zajęcia dla dzieci z ADHD

[e_mika]

Witam

korzystam z zaproszenia mnie na forum przez aetas Jestem pedagogiem i
pracuję metoda Ruchu Rozwijającego z dziećmi z ADHD. Służę spostrzeżeniami z
pracy z Dziećmi, podziele sie chetnie doświadczeniem.

Zapraszam też na zajęcia do Warszawy.

moja strona
www.brykanie.com
[e-mail]

pozdrawiam
Monika.

[halina.kantor]

Czy ropbicie jakieś szkolenia dla rodziców, ewentualnie terapeutów, którzy
chcieliby nauczyć się jak pracować z takimi dziećmi, bo nie mogą systematycznie
jeździć z nimi do Warszawy?

[e_mika]

Witaj
nie robimy szkoleń, szkolenia RR odbywają się w Centrum Metodologicznym przy
ul. Polnej w Warszawie (przykładowo).
Jesli chodzi natomiast o inne formy spotykania się i doświadczania "na własnej
skórze" Ruchu Rozwijającego - potrzebna jest w miarę systematyczna praca.
Właśnie w trakcie takiej pracy (grupowej najczęsciej) poznaje się Dziecko i
komstruuje zajęcia według potrzeby jego i grupy - tak by wszyscy skorzystali
jak najwiecej.

Pozdrawiam
Monika

Właśnie zaczęliśmy te zajęcia...

[amfenix]

W moim mieście poradnia pedagogiczna prowadzi takie zajęcia.Wczoraj byliśmy na
pierwszych.Młody był zachwycony.Ja chyba też, choć odzwyczaiłam sie od tarzania
po podłodze i chodzenia na czworakach.Nie wiem jakie będą efekty końcowe ale
sama zabawa jest świetna.Młody wyciągnął tez pare wnosków typu: strzelenie
komuś w głowę piłeczką z basenu boli...(do tej pory inni dostawali,teraz także
on),nie trzeba wszystkiego wykonywać perfekcyjnie ważna jest zabawa ( dzieci
były różne małe ,duże,chude,grube mamy też i wszyscy z równym entuzjazmem
wykonywali ćwiczenia i nikt nie śmaił sie złośliwie z tego, że hulahop jest
małe i nie wszyscy moga się przecisnąć.
I jeszcze jedna rzecz którą uświadomiłam sobie dopiero na zajęciach.POdeszła do
nas pani psychiatra i pogłaskał młodego po głowie zachwycona że SAM SIĘ
UBIERA!!!Wiecie że ja dopiero w tym momencie uświadomiłam sobie ż e moje
dziecko samo ubiera się i rozbiera od jakiegoś czasu???Do tej pory musiałam to
robić ja biegająć za nim po całym domu,szatni.Obcy człowiek mi to musiał
uświadomić,echchch.Taki sukces a ja nie zauważyłam,nie pochwaliłam!
Jestem dziś pozytywnie nastawiona do życia.PO południu będzie gorzej,trzeba
będzie odrobić zaległe lekcje.Ale to dopiero za kilka godzin.Na razie błogostan.

[nieszki]

My tez chodzimy na Sherborne w przedszkolu, rok wczesniej mielismy te zajecia w
poradni. U Kuby niestety te zajecia wywoluja napiecie. Malo jest takich zajec,
na ktorych wszytsko odbywa sie bez problemow. Za to zwykle buntuje sie, wyzywa
cwiczenia i ludzi, jest agresywny, ma problemy ze stosowaniem sie do polecen,
ogolnie nie jest dobrze. Na szczescie pani psycholog nad tym panuje i nie
pozwala na takie cuda jakie on wyczynia. Wiec czesto Kuba laduje za drzwiami,
dosc czesto sam tez wsciekly wyuchodzi, ale ostatnio dosc szybko sie uspokaja i
wraca do nas. Chwalony jest za najmniejsze dostosowanie sie do regul i za kazdy
sikces, chocby to bylo nawet to ze nie wrzeszczy.No ale taki jest tez m.in cel
tej terapii.
Pozdrawiam
Agnieszka

