Drodzy kielczanie!

[Gość: lubwaski]

Właśnie otrzymaliśmy wyninki najnowszych badań.
Profesor rektor Massalski powiadamił nas, że uczeni AŚ na podstawie
inkunabułów wypożyczonych przez naszego biskupa ustalili, niewąpliwie, że w
764 r ne, w dniu równonocy u nas biskup Petronius prowadził dla lokalnych
barbarzyńców oraz przesiedleńców z germanii i rzymian msze w zbudowanej w
ogrodzieńcu światynii.
Jego następcy kontynuowali działalność, az do chrztu Polski, kiedy to
zastąoił icj jako pierwszy kanonik z Zyliny Bohumil, zwany dobrotliwym.
Z tych powodów powołany zostanie w kwietniu honorowy komitet obchodów 1310
lat istnienia Kielc. Na moją prośbę już zgodzili się zostać patronami
honorowymi:
Prymas Polski
Prezydet Warszawy Lech Kaczyński
Pierwszy prezydent wolnej III RP Lech Wałesa
Ostatni prezydent PRL Wojciech Jaruzelski
Burmistrz Gotha
Juliusz Braun wielki patriota lokalny
wicemarszałek Sejmu Wojciechowski
Były prezydent zech Vaclaw Havel
Czekamy na potwierdzenie patronatu od 127 osobistości.
Zapraszam wszystkich kielczan do obchodów tej nowe rocznicy, które będą
trwały przez dwa tygodnie kwietnia.

Oddany Wam i Kielcom Lubwaski

[Gość: Henry]

Cieszymy sie, ze nareszcie cos sie ruszylo w badaniach historycznych.
Filharmonia kielecka tez jest starsza niz myslano.
Dlaczego historycy z Akademii Swietokrzyskiej byli dotad taj opieszali?

pzdrawiam Kielczan
Henry z Sitkowki obecnie Dominikana

[iw]

Witam!
Mam pytanie, co konkretnie bedzie się działo w ramach tych obchodów?

[Gość: tadee]

Konkretnie, to polecono nam opracowac programy w zespolach
wiadomo, juz, ze sa opracowywane stroje ludowe z dawnych epok, takie, ktorych
nie maja w teatrze
bedzie wielki pokaz taneczny pradawnych przodkow kielczan z wykorzystaniem
kopii instrumentow odkrytych przez archeologow
beda inscenizacje i ogniska
oraz wystepy artystyczne, a takze male zoo z archeologicznych skamielin i
odtworzonych w zywicy zwierzat na podstawie znanych rysunkow
Pan prezydent przedstawi najwazniezsze fakty podczas inauguracji i odsloni
tablice pamiatkowa
odkryto rowniez rysunek pelniacy role herbu na szczytach gor oparta jest
korona, na ktorej stoji orzel zwracajacy glowe w strone nieba
trwa dyskusja uczonych heraldologow czy to byl herb rodowy, czy moze miasta
tyle sie na razie dowiedzialem

pozdrawiam
tadek

Pozyskaliśmy uczonych z WSNS przy KCPZPR

[Gość: I sekretarz]

Ci fachowcy są w stanie dowieść wszystkiego, czego władza sobie zażyczy.

[sowizdzal6]

Gość portalu: I sekretarz napisał(a):

> Ci fachowcy są w stanie dowieść wszystkiego, czego władza sobie zażyczy.

WSNS przemianowano na Akademie Nauk Społecznych przy KC PZPR. Elyta tej uczelni
wykłada na Wydziale Zarzadzania i Administracji Akademii Świetokrzyskiej. W
Staszowie też.

[sowizdzal6]

sowizdzal6 napisał:

> Gość portalu: I sekretarz napisał(a):
>
> > Ci fachowcy są w stanie dowieść wszystkiego, czego władza sobie zażyczy.
>
> WSNS przemianowano na Akademie Nauk Społecznych przy KC PZPR. Elyta tej
uczelni
>
> wykłada na Wydziale Zarzadzania i Administracji Akademii Świetokrzyskiej. W
> Staszowie też.

W ubiegłym roku, z okazji rocznicy śmierci Staklina napisali o ANS. TEkst
załaczam nizej.


Harald
W pięćdziesiątą smutną rocznicę śmierci Józefa Stalina,
ku jego czci i pocieszeniu jego dzieci

Początki zjawiska zwanego komunizmem są jakby nie patrzeć w jakimś sensie
naukowe. Marksowi zarzucić można wiele, na pewno jednak nie nieuctwo. Jego
kumpel Engels wygłupił się wprawdzie trochę z dialektyką przyrody, ale nie
można odmówić mu przynajmniej szacunku dla nauki. W dziewiętnastowiecznych
Niemczech funkcjonowało wprawdzie powiedzenie "Vierundzwanzig Professoren -
Vaterland du bist verloren", ale szacunek dla nauki był bardzo powszechny.
Trochę podobnie było zresztą w carskiej Rosji.

