pies kontra niemowle?

[bambolada]

tak bardzo sie martwie jak sie moj pies zachowa w momencie pojawienia sie
Aleksa na swiecie....
pies jest we mnie wpatrzony jak w obrazek jestem jego pania a maz jego panem
i rozpieszczalismy go bardzo choc to madry pies i tym bardziej lagodny a jego
rasa jest stworzona aby sie wychowywac z dziecmi..ale najgprsze to ze on nie
lubi dzieci co swiadczy kazde warczenie, i zlosc jak widzi male dzieci...co
zrobic? bo oddac na pewno nie oddam...czy da sie jakos przygotowac psa? jego
psychike??

[big__mama]

Podobno sprawdza się metoda, że psa w momencie Twojego powrotu ze szpitala
ekspediuje się do znajomych/rodziny itp. i po dwóch dniach przyprowadza się z
powrotem. Nawet jeśli nie będziesz mogła tego zrobić to psu trzeba dać do
obwąchania dziecko. Przyzwyczai się
Pozdrawiam
bm

[o_tuska]

można też zanim przyjdzie do domu dostarczyć mu zapach na używanych przez
dzidzie ubrankach a potem dziecko i staraj sie go nada rozpieszczać
moja sisi sie przyzwyczaiła a teraz uwielbia zjadać z jeg rączek resztki zupki
i robi to bardzo delikatnie mały ma 6,5 miesiąca i uwielbia na nią patrzeć i ja
głaskać

[kasia100-23]

Dla Ciebie wazniejszy jest jakis kundel niz wlasne dziecko???????????

[leda77]

Nie byłabym tego taka pewna. Mój brat zrobił podobnie i gdyby nie kojec
zagryzłby moje(i nie tylko) dziecko gdyby tylko mógł.
Powiem wprost: GDYBY MÓJ PIES ZAWARCZAŁ RAZ NA DZIECKO - UŚPIŁABYM GO JESZCZE W
TYM SAMYM DNIU. Kocham go szalenie, jest piękny, bardzo mądry i byłoby mi
strasznie, gdybym to musiała zrobic. Ale nie zawahałabym się, bo moje dziecko
jest ważniejsze!!!
Większośc ludzi nie ma zielonego pojęcia o psychice psów, wydaje im się, że jak
go rozpieszczaja i pies umie zaszczekac na komendę to on juz taki mądry,że
będzie wiedział, ze dziecku nie robi się krzywdy. A potem okazuje się,że jest
kolejna tragedia z psem w roli głównej i tłumaczenia, że on zawsze taki
spokojny i nigdy nic nikomu.
Kochani, jeżeli kupujecie psa zastanówcie się nad rasą, nad psychiką psa, bo
one myślą nie po ludzku przecież! Psa można wytresowac, ale psychiki mu się nie
zmieni.
Mój też miał trudne chwile (50 kg pies, 75 cm w kłębie - bydlę), jak wróciłam
ze szpitala za każdym razem ściągał mi pranie z suszarki. Po 2 miesiącach mu
minęło. Dzieki Bogu, dzieciak mu nie przezkadzał, ale pies zszedł na sam koniec
hierarchii domowej. I tak musi byc w przypadku psów. Ale jak pies zawsze był
najważniejszy to nie zawsze spokojnie przyjmie "degradację".
Pod rozwagę.
Pozdrawiam

[netti1977]

witaj. Ja tez mam psa, rasy shih tsu. za 30 dni urodzi sie Kornel i tez sie
troszke boje, ale nasz pies jak do tej pory miał pozytywny stosunek do dzieci,
pozwala tylko na tyle ile chce sobie pozwolic a potem poprostu chowa sie i
ucieka.Wydaje mi sie, a przynajmniej ja mam zamiar tak zrobic, że nie powinno
sie odganiac pieska od czynnosci ktore wykonuje sie przy dziecku, np gdy je
przewijamy, karmimy, kąpiemy to niech piesek sobie popatrzy, nie zamykajmy
przed nim drzwi, przeciez nic nie zrobi,wkoncu sie oswoi z obecnoscia dziecka i
nigdy ale to nigdy nie pozostawiajmy psa z dzieckiem sam na sam, pies to pies i
nie mozemy mu do konca zaufac.I warto tez pamietac ze on tez jest z nami i
poswiecic mu troszke czasu. pozdrawiam.

[olensia]

Ja mam Pitbula tez jest pieszczoch. Kiedy urodzilam Olenke i wrocilam ze
szpitala to dalam psu obwachac dziecko. Piesek obwachal i poszedl spac przez
pare dni byl taki osowialy i smutny ze teraz musi pojsc w mala odstwake, ale
szybko sie przyzwyczil, a teraz jak jakas obca osoba podchodzi do wozka to
odrazu warczy. NIgdy nie zamykalam przed nim drzwi gdy przewijalam dziecko itp.
Teraz jak Olenka zrobi kupe w pieluche to odrazu idzie wachac i wiem co jest
grane Dziecko szaleje za psem jak tylko go widzi to piszczey, smieje sie i
macha raczkami i nozkami Tylko problem w tym ze pies zaczal sie jej bac )

[renia1807]

A słyszałyście ostatnio o tragedii jaka spotkala 5 mies. dziecko?Pies odgryzł
dziecku 3 paluszki! Jest taki wątek o tym na eNiemowlę.

[kasia100-23]

Malo takich tragedii! Dla mnie to brak wyobrazni i odpowiedzialnosci.

[bambolada]

widze ze nie jestes zwolenniczka zwierzat, moj pies nie jest zwyklym kundelem,
a nawet jesli by byl to wedlug mnie nie ma znacznej roznicy miec rasowcem a
kundelkiem...

po drugie nie mowie ze pies jest wazniejszy od dziecka...ale dla mnie pies to
tez czlonek rodziny i tak jak ja jak cala moja rodzina przygotowuje sie do
przyjscia na swiat dziecka...to nie moge zapomniec o psu...ktory tez ma uczucia!

mam nadzieje ze uda mi sie ich zaprzyjaznic i beda sie na wzajem kochac bo co
znaczy czlowiek ktory nie szanuje zwierzat!?!!

[kasia100-23]

Fakt masz racje nie ma roznicy czy kundel czy rasowy. Ja szanuje zwierzeta,
nigdy bym krzywdy nie zrobila. Jedzenie jak mam stare nigdy nie wyrzucam tylko
daje kuzynce ktora ma psa. Ale fakt jest faktem ze nie kocham zwierzat, lubie w
telewizji,ale nie w domu. A dziecko to dla mnie cos niesamowitego, czekalismy z
mezem dosc dlugo na naszego Franeczka i wiem ze dziecko i pies to nie najlepszy
zestaw. Jak dziecko jest troszke starsze to co innego. Truno utrzymac sterylne
warunki.

[justyszda]

kasia100-23 napisała:
> Jak dziecko jest troszke starsze to co innego. Truno utrzymac sterylne
> warunki.
Sterylne warunki? Nie ma nic gorszego niż wychowywanie w sterylnych warunkach.
Robisz dziecku tym krzywdę.

[olensia]

kasia100-23 napisała:
> > Jak dziecko jest troszke starsze to co innego. Truno utrzymac sterylne
> > warunki.

a pozniej wszyscy sie dziwia od czego dziecko choruje - sterylne warunki to
najgorsze co moze byc....

[renia1807]

Od zawsze właściwie mamy psy, ale nie w domu ale na podwórku. Są to psy zawsze
wolno biegające, mają swoją nie byle jaką budę( mój mąż ma tym punkcie
bzika).Nasz obecny pies jest przekochany, przylepa ale jego miejsce jest na
zewnątrz.Czasem zdarzy się że wpadnie do donu jak burza ale nie pozwalam mu na
to. Ja nie mogłabym mieszkać razem z psem pod jednym dachem nie mogłabym
chodzić po podłodze na której jest sierść ,leżeć na łóżku na które wskakuje
pies. Mam 11 miesięczną córeczkę która raczkuje, smyka się po podłodze wszystko
bierze do buzi, nie wyobrażam sobie żeby mogła smykać się po podłodze po której
wyciera się pies! Dla mnie to obrzydliwe!!!Po tym co się jeszcze ostatnio
słyszy, o agresji psów w stosunku do dzieci to zdecydowanie mówię STOP psom w
domu. Gdyby coś się stało moim dzieciom przez psa to nie mogłabym żyć z takim
obciążeniem!Tak więc dziwczyny pies to zawsze pies, trzeba miec w stosunku do
niego zawsze dystans.

[malgoszac]

Truno utrzymac sterylne
> warunki.

to zawsze trudne

Ciebie dziwia matki, ktore trzymaja psy w domu, a mnie dziwia takie przeczulone
i porbujace stwarzac parasterylne warunki - dzieciak ci paluch do buzi wezmie i
tyle po Twojej sterylmosci...

Wiadomo, ze psa sie samego z dzieckiem nei zostawia, chyba ze szkolony do
pilowania i juz.

[kasia191273]

Ja mam wprawdzie kota, ale psy też kocham i zgadzam się z przedmówczyniami, że
zwierzę to członek rodziny. Skoro było naszym oczkiem w głowie, nie wolno go w
momencie pojawienia się dziecka kopnąć w tyłek/ oddać/ zaniedbywać. To daleko
idąca nieodpowiedzialność, ba- traktowanie żywego stworzenia jak przedmiot.
Egzaltowane są wypowiedzi typu 'to pies jest dla Ciebie ważniejszy niż
dziecko?!!!'. Widać ogromną w nich niedojrzałość, zarówno do posiadania dzieci,
jak i zwierzaków.

