warunki adopcji

[k.kasia1]

właśnie zastanawiam się nad adopcją i czytam różne wypowiedzi na ten temat,
strony OAO, itp. mam tysiące wątpliwości:
-czy potrafiłabym zupełnie obce dziecko pokochać tak bezwarunkowo?
-co z jego kodem genetycznym?
-co to znaczy dobry stan zdrowia? (miałam raka i dlatego nie mogę mieć dzieci)
-dlaczego muszę przedstawiać zaświadczenie o dochodach i opinię z miejsca
pracy?? a jeśli OAO odrzuci moją kandydaturę na rodzica, co o mnie szef
pomyśli?? i w ogóle dlaczego ma o tym wiedzieć??
-a co z momentem kiedy dziecko powie mi: chcę znaleźć swoją "prawdziwą matkę"??
-co zrobię jeśli adoptuję, a okaże się, że dziecko jest zupełnie do mnie
niepodobne, źle się uczy, itp??
-dlaczego dzieci mają minimum 8 tygodni?? podobno takie dziecko moze już mieć
chorobę sierocą?? czy to nie jest ze szkodą dla dziecka??
-dlaczego wszyscy są przekonani, że najlepsza matka adopcyjna i tak jest
gorsza niż biologiczna??
help!!!!
kasia

[mowawe]

k.kasia1 napisała:

> właśnie zastanawiam się nad adopcją i czytam różne wypowiedzi na ten temat,
> strony OAO, itp. mam tysiące wątpliwości:
> -czy potrafiłabym zupełnie obce dziecko pokochać tak bezwarunkowo?


Nie wiem, ja potrafiłam. Miłosć matki jest bezwarunkowa, ojca warunkowa.

> -co z jego kodem genetycznym?


Każdy ma kod



> -co to znaczy dobry stan zdrowia? (miałam raka i dlatego nie mogę mieć dzieci)


Znaczy taki, który nie uniemożliwia Ci zaopiekowanie się dzieckiem. Lekarka
pisze Ci, że możesz zaopiekować się dzieckiem.


> -dlaczego muszę przedstawiać zaświadczenie o dochodach i opinię z miejsca
> pracy??


Bo musi być poświdczenie, że masz te dziekco za co utrzymać a co do opinii -
ośrodek niejako zaświadcza o Tobie jako o rodzicu a że trudno poznać kogoś
przez kilkanaście tygodni to opinie są jedną ze składowych !

a jeśli OAO odrzuci moją kandydaturę na rodzica, co o mnie szef
> pomyśli?? i w ogóle dlaczego ma o tym wiedzieć??

Nie musi o tym wiedzieć idziesz i mówisz, że potrzebna CI opinia, nie musisz
wyjawiać dla kogo opinia ma być ! Chociaż ja będąc szefem chciałabym wiedzieć -
jeśli pracownica jest w ciąży to też szef zwykle wie, no nie ? )
Poza tym to radosna nowina, że starasz się o dziecko więc dlaczego ma nie
wiedzieć ? Mój szef wiedział na samiuśkim początku

> -a co z momentem kiedy dziecko powie mi: chcę znaleźć swoją "prawdziwą
matkę"??

Zrobisz jak zadecydujesz ! Ja powiem - poszukamy jej razem

> -co zrobię jeśli adoptuję, a okaże się, że dziecko jest zupełnie do mnie
> niepodobne, źle się uczy, itp??

Zwykle jest tak, że jeśli czeka się na dziecko długo i bardzo bardzo na nie
czeka to nas zpoziom akceptacji i otwarcia na inność się zwiększa.
A że źle się uczy ? No to co ! Znam takich co się źle uczyli a teraz robią
kariery ! A że niepodobne ? A po co CI podobne dziecko ? Ja chcę byc rodizna a
nie bawić sie w udawanie, że jesteśmy rodziną !


> -dlaczego dzieci mają minimum 8 tygodni?? podobno takie dziecko moze już mieć
> chorobę sierocą?? czy to nie jest ze szkodą dla dziecka??

Dziecko ma minimum 6 tygodni ! Chorobę sierocą może mieć dziecko w każdym
wieku ! Nie rozumiem co ma być ze szkodą dla dziecka ? Choroba czy te 6
tygodni ?

> -dlaczego wszyscy są przekonani, że najlepsza matka adopcyjna i tak jest
> gorsza niż biologiczna??

Myślę, że nie powinnaś generalizować. Po pierwsze nie wszyscy. Istenieja różne
zdania ! Nie wiem kto jest lepszy : ta co rodzi i odrzuca czy ta co bierze jako
swoje i wychowuje ? Sama sobie odpowiedz !

Polecam czytanie wątków o adopcji tutaj lub na bocianie ! I raz jeszcze czytaj,
czytaj, czytaj !


> help!!!!
> kasia

[k.kasia1]

hmm, pewnie masz rację, we wszystkim poza jednym, miłość matki nie zawsze jest
bezwarunkowa a ojca warunkowa, to stereotyp, mój ojciec mnie kocha
bezwarunkowo ale to mój biologiczny ojciec
ale dzięki

[kasiapfk]

Jestem mamą mieszaną, urodziłam jednego synka, drugiego adoptowałam.
Zapewniam Cię,że można pokochać kogoś kto ma inny - "obcy" kod genetyczny.
Czytam właśnie ksiażkę "Geny a charakter" i polecam ją osobom stojącym u progu
decyzji o adopcji - niezdecydowanym, lub obawiającym się. Ważne zdanie z niej:
Każdy rodzi się z jakimiś predyspozycjami. To, czy one się ujawnią zalezy już
od czynników i bodźców zewnętrznych". Amen.
Na Twoje rozterki mam jedna radę - pójdź proszę do DOBREGO oao (na bocianie są
nakiety i ośrodki) na NIEZOBOWIĄZUJACĄ rozmowę, która absolutnie do niczego nie
zobowiązuje! Po prostu aby się dowiedzieć.
W naszym oao powiedziano nam, że rodzina, która przejdzie szkolenie i
zrezygnuje jest wielkim ich sulkcesem - bo po to jest ośrodek, by pomóc dokonać
WŁASCIWEGO wyboru rodzicóm, a dzieciom znaleźć najlepszych rodziców jakich moga
mieć
Pozdrawiam,
też Kasia

