serce a rozum

[leluchow1]

Bardzo chciałabym adoptowac dziewczynkę tak do 2-3 lat. sama mam juz 2 dzieci.
I moje serce bardzo by tego chciało , ale...
targają mna wątpliwosci wszelakie od nieakceptacji czesc rozdziny po sprawey
czysto techniczne:
- czy maluch bedzie nas kochał
- czy bedzie nas akceptowac jako swoja rodzine
- co jak nagle nas zostawi dla rodziny biologicznej
- jakie problemy mogą się rodzic przy wprowadzeniu dziecka do rodziny z moją
dwójką (u nas czeka sie ok. 3 lat na dziecko - wiec moje dzieci miałyby
wowczas 6i 4 lata)
- taki 3latek ma juz jakis nieceikawy bagaz doswiadczen, jakie problemy moga
nas czekac w zwiazku z tym?
i inne takie....
a jednoczesnie serce bardzo pragnie przygarnac dziecko.
Macie jakies rady spostrzezenia , które ułatwiłyby nam podjęcie decyzji bez
względu w którą stronę. ....
Kłębią mi się mysli w głowie a jednoczesnie nie moge wyrzucic mysli o adopcji
ze swojego serca.

[bulinkaj]

Bardzo to trudne...
Napisze, co ja bym zrobiła.
Zanim podejmiesz jakąkolwiek decyzję, sięgnij po książki o adopcji,
poczytaj fora o adopcji. Zapoznaj się z sytuacją, oswój się z myślą.
Udaj się do ośrodka adopcyjnego, by porozmawiać (ale wcześniej umów
się na wizytę, żeby dana osoba miała dla Ciebie czas). Poproś żeby
przedstawiła Tobie na czym polega adopcja, krok po kroku. Być może
sama zaproponuje odpowienią literaturę (ja z mężem "odbyłam"
niesamowitą rozmowę z panią dyrektor ośrodka, która przez ponad
godzinę opowiadała, nie naciskała i kazała się zastanowić).
To musi być przemyślana decyzja.

[leli1]

witaj,
a co na to pozostała część rodziny?
Poczytaj www.nasz-bocian.pl, zwłaszcza wątki o adopcji dzieci starszych.

[leluchow1]

Mąż jest na tak. Moi rodzice też. Tesciowie stwierdzili ze chyba oszaleliśmy bo
"nigdy nie wiadomo co to z tego wyrośnie". A znacie jakies ksiązki o adopcji?

[lipsmacker]

Ksiazek o adopcji jest wiele, wazne aby wybrac taka ktora poruszy
kwestie o ktorych piszesz, a sa to bardzo istotne pytania ktore
powinien sobie zadac kazdy rodzic adopcyjny.

Polecam 'Dziecko Przybyle z Daleka' autor Guido Cattabeni, dostepna
w Empiku. Ksiazka w sumie krotka (niewiele ponad 100 stron) ale
jasno i powaznie traktujaca poruszone przez Ciebie kwestie.

[leli1]

"Bociany przylatuja zimą", napisany na podstawie wąłsnych przezyc zwiazanych z adopcją 3 sporych już dzieciaków, z przeróznymi problemami.

[dobra.zla]

Bardzo bym nie chciała powiedzieć:"Nie adoptuj", choć po
przeczytaniu twojej wypowiedzi taka myśl mi przyszła do głowy.
Powiem, więc: DOBRZE SIĘ ZASTANÓW! Nie myśl w tym wypadku tylko
sercem... Wiem, co mówię, bo sama kiedyś tak myślałam i przeszłam
cały proces adopcji dziecka. Na stronach "nasz-bocian" znajdziesz z
reguły tylko jednostronne opinie (jak to wspaniale adoptować
dziecko) i historie (udanych, oczywiście, adopcji). W ośrodkach
adopcyjnych nic ci nie doradzą - każą się zastanowić. Poza tym
posiadanie swoich dzieci nie zawsze jest tam mile widziane
(wymagania ośrodków wtedy rosną). Bardzo mało mówi się o nieudanych
adopcjach, bo jest to temat drażliwy społecznie, a ktoś, kto nie
popiera adopcji jest traktowany jako gorsza kategoria ludzi, jest
tym złym, tym, kto nie ma litości i nie potrafi kochać dzieci. Ciesz
się swoimi szkrabami. Przyjęcie dużego (nie niemowlęcia) dziecka
może wyrządzić im więcej krzywdy niż pożytku.