[e_mika]

własnie właśnie - Ruch Rozwijający to znakomita - lekka czasm zupełnie
zabawa. Dzieciom bardzo potrzebna! Mogą się na zajęciach RR poruszac często w
nieskrępowany sposób, zamiast siedzenia w ławkach

pozdrawiam i cieszę się, że wciąż powstają miejsca gdzie pracuje się RR

[e_mika]

Oczywiście zdarzają się dość często także sytuacje konfilktowe. Radość jest
wielka, gdy Dzieci same je rozwiązują. Bywa wszakże i tak, że trzeba im pomóc,
wspólnie z Rodzicami coś ustalić.. to zatem dla nas wszystkich niezły sposób
nauki komunikacji i funkcjonowania w grupie.
Nie ma presji, a jest chęć współpracy i wspólnej zabawy. To jest siła
motywująca.

Trzymam kciuki
Monika

[kaszka66]

Kuba wczoraj zaczął dusić mnie o walkmena, bo stary już zupełnie się rozleciał.
Chce go mieć, żeby słuchać na przerwach muzyki. Okazałam zdziwienie. I oto co
usłyszałam: - bo nie mam kolegów, nie mam co robić na przerwach!

Kuba się nie skarżył, ale wiem, że mu z tym bardzo źle. Gdy byłam w jego wieku
też nie miałam koleżanek i gnębiły mnie różne frustracje. Nie było walkmentów.
Zaproponowałam mu kostkę rubika i łamigłówki przestrzenne, ale czuję, że to nie
rozwiąże sprawy. Walkmana się o tyle boję, że sama chodzę ze słuchawkami na
uszach i wiem ile muszę podgłaśniać dźwięk, gdy wchodzę na ruchliwą ulicę, a w
szkole jest przecież jeszcze większy hałas - tu boję się o jego słuch. No a
poza tym, chciałabym zaproponować mu inne rozwiązanie niż izolacja. Jak coś
wymyślicie, to napiszcie. Dobra?
K.

Walkman

[a444]

Witaj Kasiu,

skoro sama chodzisz z walkmanem na uszach,to Kuba będzie się go domagał.
Ja nie pozwalam wcale nosić takich rzeczy do szkoły i sto razy powtarzam
synowi, że jak koledzy lubią Go za to co ma,to nie warto sie z takimi
przyjaźnić.Ale wiem jak to jest kiedy chce się być lubianym i zauważanym.
Może zapraszaj częściej wybranych kolegów do domu? Albo niech zaszpanuje
ciekawym zdjęciem,które sam zrobił zamiast noszenia np. aparatu cyfrowego do
szkoły?
Pewnie nie takiej rady potzrebujesz, ale cóż, starałam się

Agata

[kaszka66]

No nie takiej, bo:
- ja uczę się w ten sposób języka ang. w drodze do pracy i Kuba o tym wie. Ten
walkman, który miał to był mój stary "przedpotopowy", więc o szpanie nie ma w
ogóle mowy,
- w tym wypadku nie chodzi o szpan, tylko o frustrację z powodu tego, że nie ma
kolegów w klasie. Ma za to dwóch bardzo fajnych na podwórku i na ogół jest z
tym pogodzony, ale sądzę, że to psychicznie trudne pogodzić się z samotnością w
jakiejś społeczności nawet dla dorosłego, a co tu mówić o dziecku. Chcę go
wesprzeć. Kiedyś był z nim problem, bo szalał, bił dzieci i wtedy poświęcało
się temu masę czasu, a teraz przestał bić i został sam.
Ja go nie chcę zostawić samego, chcę mu pomóc.
- A po trzecie również nie pozwalam nosić takich rzeczy do szkoły i tłumaczę
dlaczego, ale niestety okazuje się, że jestem mniej sprytna od mojego syna, a
on jest nieposłuszny. No i ja wychodzę do pracy dużo wcześniej.
K.