[delfina77]

Czyli co, uważasz, że jak przyjdzie do domu dziecko to należy psa oddać do
schroniska albo wyrzucić z auta gdzieś w nieznajomej okolicy? Wiesz, co myślę o
takich ludziach? Pies żyje średnio 15 lat i jeśli ktoś sprawia sobie psa to musi
wziąć pod uwagę, że w tym czasie może się też pojawić dziecko. Jeśli uważa, że
kolidują ze sobą, niech psa nie kupuje. Pies też ma uczucia i mojego psa
postawiłabym ponad wiele znanych mi osób. Dzieci wcale nie muszą się wychowywać
w sterylnych warunkach, od tego są tylko alergie - patrz chociażby na wiejskie
dzieciaki, to okazy zdrowia

[agmi11]

Mam owczarka niemieckieg, 45 kg żywej wagi. Od szczeniaka został nauczony, że
znajduje się najniżej w naszej hierarchii. Po urodzeniu córki, mąż przyniósł ze
szpitala jej ubranka do obwąchania. Po naszym powrocie ze szpitala wiedział, że
coś się zmieniło w naszym życiu. Byłam strasznie obolała po porodzie i ledwo co
się poruszałam, więc mąż trzymał psa na smyczy, żeby z tej radości na mnie nie
skoczył - pies od razu sie zorientował, że trzeba się ze mną delikatnie
obchodzić. Jak już trochę ochłonął przytuliłam go i pogłaskałam. Potem
pokazaliśmy mu małą. Psiaczek był trochę speszony przez może trzy dni, ale
szybko się przyzwyczaił do nowej sytuacji. W pełni akceptuje naszą córkę o czym
świadczy podbieranie jej skarpetek - jak zobaczyłam, że zwiewa z jej skarpetką
tak samo jak z naszymi to stwierdziłam, że traktuje ją jako pełnoprawnego
członka rodziny Oprócz tego podchodzi do niej, wącha, liże po rączkach..Gdy
jest na spacerze, zagląda do innych wózków, żeby sprawdzić czy przypadkiem nie
ma tam jego nowej pani. Dodam jeszcze małą anegdotkę: Gdy poczułam pierwszego
kopniaka córki w 19 tygodniu to szybko zawołałam swojego męża, żeby przyszedł
zobaczyć - pierwszy przybiegł jednak pies i wpakował mi nos na mój brzuszek,
taki był zaangożowany. Mało tego podczas ciąży był jakby bardziej ostrożniejszy
niż zwykle. Psa trzeba przygotować na nowego pana/panią w następujący sposób;
1. Przynieść jakieś ciuszki dziecka, ze szpitala do obwąchania
2. Przed wejściem do domu, ktoś powinien psiaka wyprowadzić, tak żeby to on
wszedł do domu, w którym jest dziecko a nie na odwrót.
3. Nie należy zapomnieć o psie-trzeba starać sie traktować go tak samo jak
przed pojawieniem się dzidziusia, ale nie wolno też przesadzać, żeby pies nie
pomyślał sobie, że jest ważniejszy od dziecka.
Dodam jeszcze, ze my naszego psa przygotowywaliśmy na dziecko odkąd był
szczeniakiem (nie byłam wtedy w ciąży, ale wiadomo było, że dzieci będziemy
mieli). Przy wyborze szczeniaka, robiłam mu różne testy żeby sprawdzić czy
będzie odporny na zaczepki małego dziecka. Mam nadzieję, że wszystko pójdzie
dobrze z Waszym pieskiem mimo, że warczy na inne dzieci. Przecież pies czasem
warczy na obcych ludzi co nie oznacza, że na Was też będzie warczał.

[kluchaleniwa]

mam od 8 lat psa,taka podrobe jamnika.wychowywaly sie z nim moje dzieci,ale one
mialy wtedy 7 i 8 lat.jak pojawilo sie malenstwo,to pies jakby sie
uzlosliwil.szczeka na cokolwiek,robi sie zaczepny,nie daje sie wyrzucic z
sypialni.i wcale nie dlatego,ze mu wczesniej pozwalalismy.fakt-boi sie naszego
dzidziusia,ale ja mam momentami go dosc.uwierzcie mi-pies i male dziecko w domu-
to nieporozumienie.nie wspomne o milionach kudlow na dywanach.

[leda77]

A wiesz,że jamniki są najbardziej agresywnymi psami? Troche to trudno pojąc,
alę jak się zastanowic to cos w tym jest. Jeżli powiększyc jamnika do wielkości
np.owczarka... to lepiej nie stac na jego drodze jak się wkurzy.

[mpecak]

Nie zgadzam się z tą opinią. Sama mam 6,5-letniego jamnika i sporo znajomych,
którzy mają psy tej rasy. Faktem jest,że jamnik ma trudny charakter, ale to nie
jest agresja. Wiem, że się powtarzam, ale to właściciel układa psa i to od
człowieka zależy agresja zwierzecia. Mój pies nigdy nikomu nie zrobił krzywdy
bez powodu (2 razy drasnął zębami znajomego, który po pijanemu się z nim
drażnił).
Nasza córcia ma prawie pół roku - też obawiałam się jego reakcji, pies jest mój
i to ja jestem ukochaną panią... Od początku pies zaakceptował małą, lizał ją
po rączkach i nóżkach, najbardziej chciał po buzi ale tutaj ostro reagowaliśmy -
może za ostro i teraz mam wrażenie, że trochę się małej boi. Ale widzę,że
kiedy do niej podchodzi, to macha ogonem, jest ostrożny, uważa, żeby jej
nie "pacnąć" nosem (jego sposób poznawania wielu rzeczy). A ona jest zachwycona
i jak go widzi to śmieje się głośno, tak z całego serduszka... Na poczatku
nawet kiedy córcia płakała to nasz Egon przejęty pierwszy leciał do łóżeczka
i "sprawdzał", a zdarzało się też tak, że "płakał" razem z nią...
Aha, jakieś 3 mc-e przed porodem uprałam czesc rzeczy dla małej w "jej" proszku
i codziennie dawałam mu je wąchać. po jakimś czasie, kiedy otwierałam szafkę,
pies sam przychodził, niuchał i machał ogonem.
Myślałam, że będzie gorzej.

[aykar]

Mam w domku jamniczkę, dzisiaj ma 7 lat a Staś 4,5. Jak mały się urodził to
owszem były obawy i to spore - Dinka jest znajdą, kochającą mnie i męża do
nieprzytomności wręcz, miała rok jak ją wzięliśmy z ulicy, wychudzoną,
porzuconą i strasznie smutną. U nas odżyła, znalazła swoje miejsce i już po
dwóch tygodniach szczekała pod płotem pilnując swojego domku. Jak poszłam
rodzić Stasia to cały czas myślałam jak to będzie jak wrócę do domu - jamniki
(suczki) są u mnie w rodzinie od dzieciństwa (mojego oczywiście) i nie powiem
były takie, które dzieci tolerowały z trudem. A jak dodałam sobie jeszcze to,
że Dinka jest znajdą i jej obsesyjną wręcz miłość do nas to obawy były spore.
Nie pytałam wcześniej nikogo co robić, nie szukałam nic na ten temat. Jak
wróciliśmy do domku to poszłam, że tak powiem na żywioł, zrobiłam poprostu to
co podpowiedziała mi intuicja - przywitałam się z sunią, która przecież nie
widziała mnie od kilku dni, wzięłam Stasia poszłam z nim do pokoju i usiadłam
na kanapie wołając Dinkę. Klapnęłam ręką żeby wskoczyła koło mnie i pozwoliłam
jej dokładnie obwąchać nowego domownika, polizać po rączce, polizać mnie -
strasznie się cieszyła i ta radość jakby przebiła chyba początkowe zdziwienie.
A poźniej, cóż z każdym dniem Staś zyskiwał coraz większego obrońcę a obecnie
przyjaciela w postaci tego małego jakby nie patrzeć psiaka. To Dina za nim
biegła jak mi uciekał w poszukiwaniu przygód na mocno chwiejnych nóżkach, to
Dina szczekała jak przewrócił się w ogródku - na mnie nie na niego - a jak w
domku chce się z nią pobawić to rozkłada się na plecach (Sunia oczywiście) i
całkowicie się dziecku poddaje.
Oczywiście to pies i zdaję sobie sprawę, że nie mogę ufać do końca i
bezgranicznie, ale staram się właśnie ufać i wiem, że moja suńka kocha mojego
synka bezgranicznie właśnie dlatego, że od samego początku w żaden sposób nie
ograniczaliśmy "im" kontaktu (oczywiście nie popadałam w skrajności, żeby
pozwalać tak bezwzględnie na wszystko, nie było absolutnie np. lizania po buzi)
ale też nie odganiałam psa w każdej sytuacji, a już utrzymanie "sterylności" o
której ktoś wspomniał jest wg mnie pomyłką (ja jestem takim dzieckiem sterylnym
i wspomnę tylko że przez pierwsze dwa lata mojego życia rodzice nie mogli się
pozbyć aftów z całej mojej buzi, że o choróbskach przeróżnych nie wspomnę).
A Staś, cóż, chodzi do przedszkola już drugi rok a ja na zwolnieniu byłam....
dwa razy. Nic więcej na ten temat nie dodam, bo oczywiście nie można też mówić,
że nie choruje bo od małego ma kontakt z psem, nie to nie tak.
Zawsze jest tak, że trzeba we wszystkim zachować rozsądek, nie popadać w
skrajności i kochając dalej psiaka, który już jest domownikiem, pokazać mu jak
pokochać dziecko - trzymam kciuki i życzę aby Dzidzia zyskała tak wiernego
czworonożnego przyjaciela jak mój Synek a już niedługo drugi Dzidziuś, który
jest w drodze i szczerze mówiąc dzisiaj bardziej obawiam się zazdrości
starszego dziecka i o mnie i o psa - a nie samego psa - bo o moją Sunieczkę
jestem spokojna - pozdrawiam Aga

[malgoszac]

super agmi , tez mam owczarka-tyle ze dziewczynke (40kg zywej wagi) i jestem
pewna, ze na pewno zaakceptuje nasze ew dziecko, owczarki sa bardzo madre!

ps. do kulawej: nie mam w domu dywanow

[leda77]

No to troche tłuściutki ten Twój psiak

[excellentlabs]

agmi11 napisała:

> Mam owczarka niemieckieg, 45 kg żywej wagi. Od szczeniaka został nauczony, że
> znajduje się najniżej w naszej hierarchii. Po urodzeniu córki, mąż przyniósł
ze
>
> szpitala jej ubranka do obwąchania. Po naszym powrocie ze szpitala wiedział,
że
>
> coś się zmieniło w naszym życiu. Byłam strasznie obolała po porodzie i ledwo
co
>
> się poruszałam, więc mąż trzymał psa na smyczy, żeby z tej radości na mnie
nie
> skoczył - pies od razu sie zorientował, że trzeba się ze mną delikatnie
> obchodzić. Jak już trochę ochłonął przytuliłam go i pogłaskałam. Potem
> pokazaliśmy mu małą. Psiaczek był trochę speszony przez może trzy dni, ale
> szybko się przyzwyczaił do nowej sytuacji. W pełni akceptuje naszą córkę o
czym
>
> świadczy podbieranie jej skarpetek - jak zobaczyłam, że zwiewa z jej
skarpetką
> tak samo jak z naszymi to stwierdziłam, że traktuje ją jako pełnoprawnego
> członka rodziny Oprócz tego podchodzi do niej, wącha, liże po
rączkach..Gdy
>
> jest na spacerze, zagląda do innych wózków, żeby sprawdzić czy przypadkiem
nie
> ma tam jego nowej pani. Dodam jeszcze małą anegdotkę: Gdy poczułam pierwszego
> kopniaka córki w 19 tygodniu to szybko zawołałam swojego męża, żeby przyszedł
> zobaczyć - pierwszy przybiegł jednak pies i wpakował mi nos na mój brzuszek,
> taki był zaangożowany. Mało tego podczas ciąży był jakby bardziej
ostrożniejszy
>
> niż zwykle. Psa trzeba przygotować na nowego pana/panią w następujący sposób;
> 1. Przynieść jakieś ciuszki dziecka, ze szpitala do obwąchania
> 2. Przed wejściem do domu, ktoś powinien psiaka wyprowadzić, tak żeby to on
> wszedł do domu, w którym jest dziecko a nie na odwrót.
> 3. Nie należy zapomnieć o psie-trzeba starać sie traktować go tak samo jak
> przed pojawieniem się dzidziusia, ale nie wolno też przesadzać, żeby pies nie
> pomyślał sobie, że jest ważniejszy od dziecka.
> Dodam jeszcze, ze my naszego psa przygotowywaliśmy na dziecko odkąd był
> szczeniakiem (nie byłam wtedy w ciąży, ale wiadomo było, że dzieci będziemy
> mieli). Przy wyborze szczeniaka, robiłam mu różne testy żeby sprawdzić czy
> będzie odporny na zaczepki małego dziecka. Mam nadzieję, że wszystko pójdzie
> dobrze z Waszym pieskiem mimo, że warczy na inne dzieci. Przecież pies czasem
> warczy na obcych ludzi co nie oznacza, że na Was też będzie warczał.