[k.kasia1]

dzięki, niestety, w mojej okolicy są tylko 2 OAO i żaden nie jest DOBRY, w obu
byłam, w jednym powiedziano mi, ze nie mam szans na adopcję ze względu na
chorobę która przeszłam, a drugi odradzali mi znajomi
a tobie zazdroszczę urodzonego synka, myślę, ze to jest, niestety, zupełnie inna
perspektywa
pozdrawiam

[mowawe]

Nie moge mieć racji bo to nie moje słowa. To słowa Ericha Fromma. Jakoś nikt
ich nie podważa. A co dopiero nazywa ich stereotypem

[k.kasia1]

Erich Fromm żył pare lat temu)od tego czasu kilka spraw się zmieniło, a nawet
tacy mądrzy ludzie się mylą) Freud też był w swoim czasie guru i zobacz jak
pięknie można podważyć część z jego teorii. Juz nie móiac o innych
uczonych-filozofach-psychologach. Nauka idzie do przodu!!

[mowawe]

to powiem, ze jeden wyjątek jakim Ty jesteś potwierdza regułę
że jednak miłość ojca jest warunkowa, )
a tak na serio - nie wiem co w tym złego, że ktoś kocha kogoś warunkowo.
Ot po prostu tak jest i tyle,

[kicia291]

Kasiu! Jesteś świetna!Popieram Cię w 200%.

[kasiapfk]

A co byś zrobiła, gdybyś urodziłą i okazało się,ze Towje dziecko ma chorobę
genetyczną i jednak naukowcem nie może zostać. Albo kończy szkołę specjalną. Co
wtedy, czy imperatyw genialnego dziecka jest aż tak silny?
(nie pisze żeby urażić, tylko by przemyśłeć)
pozdro

[k.kasia1]

hej hej nie uraziłaś, ale mnie nie chodzi o geniusza, ale o dziecko na jakie
mogłabym liczyć biorąc pod uwagę cechy moje i męża oraz naszych rodzin poza tym
nie urodzilabym dziecka z poważną chorobą genetyczna - sa badania prenatale!!!
część chorób dziecka bierze się z niewłaściwego przebiegu ciąży, a nad tym
akurat mając biologiczne dziecko miałabym kontrolę, poza tym dzięki badaniom
typu USG, których wiele kobiet nie wykonuje, można wykryć niektóre choroby i
leczyć je jeszcze w trakcie ciąży!!!
no i w końcu właśnie, mając biologiczne dziecko przynajmniej mogę się spodziewać
czegoś, a tu co?? biała plama!!
a tak się składa, ze oczywiście , wiele można zdziałac przez wychowanie, ale
geny to geny i już, tego się n ie przeskoczy i to mnie przeraża.

[mowawe]

k.kasia1 napisała:

>
> no i w końcu właśnie, mając biologiczne dziecko przynajmniej mogę się
spodziewa
> ć
> czegoś, a tu co?? biała plama!!
> a tak się składa, ze oczywiście , wiele można zdziałac przez wychowanie, ale
> geny to geny i już, tego się n ie przeskoczy i to mnie przeraża.


Mając biologiczne dziecko można się spodziewać bardzo mało. Mówię to z pełną
odpowiedzialnością. Znam osoby z wyższym wykształceniem,które są wybitnymi
specjalistami w swojej dziedzinie którym rodziły się dzieci z autyzmem, które
miały dzieci z porażeniem mózgowym. A także mimo, że niektóre były zdrowe to
kradły, ćpały, uciekały i zrywały kontakty z domem.
Na serio tak trudno dopuścić myśl do siebie, że są i udane dzieci biologicznych
rodziców i są udane adopcje ? Że są nieudane dzieci bilogicznych rodizców a i
też nieudane adopcje ?
Znam też matki z upośledzeniem, które rodziły dzieci z sporym IQ, które to
potem odnosiły w życiu sukcesy.


A gdyby geny działały tak jak miały działać to nie chciałabym znać połowy moich
znajomych, swojego męża i siebie samej też


Tak na serio to nasz wpływ na wiele spraw jest mimimalny - czas sie z tym
pogodzić

Nie ma jak to pogeneralizować

[kasiapfk]

Mowawe, ten tekst o genach rodziny... hihihih. Ja już kiedyś pisałąm ,że keidy
przygotowywaliśmy się do adopcji miałąm mnóśtwo wątpliwości na
temat "potencjału" mojego przyszłego dziecka.
Zrobiłą "rachunek sumienia" w rodzinie (doszłam do 4-ego pokolenia wstecz) i
odkryłam sprawy, o których nawet nie śniłam. Poprostu szlachetne babunie i
prababunia nie raczyły poinformować części rodziny o "kwiatkach" genetycznie
spokrewnionych ze mną. Co prawda nie musiały.
Reasunując mam " w genach": naukowca - wybitny prof. medycyny, złodzeija (jego
brat), chorego psychicznie, psychatrę, hygraulika-kiepskiego, zomowca (wstyd,
jak wstyd), nauczyciela z powołania, prawnika, hazardzistę, arystokrację,
chłopów (mezalinas z wielkim hukiem!)no i ten alkoholizm i patologiczny i taki
bardziej kulturalny -phi.
Z czasów bliższych: niezdane matury, doktorów filozofii i ekonomii (jedna
rodzina!), wredoty i wspaniałych ludzi. Ogółem dotarłam do info o ponad 100
osobach.
Po przeanalizowaniu "spadku genetycznego" odpuściłam sobie. Dziękuję Bogu, że
gorzej mnie nie wyposażył. Poza tym owszem wyżej kształcona jestem (nawet za
granicami dyplomy są), mąż też. Nasz biologiczny jest zdolny owszem ,ale przy
okazji to bardzo "trudne" dziecko do wychowywania. Wymagające, że tak napiszę
enigmatycznie.
Pozsotawiam wszystkim wyciagnięcie wniosków.
I naprawdę polecam: "Geny a charakter".
pozdro

[kasiapfk]

sorki za literówki, piszę szybko bo adoptuś się budzi.