[leluchow1]

I adoptowałaś?
Dlaczego mogę skrzywdzić swoje dzieci?

[verdana]

Bo przyjmiesz do domu dziecko, ktore może sprawiać spore problemy
(choroba sieroca, ciężkie przejścia, choroby takie jak FAS), ktore
moze byc agresywne bądź nieufne. Bedziesz musiała poswiecać mu od
poczatku bardzo dużo czasu, nie wykluczone, ze kosztem swoich
dzieci. Może byc konieczna terapia, rehabilitacja, specjalna pomoc w
nauce. Musisz liczyć się z przejściowym czesto - niszczeniem rzeczy
Twoich czy dzieci, biciem Twoich dzieci itd.
Oczywiscie, moze tez tego nie być - ale z tym musisz się liczyć.

[leluchow1]

Ja się z tym wszystkim liczę. Nie widzę wszystkiego na różowo. I wiem ze
problemów może być cała masa, a jednak... ciągle o tym mysle.

[verdana]

Tylko myslac pamiętaj, ze adopcja jest na zawsze. Nie tylko dla
Ciebie, ale i dla Twoich dzieci - jeżeli okaze sie, ze nowy członek
rodziny jest agresywny, ze sie go boja (a tak bywa), ze przez rok,
czy pare lat musisz 80% czasu poswiecic adoptowanemu dziecku, a dla
swoich nie masz czasu - to rozwiazanie tej sytuacji nie istnieje.
Oczywiscie, moze być bardzo dobrze. Ale może być i tak, ze zmienisz
na parę lat życie swoich dzieci na gorsze.

[dobra.zla]

Takie adoptowane duże dzieci mają kolce i nie wahają się ich użyć.
Kłująnimi wszystkich dokoła, testują, sprawdzają do granic
możliwości. Wszystko im nie pasuje, najprostsze wymagania wobec nich
typu: poranne wstawanie, ubieranie się, odłożenie ubrań na miejsce
itp. traktują jako krzywdzenie ich, buntują się. Są nieufne, często
robią na złość tobie i "rodzeństwu", zwłaszcza rodzeństwu, bo są o
nie zazdrosne. Twoje dzieci nagle stają w nowej dla siebie sytuacji
i nie widzą czy straciły Twoją miłość i zainteresowanie, które nagle
kieruje się w stronę tego nowego członka rodziny. Adoptowane
dziecko, idąc np. do przedszkola, aby wzbudzić litość innych i
zainteresowanie, opowiadają niestworzone historie, np. o biciu go
przez nowych rodziców (takie sposoby najczęściej tylko znają, żeby
się wkupić w czyjeś łaski - i są to, niestety, sposoby skuteczne!)A
dla Ciebie oznacza to problemy, m.in. z prawem, bo każda placówka
publiczna ma obowiązek zgłaszać np. do kuratorów, że ktoś bije
dzieci. Nawet jak puszczą ci nerwy i podniesie\sz na dziecko głos,
wszyscy potraktują to jako znęcanie się nad "biedną sierotą". Poza
tym bolesne jest dla matki, gdy adoptowane dziecko nie zauważa jej,
nie traktuje jej jako osobę do kochania, lecz jako kolejną
opiekunkę, która odchodzi i przychodzi. To nieprawda, że wszystkie
te dzieci są spragnione miłości. One jej nie znają. Może kiedyś
poznają, a może jej wcale do siebie nie dopuszczą (?!)