Cokolwiek by nie mówić o jego moralnych kwalifikacjach, był również Lenin
filozofem, a co najmniej dobrym dziennikarzem. To od niego pochodzi znane
powiedzenie "uczitsja, uczitsja i jeścio raz uczitsja". Po rewolucji powstał
jednak pewien problem. Wprawdzie wielu ludzi zajmujących się nauką przełknęło
zmianę ustroju, zniknęła jednak konieczna dla istnienia normalnej nauki baza w
postaci "klasy społecznej", która naukę ową na wiele sposobów hołubiła
wspierając ją na przykład finansowo. W pierwszym państwie robotników i chłopów
rolę tę szybko przejęło wprawdzie państwo, ale ceną było wyodrębnienie z
normalnej nauki tzw. "nauki radzieckiej". Odbyło się to bardzo prosto; to, co
było niewygodne dla Kraju Rad określone zostało mianem nauki burżuazyjnej i
każdy budujący jedynie słuszny ustrój obywatel wiedział od razu, że jest to
nauka niesłuszna i nieprawdziwa, a ci, którzy ją uprawiają są najczęściej
wrogami ludu.

Ten genialny wynalazek nie był dla wszystkich nauk równie pożyteczny.
Największe korzyści z tej nowej klasyfikacji odniosły nauki społeczne; nauki
przyrodnicze i techniczne wynalazcy potraktowali trochę po macoszemu. Nota
bene, nie wiadomo dlaczego, wielu, jak się później okazało znakomitych,
radzieckich (rosyjskich?) naukowców zamiast tworzyć nową radziecką np.
matematykę jechało do Getyngi czy Heidelbergu, aby fraternizować się z
rozmaitymi burżujami lub przenosić ich pomysły na grunt jedynie słusznej nauki
radzieckiej zaśmiecając ją w ten sposób. Byli nawet i tacy, co kalając własne
gniazdo pozostawali na zgniłym burżuazyjnym zachodzie; co więcej wyrażali się
negatywnie o ubranej teraz na czerwono matce Rasjii. Należy z całą mocą
podkreślić, że w naukach społecznych przypadki takie były wyjątkowo rzadkie.
Złośliwi twierdzą wprawdzie, że główną przyczyną był fakt, że były one nader
skutecznie tępione przez powoływane do stymulowania rozwoju nauki instytucje w
rodzaju komitetów rozmaitego szczebla oraz CZEKA, które nieedukowanych,
nieprawomyślnych naukowców po prostu eliminowały, ale my oczywiście im wiary
nie dajemy. Jest to klasyczny przykład zgniłej burżuazyjnej propagandy i każdy
uczciwy CZEKista brzydzi się takimi poglądami.

Narodziny nowego ustroju sprawiedliwości społecznej wygenerowały natychmiast
zapotrzebowanie na nowe, nieznane bandyckim burżujom, nauki. Władza radziecka
musiała przecież jakoś uzasadnić przyczyny, dla których dobrze jest zabrać
kułakowi świnię, zatłuc nieprawomyślnego robotnika, albo wysłać jakiegoś
przygłupa, inteligenta na Sybir. Powstające jak grzyby po deszczu nowe
instytucje partyjno-rządowe również potrzebowały nie tylko światłych i wiernych
(ze wskazaniem na wiernych) funkcjonariuszy, ale wytwarzały również
zapotrzebowanie na różne teorie ich funkcjonowania. Powstawały więc np. teoria
propagandy (jest oczywiste, że tylko burżuazyjny matoł mógłby to rozumieć
pejoratywnie), teoria partii, rozmaite teorie (nie)istnienia Boga, czy wreszcie
wszechogarniający wszystko naukowy komunizm. Wytworzyło to oczywiście ogromne
zapotrzebowanie na kadrę naukową zupełnie nowego typu. Nowi badacze mieli
zgodnie ze słowami Marksa nie tyle opisywać świat, co właśnie go zmieniać. I
zmieniali. Na studia przyjmowano wedle kryterium pochodzenia. Było to wprawdzie
trochę podobne do tego, co pewien kulawy aryjczyk skwitował powiedzeniem "Und
wer der Jude ist entscheide Ich", funkcjonowało jednak w praktyce całkiem
nieźle.