[renatamiedzinska]

A ja myślę, że jeśli masz tego typu wątpliwości, to nie powinnas narazie starać
się o adopcję.
Daj sobie jeszcze troche czasu!! To musi byc ostateczna decyzja, nie możesz sie
wahać i kalkulować, co odziedziczyło "Twoje " dziecko po biologicznych. Będzie
Ci z tym źle, będziecie sie męczyć ze sobą. I nie będziesz szczęśliwa.
A tak naprawdę, to każdy chce cos mieć z tej adopcji, czyż nie??

[mufka51]

Jeśli masz tyle wątpliwości to nie jestes jeszcze GOTOWA.Daj sobie czas.

[caromio]

My mieliśmy dokładnie takie same wątpliwości jak ty - zanim zdecydowalismy się
na adopcję. Jednak te geny strasznie tkwią w podświadomości. Biłem się z myślami
kilka miesięcy. Ale potem pomyslałem że to idiotyzm - to banie się. Że gdybym
miał dziecko biologiczne - to najbardziej na świecie bałbym się że będzie jak
mój brat rodzony biologiczny który niestety jest strasznie dziwnym, pokręconym
człowiekiem. Zacząłem analizować moją rodzinę i stwierdziłem że w ogóle nie
chciałbym żeby moje dziecko było podobne do kogokolwiek z nich. Nie, to wcale
nie złodzieje i alkoholicy. Po prostu krótko mówiąc zamknięci w sobie, dziwni, z
którymi nie mam żadnego kontaktu.
Co do tego że może się źle uczyć - to mnie zupełnie nie obchodzi. Co ludzie mają
z tym uczeniem się? Dla mnie ważne jest żeby miało pasję - a ma je juz teraz w
wieku 3 lat. Ja sam mało nie zostałem na drugi rok w klasie. regularne dwoje z
matmy, biologii. Nie interesowały mnie. Ale miałem pasjje.
A poza tym - dla mnie wazne jest zeby bylo szczesliwe. A jesli bedzie szczesliwe
będą hydraulikiem - to czemu nie. Wiesz, kiedys znajomi powiedzieli o swojej
corce (biologicznej) - ona niestety jest ograniczona. Chce byc po prostu
weterynarzem.
Oni chcieli zeby byla oczywiscie profesorrem albo pianistką. )
Ja uważam że to straszne. gdyby moje dziecko chciało byc weterynarzem i
pasjonowalo zwierzatkami to swietnie.
A jesli chodzi o to ze uwazaja matki adopcyjne za gorsze - nawet a zwlaszcza w
OA- coś w tym jest. Ale można o tym nie myślec.
I powiem ci że zupełnie mnie już nie zajmuje to, że kiedyś moje dziecko spotka
się z matka biologiczną. No to się spotka. Mam bawet nadzieję że to będzie miłe
spotkanie i się nie rozczaruje ale naprawdę się nie boję bo wtedy musiałbym się
tez bać że bardziej kocha dziadków ode mnie, albo ważniejsza kiedys bedzie dla
niego dziewczyna niż rodzice, albo wybierze prace pojedzie np. do Kanady i tyle
bedziemy go widzieli.
Kochamy się i niezaleznie co bedzie i tak bedzie naszym synem a my jego rodzicami.
To tyle na plus.
Ale są również rzeczy in minus.
To prawda że wiele adopcji się nie udaje. Ale nie dlatego, że dzieci są nie
takie. Jest bardzo wielu ludzi którzy jednak nie potrafią pokonac bariery genów.
Wciąż patrzą na to dziecko jako na "obce". I wszystko im sie zgadza. Bo dziecko
jak to dziecko - idealne nie jest.
Ja sam - biologiczne dziecko swoich rodzicow z wyzszym wyksztalceniem -
podbierałem im pieniądze. A kilka razy zwinałem zabawke ze sklepu. A pomysł
sobie co o takim zachowaniu pomysleli by niektorzy rodzice gdyby nakryli na tym
syna ktorego adoptowali? No geny złodziejstwa i patologia )
Bije inne dzieci w przedszkolu? - Wiadomo geny (nic to ze polowa dzieci bije
inne dzieci)
Dwoja z kartkowki? Dlaczego ono takie dłupie. Widać geny (juz zapomnielismy ile
sami wagarowalismy i ile dwoj oberwalismy)
I tak dalej. Każdy taki wybryk - i dziecko staje sie bardziej obce.
WIEC PO PROSTU - MYSL )

[k.kasia1]

Dzięki!!!!!!!!!!!!!!!!!
Wydaje mi się, ze nie ma nic złego w zadawaniu sobie i innym takich pytań, bo
ostatecznie oznacza to, że myślę a jeśli już podejmę decyzję, będzie ona
odpowiedzialna i ... przemyślana, żaden tam hura-optymizmy, tylko świadomy
wybór ze wszystkimi plusami i minusami.
Bardzo, bardzo ci dziękuję za posta, wpłynął na mnie napradwdę kojąco)
Mam coraz większą nadzieję, że w końcu pokonam swoje lęki i będę pewnego dnia
mogła napisać komuś, kto będzie na początku tej drogi to co ty mnie
Pozdrawiam serdecznie.