I to jest jedna z mąrzejszych wypowiedzi widać ,ze jestes zarówno dobrą mama
zarówwno dla swojego dziecka jak i psa.

Mam dwie sunie labardorki w chwili obecnej mam także 16 szczeniąt ( juz 6 tyg)w
domu i jestem w 9 miesiącu ciąży, od kiedy mamy szczenieta musze dużo cześciej
sprzatac niż zazwyczaj.
I to ,że mam taką ferajnę w domu nie oznacza,że taplamy się w smrodzie i
kupach, gdyż psiaczki mieszkają w specjalnym kojcu i non stop wymieniamy im
gazety.
Juz za niecałe 3 tyg pojawi się u nas dzidiza oczywiscie mamy juz wszystko
przygotowane, wyprane wyprasowane, ale jak już będzie u nas dzidzius nie
zamierzamy naszych sun odseparować.
Oczywiście nalezy zwracac uwagę na dzieco, gdyż pies moze nawet niechcący
zrobić mu krzywdę.
Dla mnie okropne jest to ,że matki sterylnie chowają dzieci w domu a pozwalaja
im chodzic do piskownicy gdzie koty się załatwiaja.

Jeśli się kocha psa przed pojawieniem się dziecka to nie można go pozbawiać tej
miłości jak już jest dzidziuś na świecie, psy i dzieci bardzo szybko odnajdują
wspólny język

[kalina_p]

pies swoje dziecko odróżni od obcego
ja mam 2 psy i 2 koty, wszystkie zwierzaki pokochały małą, od razu po szpitalu
daliśmy im obejrzec nowego czlowieczka, obwąchac, nie odsuwalismy psiaków...i
jest ok bardzo sie teraz przyjaźnią.

[ewa9650]

Ja tez mam psa w domu i mojego uczylismy jak ma sie zachowywac przy innych
ludziach. Nie jest agresywny a wrecz opiekunczy (sunia) jak ktos ze znajomych
odwiedzi nas z dzieckiem to chodzi za nim, wylizuje, chce byc glaskana i znosi
silniejsze popchniecia maluchow ktore nie potrafia jeszcze mowic a chca ja
przesuwac , przynosi dzieciom zabawki poprostu- aniolek. Mysle ze nie bedzie
problemu jak pojawi sie malenstwo i nie zamierzam go wychowywac w sterylnych
warunkach i bez zwierzat. Mnie nie drazni siersc mojego psa w obecnosci dziecka
po pierwsze u kazdego w domu jest kurz, wlosy itd. z ktorymi zyjemy pomimo
sprzatania i tak sie pojawija wiec uwazam ze siersc mojego psa to nie jakis
ogromny problem (dom to nie muzeum), po drugie mam znajomych ktorzy w
dziecinstwie marzyli o psie ale NIE bo mamusia nie pozwolila. Teraz sa dorosli
i nadrabiaja. Moj pies to czlonek rodziny i za nic w swiecie nie pozbede sie go
bo dziecko. Uwielbiam jego merdanie ogonkiem jak wracam i jego przytulanki i
chce zeby nasze dziecko tez doswiadczylo tej milosci ,potrafilo ja okazywac
zwierzetom > pomoc, glaskanie, karmienie, zabawy, szacunek. Czasem sobie mysle
ze my ludzie powinnismy sie od nich uczyc.

[olensia]

ewa9650 bardzo ladnie napisane, zgadzam sie z Toba w 100%

[grazyna9923]

Czasem sobie my
> sle
> ze my ludzie powinnismy sie od nich uczyc.

Ewa zgadzam się z Tobą. My też mamy psa "stafik" i siostra mojego męża ma 2-
letnią córcię jak do nas przyjezdzają to mała trzyma go na smyczy i chodzi z
nim na spacer (oczywiście pod naszą kontrolą). Przepiękny widok. My mamy do
niego zaufanie ale się nigdy nie zdarzyło abyśmy go chociaż na chwile zostawili
z dzieckiem. Jeżeli ktoś jest odpowiedzialny to zwierzątko nie będzie mu
przeszkadzać.
Ja nie twierdze, że pies jest najwazniejszy, ale ile się teraz słyszy o
przemocy w stosunku do dzieci. A to dziecko które miało odgryzione paluszki to
jak słyszałam, matki nie było a ojciec spał w drugim pokoju dziecko zostało
same z psem.
"Kto jest okrutny w stosunku do zwierząt, ten nie może być dobrym człowiekiem".

Wazne do poczytania.............

[alessandra55]

Dobry kontakt dziecka z psem wspomaga jego rozwój emocjonalny i społeczny. Uczy
respektu, szacunku, wrażliwości i odpowiedzialności wobec zwierząt i ludzi.
Terapeutyczny kontakt z psem wykorzystuje się także coraz powszechniej w
leczeniu autyzmu, dziecięcego porażenia mózgowego oraz różnych form zaburzeń i
trudności emocjonalnych dzieci. Nasz domowy pupil może dać nam wiele (po to go
w końcu mamy, by nas wspierał i towarzyszył w codziennym życiu), pod warunkiem,
że, po pierwsze, znajdzie się na właściwym miejscu w ludzkiej rodzinie, będzie
rozumiał nasz język i zachowanie w stopniu pozwalającym na bezkonfliktowe
funkcjonowanie, po drugie nauczy się kontaktu z dzieckiem, a dziecko nauczy się
kontaktu z psem.
Oczywistą i podstawową zasadą jest, że za właściwe relacje i kontakt dziecka z
psem odpowiadają rodzice, których zadaniem jest pilnowanie bezpieczeństwa
zarówno dziecka jak i psa oraz pełnienie roli tłumacza psich zachowań dziecku
i - w pewnym stopniu - dziecięcych zachowań psu.
Każdy kontakt niemowlęcia i małego dziecka z psem powinien być nadzorowany
przez dorosłych. Jeśli do naszego domu trafia szczeniak, szczególnie ważne są
pierwsze kontakty w wzajemne poznawanie się obu młodych reprezentantów Homo
Sapiens i Canis Familiaris. Szczeniak poznaje świat po psiemu - powąchać i
wziąć do pyska, mały człowiek po ludzku i dziecięcemu - dotknąć i zobaczyć z
bliska. Mądre towarzyszenie dziecku i psu polegające na zachęcaniu i
tłumaczeniu dziecku jak należy podchodzić i kontaktować się ze szczeniakiem
oraz dawanie oparcia przez spokój i opanowanie to najważniejsze zadanie
dorosłych. Najlepiej, jeśli pierwszy kontakt małego dziecka ze szczeniakiem
będzie kontaktem "ręka w rękę" z rodzicem. Trzymając przy sobie malucha
ujmujemy jego rękę dłonią do góry, zbliżamy do psa i pozwalamy na powąchanie
jej przez psa. Naturalną potrzebą szczeniaka jest próbowanie wszystkiego
zębami, dlatego trzymając dłoń dziecka możemy ją ochronić przed ostrymi
mlecznymi ząbkami, ucząc jednocześnie szczeniaka, że gryzienie "małego pana"
nie jest zachowaniem akceptowanym. Ludzkiemu dziecku z kolei spokojnie i
cierpliwie tłumaczymy jak można psa głaskać, a jakie zachowania - wkładanie
palców do oka lub pyska, ciągnięcie za sierść, ogon lub łapę, przeszkadzanie
podczas snu lub jedzenia - mogą wyrządzić szczeniakowi krzywdę. Stopniowo
pozwalamy na coraz więcej spontaniczności we wzajemnych zabawach dziecka i psa,
cały czas musimy jednak być gotowi do ewentualnej interwencji i ustalenia
właściwych reguł.
Dobrze, jeśli pozwalamy dziecku brać udział w przygotowaniu posiłku dla psa i
karmieniu go. Właściwy sposób karmienie psa ma szczególne znaczenie, ponieważ
przez to, że to my ludzie dysponujemy jedzeniem, jest dla psa silnym sygnałem
naszej dominującej pozycji. Pies powinien dostawać jedzenie wyłącznie w swojej
misce i w stałym miejscu. Nie ma powodu, by nie pozwolić dziecku podać psu
jedzenia, a jeśli zanim poda miskę, nasz młody treser każe psu usiąść, będzie
to dla psa jedna z pierwszych lekcji posłuszeństwa wobec "małego pana". Zasady
nagradzania psa za coś warto także przestrzegać dając psu jakiekolwiek
smakołyki. Wykluczone jest natomiast żebranie czy wymuszanie na dziecku (rzecz
jasna dotyczy to także dorosłych) przez psa jedzenia, podobnie jak
przeszkadzanie przez ludzi psu przy jego posiłkach.
Starsze dzieci mogę z powodzeniem opiekować się psem codziennie, pod warunkiem,
że potrafią panować nad swoim pupilem, który respektuje ich polecenia.
Codziennych umiejętności bycia psem i bycia młodym właścicielem psa najłatwiej
nauczyć się w psiej szkole pod okiem doświadczonego instruktora. Jeśli rodzinną
pasją jest wystawianie psów lub agility warto zaangażować starsze dzieci w
przygotowanie psa do wystawy czy zawodów. Umiejętność wystawiania psa czy
uczenia go ćwiczeń agility, przyda się nie tylko na wystawowym ringu czy torze
przeszkód.
Choć są wyjątki, starzejące się psy, unikają kontaktu tak z ludzkimi dziećmi,
jak ze szczeniakami i młodymi, pełnymi temperamentu psami. Z reguły mniej się
bawią i ruszają, chętnie znajdują sobie ustronne miejsce z dala
od "niedojrzałego hałasu i wrzasków" a natarczywie nękane, potrafią odciąć się
i zdyscyplinować niesfornego malucha (niezależnie od gatunku). Trzeba
respektować tego rodzaju potrzeby psich staruszków i nie zmuszać ich do zabaw
czy niechcianych kontaktów z dziećmi. Tego rodzaju sytuacja może być dla
naszego dziecka lekcją szacunku i wrażliwości na potrzeby innych.

Jak przygotować psa na pojawienie się w domu niemowlęcia ?

