czul! A na
zrozumienie ze strony obcych "niezainteresowanych " nie licz...

[wojn]

Przykre jest to co piszesz, ale chyba masz w zupełności rację.

[adelajda79]

wojtku wspoczuje ci serdecznie. nie wiem co poradzic ci w tej sytuacji.
ja mam z kolei inny problem. moj syn jest nadpobudliwy rowniez(nie moge
powiedzic ze ma adhd bo jest w trakcie diagnozowania). ale z racji tego ze jest
najmniejszy wsrod chlopcow z jego grupy (zerowka)to on sie stal kozlem ofiarnym.
chlopcy mu dokuczaja, tracaja go a pozniej jest "zwalanie" winy na mojego syna
ze zaczal. wtedy rodzi sie w nim jeszcze wiekszy bunt. i problem sie nawarstwia.
paniom opiekunkom nie zawsze jestem w stanie wytlumaczyc ze tym razem to nie on
zaczal.
i wiesz chyba ci troche zazdroszcze. bo twoj syn gdy faktycznie cos zbroi to
jest na niego. a mojemu dostaje sie i za swoje i za innych. i to jest naprawde
przykre

[wojn]

Problem tkwi w tym, że on jest bardzo impulsywny, ale nie zawsze pierwszy
zaczepia. Jednak nie można już nikomu wytłumaczyć, że tak właśnie jest.

[adelajda79]

i dlatego tym dzieciom tak trudno
od poczatku maja przyklejona "latke"
pozdrawiam

[halina.kantor]

Niestety dzieci zADHD zazwyczaj stają się kozłami ofiarnymi wśród rówieśników i
powinni im w tym pomagać dorośli, ale nie poprzez złość, czy zwracanie uwagi na
ich niedoskonałości tylko poprzez zauważanie ich najmniejszych nawet sukcesów i
sukcesików, żeby te dzieci dowartościować, nasze dzieci muszą być nagradzane za
drobne sukcesy i musimy im wyznaczać granice, których nie mogą przekraczać,
wtedy nam i im będzie łatwiej.

[kaszka66]

Wojtku!
Czy sobie poradziłeś? Czy znalazłeś jakieś rozwiązanie? Z jakiego jesteś
miasta? Czy Twój syn chodzi nadal do tej szkoły? Zobacz, tworzą się grupy
wsparcia. Może i w Twoim mieście jest taka. Z pewnością znajdziesz tam pomoc
jak wyjść z trudnej sytuacji. No cóż, w drugiej klasie podstawówki, czy w
pierwszej i mojego Kubę chciano wywalić ze szkoły. Teraz zmienił się bardzo na
korzyść, ale łatwo mu nie jest.
K

[beja17]

Wojtku; jestem z tob; tym bardziej, ze jak widze nalezysz do niewielu m|czyzn
zainteresowanych problemem. Moj m| z kolei wypiB dsi caBkowicie. Nie zostawiaj
malego, bdz z nim nawet jak masz ju| do[. To zaprocentuje w przyszBo[ci. Zapisz
go na sport; kup mu gruszk boksersk a przede wszystkim lecz - i terapia i
niestety leki, je[li tak musi by; Nie zostawiaj dziecka.

[biedroneczka33]

Pozwole sobie wkleic link stronki z innym postem ( tam poznacie podobna
sytuacje ale z drugiej strony tj.mamy dziewczynki ktora zostaje pokrzywdzona
przez dziecko z adhd . forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?
f=575&w=20442293&a=20442293 Czasami warto sobie poczytac ,zeby miec swiadomosc
jak inni patrza na nasze problemy.. (

no teraz bedzie dobrze

[biedroneczka33]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=20442293&a=20442293

Odezwij się Wojtek!

[ilelito]

Podrzucam to do góry, bo może kiedyś Wojtek zajrzy na forum i się odezwie w
końcu...
Ilona

[anastasia4]

Wojtku,
byłam w takiej sytuacji jak ty - jeszcze gdy mały był w przedszkolu. To było
straszne. Do dzisiaj czuję gulę w gardle jak o tym myślę. Co zrobiliśmy:
zmuszono nas do zmiany placówki i chociaż się przed tym broniłam to było dla
syna dobre - no i leki. Piszesz, że twój syn bierze leki - ale może ten lek na
którym jest nie działa. Czasem trzeba kilkakrotnie zmnieniać terapię, aby
trafić na właściwy specifik. Mojemy synowi pomógł ritalin. Znam jeszcze jeden
przypadek b. ciężkiego ADHD w którym zmiana leku na ritalin właśnie bardzo
pomogła. Pozdrawiam i życzę wszyskiego najlepszego

[ilelito]

Anastajo!
Może napisz do mnie o swoich przeżyciach. Przygotowuję materiał dla poważnego
tygodnika, a mam ciągle mało konkretnych przypadków. Osobny post napisałam
wyżej. Nie jestem dziennikarką tylko matką sześciolatka z adhd.
Pozdrawiam
Ilona [e-mail]

[ilelito]

Możesz oczywiście zastrzec sobie zmianę danych osobowych.