=== PATOLOGICZNA USTAWA szkolnictwo wyższe===

[Gość: jw]

Dziennik Polski 16.02.2004
Patologiczna ustawa
Opracowany tzw. prezydencki projekt ustawy o szkolnictwie wyzszym w duzym
stopniu petryfikuje obecny kuriozalny system nauki i edukacji w Polsce. Z
samej istoty jest on niezgodny z tzw. karta bolonska wbrew twierdzeniom
zespolu prezydenckiego, ze powstaje dlatego, aby spelnic wymagania karty
bolonskiej. Karta zaklada niezaleznosc moralna i intelektualna uniwersytetu
od wladzy politycznej. Z projektem prezydenckim jest dokladnie inaczej.
Projekt nie znosi wieloetatowosci, gdyz dwa etaty to tez wiele!!!
Uzaleznienie wieloetatowosci od woli rektora wzmacnia i tak silne kryterium
lojalnosci pracownika w stosunku do trzymajacych wladze na uczelniach.
Nieposluszni, niewygodni beda dyscyplinowani kara jednoetatowosci. Ustawa nie
likwiduje tez bezetatowosci niewygodnych dla wladz uczelni doktorów i
zapewnia profesorom dozywotnie etaty i przywileje bez wykazywania sie
aktywnoscia naukowa i osiagnieciami edukacyjnymi.
Ustawa zachowuje system stopni i tytulów swoisty dla tzw. nauki polskiej,
odbiegajacy od standardów europejskich, w tym kuriozalny tytul profesora
belwederskiego czy raczej namiestnikowskiego.
W ustawie nie ma mowy o wprowadzeniu instytucji mediatora akademickiego na
wzór uniwersytetów w pelni europejskich, stad jedynym sprawiedliwym ma byc
rektor, majacy do swojej dyspozycji i tak wiele srodków, aby dyscyplinowac
czy wrecz usuwac niewygodnych dla siebie pracowników.
Ustawa jest zarazem przyjazna dla mobbingu, któremu pracodawca zgodnie z
nowym kodeksem pracy winien przeciwdzialac, a nie stwarzac przyjazny klimat.
Wewnetrzna sprzecznosc stanowionego prawa nie jest u nas wyjatkiem, lecz
regula, co projekt ustawy prezydenckiej potwierdza.
Ustawa zaklada tez nierównosc w zatrudnianiu obywateli polskich i
zagranicznych w uczelniach, co nawiazuje do zasady Mrozka "Polak tez Murzyn,
tyle ze bialy". Ustawa jest niezgodna z Konstytucja III RP i tak lamana
obecnie na uczelniach, wiec w przypadku jej przyjecia przez Sejm bedzie mozna
ja zaskarzyc do Trybunalu Konstytucyjnego, a takze do Trybunalu
Europejskiego.
Niestety, media jednostronnie i balamutnie informuja spoleczenstwo o
projekcie ustawy, blokujac glosy wyrazajace poglady inne od oficjalnych.
JÓZEF WIECZOREK

[Gość: Wredny]

To jest bardzo dobry projekt ustawy. Lepiej,a by środowisko naukowe poprzez
komisję kontrolowało nadawanie tytułów profesorskich. Akt nominacji
przezydenckiej stanowi tylko zamknięcie procesu uzyskania tytułu w całości
kontrolowanego przez środowisko naukowe niezależne od władzy państwowej.

[sowizdzal6]

Gość portalu: Wredny napisał(a):

> To jest bardzo dobry projekt ustawy. Lepiej,a by środowisko naukowe poprzez
> komisję kontrolowało nadawanie tytułów profesorskich. Akt nominacji
> przezydenckiej stanowi tylko zamknięcie procesu uzyskania tytułu w całości
> kontrolowanego przez środowisko naukowe niezależne od władzy państwowej.