System miał jednak pewien drobny mankament. Otóż okazywało się niekiedy, że
cenni i zasłużeni aktywiści byli inteligentni na trochę inny sposób niż ich
mniej ideologicznie uświadomieni koledzy. Pojawił się więc podstawowy problem
co z takim na przykład inteligentnym inaczej sekretarzem zrobić. O tym, aby
przywrócić go jego naturalnemu środowisku, na przykład małej syberyjskiej
wiosce czy lumpenproletariackiej dzielnicy Petersburga, przepraszam Leningradu,
myśleć mogli tylko samobójcy. A tych w żadnym narodzie nie ma zbyt wielu.
Stworzono więc dla tych specjalnych ludzi równie specjalne uczelnie.
Te "uniwersytety inaczej" spełniać musiały wiele warunków, o których przeciętny
radziecki, nie mówiąc już o burżuazyjnym, "nie społeczny" naukowiec nie miał
bladego pojęcia. Kształconym w tych uczelniach kadrom należało przecież
zapewnić stosowne do ich potrzeb warunki i wymagać od każdego wedle jego
możliwości. Nie można więc było dopuścić, aby student takiej uczelni przeżywał
stresy typowe dla studenta np. Uniwersytetu Moskiewskiego czy nie przymierzając
jakiejś Getyngi. Należało zatem pytać go z właściwym wyczuciem i rozumieć, że
może on odpowiadać nieco inaczej niż nie uświadomiony ideologicznie student
zwykłej uczelni. Należało też utajnić obrony prac magisterskich, doktorskich i
habilitacyjnych (przepraszam kandydackich i doktorskich), aby nie
narażać "uczonego inaczej" na głupie pytania pospólstwa i uchronić kraj przed
szpiegiem, który mógłby na przykład zapytać o to, czy Lenin przebywając w
wiosce Dupowoje zrobił tam jedną kupkę, czy też może więcej.

[sowizdzal6]

tekst Haralda cd.


Problemów z tymi uniwersytetami było mnóstwo, zapotrzebowanie społeczne na
naucznych komunistów rosło wraz z rozwojem Kraju Sprawiedliwości Społecznej i
wszystko rozwijało się szczęśliwie aż do wyzwolenia przez Związek Radziecki
krajów Europy środkowo-wschodniej i części krajów niemieckojęzycznych. Za
idącymi na Berlin wojskami radzieckimi i w cieniu ich bagnetów, wchodziło w te
kraje nowe. Zapatrzeni w czerwoną gwiazdę wolności (jak kto nie chciał patrzeć
to jechał na Sybir, albo brał w mordę i od razu patrzył) robotnicy i chłopi
Europy środkowo-wschodniej zakrzyknęli jednym głosem "chcemy szkół, które
wykształcą nam kadrę na kształt i podobieństwo radzieckich towarzyszy". I stało
się. Wielki językoznawca skierował do tych krajów rzesze "inteligentnych
inaczej" absolwentów partyjnych, milicyjnych i wojskowych uczelni Kraju Rad.
Szczególną opieką otoczył Polskę i wyzwoloną część Niemiec. Wiadomo, ojczyzna
Marksa i Engelsa nie mogła być pozbawiona odległych wprawdzie w czasie,
przestrzeni i intelekcie owoców przewidzianej przez tych panów rewolucji. Co do
Polski, to złośliwcy przebąkują o niejakim Przewalskim, ale my to między bajki
kładziemy. Wierzymy, że wielki Józef chciał po prostu oddać hołd krajowi, który
wydał tak znamienitych internacjonałów jak na przykład Feluś Dzierżyński.

Tak czy siak, w Polsce również powstały "uniwersytety inaczej" i "inteligentni
inaczej" studenci mieli już gdzie studiować. Uczelnie te przeżywały jednak
pewne problemy. Przez długi czas funkcjonowały na zasadzie rozmaitych kursów,
często przy komitetach powiatowych czy wojewódzkich. Okazało się jednak
wkrótce, że zapotrzebowanie społeczne na ten typ kształcenia znacznie przerasta
możliwości. Powstały więc tzw. Wieczorowe Uniwersytety Marksizmu-Leninizmu w
skrócie WUML, do których zarówno młodzież jak i bardzo już nawet dorośli
obywatele Polski Ludowej walili drzwiami i oknami. Aby ten pęd do tej wiedzy
zahamować, wprowadzono szybko specjalne urlopy dla studiujących. W zależności
od kierunków studiów było to od dwóch tygodni do miesiąca wolnego na
przygotowanie się do trudnych egzaminów (egzaminator mógł np. spytać jakie
miasto jest stolicą Polski).