[caromio]

Słusznie - to bardzo ważna decyzja. Warto naprawdę długo pomyśleć.
Wiesz, to ciekawe, ale jeszcze a propos tego co ci pisałem. Sądząc po ludziach
których znam - o wiele lepiej wychodzi adopcja tym którzy nie mają za dobrych
kontaktów ze swoją rodziną. Im zdecydowanie łatwiej uwierzyć, że "obce" dziecko
będzie ich. A ludzie którzy od dziecka byli w świetnej rodzinie, z masą
ukochanych cioć, wujków, rodzeństwa ciotecznego zastanawiają się - czy
to "obce" dziecko" też będzie takie fajne jak ich rodzina.
Nie mówię że to źle - ale....
Czy nie jest tak, że kiedy wychodzisz za mąż, albo żenisz się - to też bierzesz
kogoś z obcym DNA
A poza tym - jak ktoś pisał. jest wiele teorii że tak naprawdę o tym kim będzie
dziecko nie dycydują geny, nie decydują rodzice. Decyduje grupa rówieśnicza w
której się znajduje.
Jesli jego koledzy mają ambicję żeby zostać pisarzami, malarzami,
programistami - to twoje dziecko też myśli o czymś takim. A jeśli tak jak mój
brat wychowuje sie na osiedlu gdzie koledzy chcą zostać sprzedawcami,
gangsterami, a koleżanki - luksusowymi call girls - no to wyobraź sobie )
To tłumaczy też dlaczego dzieci z rodzin patologicznych zostają czesto też
patologiczne. Nie miały innych wzorów.
Pamiętaj też o tym, że mimo wszystkich obaw nie masz przynajmniej tej bardzo
ważnej. Dostajesz dziecko zdrowe - przebadane. A w przypadku naturalnego - to
nigdy nie jest pewne.
Cóż, na zakonczenie moge powiedzieć tylko tyle, że znam sporo rodzin z
adoptowanymi dziećmi i one są śliczne i mądre )
Ale jak mowilem - niestety mimo to nie wszyscy rodzice adopcyjni sobie radzą z
sytuacją. Nie wszyscy - mimo miesiecy zastanawiania sie sprostali sytuacji i
uznali je za wlasne. A to jest najfgorsze

[renatamiedzinska]

Jeśli czas rozwieje wszystkie bądź niektóre z Twoich wątpliwości i jeśli
podejmiesz decyzje o adopcji, to masz szansę być naprawdę świetną mamą.
Świetną, bo świadomą i odpowiedzialną.
I coś jeszcze : kiedy staraliśmy sie o adopcję, utkwiły mi w głowie słowa
jednej z pań w OAO, która powiedziała, że procesowi adopcji musi towarzyszyć
taka zwykła ludzka chęć, aby po prostu pomóc drugiemu człowiekowi.
Wtedy nawet nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo ta uwaga przyda się w naszym
późniejszym zyciu. Bo widzisz zaproponowano nam dziewczynkę z wada rozwojową i
drobnymi powikłaniami. Decydowalismy sie na nią 2 dni. Potem to już było nasze
dziecko. Dlatego nie do końca zgadzam sie z przedmówcą, który twierdzi, że
dostaniesz takie super zdrowe i przebadane dziecko. Często bywa inaczej. Nasz e
było przebadane, dzięki temu wiedzieliśmy, z czym jest kłopot, ale w sytuacji
takiego prawie noworodka, może być różnie.

[caromio]

Zgadzam sie. Nieprecyzyjnie sie wyraziłem. Oczywiście chodziło mi o to, że
dostajesz dziecko przebadane - czyli jeśli jest zdrowe to to wiesz. A jeśli
jest jednak trochę chore - to też to wiesz i podejmujesz decyzje w pełni
świadomie. M też dostaliśmy dziecko u którego zdiagnozowano pewną chorobę.
Wiedzieliśmy co to jest (nic strasznego, ale jednak wymagało stałego podawania
pewnego specyfiku i kontroli u specjalisty co kilka miesięcy. Zgodnie z tym co
stwierdzili lekarze po niespełna roku - ustąpiło
Choć oczywiście żadne badanie nie daje 100 proc gwarancji że nic nie wyjdzie w
przyszłości - ale dotyczy to również dzieci biologicznych.
Jeszcze jedna rada - przegadaj to dokładnie z mężem. Kobiety zwykle łatwiej
podejmują takie decyzje. Męzowie często nie są przekonani, ale idą na ugodę i
się zgadzają - na zasadzie niech ci będzie, skoro chcesz. To się niestety potem
mści.
O tym jak takie zadry potrafią siedzieć w ludziach niech świadczy to, czego się
dowiedzieliśmy w ośrodku opiekuńczym. Tam pytają cię czy płec dziecka ma dla
ciebie znaczenie, czy wszystko jedno czy to będzie chłopiec czy dziewczynka.
Nam było wszystko jedno, choć powiedzieliśmy że byłoby fajnie gdyby to był
chłopiec. I ku naszemu zdumieniu okazało się, że jesteśmy .... wyjątkiem. Pani
w środku stwierdziła, że olbrzymia większośc starających się chce dziewczynkę.
A wiesz dlaczego? Bo nie chcą (i to zwykle faceci) żeby przekazywać "obcemu"
dziecku swoje nazwisko (dziewczynka - wiadomo, wyjdzie za mąż i nazwisko
zmieni). Nam wydało się to absurdalne - decydować się na adopcje a jednoczesnie
miec opory przed dawanie swojego nazwiska. Ale tak niestety jest.
Pozdrawiam.

