Samotna kobieta a adopcja

[migogotka]

Wiem, że takie wątki już były, ale większość z nich jest dosyć
starych. Moje pytanie brzmi: Czy mam szansę adoptować dziecko jeśli
jestem sama? Jakie są realne szanse na adopcję, przez osoby samotne,
jaki procent singli zostaje zakwalifikowanych na rodzica
adopcyjnego. Czy mój wiek nie będzie przeszkodą, mam 28 lat. Boję
się, że powiedzą, że jestem za młoda. Mam stałą pracę, mieszkanie.
Jakie jeszcze powinnam spełniać warunki, poza tym, że ogromnie
pragnę dać swoja miłość jakiemuś dziecku. W jakim wieku moga mi
zaproponować dziecko? Czy ja sama mogę okreslić wiek dziecka?
Pozdrawiam.

[annakate]

Szanse na adopcję niemowlaka sa niewielkie, choc formalnych przeciwwskazań nie
ma. Pamiętac trzeba o tym, że adopcja ma byc dla dobra dziecka - a dla dziecka
zawsze lepiej jest jak ma pełną rodzinę. Wieksze są szanse na adpocję
kilkulatka, bo o takie dzieci już tak sie nikt nie zabija jak o maluchy.
Znacznie ciężej będzie Ci przejść procedurę kwalifikacyjną, przygotuj sie na
liczne pytania dlaczego jestes sama i szczegółowe badanie motywacji. Jestes
młoda, żeby się nie okazało, że za rok spotkasz kogoś kogo pokochasz i
zostaniesz mamą biologiczną - a adoptowane dziecko zejdzie na drugi plan.

[migogotka]

Właśnie najbardziej boję się, że powiedzą, że jestem za młoda. Może
to dziwnie zabrzmi, ale myśl o adopcji towarzyszy mi już dobrych
parę lat, raz z większym raz z mniejszym natężeniem, aż do teraz
kiedy te pragnienie znowu wybuchło. Nie mogę przestać o tym myśleć,
wyobrażam sobie jak to by było, jak już by w moim domu było dziecko.
Z drugiej strony mam wiele obaw, wiele pytań, myślę czy dam radę,
czy dziecko byłoby ze mną szczęśliwe.
Pewnie, że dla dziecka lepiej jest jak ma mamę i tatę a nie samą
mamę, ale chyba lepiej mieć kochającą mamę niż nie mieć nikogo. Nie
oczekuję, że dostanę noworodka. Chciałabym dziecko tak do 4-5 lat.
Na razie biję się z myślami, co robic dalej. Czy poczekać jeszcze
trochę, tak rok czy dwa, aż stane się "starsza" dla OAO.
Na razie od stycznia planuję remont mieszkania...i wiecie co, robię
go z myślą o moim dziecku Proszę o opinie.

[kawka74]

Na Twoim miejscu, zamiast się bać i gdybać, zrobiłabym wywiad w kilku ośrodkach
adopcyjnych.
Ośrodki pod wieloma względami różnią się między sobą, niektóre w ogóle nie chcą
kwalifikować samotnych kobiet, bo mają wystarczająco dużo par czekających także
i na starsze dziecko. Najlepiej więc znaleźć taki, w którym nie zostałabyś na
wstępie odrzucona jako osoba samotna, i tam porozmawiać.

[chmurka_257]

z nami na kurs uczęszczała samotna kobieta ,ktora czekała na drugie adoptowane
dziecko ,miała już synka ,ktorego adoptowala kilka lat wczesniej
A jesli chodzi o wiek ,to nie wiem jak oni patrza na samotne kobiety ale my
zglaszajac sie do osrodka bylismy duzo mlodsi(ja 23 ,maz 24)i nikt nie widzial
w tym problemu

powodzenia!!

[kawka74]

ale my
> zglaszajac sie do osrodka bylismy duzo mlodsi(ja 23 ,maz 24)i nikt nie widzial
> w tym problemu

Przypuszczam, że jeśli chodzi o pary, patrzą na to zupełnie inaczej. Życie tak
młodej kobiety samotnej może się diametralnie zmienić, może kogoś poznać, wyjść
za mąż (ja wyszłam za mąż mając 31 lat). Szanse na zmianę w małżeństwie są
znacznie mniejsze.