[olkit]

Wcale mu się nie dziwię, że chce się odizolować od hałasu na przerwach
czymś "przyjaznym", moja Ada tez nie cierpi szkolnego gwaru, twierdzi że
ją to ładuje agresywnie. Ale oczywiście masz rację, że może zgłaśniać
niekontrolowanie i zniszczyć sobie bezpowrotnie słuch. Może (jeśli to
podobny problem) zaproponuj mu na razie stopery do uszu? A co do zajęć, to
wszyscy na przerwach teraz plotą z tych żyłek-kabelków, może i Kuba zechce coś
oryginalnego zrobić?
Widzę po dzieciach, że robią najprostsze wzory, może jeśli Kuba zrobi coś
bardziej wyszukanego, to ciut zaszpanuje, a zaczną sie wokół niego zbierać
aby trochę podpatrzeć a troche podpytać i okaże się, że jednak ma z kim
porozmawiać na przerwie?
Olka

[ilelito]

Myślę już drugi dzień, co by Ci poradzić i nie mam pewności. Izolacja nie jest
dobra, ale na siłę nikt się nie zintegruje - samo musi przyjść. Wcześniej czy
później z kimś się zgada, bo jest mądrym chłopcem, skoro nad sobą pracuje.
Jeśli nie zadowoli go jakaś fajna przenośna gra elektoniczna, to ja bym mu
podarowała tego wolkmena. W końcu przerwy nie są takie długie, żeby aż słuch
mógł sobie uszkodzić, no i pewnie nie będzie miał okazji słuchać muzyki na
każdej. Musi mieć chłopak coś od życia, tym bardziej, że się tak stara siedzieć
spokojnie. Nie powinien ponosić podwójnie negatywnych konsekwencji tego, że nad
sobą pracuje. Utrata zainteresowania ze strony rówieśników i do tego jeszcze
bezgraniczna nuda to za dużo - sama to dobrze wiesz. Zresztą rozwijanie
zainteresowań muzycznych jest wspaniałe nawet, gdyby to miał być hip-hop. A
przy tym może przyczynić się do ponownego skumplowania z kolegami.

Co do szpanowania w szkole, to nie ma co popadać w skrajności. Ja uważam, że
mały, jednorazowy szpan nikomu nie zaszkodzi. Dla dzieci to ważne, bo przyciąga
uwagę rówieśników. Nie wymagajmy od nich, żeby zachowywały się dojrzale, bo to
przyjdzie z czasem. Ważny jest tylko umiar - jednorazowo, bądź baaaardzo,
baaaaardzo rzadko. Z tych, którzy ciągle szpanują faktycznie debile wyrastają.
Ja jednak jestem pewna, że nasi adehadowcy mają do siebie zdrowy dystansik i to
im nie grozi.
Napisz jak sobie poradziłaś i z jakim skutkiem. Powodzenia.
Pozdrawiam
Ilona

[ilelito]

Pomyliłam się, zapomniałam napisać porządny temat. To wyżej, to oczywiście
odpowiedź na dylemata Kaszki o wolkmanie.
Ilona

[ilelito]

Oczywiście w tym przypadku trudno mówić o jednorazowym przyniesieniu wolkmana
do szkoły, ale "szpanem" byłaby objęta tylko jedna rzecz.

A może istnieją już wolkmany z głośniczkiem (jestem nie w temacie, bo od dawna
nie używam). Wtedy faktycznie mogliby słuchać na przeerwie z kolegami, jak
się już trochę zintegruje. U mnie w szkole chłopaki namiętnie słuchali punka na
korytarzach (pamiętacie te szpanerskie kasprzaki...mmm...?).