[verdana]

A mnie jednak bardzo, ale to bardzo zaniepokoiło zdanie , co będzie, jeśli
będzie sie źle uczyło? Bo co ono oznacza? Że chcesz dziecka, czy chcesz być
matką? Bo dzieci maja to do siebie - i własne i adoptowane, że sprawiają bardzo
dużo kłopotów. I nie zawsze są takie, jakie sobie wymarzyliśmy. A Ty od razu
rozpatrujesz jego przyszłość w kategoriach udane - nieudane. Źle się uczy -
źle wybralismy, ponieślismy klęskę?
Mam znajomą, która prowadział badania nad adoptowanymi matkami, ich motywacjami
i późniejszym sukcesem i klęską adopcji. I własnie ona stwierdziła, ze
niepowodzenia adopcyjne najczęściej występują u ludzi z najwyższym poziomem
wykształcenia. Wiązało sie to m.in. ze zbyt wysokimi oczekiwaniami wobec
dziecka. Zdarzały sie liczne wypadki rozwiązania adopcji z powodu właśnie złych
wyników w nauce.
Jeśli fatalnie uczy się moje rodzone dziecko (a moje fatalnie się uczyło) to
nie szukam przyczyn w genach. Jeśli źle się uczy dziecko adopcyjne, to wtedy
rodzice zaczynają zastanawiać się, czy nie jest to jego "wada wrodzona", nie
szukają winy w sobie, w stukturze rodziny, w błędach wychowawczych czy tez po
prostu nie machają na całą sprawę ręką. A na pewno nie przestają dziecka
kochać, bo przynosi ze szkoły same dwóje.
Radziłabym na razie wstrzymać się z adopcją.

[k.kasia1]

Nikt nie mówi, że ja już teraz biegnę do OAO, ja zadaję pytania. A tak uczciwie,
to się zastanówmy, czy nie jest naturalne, że rodzice chcą aby ich dziecko
osiągnęło więcej niż oni?? Moja Mama miała magistra, więc dla niej jakoś
naturalne było, ze ja też bedę miała minimum takie samo wykształcenie, a nawet
wyższe. Twoje dziecko źle się uczyło, ale może miałaś wewnetrzne przekonanie,
że właśnie wina tkwi w czymś innym niż wrodzony brak inteligencji czy zdolności,
a w przypadku dziecka adoptowanego skąd masz mieć takie przekonanie??
Jest oczywiste, że w tym momencie winy szuka się w genach, które nie sa twoje!
Zawsze łatwiej szukać winy po czyjejś stronie niż po swojej!! to bardzo prosty
mechanizm obronny.A że ludzie z wyższym wykształceniem maja większe wymagania,
no cóż, myślę, że od dziecka biologicznego wymagaliby co najmniej tyle samo.
Jakoś nie mogę uwierzyć, że są rodzice, którzy pragną jak najlepszej pszyszłości
dla swojej pociechy niczego nie planują i nie wymagają. Wiadomo, że to rodzice
na początku musza stymulować dziecko do nauki, pracy. Niestety, coraz więcej
jest rodziców, którzy sobie "odpuszczają" , nie dbają o edukację dzieci, ich
właściwe wychowanie. To chyba nie tak powinno wyglądać!!

[mowawe]

Myślę sobie, że nie jest naturalne to, ze rodzice chcą by dziecko osiągnęłao
więcej niż oni. To by znaczyło, że za jakieś 5 - 7 pokoleń w mojej rodzinie
braknie szczebli w awansie społecznym. Ja mam wyższe studia, moje dziekco może
mieć doktorat( ) , jego wnuk profesurę a co potem ??
Myślę sobie,że najgorsze jest zakładanie w stylu " ja mam magistra to moje
dziecko powinno mieć co najmniej wyższe wykształcenie ".
Guzik prawda, choćby było sprzątaczką, fryzjerką czy kimkolwiek innym nawet z
zawodowym wykształceniem ale jeśli będzie szczęśliwe i praca oraz całe jego
życie będzie mu sprawiać przyjemność, będzie czerpać satysfakcję to czegóż
chcieć więcej ? I wierz, mi, że od biologicnzego wymagałabym tyle samo !
I nie chodzi o nie-planowanie czy nie- stymulowanie rozwoju tylko o AKCEPTACJĘ
tego jakie będzie dziecko ! Wydaje mi się, że w ogóle zwracasz nadmierną uwagę
na złą stronę rzeczy np. co jak się będzie źle uczyć ? ( zakładasz od razu, ze
będzies zmieć z nim kłopot ) co z genami ( zakładasz, ze mogą byc nie takie )
nie bardzo widząc w tym pozytywy. Bo co innego martwić się jak dziecko sobie
poradzi a co innego podkreślać co chwilę, że byłoby wskazane, żeby dobrze sie
uczyło, miało studia itp. itd.
A może po prostu zaakceptuj lub chociaż spróbuj sobie wyobrazić jak to jest
zaakaceptować kogoś. I nastawić się na drobne sukcesy, małe rzeczy które
dziecku będa niosły radość a nie na ustawiczne z nim problemy.
Skoro Twój ojciec kochał Cię bezwarunkowo to chyba wiesz o co chodzi ?
I wybacz ale nie ma czegoś takiego jak wrodzony brak zdolności czy
inteligencji ! Każda nawet najmniej inteligentna osoba jest zdolna pod róznymi
względami, ma swoje pasje, zdolności i możliwości.

I napiszę, że Twoje posty mnie smucą. Jakaś nostalgia, smutek mnie łapie jak
je czytam

[domiab]

Czuje, ze tez powinnam coś dodać a pro pos genów. Jestem mamą adopcyjną
wspaniałej 4-letniej dziewczynki i naprawdę z dnia na dzień widzę jak to
cudownie, że ona nie odziedziczła genów po mnie . Właściwie chciałam napisać
coś o edukacji i o ewentualnych problemach związanych z takową. Sama pochodzę z
kochającej rodziny, bardzo wysoko edukowanej. Tata był profesorem zwyczajnym,
wielce cenionym naukowcem w swoim środowisku, mama po doktoracie z wieloma
publikacjami na koncie, dziadkowie z obu stron rodziców po wyższych studiach z
dyplomami i innymi zasługami, a ja, 100% bilogiczna jakoś nie mogłam zrobić
matury nie mówiąc o dalszej edukacji )). Na szczęście moi rodzice (być może
właśnie dzięki swoim genom ale napewno dzięki wychowaniu) nie kochali mnie za
to mniej, że nie chciało mi się uczyć i że miałam buntowniczy charakter.
Kochali i szanowali mnie zawsze, chociaż z pewnością nie było im ze mną łatwo :-
))) Dla moich rodziców naturalne było abym była szczęśliwa, a jeśli studia i
dyplomy nie były mi do szczęścia potrzebne, to zaakceptowali to w pełni.
Uwierzcie mi, bez wyższego wykształcenia też można żyć, mieć dobrą pracę i
oczywiscie wspaniałe dziecko Dodam jeszcze, że zdrowy rozsądek bardziej się
przydaje niż kupa dyplomów na ścianie.
Pozdrawiam wszystkich bardziej i mniej edukowanych
domi