Dobrze wychowany pies, znający swoje miejsce i respektujący
podporządkowaną wobec ludzi pozycję nie będzie miał kłopotów z zaakceptowaniem
nowego członka rodziny. Ważne jest by pojawienie się dziecka nie wiązało się z
całkowitą rewolucją w dotychczasowym życiu naszego pupila, a przede wszystkim
ze zmianą obowiązujących w domu reguł. Jeśli - co oczywiste - pies ma zakaz
wchodzenia do pokoju niemowlęcia, niech ten zakaz obowiązuje na długo przed
tym, zanim niemowlę pojawi się w domu. Jeśli nasz pupil jest nieodstępującym
nas kanapowcem przyzwyczajonym do bliskiego i stałego kontaktu, warto nauczyć
go jak najwcześniej przebywania na swoim legowisku i zajmowania się sobą, kiedy
domownicy oglądają np. telewizję. Sytuacja, w której dziecko nagle zajmuje
miejsce w ramionach ukochanej Pani, może rodzić wiele kłopotów. Pamiętajmy, że
pies rozumie świat nieco inaczej niż my, ludzie. - Bezradne i wymagające opieki
niemowlę w naturalny dla psa sposób, zajmuje niższe miejsce w hierarchii stada.
Dlaczego więc jest brane przez ludzi na ręce i zajmuje wysoka pozycję na ich
łóżku, podczas gdy powinno leżeć na podłodze ? Nie można i nie należy rzecz
jasna całkowicie izolować psa od dziecka. Wręcz przeciwnie pies ma prawo poznać
i obwąchać "nowego" i uczestniczyć jako obserwator w karmieniu czy zabawach z
maluchem. To sprzyja "spójności stada" i rozwija naturalny psi instynkt opieki
nad niedojrzałymi członkami swojej grupy. Każdy kontakt z dzieckiem powinien
być dla psa przyjemny i spokojny - to do nas dorosłych należy wspieranie i
zbliżanie do siebie dziecka i psa.

Dzieci bardzo spontanicznie i emocjonalnie reagują na widok psa i z
reguły dążą do bliskiego fizycznego kontaktu z nim. Stąd w dużej części sukces
dogoterapii jako metody wspomagającej leczenie i rehabilitację ruchową dzieci.
W codziennych sytuacjach taka spontaniczność, zwłaszcza wobec psów dziecku
nieznanych, bądź psów nie lubiących dzieci (takie psy zdarzają się nie tak
znowu rzadko !) może okazać się niebezpieczna. Warto więc nauczyć malucha
kilku następujących reguł:

Dziecko nie może zbliżać się do obcego psa, a jeśli jego właściciel jest w
pobliżu musi najpierw zapytać czy pies akceptuje dzieci i czy ewentualnie można
go pogłaskać (z doświadczenia wiem, że wielu właścicieli chętnie pozwala
pobawić się dziecku przez chwilę z ich pupilem).
Jeśli obcy pies podejdzie do dziecka powinno ono zachowywać się spokojnie, nie
krzyczeć, nie machać rękami (takie zachowania mogą być odczytane przez psa jako
konfrontacja) i nie uciekać (bo to wyzwala reakcję pogoni).
Chcąc nawiązać kontakt z obcym psem dziecko staje nieco bokiem do psa, nie
patrzy mu prosto w oczy; jeśli chce go pogłaskać najpierw wyciąga do psa rękę
skierowaną dłonią do góry, pozwala się powąchać, a dopiero potem dotyka psa
unikając głaskania karku.
W sytuacji zaatakowania przez psa nie wolno uciekać, trzeba położyć się na
ziemi, zwinąć w kłębek oraz zakryć rękami twarz i uszy.
Pamiętajmy, że to często nasz ludzki niepokój prowokuje psy do zachowań
obronnych czy otwartej agresji. Dlatego niemal w każdej sytuacji nieocenioną
postawą nas dorosłych jest spokój i opanowanie. Takich też reakcji warto uczyć
dziecko od początku. Warto także przekazać młodemu człowiekowi trochę wiedzy na
temat

CDN......

[alessandra55]

Oczywiście zdecydowana większość domów, gdzie mieszkają i dzieci i psy to domy
szczęśliwe, a przykre czy niebezpieczne sytuacje nie mają w nich miejsca. Jeśli
natomiast zdarzy się, że coś w relacji dziecka z psem idzie nie tak, warto
zwrócić się o pomoc do specjalisty od zachowania psów, zanim konflikt czy
trudna sytuacja stanie się niebezpieczna.

I dodam jeszcze za slowami A. Klosinskiego Jaki pies taki pan
Pozdrawiam wszystkie forumowiczki ktore sa szczesliwymi posiadaczkami CZTERECH
LAP.... cztery lapy, cztery lapy a na lapach pies kudlaty

[olensia]

dodam jeszcze ze wiekszac psow atakujacych ludzi o psy ktorym robi sie krzywde,
bo latwo jest osadzac... pies zaatakowal a zawsze spokojny byl w stosunku do
ludzi, a tak naprawde to nikt nie wie co wlascicele z nim robili. Wiadomoze jak
bedzie sie karcilo psa za to ze wacha, lize itp. dziecko to po pewnym czasie jak
dziecko zlapie takiego pieska to on zaatakuje. Zgadzam sie z tym ze agrsywnosc
sa mozna sobie wychowac - tak jak ktos juz tutaj napisal...

[nelly11]

hm.... to moze jak nie chcesz oddac psa to oddaj dziecko zawsze to pies juz
starszy domownik jest, a dziecku sie w stosownym wieku wytlumaczy ze azorek nie
chciał konkurencji

[aykar]

Mam w domku jamniczkę, dzisiaj ma 7 lat a Staś 4,5. Jak mały się urodził to
owszem były obawy i to spore - Dinka jest znajdą, kochającą mnie i męża do
nieprzytomności wręcz, miała rok jak ją wzięliśmy z ulicy, wychudzoną,
porzuconą i strasznie smutną. U nas odżyła, znalazła swoje miejsce i już po
dwóch tygodniach szczekała pod płotem pilnując swojego domku. Jak poszłam
rodzić Stasia to cały czas myślałam jak to będzie jak wrócę do domu - jamniki
(suczki) są u mnie w rodzinie od dzieciństwa (mojego oczywiście) i nie powiem
były takie, które dzieci tolerowały z trudem. A jak dodałam sobie jeszcze to,
że Dinka jest znajdą i jej obsesyjną wręcz miłość do nas to obawy były spore.
Nie pytałam wcześniej nikogo co robić, nie szukałam nic na ten temat. Jak
wróciliśmy do domku to poszłam, że tak powiem na żywioł, zrobiłam poprostu to
co podpowiedziała mi intuicja - przywitałam się z sunią, która przecież nie
widziała mnie od kilku dni, wzięłam Stasia poszłam z nim do pokoju i usiadłam
na kanapie wołając Dinkę. Klapnęłam ręką żeby wskoczyła koło mnie i pozwoliłam
jej dokładnie obwąchać nowego domownika, polizać po rączce, polizać mnie -
strasznie się cieszyła i ta radość jakby przebiła chyba początkowe zdziwienie.
A poźniej, cóż z każdym dniem Staś zyskiwał coraz większego obrońcę a obecnie
przyjaciela w postaci tego małego jakby nie patrzeć psiaka. To Dina za nim
biegła jak mi uciekał w poszukiwaniu przygód na mocno chwiejnych nóżkach, to
Dina szczekała jak przewrócił się w ogródku - na mnie nie na niego - a jak w
domku chce się z nią pobawić to rozkłada się na plecach (Sunia oczywiście) i
całkowicie się dziecku poddaje.
Oczywiście to pies i zdaję sobie sprawę, że nie mogę ufać do końca i
bezgranicznie, ale staram się właśnie ufać i wiem, że moja suńka kocha mojego
synka bezgranicznie właśnie dlatego, że od samego początku w żaden sposób nie
ograniczaliśmy "im" kontaktu (oczywiście nie popadałam w skrajności, żeby
pozwalać tak bezwzględnie na wszystko, nie było absolutnie np. lizania po buzi)
ale też nie odganiałam psa w każdej sytuacji, a już utrzymanie "sterylności" o
której ktoś wspomniał jest wg mnie pomyłką (ja jestem takim dzieckiem sterylnym
i wspomnę tylko że przez pierwsze dwa lata mojego życia rodzice nie mogli się
pozbyć aftów z całej mojej buzi, że o choróbskach przeróżnych nie wspomnę).
A Staś, cóż, chodzi do przedszkola już drugi rok a ja na zwolnieniu byłam....
dwa razy. Nic więcej na ten temat nie dodam, bo oczywiście nie można też mówić,
że nie choruje bo od małego ma kontakt z psem, nie to nie tak.
Zawsze jest tak, że trzeba we wszystkim zachować rozsądek, nie popadać w
skrajności i kochając dalej psiaka, który już jest domownikiem, pokazać mu jak
pokochać dziecko - trzymam kciuki i życzę aby Dzidzia zyskała tak wiernego
czworonożnego przyjaciela jak mój Synek a już niedługo drugi Dzidziuś, który
jest w drodze i szczerze mówiąc dzisiaj bardziej obawiam się zazdrości
starszego dziecka i o mnie i o psa - a nie samego psa - bo o moją Sunieczkę
jestem spokojna - pozdrawiam Aga

[aykar]

Ups, sorki przesadziłam poszło dwa razy...

[piszczus]

ja mam rocznego amstafa tzn.moi rodzice,jest rozpieszczony do kwadratu,bardzo
boje sie jego reakcji na dzidzię ale mam nadzieję,że będzie ok,psa nie mozna
się pozbyć od tak bo to nie przedmiot i członek rodziny,jeśli chodzi o sterylne
warunki jak napisła któraś z dziewczyn,to bzdura, dzieci,które wychowuja sie z
psem lub kotem są bardziej odporne na nieżyt żoładka i różnego typu zatrucia,ja
od małego miałam do czynienia z psami i kotami śpiącymi w domu lub moim łóżku i
jestem zdrowa jak koońńńńńńńńń

[marti_ka82]

zgadzam sie z dziewczynami, ze pies jest członkiem rodziny i nieodpowiedzlanym
zachowaniem jest oddanie go w chwili pojawienia sie nowego domownika... pies
tez ma swoje uczucia...a dorosly czlowiek powinnien ponosic konsekwencje
zwiazane z wzieciem psa... a nie pozbywać się go, gdy wydaje mu się, że bedzie
z nim klopot... sterylne warunki=> nie polecam, potem takie dzieci to istne
ognisko alergiczne, czeste astmy, choroby itp. no coz kazde dziecko musi sie
najesc bakterii aby sie uodpornic... tak jak ktos napisal... sterylne
warunki w domu... a potem piaskownica, gdzie koty potrzeby zalatwiaja, czesto
to tak wyglada... potem... co do klakow.. ja mam psa w domu i poprstu nie mam
dywanow... z parkietu latwiej jest je usunac chociazby zwyklym plaskim mopem...
ja zamierzam tak jak dziewczyny pisaly, pokazac pozwolic powachac, polizac mala
jak z nia wrocimy ze szpitala... a potem dbac o to, by mogl ja widziec, wachac
pilnowac... ale na widoku... do pokoju dzieciecego raczej wstepu miec nie
bedzie, chociazby ze wzgledu n a klaki... nie chce by w poscieli malej byly
jego klaki na ubrankach swierzo wypranych, kocyku...