[bulinkaj]

Nie zgadzam się z Tobą: każdy potrzebuje miłości, nawet jeśli jej
nie zna! Skąd ma znać skoro nikt wcześniej nie kochał?!

Owszem, problemy, które opisujesz mogą się zdarzyć, ale nie
wyolbrzymiaj! Nie wszystkie starsze dzieci tak się zachowują!
Rozejrzyj się dookoło i zobaczysz, że w "normalnych" rodzinach też
zdarzają sie takie problemy.

Jestem oburzona tym co napisałaś. Jestem po szkoleniu adopcyjnym,
dowiedziałam się tylu przykrych rzeczy na temat porzuconych dzieci
(dokładnie takich, jakie opisałaś, ale jeszcze wiele innych), ale
nie powstrzymało mnie to przed podjęciem decyzji!

Uważam, że masz prawo tak myśleć, przykro jednak mi się robi, bo z
Twojej wypowiedzi wynika jakbyś oskarżała te dzieci o ich los. A w
tym wypadku nikt inny, tylko dorośli są odpowiedzialni, że dziecko
zachowuje się tak, a nie inaczej. Te dzieci krzyczą o pomoc!

[chmurka_257]

ja rowniez jestem przerazona tym co tu niektore osoby pisza ,z lekke
wyolbrzymione to wszystko i jak dla mnie to takie "GDYBANIE" .A mozecie mi
powiedziec drogie Panie jaka macie gwarancie ze wasze wlasne ,rodzone dzieci nie
beda dziecmi z problemami?? ze jesli nawet autorka watku np. urodzi kolejne 3
dzieco to bedzie zdrowe,radosne,bez fochow itd. ??niestety nie ma na to 100%
gwarancji i tak samo jest z adopcja. Jesli ktos pragnie dziecka i jest gotowy
pokochac je jak swoje to pokona kazda przeszkode,a jesli chodzi o dziecki
biologiczne to napewno zaakceptuja i pokochaja nowego czlonka rodziny ,dzieci sa
bardzo elastyczne i bezinteresowne.
Ja adoptowala moja coreczke gdy miala rok i 9 mies.zaliczam ja juz do tej
starszej grupy dzieci ktore ida do adopcji.Mozecie mi wierzyc badz nie ale nie
mialam i nie mam zadnych problemow z nia,dzis ma 5,5 roku ,jest dzieckiem bardzo
radosnym ,pogodnym,madrym i komunikatywnym .Ale zeby tak bylo musielismy dac
corce czas aby nas pokochala ,bo niestety nie kazde dziecko jest takie ze na
pierwszym spotkaniu z Wami wskakuje Ci na kolana i wtula w Twe ramiona.Nie
trwalo to dlugo ,zaledwie kilka tygodni .Dzis jest pieknie ,corka kocha nas a my
ja ,jestesmy dla siebie calym swiatem.

dodam jeszcze ze jesli pragniesz adoptowac zdrowe dziecko to nikt nie bedzie ci
wciskal na sile dziecka z FAS lub ADHD ,nawet jesli ktos ci takie dziecko
zaproponuje to ty masz prawo odmowic jesli nie czujesz sie na silach aby je
wychowac wtedy osrodek adopcyjny szuka ci nastepnego dziecka.Wiem ze to troche
wyglada jak towar w sklepie lecz takie rzeczy sie trafiaja na cale szczecie nie
czesto.