Czy "środowisko naukowe" kontrolowało nadawanie stopni i tytułów uczonym z
Akademii Nauk Społecznych przy KC PZPR? Co, czy raczej kogo, należałoby tu
zamykać? I to jaknajbardziej zależnie od władzy państwowej!

Tobie się chyba

[Gość: Wredny]

ustroje popier... i wydaje cie się, ze jeszcze w komuniźmie żyjesz. Już do
blisko 20 lat nie ma ANS i tego typu uczelni. Za to powstało mnóstwo prywatnych
szkółek, które rzekomo pretendują do miana wyższych uczelni. I co może to one
mają decydować o przyznaniu tytułu profesorskiego ? Stanie się to samo co z
tytułem magistra. No chyba, że uważasz,że "stopień nasycenia społeczeńswta
członkami z tytułem profesorskim" jest zbyt niski.
Jeszcze raz stwierdzam, ze to jest bardzo, ale to bardzo dobry, projekt ustawy.

[Gość: Ania]

Wredny, szanuje to, co myslisz... Ale musisz sobie zdawac sprawe, ze wielu
profesorow ustanawiajacych teraz prawa, musialo nalezec do partii jedynie
slusznej... w momencie ich zatrudniania. Tak bylo, bo to jest nasza historia.
Tylko czlonkowie partii mogli uzyskac zatrudnienie w szkolach wyzszych. Tak
przynajmniej bylo przed rokiem 1982. A wczesniej bylo to rygorystycznie
wymagane i nikt... NIKT bezpartyjny nie mogl byc "skazany" na kariere naukowa.
Moze teraz zrozumiecie, dlaczego z nauka polska jest az tak zle... Dopiero
teraz profesorowie uczelniani zaczeli sie wreszcie opiekowac mlodszymi
pracownikami, bo od tego zalezy ich awans naukowy (tzn. uzyskanie tutulu
profesora nad- lub zwyczajnego). Wczesniej taki awans zalezal tylko i wylacznie
od ukladow i powiazan partyjnych. Lub towarzyskich. Przynajmniej jeden chory
uklad odpadl:))). Ale przykre, ze np. habilitacja zalezy tylko od ukladow
towarzyskich.I pieniedzy. Habilitacja jest stopniem do zdobycia tylko u nas i w
krajach bylego Zwiazku Radzieckiego... w Europie zachodniej (do ktorej dazymy)
takiego stopnia w ogole nie ma. Ciekawe, ile kosztuje kupienie tego stopnia w
Moskwie,Minsku.... itd. Chyba niektorzy w Kielcach juz to wiedza:)))).Ale
polscy profesorowie chca utrzymac ten stopien awansu zawodowego za wszelka
cene. I pewnie im sie to uda...Ale po co???

[dijey]

O ile dobrze wiem, to habilitacja jest niemieckim wzorcem, i tam też do dziś
jest i jest ceniona. W bylym zsrr nie slyszalem, zeby byla. ale moze jakis
mlody yczony zaraz nas naprostuje, byle pr

[Gość: Mlody uczony]

Oj... To nie wiesz, ze pozornie wyznajesz zdobywanie stopnia naukowego....
wedlug geografii i kierunkow swiata???? A czy orientujesz sie chociaz
troszeczke, ze KAZDY DOKTOR "zachodni" moze uzyskac u nas zatrudnienie na
stanowisku profesora????? My po prostu nie cenimy "naszych"...(ktorzy jednak
musza przejsc droge przez meke- sadzac po naszych profesorach), a
przeceniamy "obcych" (ktorzy zjawiaja sie .. deus ex machina)- bo takie mamy
przepisy. Ale przeciez w naszej historii zawsze tak bylo...Podziwiajmy obcych,
bo zawsze bedziemy papuga narodow, niczym wiecej...
Tak tez beda wygladac nasze nadzieje na zatrudnienie w krajach Unii....To oni
chca do nas przyjechac, zeby zarobic....a my? No coz, znowu bedziemy musieli
kombinowac. A Polak potrafi. Tylko po co?

