Co nas czeka w domu

[mamamaksia1]

Jestem mamą dwumiesięcznego Maksia z HLHS po pierwszym etapie.Synek wyszedł
ze szpitala po miesiącu i od 7 lutego jesteśmy w domku.Byliśmy 7 marca na
kontroli,która wypadła pomyślnie.Pozornie jest wszystko w porządku, ale wciąż
pamiętam że moj Skarb ma wadę serduszka.Cieszę sią ogromnie z jego postępów,
wiem ze jest dzielny i silny,ale boję się tego co może stać się w domu,gdzie
nie ma lekarzy obok. Proszę więc Was,Rodzice o rady na co mam zwracać
uwagę,co powoduje odejscie Waszych Iskierek.Pomóżcie mi przestać bac sie
HLHS.Dziękuje.Magdalena

[gosiap10]

Sporo informacji znajdziesz w historiach dzieci na stronie
www.sercedziecka.vmed.pl (wejsc mozesz tez bezposrednio klikajac na
ikonki we wstepie do forum).
A strach....ja ciagle podswiadomie budze sie w nocy i chodze sprawdzac, czy
Marta oddycha.

[martabydgoszcz]

Trzymam za was kciuki ciesze sie ,ze wy sobie radzicie. Moja córeczka zmarła po
4 miesiącach po udanym 1etapie i po 1 dniu od kntroli która wypadła bardzo
dobrze. Czemu odeszła nie wiem to wszystko działo się w ciągu 15 minut. Na co
zwracałam uwagę na wszystko. Pozdrawiam i dbajcie o siebie. Marta mama Zuzi
(HLHS)(*)

[mamawikusia]

Wierzę,ze wszystko się ułoży.
Poprostu ciesz się każdym dniem.

[kopacz_tej]

Witam Was bardzo cieplutko!
Jestem mamą trzyletnie Julci ,która ma prawie taką samą wadę.tak samo strasznie się bałam.Pamiętam jak dziś.Zaraz po szpitalu nie potrafiłam się uśmiechać,strach o przyszłość Julci doprowadzał mnie do łez.Niszczyłam się.Któregoś dnia powiedziałam sobie dość tego.Nie będę najsmutniejszą mamą na świecie.Nie tego Julcia potrzebuje.Najlepiej nie myśleć o chorobie tylko robić swoje.ŻYJCIE NA MAXA, BAWCIE SIĘ NA MAXA I KOCHAJCIE SIĘ NA MAXA.SZKODA CZASU.NIE WIEMY ILE GO MAMY. Zobaczysz stopniowo strach się wycisz.MY WSZYSTKO ROBIMY NA MAXA I NIE MAMY CZASU NA STRACH Tyle rzeczy jeszcze muszę jej pokazać ,ale napewno nie zobaczy mojego strachu i łez.

[asiajulk]

Ja choć tak bardzo chce wrócić do domu czasem przyjdzie myśl co zrobię kiedy
coś złego będzie się działo. Jeszcze dwa tygodnie temu nie bałam sie tak
bardzo, teraz moje dziecko jest traktowane jako, nie wiedzieć czemu, bardzo
ciężki przypadek, dla mnie to jest tylko lekkie zapalenie płuc i problem z
jedzeniem, który wydaje mi się teraz, po tym wszystkim co przeszliśmy błachy, a
mam wrażenie, ze wszyscy w szpitalu chcą rozwiac moją beztroskę. Ale ogólnie
się nie daję! Wiem, że juz nic nie będzie takie jak kiedyś - teraz wszystko
będzie piękniejsze. Nie może być inaczej! Trzymaj się dzielnie