Okazało się jednak, że nawet takie utrudnienia pokonuje ogromna rzesza
przodowników pracy, pracowników rozmaitych instytucji, czy służb publicznych.
Rychło powstał więc pomysł, by dla elity stworzyć pełnoprawne uczelnie, które
kształciłyby na poziomie godnym przedstawicieli przewodniej siły narodu.
Powołano więc do życia Wyższą Szkołę Nauk Społecznych przy KC PZPR, która
kształciła kadry nie tylko dla Przewodniczki, lecz również dla wielu dziedzin
gospodarki i służb publicznych, np. wojska i milicji. Oparta na wzorach
radzieckich, rozwijała się równie jak one dynamicznie. W latach
siedemdziesiątych, ambitny towarzysz Edward na żądanie klasy robotniczej
powołał do życia Śląski oddział nowej Alma Mater, a nieco później przemianowano
warszawską WSNS na Akademię Nauk Społecznych.

Była to uczelnia "całą gębą". Kształciła na wszystkich poziomach i nadawała
wszystkie możliwe stopnie naukowe. Miała również magiczną moc przyciągania.
Przyciągała mianowicie naukowców z wielu różnych ośrodków, gdzie np. do
otrzymania habilitacji wymagali tzw. dorobku, a obron prac doktorskich czy
magisterskich nie chcieli utajniać nawet bardzo zasłużonym aktywistom. To
właśnie takie szykany rzucane pod nogi dynamicznym polonistom, pedagogom, a
głównie historykom i politologom zniechęciły ich do pracy w mających niekiedy
prawicowo burżuazyjne odchylenia uniwersytetach (rozmaite krzywe koła, KORy,
itp.) i skierowały na jedynie słuszną drogę kariery naukowej w ANS-ie.

W ten oto sposób ANS rósł w siłę, a jego kadra żyła dostatniej. Na początku lat
dziewięćdziesiątych, zawistni o międzynarodową sławę ANS-u, nie rozumiejący
prawdziwej nauki ludzie, uwzięli się i ANS rozwiązali. Były nawet bezczelne
propozycje, aby zweryfikować wartość naukową uzyskanych w tej przodującej
uczelni stopni naukowych. Na szczęście czujni posłowie pierwszego sejmu III RP
zniszczyli te głupie pomysły w zarodku.

Po ANS-ie pozostało jednak wielu światłych ludzi. Jej absolwentów spotkać dziś
można na różnych poziomach i stanowiskach administracji i gospodarki. Wielu
jest w całkowicie polskim sektorze bankowym, wielu też okazało się być
Wallenrodami i piastuje obecnie znaczące stanowiska w organizacjach społecznych
czy politycznych. Po likwidacji ANS powstał jednak problem ludzi, których
osierociła; zasłużonych niekiedy profesorów, docentów, a nawet, z
przeproszeniem, doktorów. Okazało się jednak szybko, że tę wysoko kwalifikowaną
kadrę zagospodarować można w trochę wprawdzie gorszych niż ANS, ale zupełnie
wówczas dobrze funkcjonujących uczelniach państwowych. Wszak uznano, iż
habilitacja czy doktorat mają tę samą wartość niezależnie od tego gdzie zostały
uzyskane. Ponieważ do otworzenia kierunku, na przykład tak modnego wówczas
zarządzania i marketingu czy politologii, potrzeba tylko stosownej liczby
profesorów, więc biedujące na ogół, w przeciwieństwie do ANS-u, uczelnie
publiczne zaczęły masowo zatrudniać pracowników byłej ANS. Okazało się też
natychmiast, że reprezentowane przez nich kierunki, to te właśnie najbardziej
potrzebne w zarządzaniu, a uczeni z ANS-u mają wiedzę tak szeroką i są tak
elastyczni, że prowadzić mogą każdy właściwie przedmiot. Jakby chcieli, to
mogliby pewnie uczyć i fizyki, ale nie było na to społecznego zapotrzebowania.

[sowizdzal6]

tekst Haralda cd. , cd.