No i pozostaje jeszcze kwestia chodzenia po ulicy ze słuchawkami na uszach - u
mnie by odpadało, bo Cyprian na pewno by nie słyszał co dzieje się dookoła.
Ale to macie już chyba obgadane skoro Twój młody miał już taki sprzęcik.
Pozdro
Ilona

odp. dla Kaszki

[e_mika]

Witaj Kaszka

Przeczytałam o Kubie i walkmanie, podumalam chwilę i poszperałam w swoich
doświadczeniach, zatem piszę

Widzę cztery rzeczy które mogłabym Ci polecić (oczywiście wszystko wg tego jak
widzę sytuację nie znając Twojego synka, wg tego co wyczytałam).

1.Polecam rozmowę z Twoim synkiem na temat jego kolegów, juz nie z perspektywy
walkmana i decyzji co do spędzania przewr, ale spokojną rozmowę w dobrym
czasie, kiedy nikomu sie nie spieszy. Porozmawiajcie jak jest naprawdę z jego
relacjami w szkole, czy nie ma nikogo w klasie (czy w innych równoległych
klasach), z kim móglby porozmawiać, powygłupiać sie na przerwach, i kto mógłby
stac się wazny dla Kuby. Możecie malować, rysować, lepic z plasteliny
ilustrując to o czym mówicie. Pomaga
Jesli tylko znajdzie się takie dziecko, pewnie chłopiec, którego Kuba darzy
odrobiną odwzajemnionej sympatii - spróbuj wspierac syna w takim kontakcie.
Każda znajomość ma swoj bieg i przyjaźń niekoniecznie przeciez musi się
rozpocząć wielkimi emocjami.

2. Jesli nie ma takiego równieśnika wokól Twojego syna, a także w ogóle, mimo
wszystko, jesli Kuba czuje się samotny - proponuję poszukac dla niego jakiejs
innej grupy (poza szkołą), w której chlopiec mógłby sie pozytywnie odnaleźć, z
której móglby czerpać dobre dla siebie doświadczenia w byciu z innymi dziećmi.
Moga to być wszelkiego typu grupy socjoterapeutyczne, rozwojowe, grupy
zainteresowań (nuzyka,plastyka, modelarstwo, sport, języki itd). Poproś o pomoc
pedagoga szkonego, jeśli możesz
Polecam tez oczywiście naturalnie zajęcia Ruchu Rozwijajacego. Są to
szczególne zajęcia, szczególnie polecam dzieciom z ADHD i tym, które mają
kłopoty w funkcjonowaniu w grupie. To, co bardzo wazne - że nie ma w nich
rywalizacji i oceniania.

3. Jeszcze słowo o klasie Kuby. Następna propozycja rozmowy z panią
wychowawczynią. Może zaproponowałby ona dzieciom zajęcia o ich własnych
zainteresowaniach, pasjach, hobby. Jeśli nie ona sama - może pani psycholog czy
pani pedagog, moglyby w klasie pomóc dzieciom zobaczyć ich mocne strony i w
związku z tym zobaczyć siebie nawzajem z innej strony. To szansa, żeby inne
dzieci poznały Kubę, i szansa na inne relacje w klasie.

4 .. a sprawa walkamana to dobry przyczynek do tego wszystkiego. Jak
rozumiem nie jest tu kluczowa, ale istnieje. Sprawa pierwszorzędna moim
zdaniem - to bezpieczeństwo Twojego synka (z walkmanem na ulicy.. - nie
ryzykowalabym). Po drugie - słuchawki na uszach sygnalizuja, że nie chce się
rozmawiac, a i że ucieka sie od kontaktu.. Poza tym rozumiem, że Kuba chce po
prostu odpocząc i zrelaksowac się w trudnym dla niego momencie.