[kasia_266]

moja sšsiadka zapytała co zrobimy z psem jak dziecko się urodzi?dla mnie
osobi?cie pytanie bardzo głupie!mamy dobermana ktorego uwielbiamy,pies jeżdził
ze mna pocišgami,autobusami i zwiedził kawał krajuteraz jestem w dziewištym m-
cu,psinka jest dla mnie bardzo łagodna,nadal wyprowadzam jš na spacery,nie
szarpie,jest po prostu delikatna jakby czuła że musi na mnie uważać>oczywi?cie
trzeba liczyć się z tym że ukochany pies będzie zazdrosny i to będzie na
poczštku klopotliwe,będę musiała po?więcać czas także jejPoza tym nie martw
się,moj pies też nie przepada za obcymi dziećmi,a wobec moich siostrzenic była
po prostu ostrożna i to ona schodziła im z drogi<dodam że dizeci widziała po
raz pierwszy i sš to maluszki i też obawiałam się czy nie zrobi im krzywdy,ale
było ok!

[karolcia67]

Poczytaj ten watek sa tam też rady jak postępować gdy się ma dziecko i psa.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=585&w=49844881&a=49844881

[alicja0]

u mnie od "zawsze" były jakieś zwierzęta w domu, a że mieszkałam na parterze i
przy ulicy, to różne "powypadkowe" psy trafiały do naszego ogródka i były przez
nas leczone, a później mieszkały w budzie na dworzu.
Z czasem, niektóre mieszkały w domu, ale nigdy nie traktowałam psów (i innych
zwierząt) za CZŁONKA RODZINY.
Pies jest zwierzęciem, ma ustalone zasady zycia z rodziną, a rodzina bierze
odpowiedzialność za psa, skoro go przyjęła do swego domu. Jednak dla mnie
zwierzę nie może nigdy stać na równi z człowiekiem, dlatego nigdy nie będzie
członkiem rodziny i jeśli ktoś ma z domu wylecieć, to pies, a nie człowiek.
Moja siostra jest obecnie weterynarzem małych zwierząt i choć sama ma hopla na
punkcie swojego psa, to wiele razy z niesmakiem wypowiada się o właścicielach,
którzy stawiają zwierzę wyżej niż człowieka. Jestem nawet skłonna powiedzieć,
że ten kto stawia psa na piedestale, nie potrafi kochać ludzi. Wystarczy
popatrzeć na starsze paniusie z pieseczkami, które uwielbiają psiaki, a do
ludzi odnoszą się po chamsku.

[magda_em25]

My mamy yorka rozpieszczonego. Po porodzie ja nie dalam mu nawet liznac malej
tylko co powochac. Kiedys jak na poczatku do niej podszedl to go tak pacnelam
ze wyladowal na szafce nie wiem co mi sie porobilo w tym mozdzku.
Dziecko bylo dla mnie najwazniejsze i bronilam malej jakos tak instynktownie.
Ale pies nieglupi zrozumial ze dziecie nalezy do rodziny a jakie kolwiek
ugryzienie lub drapniecie malucha grozi smiercia i teraz moja 11 miesieczna
corka moze z nim robic co chce wlacznie z ciaganiem i wyrywaniem mu wlosow.
Teraz chronie psa przed dzieckiem. Ale oni sie wogole bardzo kochaja i
wszystkim sie dziela.
Nie myslalam ze taki maly rozpieszczony pies z malym mozgiem moze miec tak
wielkie serce.
Inne dzieci tak z nim nie moga duzo zrobic potrafi warknac a nawet zlapac
zebami pomimo ze jest lagodny.
Ale i tak skubancowi nie ufam i nie zostawiam z nim dziecka sam na sam bez
kontroli.
--
Klaudia ma

Do Alicja0 UWAGA!!!!dziewczyny

[alessandra55]

Jesli przeczytałaś ....to my nie stawiamy psa na piedestale, nie wynosimy go
ponad tylko piszemy o równym traktowaniu i nie chodzi tu o to by nauczyć psa
jeść łyżką i zasiadać z nim przy stole, brać z nim kompiele itd. Jak chcesz
wiedzieć są tacy co kochają zwierzęta i ludzi bo niby jakim cudem my (ktore tu
się wypowiadamy)zostałybyśmy matkami według twojej teorii nie powinnyśmy
kochać ludzi BREDNIE, BREDNIE!!
A od starszych pań to się odczep> nie każdy starość może spędzić z ukochanym,
rodziną (kupuje psa)i w nim ma przyjaciela lepiej jak starsze panie
rozpieszczają zwierzęta i ratują *** to lepsze od chłystków znęcających się nad
zwierzętami i ludzi dla których zwierze to przedmiot który można łatwo
wyrzucić.My które mamy dzieci, zwierzęta, starsi ludzie którzy kochają psy MAMY
OGROMNE SERCA BO POTRAFIMY KAZDĄ ISTOTĘ W NICH ZMIESCIC. Troche tolerancji i
empatii. Ludzie moja droga są różni nie tylko starsze panie bywaja chamskie jak
to napisałaś> swoją drogą ciekawe jakim cudem poznałaś wszystkie starsze panie
że uogólniasz.
POZDRAWIAM przyszłe mamusie.

[marti_ka82]

a ja chce dodać jedno przepraszam a czy pies nie ma uczuć? żeby jakby co usunać
go z domu? myślisz, że on nie tęskni, że nie jest mu smutno jak sie go wyrzuci
z zycia, z stada które on pokochal calym sercem? no jakos nie zauwazyłam, że
posiadająć psa mniej kocham ludzi, pracowałam przez dlugi czas z dziecmi z domu
dziecka, wczesniej w osrodku kuratorskim, teraz w szkólce sobotniej przy
Polskiej Misji w Rosenheim i uwierz mi, że mimo, posiadania psa... wszystkie te
dzieci bardzo lubiałam, w prace wkładam całe serce i nie stawiam zwierząt ponad
ludzmi... bez przesady, co to wogole za ogolnienia? a co starszych pan... no
wiesz nie każdy ma szczęscie posiadania rodziny, czasami one same jej nie
chcialy i teraz im czegoś brakuje, stąd bierze się ich miłość do psów... ale
jakoś nie zanotowałam, żeby te babcie były takie straszne... nie wiedziałam, że
notujesz ich wszystkie posunięcia, czy dają pieniązki na jakiś dobry cel czy
nie... i codziennie kontrolujesz ich zachowanie wobec innych... ludzie nie
tylko starsi mają swoje zle i dobre chwile... więć nie wrzucaj wszystkich do
jednego worka bo to jest tzw. chore i uproszczone myślenie...

[nelly11]

pffff???? siedzac na forum mozna sie naprawde dosc ciekawych rzeczy dowiedziec,
no na przyklad ze pies ma uczucia, na pewno te wyzsze, coż moze wystarczy
zaprosic psa na powazna dorosla rozmowe i skoro on taki uczuciowy to moze
zrozumie ze kudly na smoczku to nienajlepszy pomysl i sam jakos zaradzi temu,
no moze pójdzie do urzedu miasta po przydzial na mieszkanie albo cos i
wyprowadzi sie. mozna tez psinie wytlumaczyc ze zredukowała sie lista
lokatorów , ale oczywscie tak zeby nie zranic - dosc juz zresztą
nadszarpniętych- uczuc psa.

[agmi11]

Dlaczego uważasz,że pies nie ma uczuć? Masz jakieś doświadczenia z tym
związane? Co w takim razie oznacza to, że pies przychodzi i przytula się do
swojego pana/pani, tęskni, czeka wiernie? A co mają kudły na smoczku i
załatwianie spraw w urzędzie do uczuć psa?

[marti_ka82]

nelly nie czytalas wszystkich postow moj pies nie bedzie mial wejscia do pokoju
dzieciecego a co do klakow to sie nie martw ma bardzo dluga siersc i ja
widac... a co do uczuc... mylisz sie moja droga, pies tez je ma... widocznie
nigdy nie widzialas oczu, nie slyszalas jak pies skomle z tesknoty... jak
siedzi w koncie kiedy ktos z domownikow wyjezdza... zreszta co ja ci bede
tlumaczyc... poza tym wybacz ale planujac dziecko i majac psa wiem, ze
kawalerka mi nie wystarczy.. i nie latam do urzedow... bo mam narazie 3
pokojowe mieszkanie 72 m2 i perspektywy na dom wiec wszyscy siep omieszcza
nie musze pozbywac sie psa

[nelly11]

wobec tego zapytaj psa czy cie kocha moze poksomle i zrobi pełne milosci oczeta
i to bedzie wyraz jego uczuc...... a tak na marginesie to proponuje wszystkim
mamom które posiadaja pieski na stanie i malutkie dzieci w drodze zaopatrzyc
sie w szczepionke na toksoplazmoze jesli w ogole taka istnieje , bo jak pozniej
wytłumaczyc dziecku ze "sory dzieciaku ze masz te głupia chorobe i nie bedziesz
mogło miec nigdy dzieci,ale kochalismy tego pieska" moze potomek zrozumie bo
mejmy nadzieje ze ludzie tak jak psy tez maja uczucia ech

[marg0tka]

nelly11 napisała:

> a tak na marginesie to proponuje wszystkim
> mamom które posiadaja pieski na stanie i malutkie dzieci w drodze zaopatrzyc
> sie w szczepionke na toksoplazmoze

Naprawdę sądzisz, że maluch może zjeść psa na surowo?????

[nelly11]

delikatnie podgrilije i tez bedzie

[marti_ka82]

wybacz ale to nie psy roznosza toxo cos niedouczona jestes

[nelly11]

no skoro uwazasz ze psy to nie zwierzeta to gratuluje bo toksoplazmoza to
choroba odzwierzeca i PSY JA TEZ PRZENOSZA..... no to teraz do książek i wertuj
gdze popełniłas błąd

[marti_ka82]

no wybacz ale od psa jesli ma w sobie ta chorobe, a miec przeciez nie musi nie
mozesz sie bezposrednio zarazic... no chyba, ze lubisz jesc surowe mieso... czy
to psie czy inne zycze smacznego i odpusc sobie, bo swoje juz powiedzialas,
tlyko wiesz tolerancji w tobie brak, jak ktos ma inne zdanie niz ty to juz nie
wytrzymujesz... wspolczuje i daj odetchnac tym ktore w swoich domach maja
psy i nie zamierzaja ich wyrzucac bo pojawi sie dziecko... pozdrawiam

[nelly11]

na brak popytu nie moge narzekac jak widzisz............

[nelly11]

ja jestem pewna ze pies nie ma uczuc, to ze przytula sie i lize wlasciciela (
bleeee) jest wynikiem instynktu ktory posiada kazde zwierze droga agmi a cały
temat tego postu - o zgrozo- pyta o psa kontra niemowle, wiec skoro juz ktos
potrafił sie nad czym takim zastanawiac świadczy o niepoukladaniu wartosci w
biednej głowce, no ale ktos musi miec niepoukładane zeby poukładane miał ktos)

[karolcia67]

Ty też przytulasz się i całujesz faceta - brak uczyuć czy tylko instynkt?????
A w głowce poukładane ma ten który potrafi rozgraniczyć uczucia dla zwierzaka i
dziecka, wiadomo dziecko na 1 miejscu ale pies może być zaraz za nim i niczym
to nie szkodzi, chyba że u Ciebie jakiekolwiek uczucia dla innych istot (może
też jesteś rasistką) są mniejsze niż zero.