[dijey]

Nie wiem, nie "wyznaje"; orientuje sie.
uwazam ze jest gorzej niz piszesz.
Nasi sasiedzi niemcy uwazaja, ze w polsce iczego nie potrafią nauczyć i
dokladnie sprawdzaja plany zaje w polsce, aby wykazac, ze polacy sa
niedouczeni, a niemcy wyksztalceni, rekordy bije bawaria, ktora uwaza sie za
land lepszy od wszystkich innych niemcow pod tym wzgledem.
Tylko watek jest o ustawie, a dyskusja skreca na polityke zagraniczna.
panstwo polskie i tu olewa interesy obywateli, bo powinno w odpowiednich
umowach zapewnic polakom rownorzedne traktowanie, bez mozliwosci wspomnianych
zagrywek.
zagrywa cala unia - np polskie pielegniarki maja za malo godzin nauki, aby byc
za pielegniarki uzane w unii.
Glupi polacy oczywiscie cudzoziemcom przyznaja szerokie uprawnienia w polsce,
bez wzajemnosci.
i co z tego? nic. trzeba kombinowac, bo wladza zajmuje sie soba od 1989
wylacznie, za wyjatkiem siegania coraz glebiej do kieszeni obywateli.

[Gość: Ania]

I mnie to wkurza bardzo. Bo ja jestem nacjonalista... I nie wiem czemu, ale
ciagle mi sie wydaje, ze nasza historia cyklicznie sie powtarza. Mam racje????
Problem polega na tym, ze wiekszosc Polakow po prostu tego nie widzi...

[Gość: Ania]

Wlasnie slysze, ze ponad polowa Polakow popiera Leppera. O czy my tu
dyskutujemy????

[Gość: Ania]

Teoretyczne dyskusje chyba juz nie pomoga. Pomyslcie, kto teraz bedzie rzadzil.
Osoba wykreowana przez ekspertow socjotechniki... czyli Andrew L. Chyba trzeba
sie juz bac... A my ciagle zartujemy... w obliczu zagrozenia. I nie wiem, czy
oprzytomniejemy... Bo Polak potrafi...a zglupiec to juz potrafi na pewno.

[dijey]

O ile dobrze wiem, to habilitacja jest niemieckim wzorcem, i tam też do dziś
jest i jest ceniona. W bylym zsrr nie slyszalem, zeby byla. ale moze jakis
mlody yczony zaraz nas naprostuje, byle pr

[dijey]

byle profesjonalnie, tzn. zgodnie z erzeczywistoscia=prawem.

dj

[Gość: Ania]

Dzieki za przypomnienie:)

[sowizdzal6]

Gość portalu: Wredny napisał(a):

> ustroje popier... i wydaje cie się, ze jeszcze w komuniźmie żyjesz. Już do
> blisko 20 lat nie ma ANS i tego typu uczelni.

Nic mi sie nie pop... . Wiem, ze ANS juz nie istnieje. Problem w tym, że jego i
podobnych szkół w ZSRR i byłych "demoludach" absolwenci, doktorzy (habilitowani
lub nie) oraz profesorowie w duzej mierze wpływaja na opinie tego "srodowiska
naukowego", o którym piszesz. Rzeczywistym kłopotem, jest TAJNOŚĆ pochodzenia
stopni i tytułów reprezentantów tego "środowiska naukowego"; nie wiadomo, kto
za co stopień dostał, co napisał itp. A przyznasz chyba, ze "środowisko
naukowe" nie jest jednorodne i ma, delikatnie mówiac bardzo różnych
reprezentantów. Polecam obejrzenie watku "Akademia przchowalnia
pseudonaukowców, na tym forum. Jak szybko znajde, to specjalnie podiągnę. Ja
byłbym za taka ustawa, gdyby ktos zagwarantował, że to "srodowisko naukowe"
jakos oczysci sie z tych, co załapali sie na nie w, znów bardzo delikatnie
mówiac, "niezupełnie typowy" sposób. Na razie tego nie widać i to jet mój
głowny (nie jedyny) zarzut pod jej (ustawy) adresem. Ja chciałbym po prostu
wierzyc, ze wydawane przez "środowisko naukowe" werdykty sa w jakims sensie
własciwe.

