płacz dziecka

[jumi2]

mij synek odkad skonczyl 2 latka w styczniu stal sie bardzo"nerwowy" wszystko
co nie jest po jego mysli jest przez niego nie akceptowane. mama z nim duzy
priblem np ze spacu nie chce wejsc do domu chociaz spacerujemy codziennie po
2 godziny wpada w chisterie okropnie placze do tego stopnia ze jest caly
spocony pediatra poradzila bym nie reagowala na jego rzucanie sie na podloge
i placz oraz wymuszanie roznych rzeczy oraz to ze gdzies popelnilam blad.
domyslam sie ze zabardzo go rozpiescilam i na wszystko pozwalalam i teraz on
rzadzi mna faktycznie bylo tak o poczatku troszke zaplakal ja odrau bralam go
na rece wogole w calosci sie poswiecilam rzadko zostawialam go pod czyjas
opieką cale dwa lata byly poporzadkowane jemu napewno bylo to spwodowane tym
ze urodzil sie z wada serduszka i poprostu balam sie o kazdy placz balam sie
o niego i nadal gdzies jest ten lek chciaz jest ok, ale najgorsze jest to ze
jestem bezsilna tak bardzo go kocham ale niestety czasem juz nie umiem sobie
z nim poradzic boje sie ze ten placz moze jakos zle wplynac na serce co o tym
myslicie?

[gonis1]

Cześć !
Ja mam córkę /wada ToF /5 letnią i urodziła się druga w rodzinie .Czsem sobie
myślę ,że gdyby była pierwsza to może zachowywałabym się inaczej.Siłą rzeczy
moją uwagę musiałam podzielić na dwoje dzieci i często ignorowałam zachowanie
córki , którego nie akceptowałam . Ale pamiętam ,że jak córka była malutka to
byłam na każde zawołanie i rozpieszczłam ją i syna też. Moje dzieci miały też
okresy buntu i chciały żebym robiła to co one chcą ,a chciały każde co innego
i afera gotowa . Moje zdanie jest takie :I mimo tego ,że mamy dzieci z
poważnymi wadami serca i mamy wiele wątpliwości musimy pamiętać ,że nasze
dzieci muszą żyć normalnie w społeczeństwie.Lekarze mówią żeby traktować nasze
dzieci jak zdrowe ,ale pamiętać że są nie wpełni zdrowe .
Zyczę ci konsekwencji i duuuuużo miłości i cierpliwości ,Twój synek ma dopiero
2 latka i myślę że wkrótce wejdzie w inny etap swego życia .Podobno dzieci
zmieniają zachowanie co pół roku i chyba coś w tym jest. A z tym płaczem to nie
wiem , ale moja córka też często płacze i też mam różne obawy . Takie nasze
życie troska ,troska i ... Pozdrawiam ciepło Gosia

[ememka1]

gonis1 napisała:

>.Podobno dzieci
> zmieniają zachowanie co pół roku i chyba coś w tym jest.
Zgadzam się z tym.
Miałam dwie zdrowe dziewczynki. Jak urodziła się trzecia z wadą serca zapytałam
lekarza jak mam się z nia obchodzić? Usłyszałam jedno słowo: NORMALNIE, tylko
szybciej reagować jeśli stwierdzę jakąś, nawet mała infekcję.

Poza tym z dwulatkami (nawet tymi zdrowymi) jest duży problem. To wiek kiedy
dzieci sprawdzają nas na ile mogą sobie pozwolić. Trzeba przeczekać i czasami
nie reagować.
Może w tej chwili pociesz się przysłowiem: "małe dzieci...."))

[sikorkaptak]

witaj! jestem mamą 2.5letniej coreczki niedawno dowiedzielismy sie że ma wadę
asdII napisz jaka twoja córka ma wadę.niestety mamy podobny problem jak ty mala
wymusza wszystko na nas i starszym braciszku ale ja boję sie o nią i staram sie
zeby nie plakała.a ona coraz bardziej nami rządzi nie wiem moze kiedy będzie po
operacji i bedzie wszystko dobrze a ona będzie starsza bedzie jej można wiele
rzeczy wytłumaczyć pozdrawiam aneta

[basikrzy]