[dobra.zla]

"z Twojej wypowiedzi wynika jakbyś oskarżała te dzieci o ich los. A
w tym wypadku nikt inny, tylko dorośli są odpowiedzialni, że dziecko
zachowuje się tak, a nie inaczej." Ja nie oskarżam dzieci. Wiem, że
to dorosli zgotowali im ten los, ale nie ja!!! Więc niby dlaczego ja
mam odpowiadać za ich krzywdę?! Wiem, że one potrzebują miłości, ale
wcale o nią nie krzyczą - jak piszesz. Te dzieci najczęściej nie są
świadome czego potrzebują. Miłość (każda) to nie tylko branie (a na
to nastawione są te dzieci), ale także dawanie. One często nic nie
będą dawać od siebie, bo... -nie potrafią, - nie chcą, - nie jest to
dla nich wygodne, bo do tej pory nie musiały odwzajemniać uczuć.
Wiem, że wielu uczuć - zwłaszcza tych dobrych - nie znają, bo niby
skąd? ale to jest ogromne utrudnienie dla rodziców adopcyjnych.
Oczywiście w normalnej rodzinie także mogą istnieć problemy, o
których pisałam, ale więź, którą rodzice nawiązali z dzieckiem tuż
po urodzeniu pomaga im te problemy zwalczyć,a w przypadku dziecka
adoptowanego takiej więzi często nie ma - przynajmniej od początku,
trzeba ją dopiero zbudować - a problemy sa i to od samego początku.
Problemów z adoptowanym starszym dzieckiem nie wyolbrzymiam. Pisząc
o starszym dziecku mam na myśli dzieci, które ukończyły 3 lata.
Wszyscy psychologowie sa zgodni, że 3 pierwsze lata życia dziecka są
najważniejsze i to właśnie one kształtują przyszły charakter i
przede wszystkim emocjonalny rozwój dziecka. Później znacznie
trudniej jest wpływać na zmiany w psychice dziecka. Czasem trzeba
radykalnie przewartościować świat takiego "starszaka", a dziecko
tego nie rozumie i myśli, że je krzywdzimy. Trudne to wszystko...
Znam rodziny adopcyjne, którym udało się stworzyć szczęśliwą
rodzinę, al;e one albo adoptowały niemowlę albo dziecko do 3 lat.
Znam też przypadki rodzin, którym się nie udało - jak już
wspominałam - dotyczy to zwłaszcza rodzin adoptujących dziecko
powyżej 3 roku życia.

[bulinkaj]

"Wiem, że to dorosli zgotowali im ten los, ale nie ja!!! Więc niby
dlaczego ja mam odpowiadać za ich krzywdę?!"

I właśnie odpowiedziałaś na moje pytanie. Nie chcesz adopcji i
najwyraźniej nie potrafiłabyś adoptować. Więc tego nie rób. Nie
wszyscy są do tego stworzeni. Nie osądzam Ciebie, po prostu nie
czujesz tego i już. W dalszym jednak ciągu będę uważała, że
wyolbrzymiasz problem.
Gdyby wszyscy ludzie myśleli podobnie jak Ty, to co stałoby się z
dzieciaczkami w domu dziecka??? Traktowalibyśmy je już zawsze z
góry, bo one nie są zdolne do miłości? do dawania? Ja ogromnie
cieszę sie, że są ludzie, którym zależy na losie nawet tych
starszych dzieci!

Pisząc o więzi, masz rację. Trudno ją nawiązać ze starszym
dzieckiem. Ale głęboko wierzę, że kiedyś w przyszłości tę więż będę
umiała nawiązać z moim adoptowanym dzieckiem.

A wiesz na czym polega adopcja?
"Miłość (każda) to nie tylko branie (a na to nastawione są te
dzieci), ale także dawanie. One często nic nie będą dawać od siebie,
bo... -nie potrafią, - nie chcą, - nie jest to dla nich wygodne, bo
do tej pory nie musiały odwzajemniać uczuć. Wiem, że wielu uczuć -
zwłaszcza tych dobrych - nie znają, bo niby skąd? ale to jest
ogromne utrudnienie dla rodziców adopcyjnych."
Adopcja to właśnie pomoc tym dzieciom, by nauczyły się oprócz
brania, dawać coś w zamian. To okazanie ciepłych uczuć, by one same
zaczęły okazywać je w stosunku do innych, to pomoc w edukacji, by
miały lepszy start w życiu, to po prostu wychowywanie. Ja wiem, że
to trudne, dlatego nikt nikogo nie zmusza do adopcji.