[leda77]

Pies chyba nie zaraz po dziecku? Gdzie inni ludzie?

[karolcia67]

Są razem z dzieckiem na 1 miejscu jeśli chodzi o domownikow i u mnie panuje
zasada, w tym domu mieszkamy my w tym 2 dzieci, i pies a jak komu nie
odpowiada nie musi przychodzić

[nelly11]

no widzisz??? juz masz o kilku odwiedzjacych mniej , a mogłobybyc tak miło, to
juz ich skresliłaś z listy oj oj oj

[karolcia67]

Wyobraź sobie ze nikogo nie straciłam a wręcz przeciwnie po szkoleniu na psa
towarzyszącego, mam wiecej znajomych w tym najlepszego specjalistę z
ukladania psów z fundacji Alteri ale wątpie czy wiesz co to za fundacja.

[nelly11]

i nawet nie mam aspiracji aby sie dowiedziec , ale zdaje sie ze powinnam
powiedziec woooow na samo hasło alteri .... no to wooooow

[nelly11]

jak widzisz leda pies jest zaraz przed dzieckiem potem dlugo dlugo nic a na
koncy dylemat gdzie pies bo dziecko sie zdarzyło

[nelly11]

rasistką? chyba ze masz na mysli( zakrecona tematem) rasy psów, bo jesli nie to
odsyłam do lektury kopaliskiego pt "slownik wyrazów obcych" no ale niewiem czy
moj facet byłby zachwycony pieszczotami i przytulaniem po uprzednim tuleniu
azorka, jak bardzo mnie kocha tak nie zdzierzyłby psiej sliny na moim policzku(
sama jak to pisze mam ochote zwrocic zawartosc zołądka jeszcze z okresu
dojrzewania) bo piesio sobie zrobi toalete miejsc intymnych a potem z uczuciem
mnie polize po nosku( tutaj juz naprawde zwróciłam obiad)
>Ty też przytulasz się i całujesz faceta - brak uczyuć czy tylko instynkt?????
<tego nie bede komentowac bo pani karolcia sie pomyliła miala na mysi uczucia
czy tylko instynkt a nie jak pisze brak uczuc . ale zgadzam sie ze w główce
poukladane ma ten kto potrafi rozgraniczyc uczucia dla człowieka i psa tyle
tylko ze tutaj takich glówek jest malutko, a te wszystkie pańcie psie niech
szykują laurki na walentynki dla swoich azorków) no to pozdrawiam
serdecznie))))

[karolcia67]

Nelly to że w domu mam psa i go kocham i szanuję i ma ten psiak swoje jakieś
prawa nie znaczy że po 1. może lizac nas po twarzy, po 2. jeść z naszych
naczyń, po 3. spac w moim łożku po 4. dominowac nad domownikami,po 5. robic co
chce i gdzie chce, u nas panują zasady ktorych każdy przestrzega, czy to
dziecko wzgledem zwierzęcia czy to pies wzgledem nas, u nas starczy powiedzieć
na miejsce i psiak juz siedzi w przedpokoju na swoim posłanku, starczy że
powiem dość kończy się każda zabawa, powim oddaj pies zawsze przynosi co ma w
pysku, ale to BYŁA JEST I BĘDZIE zawsze praca włascicieli z psem, bez pracy nie
ma efektów. A nasz psiak, jako pies towarzyszący (o ile orientujesz się o co
chodzi ) ma nieco wieksze prawa. U nas nikt nie postawi psa nad człowieka ale
też nikt nie postawi ponad sa czegoś co zaszkodzi psu.

[agmi11]

nelly11 napisała:

> ja jestem pewna ze pies nie ma uczuc, to ze przytula sie i lize wlasciciela (
> bleeee) jest wynikiem instynktu ktory posiada kazde zwierze

Ciekawe to co piszesz - można by na ten temat podyskutować. Nie jestem
przekonana, że to tylko instynkt. Czy dysponujesz może jakimiś wynikami badań,
które by potwierdziły Twoją wypowiedż? Albo może mogłabyś mnie odesłać do
jakiejś literatury w tym temacie?

[nelly11]

droga agmi.... rozumiem ze masz parcie na badania naukowe, to miłe jak młodziez
chce sie kształcic , ale proponuje abys sobie wybrała bardziej chodliwy temat
np stosunki miedzynarodowe po wejsciu do uni europejskiej) jesli chodzi zas o
nurtujący Cie problem to swoje zdanie podpieram ogladaniem na codzień
nawiedzonych psich mam których mam po dziurki w nosie..... piesek jak kazde
zwierze ma instynkt to jakas wczesna podstawówka jest podejrzewam ze w
elemantarzu powinnać znaleśc wiedze na ten temat a uczycia wyzsze to to co nas
odroznia od zwierzat ... przynajmniej mnie , bo pani niejednego azorka
chcialaby byc jak jej pupil wiec nie chce zachwieć jej wertosci z czasem stanie
sie nawet podobna .... dzieki naturo ze mnie to nie dotyczy

[delfina77]

Któregoś dnia być może twój chłopak cię zostawi bo będziesz stara i brzydka a
mnie mój pies nie-i komu wobec tego przypisać uczucia wyższe? Myślę, że nie masz
i nie miałaś nigdy psa i dlatego tak łatwo jest ci się wypowiadać o nich w
sposób lekceważący, bo po prostu nie orientujesz się w temacie. Nowe dziecko w
domu nie może być powodem do wyrzucenia z domu psa, chyba, że jest wyraźnie
agresywny i nie panujemy nad nim. Ludzie, trochę odpowiedzialności-a ci, którzy
porzucają swoje psy/koty itp. bo nagle odechciało im się odkurzać nigdy nie
powinni mieć dzieci

[leda77]

Pies też Cie zostawi, bo one nie zyja 70 lat.
Nie traktujcie psa jak człowieka. To naprawde tylko zwierzę. Jasne, że z
uczuciami itd, ale jednak zwierzę. Czasami taka miłosc do zwierząt kończy się
awersją do ludzi.Bo "on nigdy mnie nie opuścił "itd. Przechodziłam coś
podobnego, więc wiem.
A jak miałam go uśpic, to nie potrafiłam sie na to zdobyc.A on tak strasznie,
strasznie cierpiał i patrzył na mnie takimi oczami! Wiecie ile ludzi robi tak,
jak ja wtedy? I jeszcze się chwalą, że pies pociągnął dzień dłuzej!
Moja znajoma z miłości karmiła psa czekoladkami, cukierkami.Zdychał w
strasznych męczarniach, a jej nie przyszło do głowy, że to jest jej wina.
Drugiej pies zdychał 3 miesiące! Delikatnie starałam sie wytłumaczyc, że
strasznie cierpi, że lepiej, by odszedł. Ale to był Jej Pies, Jej Perzyjaciel,
a przyjacielowi nie pozwala się odejśc! Więc zdychał biedak męcząc się
niemiłosiernie.
Poza tym myślę, że dla wielu psów lepiej by było, gdyby nie lądowały w
schroniskach, tylko zostały -sorry- z miłością uśpione.
No to teraz mnie zlinczujecie...

[nelly11]

heheh dobre.... mi nie zdazyło sie odniechciec odkurzc po psie bo z gruntu
okrzyknełam te czesc gospodarowania ze bezsensowną, a ja wole miec chłopaka do
czasu kiedy bede stara i brzydka niz psa przez cale zycie bo wole teraz
poszalec z człowiekiem niz zaskarbiac sobie u psiny spokojną jesien , no ale to
kwestia wyboru mam nadziej ze ten pies chetnie wyjdzie tez z tobą do kina

[delfina77]

Hm, różnimy się zatem znacznie, bo ja mam w sobie wystarczająco dużo miłości
żeby starczyło dla męża, dziecka, psa i wielu innych.... Żyj sobie szczęśliwie
tylko nie narzucaj innym swojego bardzo wąziutkiego światopoglądu. I popracuj
nad ortografią

[agmi11]

Droga nelly11 - ponieważ to nie jest miejsce na dyskutowanie o tym, czy pies ma
uczucia czy nie to zapraszam na forum o zwierzętach:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=128&w=51861888
Inne zainteresowane osoby także zapraszam

[leda77]

To trochę z innej beczki, ale rośliny też mają uczucia. To już udowodnione.
Więc czy marchewke przed zjedzeniem będzie trzeba pytac: czy można?
Bo tak na poważnie, jeżeli uczucia maja ludzie, zwierzęta, rośliny, to w końcu
co? Weganizm tez odpada, przyjdzie nam jesc kamienie czy jak?
Chyba umiar byłby najlepszym wyjściem. Pies = uczucia, ok, ale bez przesady.

[delfina77]

Właśnie, umiar-bo popadasz w skrajności. Wiadomo, że jeśli pies zagraża małemu
dziecku to trzeba coś z tym zrobić, ale nie można od razu zakładać, że jak mamy
dziecko to psa trzeba wyrzucić. To okrucieństwo i nieodpowiedzialność. Psy nie
prosiły się o to, by u nas mieszkać - kiedyś wszystkie zwierzęta były dzikie i
doskonale sobie radziły. To ludzie postanowili zwierzęta udomowić dla własnej
wygody a teraz niektórych ta odpowiedzialność przerasta. Powtarzam: ludzie,
którzy źle traktują zwierzęta nigdy nie powinni mieć dzieci.

[leda77]

Dokładnie jak napisałaś!

do wszechwiedzącej delfiny

[nelly11]

a ludzie którym dzieci zagryzły psy? maja kochac je nadal i starac sie o
nastepne dziecko? czy znienawidzic psy i za twoim przykładem obejśc sie bez
dziaciaków? ... no teraz sie moze wykazesz racjonalnoscia swoich przemyslen

[karolcia67]

wyobraź sobie że mnie jako dziecko (miałam 7 lat) pogryzł owaczarek niemiecki,
miałam całe posladki i noge szyte, ale to wcale nie była wina psa, TO BYŁA MOJA
wina bo nie rozumiałam że nie wolno psu tak robić, zrozumiałam poźniej jak
byłam starsza, i to wcale nie zniecheciło mnie do tych pieknych i madrych
zwierząt, czasem pies ma więcej ludzkich uczuć niz niejeden człowiek. Pies
gryzie i zabija bo to instynkt łowiecki, człowiek ma rozwinięty rozum i zabija
dla samej przyjemności zabijania inne zwierzęta a czasem nawet o zgrozo
ludzi............................

[nelly11]

no brawoooooo!!!!! jakby podgryzł gardziel twojej niuni zmienilabyś zdanie czy
dalej brnełabyś w ten zaułek bezsensu ze to nie wina pieska(( bidulek pogryzl
cie ale napewno tego szczerze załował

[karolcia67]

Brawo, Twoje brnięcie w ślepy zaułek jest niesamowite, ZASADA 1. NIGDY,
powtarzam NIGDY nie zostawiaj zwierzaka samego z dzieckiem obojetnie czy ma
dziecko miesiąc, rok, piec, czy naście lat.Trochę wyobraźni i nie byłoby
tragedi małych dzieci, to ludzie są nieodpowiedzialni, to Oni ponoszą wine za
atak zwierzęcia. Ale o co ja się produkuję jak Ty jesteś wsztystkowiedząca,
skończyłaś fakultety z psychologii i zachowania psów (moze iinnych zwierząt)i
TO SĄ według Ciebie BESTIE.