[k.kasia1]

Strasznie się jakoś ludziska czepili tego wykształcenia!!
A ja po prostu z dylematem się tu zwróciłam! A czy to tak naprawdę źle, że
chciałabym aby MOJE (w taki czy inny sposób) dziecko było dobrze wykształcone??
Ja wiem, że dyplomy szczęścia nie dają, ale z własnego doświadczenia wiem, ze
bardzo często jedyne co mamy, jedyne, czego nie można nam zabrać to jest to, co
mamy w głowie - edukacja jest przepustką do godnego życia. Mamy czasy jakie
mamy. Czy to źle, ze myślę w takich perspektywach? Życie mnie tego nauczyło!! To
że w tej chwili jestem, żyję, funkcjonuję w miarę normalnie, nie jestem na
garnuszku opieki społecznej, nawet to , że rozważam adopcję zawdzięczam tylko i
wyłącznie swojemu wykształceniu!! Dzięki niemu wiedziałam, że jak lekarz mówi,
że jak boli, to nic nie szkodzi, to jakaś bzdura i wywalczyłam swoje życie.
Dzięki studiom mam znajomych, którzy nie zostawili mnie samej w walce z rakiem
(przykro mi to mówić, ale na łóżku obok leżała dziewczyna, uczyła się w
zawodówce i jej koledzy i koleżanki z klasy bali się zarazić rakiem szyjki
macicy!!). Dzięki wykształceniu , a co za tym idzie pracy umysłowej, jestem
pełnosprawną i pełnoprawną członkinią społeczności, która sama na siebie zarabia
i nie jest ciężarem dla innych, a wręcz przeciwnie, często wspiera innych ludzi
- duchowo i materialnie. Kiedy ciało odmawia posłuszeństwa, często zostaje nam
mózg i dopóki on jest sprawny, jest nadzieja na dobre, godne życie. Im
sprawniejszy mózg, tym lepsze to życie moze być. Jestem nauczona myśleć
perspektywicznie, dzieki temu mam to co mam - wykształcenie, przyjaciół, pracę,
mieszkanie, samochód, ale przede wszystkim swoje życie i to samo chciałabym
dacswojemu dziecku - na wypadek gdyby mnie kiedyś zabrakło. czy tak ciężko to
zrozumieć??

[caromio]

Nie przejmuj się,
Mną tez przez wiele miesięcy targały takie obawy - jesteśmy ludźmi i to
normalne. To co ważne, to żebyś dalą sobie radę z tymi obawami. Ja zrozumiałem
po tych miesiącach, że to nie dziecko może mieć problem z nauką - że to ja mam
problem w ogóle z myślą o zaakceptowaniu dziecka.
Jeśli dojdziesz do tego samego - że to ty masz problem - to wygrałaś. A to że
masz ten problem to naprawde nic dziwnego.
I jasne że każdy rodzic chce dla dziecka jak najlepiej i chce świetnej
przyszłości. Pamiętaj tylko że że pewnie 90 proc rodzicow zapomina jaka sama
byla: ze wagarowala, ze robila bledy, że nie mogła pojąc jak rozwiazac zadanie z
dwoma niewiadomymi i co to jest silnia. ja nigdy nie rozumialem po co mi to
bedzie w zyciu.. Pytalem rodzicow a oni mowili, ze trzeba sie uczyc. I co? I nie
jest mi to potrzebne i nigdy nie było. Wiec jestem pewien ze jesli moj syn nie
bedzie mogl pojąc co to jest tangens to nie bede mial pretensji.
I wystarczy pamietac o tym, i jeszcze o tym, że za ten brak pojecia o tangensie
nie sa odpowiedzialne geny. I wszystko

[leli1]

a tam odrazu czepili sie
K.Kasia, zapytalas to Ci odpowiadają. Oczywiscie ze mozesz CHCIEĆ aby Twoje dziecko sie dobrze uczyło, mozesz miec takie marzenia.......ale wg. mnie nie powinien byc to główny argument na NIE jesli chodzi o adopcje (nie mowie ze w Twoim przypadku jest). Tez mam takie obawy, chciałabym aby moj synek byl zdolny, ale jesli nie bedzie to co z tego!!
Wiem ze jestes na poczatku swojej drogi, kazdy z nas mial rozterki i wątpliwości. Jesli moge ci cos zaproponowac, przypatrz się swojej liscie i wybierz z niej to co NPARAWDE jest dla Was istotne.
Nam z podobnej listy zostały 2 punkty......zdrowie dziecka, i strach przed brakiem "iskrzenia" . I tylko to okazało sie dla nas istotne.

[kasiapfk]

Hmmm, nie podoba mi się ta całą argumentacja o wykształceniu i jego związkach z
powodzeniem (jakimkolwiek) w życiu.
Sama Kasia przyznała, że gdyby nie wykształcenie to ....
Ja to odebrałąm jako deklarację, że nie zna człowieka szczęsliwego bez
specjalnego wykształcenia. A wszystkie (albo większość) problemów wynika
z "niewykształcenia".
Cóż, dzieci ludzi szczęśliwych w życiu nie są oddawane do adopcji.