Ja również znam rodzinę, gdzie były adoptowane starsze dzieci (wiek
szkolny i przedszkolny. Więc więcej niż 3 lata). I wiesz? Takiej
rodziny można tylko pozazdrościć!!! Są niesamowici, zgrani,
szczęśliwi, uśmiechnięci.

[titta]

Wlasnie na tym polega rola rodzicow, w tym adopcyjnych aby nauczyc
dziecko brac i dawac milosc. to sie zwykle nie stanie od razu, takie
dziecko trzeba "oswoic". Nie kazdy potrafi, zgadzam sie. I jesli
ktos mysli tak, ze "on za krzywdy nie bedzie odpowiadal" lub na
wstepie czegos od dziecka oczekuje, to po prostu nie powinien
adoptowac i juz. Jest sporo rodzin, ktore adoptuja starsze dzieci.
Mam znajoma ktora przyjela dziewiecioro (nie na raz). Pewnie, ze raz
jest latwiej raz trudniej, ale te ktore juz dorastaja zapowiadaja
sie na swietnych, cieplych ludzi.

[titta]

Piszesz jakby to byla regola. A regola wcale taka sytuacja nie jest.
Zdaza sie ale nie zawsze. Co wiecej opisana sytuacja wlasnie
swiadczy o ptrzebie milosci. Absolutnie kazdy zdrowy czlowiek jest
spragniony milosci. Chyba ze ma ciezka postac psychopati. Nie kazde
adoptowane dziecko ma FAZ nie kazde dziecko z FAZ ma psychopatie.

[leluchow1]

Słuchajcie ale ja nie chcę adoptować dziecka straszego niż 3lata. Mój mąż wręcz
nie dopuszcza starszego niż 2 latka. Moje wątpliwości wyrastają choćby stąd że
znajoma adoptowala dziewczynkę, ktora teraz ma 17 lat i ostatnio ich
poinformowała że jak tylko skonczy 18 lat to się wyprowadza "bo i tak nie jest ich".
Wiem że i moj może mi tak powiedzieć za 15 lat, ale.... w sercu oprócz potrzeby
jest i lęk.

[kawka74]

> znajoma adoptowala dziewczynkę, ktora teraz ma 17 lat i ostatnio
ich
> poinformowała że jak tylko skonczy 18 lat to się wyprowadza "bo i
tak nie jest
> ich".

Dokładnie tak samo może zrobić dziecko biologiczne. Możesz od
biologicznego usłyszeć takie rzeczy, że nic tylko się pochlastać.
Tak naprawdę nigdy, ale to nigdy nie ma gwarancji na to, że nasze,
biologiczne czy też adoptowane (obojętnie w jakim wieku) dziecko nie
wywinie numeru, od którego oko w słup stanie.
We wstępie do książki 'Bociany przylatują zimą' Katarzyna
Korpolewska napisała coś takiego:
"Matka, która dopiero urodziła dziecko, nie wie jeszcze, że jest ono
zagadką. Może błędnie sądzić, że ta "krew z krwi, kość z kości"
będzie podobna do niej i męża. Będzie miała podobne pragnienia,
marzenia, cechy. Tak nie musi być. Matka, która adoptowała dziecko,
jest mądrzejsza, bo wie, że będzie musiała je dokładnie poznać."
Przed Tobą, przede mną i innymi rodzicami adopcyjnymi trudne
zadanie - poznania swojego dziecka. Od tej wiedzy zależy bardzo
dużo, nie wszystko, ale dużo.

[zofijkamyjka]

kawka74 napisała:

>
> Dokładnie tak samo może zrobić dziecko biologiczne. Możesz od
> biologicznego usłyszeć takie rzeczy, że nic tylko się pochlastać.