[nelly11]

" sory nie moge przyjsc na twoj jubileusz bo co prawda moje dziecko juz ma 12
lat , ale wiesz ja mam pieska i nie moge ich samych zostawic a maz ma
nadgodziny akurat, moze wpadne na trzydziestolecie jak piesek zdechnie wtedy
moja corka bedzie mogła zostać w domu ale wszystkiego najlepszego"

[ktkasik]

Taaak, psy to krwiożercze bestie które polują i pożerają dzieci... Dziwne tylko,
że znacznie częściej to ludzie są sprawcami śmierci dzieci, zwłaszcza rodzice...
A tak poza tym nigdy nie zostawia się psa (choćby najłagodniejszego) sam na sam
z małym dzieckiem i tyle. Dzieci niestety mogą nie rozumieć, że nie wkłada się
psu ołowka do ucha ale mają za to rodziców!

ach to tacy ludzie

[laluu]

jak Ty zostawiaja psy przywiązane w lesie? Bo przeciez nie mają uczuć.
A wiesz, że zwierzaki oddane przez wlaścicieli,(np. którym wlasnie rodziło się
dziecko i kompletnie im odp... na jego punkcie) popełniają samobójstwo?
Zagładzaja sie na śmierć. Nie pomaga dokarmianie na siłę, one nie chcą żyć.

A starszym paniom sie nie dziwię. Straszny jest ten świat dla zwierząt i ludzie
potrafia być niewoybrażalnie okrutni i glupi. Na wsiach to juz w ogóle
dramat...

laluu

[renia1807]

Ty chyba nie wiesz co mówisz!!!!Jaki dramat przeżywają psy na wsi???? To
właśnie MIASTO podrzuca psy na wieś!!!!!! To WIEŚ opiekuje sią tymi
przybłędami,które to przez jakiś czas były kochane przez miastowe paniusie
mające złe wyobrażenie o posiadaniu psa a potem stały się nie wygodne bo trzeba
było wyjechać na urlop, bo brudzą, bo się ślinią itp. Myślisz ,że ludzie na wsi
nie kochają zwierząt? to chyba jakaś zacofana jestes , czasy kiedy kundle z
kulawą noga szwędały się po wsi już dawno minęły! To niestety miasto pozostawia
wiele do życzenia!!!!

[karolcia67]

Żeby naprawde kochac ludzi trzeba kochać najpierw i najmniejsze zwierzę, pies
ma uczucia ale Ty chyba ich nie masz, a moja pediatra twierdzi ze sterylna
czystośc jest duzo gorsza niż pare włosów czy bakterii z sierści pieska.

[leda77]

Moja znajoma ma 40 kotów i nie jest chyba normalna. Dzieci nie ma( bo byłyby
dla niej przeszkodą w karierze!), a wszystko co może (a kasy ma pod dostatkiem)
przeznacza na koty. Dla niej najważniejsze są one, nie ludzie. Koty załatwiają
się na klatce, wszędzie łążą i po prostu czasem aż mam ochotę je otruc.Wszędzie
leża martwe myszy i szczuty, bo koty przynoszą je by się pochwalic - ok, ale
kto ma to sprzątac?! Płodzą się jak króliki i boję się ile ich będzie za parę
lat.
Strach wypuścic dziecko z domu, bo jak maja ruję to są po prostu agresywne!
A ze starszymi paniami to fakt, i nie chodzi bynajmniej o kobiety, które
kochają swoje zwierzęta, tylko o te, dla których one są ważniejsze od ludzi-
patrz powyżej.

[antyka]

ostatnio byl przypadek, ze szczeniak obgryzl palce dziecku
ja bym sie zastanowila,.. w kazdym razie NIGDY nie zostawilabym dzieciaka
samego z psiakiem

[agmi11]

Szczeniak ma w naturze gryzienie - to nie świadczy o tym, że jest lub będzie
złym psem. Rodzice powinni o tym wiedzieć i nie zostawiać psa sam na sam z
dzieckiem. Mój pies też gryzł jak był szczeniakiem i wyrósł z tego.

[laluu]

Ciekawa, że osobe, która dokarmia zwierzeta i je ratuje traktuje sie jak
potwora i che wyrzucic z bloku, a faceta gwalcacego albo bijacego swoje dzieci
nikt nie ruszy. Co za chory kraj

A co do kotów to jesli ich nie sterylizuje to jest niodpowiedzialna. Ale co do
agresji w ruji to chyba Cię wyobraznia poniosła

[leda77]

Trzeba byc odpowiedzialnym za zwierzęta. Słyszałas, że nie powinno się
dokarmiac ptaków zima, bo one nie naucza się zdobywac pożywienia? Potem są
takie zamarznięte kaczki czy łabędzie, bo nie odleciały(łabędzie) na zimę, bo
zawsze ktoś je dokarmiał...
Jak ktoś chce, to niech sobie koty dokarmia, ale juz jak się płodzą jak
wściekłe, to cos trzeba zrobic. Poza tym nie wiem, czy wiesz, jak śmierdzi
nawet lekko zapuszczone mieszkanie z kotami. Ja mam psa w kojcu, wiem jaki ma
zapach po kąpieli, ale jak wchodzę do mieszkania, gdzie jest pies to mi
śmierdzi. I nie dlatego,że nie lubię zwierząt, tylko po prostu dlatego, że tam
naprawdę jest inny zapach i mi sie nie podoba. Jak ktoś cały czas przebywa w
takim mieszkaniu to sie przyzwyczaja i nie czuje już tego - jak palacze swojego
odoru.
A sterylizacja nie wszystkim przychodzi do głowy, niestety (nawet słyszałam,
ze to tak strasznie kaleczy te zwierzęta, że byłoby barbarzyństwem to robic -
Jezu!)
A ile kocurów naraz widziałaś, gdy jest ruja? Jak są 2-3 to ok, ale jak
kilkanaście, to im się w głowach miesza. Wyganiałam takiego z mieszkania,
bo "zabłądził" - mało mnie nie pogryzł. (Ps.Kotów miałam kilkanaście, jako
dziecko - nie naraz oczywiście.I były takie, które mało powiedziec, że były
agresywne - kilkakrotnie mnie dotkliwie drapały i gryzły i nie dlatego,że
robiłam im jakąkolwiek krzywdę, głaskałam je, głaskałam i nagle takiemu
odwalało. One po prostu takie są. To nie to, co psy.
Z szacunkiem

[iwonka232]

Tez kiedys nurtowal mnie ten problem miałam dwa psy starego i młodego bałam sie
o dziecko ze ten stary go pogryzie bo jest agresywny niestety musialam go uspic
( nie dlatego ze agresywny tylko ze wzgledu na jego stan zdrowia , byl chory )A
kiedy wracalismy ze szpitala moja sunia poprostu została wyprowadzona na
spacer ,aby to dziecko było pierwszew domu.

[agata.23]

Ja musiałam wybierać między psem i dzieckiem i nie muszę chyba pisać co
wybrałam. Psa nie wyrzuciliśmy na ulicę ale nie mieszka z nami w domu tylko na
klatce schodowej. Mamy duży korytarz, który jest zagrodzony kratą i tam jest
właśnie nasz amstaf. Pies jest ogólne łagodny i kochany ale kiedy dziecko
zaczęło raczkować to nasz pupił próbował ustanowić porządek i chciał przenieść
synka za kark, potem kilkakrotnie go przewracał, odtrącał i raz nawet próbował
udziabać. Pies na korytarzu ma wygodne posłanie, jedzenie i picie nie wygląda na
zwierzę odrzucone, bo mamy z nim ciągły kontakt ale nawet podczas naszej
obecności musimy bacznie obserwować. Ja po wszystkich przezyciach związanych ze
strachem o dziecko jestem daleka od tego by psa porównywac do człowieka czy
człona rodziny, nie ufam i już.
Dodam tylko, że mojej znajomej 13 letnia suka pogryzła roczne dziecko. Pies był
zawsze ostoją spokoju a jednak. chłopczyk będzie miał blizy do końca życia.
We wszystkim należy kierować się rozsądkiem.

[leda77]

U weterynarza spotkałam niedawno kobietę. Opowiedziała, że miała ślicznego
teriera rosyjskiego (to baardzo duże bydlę, owczarek przy nim to pikus). Ale
jak urodziła córkę, to po prostu się nie dało. Z bólem musiała go uspic.Pies
miał 2 lata. I prosze mi wierzyc, nie była osobą, która ma o psach blade
pojęcie. Chciałabym, by inni posiadacze psów mieli taką wiedzę choc w 20%.
Więc chyba trzeba przyjąc,że pies to tylko pies a my o jego psychice i myśleniu
wciąz wiemy mało.

[olensia]

No to super jest ta pani uspila i po klopocie, a co nie mogla dac ogloszenia do
gazety? To jest doipiero piekny przyklad czlowieka kochajacego. Po co wogole
ludzie biora psy jak nie potrafia sobie z nimi pozniej radzic w takich sytuacjach.

[leda77]

Ta pani miała wiele psów i dobrze byłoby, gdybys posiadała cho w częsci taką
wiedzę jak ona.
Chciałabyś, by ktoś Cie kochał, a potem oddał, bo juz nie mieścisz się w jego
świecie? Wiesz, jak cierpią psy w schroniskach? Wiesz co to za rasa? Nigdy nie
wzięłabym psa ze schroniska, a co dopiero bydlę 65 kilowe i to nie o ruchach
bernardyna ale tygrysa. Ciekawi mnie, czy gdyby twój pies warczał na Twoje
kilkumiesięczne dziecko, tez uważałabyś, że sobie poradzisz z taką sytuacja i
że psa ułożysz? KUndla powstrzymasz, ale nie takiego psa. 25 kilowy owczarek
sobie z Toba poradzi, a co dopiero takie zwierzę.
Nie życzę Ci takiej sytuacji, bo dla kogoś, kto kocha zwierzęta ,tak jak ona
było to bardzo ciężkie doświadczenie

[marchewkowepole1]

Jestem takiego zdania że pies to nie zabawka, i te Panie które decydują się na
zwierzę w domu a po urodzeniu dziecka radośnie psa oddają, są dla mnie
skrajnie nieodpowiedzialne. Swoją decyzję o kupnie psa trzeba przemyśleć, bo
jest to decyzja na całe życie, na dobre i na złe. A tym Paniom które twierdzą
że pies nie posiada uczuć szczerze współczuję, jak i również współczuję ich
dzieciom których zapewne nie nauczą poszanowania dla zwierzecia. Pies to nie
przedmiot który można przestawić z miejsca na miejsce. Dlatego swoje zachcianki
proszę załatwiać w inny sposób niż kupno psa. Pozdrawiam i więcej
odpowiedzialności życzę.

Leda i forumowiczki .....