[chmurka_257]

dlatego napisałam ,ze jeśli chodzi o wiek osoby samotnej to nie wiem jak go
rozpatrują

[jesika2004]

witaj,twoj problem jest mi bliski.jestem samotna 27 latka,ktora wlasnie
walczy-dokladnie i w pelnym tego slowa znaczeniu o adopcje dzieci.staram sie o
adopcje 3 letnich blizniakow ,ktore poznalam pracujac w domu dziecka.moja droga
szanse sa zawsze ale to wszystko zalezy od osob ktore stana na twojej
drodze-OAO,opiekun dziecka,kurator i sad.ja mam rodzine i przyjaciol ktorzy
popieraja mnie w pelni,popiera mnie nawet kurator,ale przeciwko mnie jest OAO i
opiekun dzieci w postaci siostry zakonnej.sad skierowal mnie do niezaleznego OAO
na testy psychologiczne i pedagogiczne ktore byly dla mnie koszmarem-panie z
tego osriodka namawialy mnie do rezygnacji z mojego postanowienia...ale nie
rezygnuje...boje sie bardzo decyzji sadu ale wierze i licze na CUD...jezeli masz
ochote na dluzsza rozmowe zapraszam na gg 7894771.pozdrawiam.Dagmara

[titta]

Moze na poczatek znajdz miejsce gdzie mogla bys sie zajmowac dziecmi
(moze jakas kolezanka potrzebuje pomocy, albo jakas organizacja).
Mama i mialam jak ty (sama, powracajaca mysl o adopcji). Z tym, ze
ja - ze wzgledu na dobro dziecka, nie chciala bym adoptowac bedac
sama. Pracuje (poza praca zawodowa) z dziecmi emigrantow, w
tym "trudnymi". Bylam tez troche babysiterka (nie dla zarobkow, ale
zeby pomoc kolezance i dla siebie)... Gdzies tam pod czaszka klebia
mi sie mysli, ze inwestuje w przyszlosc. Ze z jakiegos powodu moje
dziecko bedzie mialao inny kolor skory - z tym, ze mieszkam w kraju,
gdzie praktycznie jedynie adopcja zagraniczna jest mozliwa.
Zobacz, poznaj dzieci, naucz sie czegos - moze twoja sytuacja sie
zmieni. A jesli nie to takie "obycie sie" zawsze ci sie przyda -
nawet dla swoich wlasnych dzieci. No i wygluszy - czasem
skutecznie ) instynkt macierzynski.

[titta]

Ps. jestem troche starsza

[jam-agru]

Ja dostałam niemowlaka, i to bez problemów - jedynym były prawie dwa lata
czekania, bo panie z ośrodka stwierdziły, że ze względu na brak męskiego wzorca
lepsza dla mnie (i dla dziecka, rzecz jasna) będzie dziewczynka, a o nie
trudniej. Rozmowy były bardzo rzeczowe, testów sporo, ale wyjaśniono mi, że
muszą mnie dokładnie sprawdzić, bo będę jednocześnie mama i tatą. Ogólnie
wspominam dużą życzliwość.
Natomiast z dystansem podchodzę do ośrodków katolickich, bo dla nich kobieta
samotna jest istotą drugiej kategorii. Moja koleżanka straciła u nich cztery
lata, zwodzili ją, kazali czekać, aż wreszcie oświadczyli, że zdrowe dzieci idą
do pełnych rodzin, a samotna kobieta może co najwyżej dostać chore dziecko.
Skończyło się dobrze, bo dziewczyna przeniosła się do ośrodka państwowego i po
niecałym roku została mamą 8-miesięcznej córeczki.

Aha, uprzedzając atak: nie uważam dzieci chorych za "drugi sort". To punkt
widzenia katolickiego ośrodka, który luksus wyboru daje tylko pełnym rodzinom.

[adams_katowice]

Witam, też staram się o dziecko, jestem samotna i ze względów zdrowotnych nie
urodzę nigdy dziecka, moje pierwsze podejście w ośrodku TPD było
nieporozumieniem-pani psycholog od progu zniechęcała mnie do adopcji i radziła
zainteresować się raczej rodzicielstwem zastępczym, po kilku m-cach trafiłam do
MOPS w moim mieście właśnie z zapytaniem o zakwalifikowanie do programu rodzin
zastępczych, dziś po rozmowach kwalifikacyjnych z psychologami czekam na kurs...
dla rodziców adopcyjnych, bo trafiłam po drodze do katolickiego OAO-gdzie na
równi traktują małżeństwa i singli i żyję nadzieją, że jeszcze w tym roku
przytulę "córeczkę" bez względu czy będzie to adopcja, czy rodzicielstwo
zastępcze. Pozdrawiam wszystkich na tym forum

[magdaplus2]

Witam, czy mogłabym zwrócić się do Pani z prośbą o kilka podpowiedzi
dotyczących formalności ? Jeśli to możliwe podaję mój adres
emailowy:pedagog56@wp

Dziękuje za ewentualną pomoc

MK