Tylko że od biologicznego zupełnie inaczej to przyjmiesz.

[kawka74]

A skąd wiesz?

[bulinkaj]

Decydując się na adopcję, to znaczy, że Twoje dziecko będzie dla
Ciebie tak samo ważne jak biologiczne. Nie ma w ogóle o czym mówić.

Mam pytanie do tych dziewczyn, które tak pesymistycznie widzą
przyszłość adopcji dzieci starszych. Chcecie adoptować dziecko?

[gabbie]

Ten lęk jest uzasadniony. Nie ze względu na Ciebie i Męża ale na
dzieci, które macie - one maja niewiele do powiedzenia, a ewentualne
konsekwncje spadną na nie.

Nie jestem przeciwna adopcji i podziwiam, i szanuję osoby, które
adoptują dzieci ale nie wierzę w sielankę. Dorosły moze swiadomie
przejść przez trudne chwile bez większego szwanku dla psychiki. Ale
co z biologicznymi dziećmi?

[kt-2]

Proszę wyprowadzić mnie ewentualnie z błędu- ale czy na adopcję
małego, zdrowego dziecka nie czeka kolejka rodziców, którzy nie mogą
mieć dzieci biologicznych?

Sama oczekuję niebawem narodzenia mojego trzeciego. Trafiłam na ten
wątek, bo myśl tworzenia rodziny zastępczej raczej (a nie adopcji)
chodzi za mną (i mężem), ale w zasadzie odkładamy to na kilka-
kilkanaście lat (kiedy bedziemy bogatsi o doświadzcenia
rodzicielskie, choś wstępnie będziemy wiedzieć, czy dzieci nasze
biologiczne rzeczywiście udaje nam sie wychować na dobrych ludzi, i
kiedy nasze bilogiczne dzieci podrosą na tyle, by one również
pomagały/ chciały tworzyć taką rodzinę).
wydaje mi sie, ze jako osoba, która miłośc macierzyńską może
zrealizować w naturalny sposób, nie mogę pomniejszać sznsy tych par,
które tak długo na nią czekają. Po drugie: dzieci "z problemami"
czekają w drugiej kolejce.

Z moich dotychczasowych przemyśleń: wydaje mi sie, ze trzeba
zastanowić sie nad naszą pobudką do adoptowania dziecka- czy nie
jest nią aby miłośc własna, potrzeba "zrealizowania sie". czy na
pewno kieruje nami miłośc do naszego przyszłego dziecka.

POzdrawiam

[calama]

kt-2 napisała:

> Proszę wyprowadzić mnie ewentualnie z błędu- ale czy na adopcję
> małego, zdrowego dziecka nie czeka kolejka rodziców, którzy nie
mogą
> mieć dzieci biologicznych?
Najważniejsze w adopcji jest dobro dziecka. Nie zaspokajanie czyjiś
potrzeb. Ośrodki chętnie przyjmują rodziny, które mają już dzieci -
czy to biologiczne czy adopcyjne.

> Z moich dotychczasowych przemyśleń: wydaje mi sie, ze trzeba
> zastanowić sie nad naszą pobudką do adoptowania dziecka- czy nie
> jest nią aby miłośc własna, potrzeba "zrealizowania sie". czy na
> pewno kieruje nami miłośc do naszego przyszłego dziecka.
myślę, że nie ma jednego powodu adopcji
to jest długa lista motywów mieszających się nawzajem

sama nie wiem, czy gdybym miała dziecko biologiczne pomyślałabym o
adopcji
niby by znaczyło, że musiałam zaspokoić swoją potrzebę bycia matką,
prawda?
czy to źle? nie sądzę
dziecko potrzebowało matki, ja dziecka i jest cudna symbioza
na szlachetną zgrywać się nie zamierzam
jedyne co próbuję to być dobrą matką