Wiem, że to wszystko bywa trudne, ale powoli, malutki krok po kroku mozna
bardzo wiele (chyba mówie to także i do siebie ))))
Szczerze serdecznie pozdrawiam i kciuki trzymam

Monika Żelazek

www.brykanie.com

[mtmonika]

Kaska, chciałam tylko wtrącić taką małą refleksję odnośnie plecenia z kabelków.
Myslałam, że mojemu wiktorowi sie to nie spodoba, bo to przecież żmudna praca,
ale o dziwo plecie jak zwariowany! Juz mu te krótkie kabelki nie wystarczają -
teraz kupuje takie 2 metrowe... i ciągle plecie. To już trwa 2 tydzień non
stop - w domu i w szkole. No i biegania po korytarzach teraz mniej...
Spróbujcie tego!Monika

[mtmonika]

Zapomniałam dodać, że jeszcze jedna korzyść z tego plecenia - wszystkie klucze
są pooznaczane o mają haczyki do zawieszania )
Pa,Monika

[kaszka66]

Wielkie dzięki za Wasze odpowiedzi. Właściwie to co polecała Monika jest
wprowadzane cały czas. Rozmawiam z Kubą na temat jego kolegów klasowych. To
skomplikowany problem, a ja nie mogę tak długo korzystać z internetu, a też nie
wiem czy jest sens to opisywać. Kuba na szczęście ma kolegów na podwórku i to
go w miarę zadawala. Zresztą Kuba jest bardzo emocjonalny i niemal w każdej
jego relacji sprawy kolegów wyglądają inaczej. Chociaż to że ich w szkole nie
ma to raczej już się ustaliło. Kontkat z wychowawczynią z pedagogiem szkolnym
jest w miarę stały. Pani wychowawczyni próbuje organizować wyjścia na wycieczki
i różne imprezy, żeby klasę zgrać, ale Kuba za każdym razem gwałtownie
protestuje przeciw wyjściom. Pani pedagog też jest bardzo przyjazna, zna
wszystkie dzieci w szkole i pomaga ze wszystkich sił.
Z czego wynikała prośba Kuby o walkmana? Chyba po pierwsze chciał zaszpanować,
bo zawsze bardzo tego pragnie i jest ogromnie zainteresowany technicznymi
gadżetami (komputery, telefony kompurkowe, aparaty fotograficzne), a ponieważ
nie należymy do takich, co to mają najnowsze modele, to bardzo cierpi i
chciałby na siłę zdobyć jakiś gadżet. Ale druga strona medalu to chyba czuł, że
sobie z kolejnym dniem w szkole nie poradzi. No bo wywinął chyba maksimum
numerów na jakie mógł się zdobyć. Roznosiło go. Rozumiem, bo sama to nieraz
odczuwałam. Na szczęście u Kuby nie objawia się to agresją tylko szaleństwem,
bieganiem, skakaniem, wywracaniem (np. chwycił w biegu butelkę z wodą i zrobił
na korytarzu fontannę). Nawet mnie już do szkoły nie wzywają. Pewnie zbiorczo
dostanę relację na zbliżającej się wywiadówce.
Fajny pomysł z tymi kabelkami.
A teraz pomysł nauczycielki z innej szkoły. Powiesiła pod sufitem na korytarzu
szkolnym "łapki" na różnej wysokości i dzieci biegając po korytarzu podskakują
i muszą uderzyć w "łapkę". Tylko w szkole Kuby to chyba nie przejdzie.
Muszę kończyć. Kaśka

[zonadreptaka]

Kaszko,
przeczytałam post e_miki i zwróciłam uwagę na punkt 1.
Nasz młodszemy syn ma w klasie przyjaciela. Kilka lat temu ta znajomość została
rzec można zaaranżowana przy wydatnej pomocy mamy kolegi i wychowawczyni klasy.
I zadziałało wspaniale!
Panowie są zupełnie różni. Ten drugi to typ prymusa, zawsze przygotowany,
akuratny, kindersztuba na 6+, itp. No i wyszło na to, że się wzajemnie
uzupełniają.
Polecam, spróbuj, warto.

Żona Dreptaka