[alessandra55]

Leda napisała do koleżanki z forum ; Ta pani miała wiele psów i dobrze byłoby,
gdybys posiadała cho w częsci taką
wiedzę jak ona.
A więc Leda czytaj to o terierze rosyjskim;
Stopien posłuszeństwa: Bardzo wysokie
Szybkość uczenia się: Bardzo szybko
Stopień dominacji: Uległy
Pies tej rasy będzie znakomitym i bardzo groźnym dla każdego intruza obrońcą
Przeciętna długość życia (w latach): 12
<<<<<<Czy można pozwolić na zabawę z małymi dziećmi: Warunkowo>>>>>>>>>>>>>
Nie może pozostawać sam dłużej niż: 10 godz.
Możliwe problemy:

Może być agresywny w stosunku do innych psów
<<<<<<<Rasa tylko dla doświadczonych właścicieli>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
Uwaga: Pewne problemy mogą być wyeliminowane przez odpowiednio dobrane
szkolenie.
Specjalne wymagania dla tej rasy:
Psa tej rasy trzeba prowadzić z wielkim spokojem, opanowaniem. Nie lubią
przewodnikow nerwowych, apodyktycznych.<<<<<< Są oddane całej rodzinie, ale
trzeba je socjalizować z otoczeniem i nastawiać pozytywnie. Raczej nie szkolić
na obronę.>>>>>>>
Jak widzisz ta pani mało wiedziała o tej rasie decydując się na nią a potem sie
zdziwiła ,że pies jest taki a nie inny, może powinna była trochę się douczyć, i
kto wie do jakich celów go wykorzystywała bo jak do obronnych to się nie dziwię
że pies tak zareagował. Są rasy które nadają się do współzycia w rodzinie i
takie które zostały wychodowane tylko do odpowiednich celów (stworzone przez
szaleńców). Są ludzie i ludziska. Są tacy którzy mogą mieć psy i tacy którzy
nie powinni ich mieć bo sobie z nim nie radzą, podobnie jest z dziećmi.

POZDRAWIAM

[leda77]

Każda ciąża jest planowana uważasz?
A jeżeli chcesz się czegoś dowiedziec o terierach popytaj właścicieli, bo
ksiązkowo to brzmi całkiem słodko, a w praktyce wygląda inaczej. Ale to
przeciez powinnaś wiedziec, chyba,że wystarcza Ci wiedza książkowa, jak widac.
Bardzo wiele zależy od tego, po jakich rodzicach są szczeniaki i jak (rodzice)
byli wychowywani, jacy są. Owczarek owczarkowi nie równy.
A ta pani to kobieta bardzo znana w światku kynologów, i uwierz mi, naprawdę
wiedziała, co robi.
Pozdrawiam

[olensia]

leda77 ja napisalam ze mogla komus oddac a nie odrazu zabijac i mam psa w domu
ktory wazy 45 kg

Pani z poczekalni....

[alessandra55]

Fajnie - po rozmowie z panią w poczekalni koleżanka z postu powyżej stwierdziła
że ma ona dużą wiedzę o zwierzętach WIEC KIM TY JESTES ?? TO BYŁY JAKIES
TESTY, GŁĘBSZA OBSERWACJA SYTUACJI ??
Możliwe Leda - ale nie można sugerować się kilkoma zdaniami tej pani kto wie
czy to był prawdziwy powód, czy ta pani mówiła prawdę NIEZNAMY JEJ>>>>

Pozdrawiam przyszłe mamusie

[leda77]

NO tak, fakt.Każdy może bajerowac, w końcu jej nie znałam.
Tylko analogicznie - Was też nie znam, więc może tak naprawdę w głębi duszy
uważacie, że psy to potwory i tylko wykłócacie się na forum ?
A na marginegie, nie trzeba byc psychologiem, by pewne rzeczy zauważyc. Jako
matka chyba to wiesz...
Pozdrawiam serdecznie

Forum końskiej zagrody :)

[alessandra55]

Jesli chodzi o twoje wątpliwości w kwestii psów nie potrzebuję książek bo mam z
psami doczynienia na codzień a co do wątku o psychologu to akurat nie o to
mi chodziło (nie o psychologa) poprostu trzeba mieć doczynienia ze zwierzętami
żeby móc ocenić wiedzę innych na ich temat.
A tak na marginesie to nie o to w tym wątku chodziło: nie o stare babcie i
czyjeś poglądy na temat zachowania ludzi i psów.Tylko o to by udzielić rady
koleżance która rozpoczeła wątek.
Może lepiej jak niektóre osoby przejdą na inne forum; może coś o zwierzętach
np. Hobby> zwierzęta> Forum Końskiej Zagrody

POZDRAWIAM

[leda77]

Każdy pisze co chce. Czyżbyś miała coś przeciwko?
A złośliwości nie zawsze są na miejscu - dobrej nocy.

[alicja0]

Widzę, że na forum jest jeszcze kilka osób, które jak ja nie tratują psa jak
człowieka (bo tylko człowiek może być członkiem rodziny).
A co do tzw. starszych pań: samotnym w wielkim czy małym mieście nie jest
się, "bo inni ludzie są tacy okrutni", ale dlatego, że nie umie się żyć z
ludźmi i nawiązywać trwałe i serdecznie relacje. Dlatego niektórzy przenoszą
swoje ludzkie uczucia na zwierzęta, które to zwierzęta oczywiście nigdy nie
mogą im odwzajemnić ludzkimi uczuciami wyższymi, a jedynie instynktem i pewną
prymitywną formą uczuć przywiązania, która bardziej jest zdeterminowana
instynktem niż abstrakcyjnym myśleniem.
Między sadystą czy nieodpowiedzialnym człowiekiem znęcającym się nad
zwierzętami a człowiekiem, który stawia psa wyżej nad człowieka jest jeszcze
kilka możliwych postaw, więc gdy napisałam, że niektóre osoby stawiają psa na
równi z człowiekiem (skoro jest "członkiem rodziny") nie uznałam, że nie
istnieją ludzie, którzy potrafią być odpowiedzialni za swoje zwierzaki i
potrafią traktować je z troską.
A co do takich postaw, że pies mi prawie odgryzł pośladki, ale przecież "to
moja wina", to ... szkoda słów. W więzieniach mamy ludzi, którzy przecież tam
trafili nie dlatego, że tacy się urodzili, ale zdecydowana większość ludzi to
efekt tego, że inni (rodzice, rówieśnicy, społeczeństwo itp.) przyczyniło się
do tego, że takimi bandziorami się stali. I o tym wie każdy psycholog, każdy
sąd, a jednak kara za przestępstwo jest wymierzana, a nie sprzedaje się
gadki "to moja wina, bo on się taki przeze mnie stał". Jak pies pogryzie
człowieka to niestety - stanowi zagrożenie i jest jak nabita strzelba, która
zawsze w nieodpowiednich rękach może wystrzelić. Czy wtedy ucinamy ręce, czy
rozbrajamy strzelbę? Jeśli ktoś jest w stanie zapewnic, że pies nigdy już nie
wymknie się spod jego kontroli, to niech sobie "podgryzacz ludzkich pośladków"
żyje, ale ... ileż ja już razy widziałam i słyszałam te idiotyczne teksty
paniuś (młodych i starych) "ależ mój piesek jest taki łagodny i nie gryzie". Po
prostu trzęsie mną ze złości, bo niestety albo piesek ma rozum ludzki i wtedy
faktycznie nie gryzie bo sobie wszystko przekalkuluje logicznie, że małe
dziecko na trawniku nie jest dla niego zagrożeniem, albo piesek ma jednak
instynkt i przez nieodpowiednie zachowanie dziecka - je po prostu ukatrupi.
A już zupełnie temat na inną rozmowę - jak te kochające paniusie potrafią
zapaskudzić trawniki odchodami swoich pupili, bo kochają swoje psiaki, ale ich
kupy już nie. Ja po swoim dziecku sprzątam.
W minione lato, gdy chciałam poleżeć z dzieckiem na kocyku w małym, warszawskim
(tu mieszka przecież psia inteligencja) parku, to bardzo się nachodziłam zanim
znalazłam nietknięty psią kupą skrawek trawnika wielkości koca. Dziecko
niestety nie mogło zejść już z kocyka, bo za jego granicą polegiwały psie g.

I moja rada: zapewne nie do przyjęcia dla miłośniczek psów: ale gdyby tak może
wpierw mieć dziecko, a potem psa? Pies przychodzi do rodziny z już ustalonym
składem. Pewno, że jak się już ma psa, to czas "se nie wraci", ale trochę mnie
martwi, że ludzie wpierw zadbają o posiadanie domu (to ma jeszcze
uzasadnienie , o samochód i psa (to już w różnej kombinacji), ale dopiero na
koniec dziecko. Bardziej pragniemy psa niż dziecko? U niektórych (czytaj: nie u
wszystkich - wyjaśnienie dla pałających świętym gniewem z zaburzeniami
czytania) niestety na to wygląda.

[olensia]

>>A już zupełnie temat na inną rozmowę - jak te kochające paniusie potrafią
zapaskudzić trawniki odchodami swoich pupili, bo kochają swoje psiaki, ale ich
kupy już nie. Ja po swoim dziecku sprzątam.<<

No widzisz a ja mieszkam tam gdzie kupy sie sprzata w publicznych miejscach. I
moge lezec na trawniku do woli. W kazdym panstwie jest inne prawo, a ze w Polsce
takie panuja zasady, ze sie po psie nie sprzata to pretensje miej nie do tych
kobitek a do ludzi ktorzy powinni tego pilnowac i takie prawo ustanowic.

[alicja0]

olensia napisała:

> >>A już zupełnie temat na inną rozmowę - jak te kochające paniusie potr
> afią
> zapaskudzić trawniki odchodami swoich pupili, bo kochają swoje psiaki, ale ich
> kupy już nie. Ja po swoim dziecku sprzątam.<<
>
> No widzisz a ja mieszkam tam gdzie kupy sie sprzata w publicznych miejscach. I
> moge lezec na trawniku do woli. W kazdym panstwie jest inne prawo, a ze w
Polsc
> e
> takie panuja zasady, ze sie po psie nie sprzata to pretensje miej nie do tych
> kobitek a do ludzi ktorzy powinni tego pilnowac i takie prawo ustanowic.

A ja np. nie kopię ludzi po kostkach, mówię dzień dobry sąsiadom w bloku - nie
dlatego, że takie mogłoby być prawo, ale po prostu zwykły szacunek do innych mi
to nakazuje wewnętrznie.
Nie jest rolą prawa określać każdy nasz ruch, oddech itp.
Sprzątanie kupy po swoim pupilu powinno być wyrazem szacunku dla innych ludzi,
a nie przykrym obowiązkiem, który należy spełnic, bo grozi za to mandat.
A tego u większości właścicieli psów nie spotkasz, dlatego nieliczne są
wyjątki, które to rozumieją i sprzątają po swoim psie. Trudno więc mi odnosić
się ze zrozumieniem dla "paniuś", skoro one najwyraźniej mają innych w ..

Leda...

[alessandra55]

Trochę poczucia humoru a co do twoich uwag JAK NAPISALAS KAZDY PISZE CO CHCE
i zgadzam się z tym

POZDRAWIAM