Proszę abyś przemyślała sprawę od początku po raz kolejny.
A obawy o przyszłość ma każdy rodzić i biol. i ado. a w tej chwili nie mam
pojęcia czy mój bardzo zdolny starszy synek będzie w życiu umiał sobie poradzić
tak po ludzku. Zwyczajnie. I być szczęśliwym
pozdr

[k.kasia1]

kasiapfk napisała:
>Ja to odebrałąm jako deklarację, że nie zna człowieka szczęsliwego bez
> specjalnego wykształcenia. A wszystkie (albo większość) problemów wynika
> z "niewykształcenia".
To nie tak, wykształcenie dla mnie to nie jest zdobywanie kolejnych dyplomów,
raczej nabywanie umijętności i wiedzy, a jest znacznie łatwiej robić to w
trakcie studiów niż np. stojac przy taśmie 12 godzin dziennie. Ja wiem, ze sa
różne drogi życiowe, ale... no cóż, mam porównania z najbliższego otoczenia
osób, które edukację zakończyły na szkole podstawowej i takich, które pracują
naukowo. Jedne i drugie są przekochane, cudowne, wspaniałe, ale... gdybym mogła
wybierać...no właśnie... Z drugiej strony sa inne sprawy, np. dwie osoby z
wyższym, ale radządze sobie diametralnie różnie - jedna ma śwsietną pracę,
realizuje się w działalności społecznej, a druga mam filozofię pt. "byle do
soboty". To jest także związane ze sposobem wychowania dziecka, ksztaltownia
jego postaw życiowych. A zdolnego synka gratuluję, to duża odpowiedzialność, ale
myślę, ze także ogromna radość. A czy sobie poradzi... hm, no właśnie chodzi o
to, że tak postrzegam rolę rodzica - ma wyposażyć dziecko we wszelkie
instrumenty oby potrafiło sobie ono poradzić w życiu

[k.kasia1]

leli1: jasne, ze nie jest to główny argument, jeden z wielu, ale jakoś tak
wyszło, że się to w postach najbardziej roztrzasa i powiem ci, że punkty
NAJWAŻNIEJSZE to zdrowie i strach przed odrzuceniem...ze strony ew. dziecka,
teraz lub w przyszłości

[renatamiedzinska]

Nie wiem czy znasz pozycje Katarzyny Kotowskiej: "Wieża z klocków" i "Jeż".
Jeśli nie, zachęcam do poczytania.
Autorka sama adoptowała 2 letniego chłopca, co uważa za najwiekszy sukces
swojego życia.Rwierdzi, że "gdyby sama urodziła dziecko, nie napisałaby tych
książek, nie zabierała głosu w sprawach dzieci i pewnie miałaby mniej
entuzjazmu do macierzyństwa".
Moim zdaniem realnie opisuje problemy związane z adopcją; naprawdę warto
przeczytać, co ma do powiedzenia.
Osobiście byłam pod wrażeniem ich treści, a często zagladam do nich jeszcze
dziś.

[k.kasia1]

renatamiedzinska: jasne że znam te książki, ponad dwa lata temu dostałam je od
przyjaciela na urodziny jako lekturę obowiązkową dla osoby , dla której jedyną
drogą macierzyństwa jest adopcja wiem, że ta osoba chciała mi pokazać, że mogę
być szczęśliwa, ale szczerze mówiąc sama nie wiem czy mi pomogły, czy wręcz
przeciwnie, mam mieszane uczucia, może dlatego, ze czytałam je w okresie
największego buntu - pół roku po operacji, która odebrała mi możliwość urodzenia
dziecka wiem, ze wiele kobiet odnajduje swoją historię w tych książkach, ale
jest tam parę rzeczy, które są "niemoje" a przez to patrzę na nie bardziej
sceptycznie. poza tym chyba przez to co się stało w moim życiu, przestałam
wierzyć w szczęśliwe zakończenia i po prostu przyjmuję postawę
obronno-sceptyczą, tak ma wszelki wypadek?? ale bardzo, bardzo chciałabym znowu
uwierzyć, ze możliwy jest happy end)a listy wszystkich osób, które mają za
sobą tę decyzję i są szczęśliwe napawa mnie coraz większym optymizmem)
dziękuję)))

[caromio]

No cóż - mnie szczerze mówiąc "Jeż" tez odrzucił i raczej zniechęcił niż
zachęcił. Może dlatego że historia była inna. Autorka adoptowała już
kilkuletniego chłopca. to jednak co innego, znacznie trudniejszego od adopcji
noworodka. I na szczęście nie ma całych kategorii problemów z tym związanych.
A kiedy mówimy o uczeniu się, wykształceniu, czy iskrzeniu to powiem ci, że to
zależy od ciebie.
Wiesz, widzę całe masy rodzin zwykłych, z biologicznymi dziećmi, w których
rodzice chcą dla dzieci jak najlepiej ale.... popełniają tysiace błędów. ŁAdują
wielkie pieniądze we wszelkie kursy. Jezyk angielski od 4 roku zycia, pianino
ood 5, tenis od 6. Poza tym plywalnia, jezyk francuski, rytmika, malowanie,
czytanie, pisanie, logika Bog wie co.
jasne ze chca dla nich jak najlepiej. A jednoczesnie brakuje im dla tych dzieci
czasu. Nie mają czasu żeby pojsc do lasu i pokazac życie mrówek, albo nauczyc
grac w pilke (ale zapisza na zajecia z karate albo dżudo).
Widze obok siebie znajomych ktorzy wlasnie zapisuja 8 letnia corke do drogiej
prywatnej szkoly aretystyczno-literackiej. Bedzie tam miala zajecia od rana do
wieczora na najwyzszym poziomie. Tylko ze corka to maly diabelek. Uwielbia
chodzenie po drzewach o podgladanie zwierzatek. Ale rodzice uznali ze bedzie
pisarka albo malarka.
Corka powiedziala nam ze nie chce tam isc (rodzicom bala sie powiedziec).
Zreszta rodzice duzo pracuja zeby starczylo na ta szkole wiec prawie sie nie
widuja - wracaja kiedy ona zasypia. W weekendy wysylaja ja na zajecia dodatkowe
ktorych nie znosi. Też sie nie widza.
Ale po co to pisze? Żeby pokazać że chęci to nie wszystko. Że z tej dziewczynki
bylby swietny biolog, a moze swietna sportsmenka. Ale rodzice wybrali co innego
zaprzeczajac rzeczywistosci i wybierajac cos czego ona nie znosi Juz teraz
uznaja ze jest niezdolna i leniwa, ze jej nie ruozumieja, ze nie iskrzy choc to
corka biologiczna.
I o tym mowie. Bo ja sądzę że nie ma dziecka które by nie miało jakiegoś
talentu. Ale oczywiscie nie kazde zostanie profesorem czy pianista.
Przecież to takie proste. jeśli dziecko ma talent do robienbia sukienek dla
lalek a nie chce sie uczyc matematyki to nie trzeba wzdychac ze jest glupie.
Trzeba sie cieszyc ze moze zostanie nowa Coco Chanel. A jesli chlopak jest
zadziorny to moze lepiej zapisac go na sztuki walki i niech zostanie komisarzem
policji który bedzie lal bandytow a nie nieudanym naukowcem.
Naprawde - lepiej byc wybitnym fryzjerem niz sfrustrowanym pianista
nienawidzacym tego co robi