Myślę, że nasze dzieci mają okresy złego samopoczucia trochę częściej, niż
zdrowe, a wiadomo gorsze samopoczucie objawia się w pewnej nerwowości (dotyczy
to wszystkich ludzi), sądzę, że dziecko po zabiegu, a czasem i kilku, z
pokiereszowanym mostkiem, czasami lekką niedomykalnością zastawek, czasami z
lekkimi zwężeniami naczyń ma prawo czasami żle się czuć i reagować nerwowo,
ja staram się nie ulegać wszelkim zachciankom wymuszanym płaczem, do tego
trzeba być niekiedy stanowczym i konsekwentnym,
już kilkakrotnie miałam taką sytuację, że marudne płacze kończyły się histerią,
a potem synek był tak wykończony, że kładł się spać (bez względu na porę dnia),
w takich sytuacjach mam identyczne rozterki, jak Wy: do jakiego momentu trzymać
się konsekwentnie zasad wychowawczych, a w którym momencie powstaje zagrożenie
dla mojego dziecka,
po napadach złości i przespaniu się dziecko jest trochę słabe, nie chce jeść,
poleguje i nie ma ochoty na zabawę,
teraz mój synek ma 4 lata, ale boję się co będzie, kiedy zacznie chodzić do
szkoły, jak egzekwować posłuszeństwo bez pogarszania samopoczucia i zdrowia.
Mam nadzieję, że będziemy się nadal wspierać i wymieniać doświadczeniami, może
ktoś znalazł dobre "lekarstwo" na nerwy maluszka
pozdrawiam
B

[izamar1]

Wyglada na to, że Twój synek przechodzi, jak większość dzieci w jego
wieku, "bunt dwulatka". Ogólnie mówiąc ja w przypadku płaczu dziecka staram
sie przede wszystkim zracjonalizowac przyczynę - jeśli popłakuje, bo np. jest
chory,bo go coś boli, albo zestresował się pobieraniem krwi itp. to staram sie
ukoić.Zresztą wtedy nie ma histerii, tylko raczej płaczliwy nastrój. NAtomiast
w przypadku klasycznych awantur typu "mamo kup" z rzucaniem się na podłogę
staram się za wszelką cenę nie ustepować, byc twarda i konsekwentna. Może
wyglądam wtedy na wyrodną matkę, ale myślę, że nasze chore dzieci muszą
koniecznie nauczyc się życia w zgodzie z normami społecznymi, bo dzięki temu
będą umiały kiedyś w przyszłości stworzyć szczęśliwe rodziny, zyskać grono
przyjaciół, po prostu mieć bliskich, których będą mogły poprosic o pomoc.
Uważam,że to bardzo ważne dla dziecka, żeby traktować je normalnie, nawet
czasem wbrew sercu matki.A co do serduszka - nie sądzę, że płacz jest dużo
większym wysiłkiem niż bieganie, skakanie i inne aktywności, które nasze dzieci
wykonują bez problemu.

[i.w.a]

hej Wiktoria była operowana w 10 dobie życia duzo przeszła 3 tyg. na
intensywnej terapii po miesiacu wróciłyśmy do domu .miała arytmie czestoskurcz
komorowy i ciagle plakała nosiłam ją na rękach dniami i nocami i okropnie sie
bałam że przez ten płacz cos sie jej stanie.teraz ma 18 m-cy jest kochana ale
robi sie tez nie znosna cały czas próbuje postawic na swoim jest okropnym
nerwusem jak cos nie jest jej na rączke płacze.też zastanawiam sie gdzie pop
[ełniłam błąd i mam nadzieje ze z tego wyrosnie.ale czasami poprostu zostawiam
ja az sie wypłacze bo aż mi nerwy puszczaja.i potem jestem zła na siebie,ze ona
jest chora że nie powinnam tak robic i sama nie wiem co gorsze jej płacz czy
mój brak konsekwencji.mam nadzieje że znajdzie sie złoty środek.pozdrawiam
Iwona mama Wiki TGA

[stefcianna]

Moja Emilka ma prawie 3- latka i do tej pory była pogodnym, zgodnym dzieckiem.
Dopiero nie dawno zaczęła mnie wręcz terroryzować płaczem i im bardziej ją
uspokajam tym głośniej wrzeszczy. Tak potrafi wyprowadzić człowieka z
równowagi, że miałabym ochotę złoić jej dupsko; wtedy wychodzę z pomieszczenia
zamykam za sobą drzwi i czekam aż syrena ucichnie (i to jedyna najszybsza
metoda w moim przypadku) gdy jest cisza wchodzę i pytam się córci czy pszeszła
jej złość to już z nią zostanę wtedy ona mnie przeprasza. Mam czasami wyrzuty
sumienia, ale nic nie skutkowało. Na dodatek mam taki problem, że moja mama
lubi się wtrącać i przy niuńce wydziera się na mnie, że "przeze mnie Emilka
umrze", bo powinnam jej na każdym miejscu ustępować. No i kto tu ma rację?
Można zgłupieć. ANIA mama #-letniejh Emilki