Profesorowie ANS-u mieli jeszcze dodatkowo kilka zasadniczych zalet, które
czyniły ich znacznie bardziej przydatnymi w pracy dydaktycznej i naukowej niż
pracownicy starych nie rozumiejących ducha czasu uczelni.
1. Rozumieli, że studenci bywają różni, a dyplom chce mieć każdy. Nie zadawali
głupich pytań, ale podnosili stopień scholaryzacji.
2. Rozumieli, że najważniejszą powinnością naukowca, a szczególnie profesora
wyższej uczelni jest stwarzać dobre wrażenie. Byli w tym mistrzami. Dobrze
ubrani, spokojnie statecznie się zachowujący i mówiący bardzo naukowym
językiem. W latach osiemdziesiątych polityka drukowała tabelę umożliwiającą
długie przemówienie (również wykład) bez niepotrzebnego przecież przygotowania.
Nie sądzę by była to jedyna taka tabela.
3. Wiedzieli też, że jeśli dobierze się stosownych ludzi, to można publikować,
co się chce. Może nie wszędzie tam, gdzie by się chciało, ale w razie potrzeby
można zorganizować dwie lub trzy konferencje i ci, co mieli mieć publikacje,
już je mają.
4. Problemy ze sprzedażą swoich książek też można prosto rozwiązać. Można np.
polecać je na wykładzie.
5. Rozumieli, że podstawowym zadaniem profesora jest nauczanie. Potrafili więc
pracować na kilku etatach lub prowadzić np. 200 prac magisterskich rocznie.

Stara, zdemoralizowana czasami kontaktami z Zachodem, kadra uniwersytecka nie
rozumiała ducha czasu. Niektórzy, szczególnie przedstawiciele nauk
przyrodniczych i technicznych byli tak leniwi, że nawet głupich 50 prac
poprowadzić nie chcieli (wielu z nich się ostatnio podciągnęło, daleko im
jednak do mistrzów).

Tak więc sieroty po ANS-ie udało się szczęśliwie usynowić przez polskie
uczelnie. Czy to źle czy dobrze? Nie wiem. Obawiam się, że najlepsi nawet
reprezentanci ANS w niesprzyjającym środowisku mogą zatracić swoje zdolności i
po kilku latach pracy chodzić np. w swetrze czy dyskutować ze studentami,
zamiast PROWADZIĆ wykłady czy seminaria. Jest to groźba niestety zupełnie
realna. Co gorsza, obawiam się, że w niektórych środowiskach mogła już zostać
zrealizowana.

Najlepszym środowiskiem dla byłych pracowników ANS jest takie, gdzie docenia
się ich sieroctwo i stwarza warunki podobne do tych, które zapewniała im ich
matka żywicielka i dobrodziejka PZPR. Normalnie warunki takie stworzyć jest
trudno, nie wszystkie jeszcze uczelnie doceniają posiadany skarb. Istnieją na
szczęście również i takie, w których sieroty po ANS mają realny wpływ na
władzę. Czasami całej uczelni, czasami wydziałów, a niekiedy instytutu lub
tylko zakładów. Jeśli uzbiera się ich w jednym miejscu dostatecznie dużo, to
mogą wybierać władze, stanowić (lokalne) prawo (np. statut uczelni), czy choćby
obyczaje (na przykład jawność ocen, dorobku naukowego, itp.). Mogą też
kultywować ducha i folklor rodzimej ANS.

Takie właśnie rozumne podejście do problemu sierot z ANS pozwala oczekiwać, że
ze strąconego wichrami historii w błoto nasionka odrodzi się ANS-bis, która
wykształci rzesze nowych aktywistów gotowych wcielać w życie genialne idee Ojca
Narodów. Świat będzie znowu szczęśliwy, bez wojen, nie będzie bezrobocia,
proletariusze wszystkich krajów się połączą i może tylko gdzieś w archipelagu
Gułag jakiś wredny buntowścik zawyje nocą, że chciałby np. przeczytać Orwella
czy Sołżenicyna. Dbajmy o to nasionko, nie dajmy mu zginąć. Niech to będzie
nasz skromny wkład w uczczenie pamięci wielkiego przyjaciela Polski i całego
świata - Józefa Wisarionowicza Stalina.

[Gość: luwaski]

Bardzo przeprasszam kielczan za drobne błedy w moich informacjach, ktore
poleciłem przekazać współpracownikom.
Na bezrybiu i rak ryba.
Z okazji odkrycia przypuszczalnie obchody zostana przeniesione na najbardziej
nlukratywny miesiac lipiec i miesiac sierpien, co pozwoli nam na przygotowanie
lepszej oferty dla gosci, gdyz latem bedzie w Kielcach obecna orkiestra wielka
instrumętów dentych z Sandomierza. Pani Magda zadba o właściwą oprawę i program
promocji z Panem Adamem Wolskim, który, można rzec wprowadził kielczan w sztuki
plastyczne 21 wieku.

Dziekuje bardzo
Wasz uniżony sługa.