[kasiapfk]

Caromio - chyba najlepiej opiesałeś to, co chciałąm przekazać.
Radzenie sobie w życiu to właśnie takie zycie żeby było się szczęśliwym. Bez
znaczenia czy sprzątaczem czy naukowcem. Szczęsliwym człowiekiem, który ma
oparcie w najbliższych. W tym różwnież rodzicach. Mimo
wszystkich "niespełnionych marzeń rodzicielskich".
Ale przyznam ,że czasem trudno "zmusić" się do świadomego i pełnego
uczestniczenia w zabawach z moimi dziećmi. Wygodniej by było włączyć im kompa
albo tv. Oj jak czasem trudno byc rodzicem...

[caromio]

Oj trudno
Ale chyba nie w tym rzecz. Ani ja, ani nikt chyba inny nie jest w stanie
poswiecic calego czasu dziecku. Zresztą byłoby to nienormalne - zrezygnowac z
pracy, wlasnych ambicji, zainteresowań - na rzecz bajeczek, kolejek, rysowania
etc przez całą dobę na okrągło. Wątpię też żeby taka stała obecność była dla
dziecka dobra. przecież musi mieć czas na samodzielne poznawanie świata, na
kolegów.
Fajne może być przecież wspólne oglądanie telewizji i gadanie o tym co się
zobaczyło. Ja jestem raczej zwolennikiem poglądu że nie ilość ale jakośc czasu
się liczy. Nie można przedobrzyć, są przeciez rodzice, niestety zwykle matki L))
które siedzą dziecku na głowie 24 godziny. - A nie ruszaj tego, chodż tu, pobaw
sie tym, a teraz porysujemy, teraz poczytamy, a teraz bedziemy sie bawic
pileczka itd.
Zwariowac można

[k.kasia1]

caromio: wiesz, przyznam się, tak po cichutku (na forum, po cichutku, hi, hi),
że głównym bodźcem do myśli o adopcji jest właśnie wizja takiego maego
człowieczka, który ciągle pyta "a co to?" "a po co to?" "a do czego to?" itp,
takiego, któremu mogłabym opowiadać bajki (mój mąż nie chce słuchać, buu :
(( ) , któremu mogłabym pokazać świat, jaki jest fajny, kolorowy, dla mnie
ważniejsze byłoby wyjechać z dzieckiem na wakacje do Francji niż zapisywać je
na kurs francuskiego - koszt mniej więcej ten sam, a korzyści o niebo więcej,
jestem językowcem, wiem co mówię) Pewnie, rodzicielstwo to nie sm miód, ale
gdyby nie dawało masy radochy, to ludzie nie chcieliby tak bardzo tego
doświadczać, co nie??

[caromio]

No jasne - my też zabieramy go na wakacje do Francji
Te pytania sa boskie.
- a co to? (bo akurat przechodzimy powiedzmy przez jakąś wioskę)
- to jest kościół romański
- A dlaczego?
- Dlaczego romański?
- Dlaczego kościół?
- No wiesz synku, dlatego że ludzie postanowili zbudować go tutaj.
- A dlaczego tutaj?
- No bo im się tu podobało.
- Ale dlaczego podobało?
- A tobie się tu podoba?
- Podoba
- No widzisz.
- Ale dlaczego ma wieżę.
- Bo... bo... żeby dzwon wisiał
- A dlaczego?
- Żeby dzwonić, dzyń dzyń.
- Dlaczego dzyń?
- To dzwiek wydawany przez dzwony.
-Po co?
- Żeby ludzie wieldzieli kiedy jest msza.
- Po co mysz?
itd itd moiże to zająćc dowolną liczbe godzin.
Jasne że rodzicielstwo to wielka radocha (nielicząc gigantycznej roboty). Ale
nie zgodze sie że dlatego ludzie chcą go doświadczac
Ludzie mają tak dziwne powody że hej. Chcą mieć spadkobierców, następców, geniuszy.
Czesto sami nie wiedzą po co i dlaczego się męczą. Bo cała masa się męczy. Nie
ich wina nawet. ja się świetnie bawie teraz z synem jak zaczyna gadać i moge
łazić z nim godzinami i nigdy mi sie nie nudzi. Ale kiedy mial parę miesięcy to
myślałem że zwariuję. Lezy takie małe w wózku i co z nim robic? Nie gada, nie
łazi, nic nie robi ale się nudzi. 5 minut trwało wtedy całymi godzinami