Za to powstało mnóstwo prywatnych
> szkółek, które rzekomo pretendują do miana wyższych uczelni. I co może to one
> mają decydować o przyznaniu tytułu profesorskiego ? Stanie się to samo co z
> tytułem magistra.

W USA wiele prywatnych uczelni ma sporo noblistów. Ja wiem, ze poziomu nie
mierzy sie ilościa noblistów, lecz ilościa tzw. "samodzielnych", ale pozwole
sobie zauważyc, ze te własnie uczelnie sa mimo to (nie wiadomo dokładnie
dlaczego) uwazane za najlepsze. A u nas plecam ranking Newsweeka, gdzie wiele
uczelni prywartnych uplasowalo sie daleko przed państwowymi. Można sprawdzić
np. pozycje najwiekszej uczelni Kielc, AŚ.

No chyba, że uważasz,że "stopień nasycenia społeczeńswta
> członkami z tytułem profesorskim" jest zbyt niski.

Tylko częściowo. Jest za to sporo takich, których odejscia ani nauka, ani
szkolnictwo nie zauważyłyby. To m.in. wiekszośc tych po ANS.

> Jeszcze raz stwierdzam, ze to jest bardzo, ale to bardzo dobry, projekt
ustawy.

Widzę, ze poza przekonaniami nie masz niestety argumentów. Jesli sie myle,
podaj je.
>
Pozdrawiam.

[sowizdzal6]

Gość portalu: Wredny napisał(a):

> ustroje popier... i wydaje cie się, ze jeszcze w komuniźmie żyjesz. Już do
> blisko 20 lat nie ma ANS i tego typu uczelni. Za to powstało mnóstwo
prywatnych
> szkółek, które rzekomo pretendują do miana wyższych uczelni. I co może to one
> mają decydować o przyznaniu tytułu profesorskiego ? Stanie się to samo co z
> tytułem magistra. No chyba, że uważasz,że "stopień nasycenia społeczeńswta
> członkami z tytułem profesorskim" jest zbyt niski.
> Jeszcze raz stwierdzam, ze to jest bardzo, ale to bardzo dobry, projekt
ustawy.
>

Ten projekt umacnia władze opisanych nizej profesorów. Jak nie wierzysz,
sprawdź ilu mamy takich we władzach.

Harald
W pięćdziesiątą smutną rocznicę śmierci Józefa Stalina,
ku jego czci i pocieszeniu jego dzieci

Początki zjawiska zwanego komunizmem są jakby nie patrzeć w jakimś sensie
naukowe. Marksowi zarzucić można wiele, na pewno jednak nie nieuctwo. Jego
kumpel Engels wygłupił się wprawdzie trochę z dialektyką przyrody, ale nie
można odmówić mu przynajmniej szacunku dla nauki. W dziewiętnastowiecznych
Niemczech funkcjonowało wprawdzie powiedzenie "Vierundzwanzig Professoren -
Vaterland du bist verloren", ale szacunek dla nauki był bardzo powszechny.
Trochę podobnie było zresztą w carskiej Rosji.

Cokolwiek by nie mówić o jego moralnych kwalifikacjach, był również Lenin
filozofem, a co najmniej dobrym dziennikarzem. To od niego pochodzi znane
powiedzenie "uczitsja, uczitsja i jeścio raz uczitsja". Po rewolucji powstał
jednak pewien problem. Wprawdzie wielu ludzi zajmujących się nauką przełknęło
zmianę ustroju, zniknęła jednak konieczna dla istnienia normalnej nauki baza w
postaci "klasy społecznej", która naukę ową na wiele sposobów hołubiła
wspierając ją na przykład finansowo. W pierwszym państwie robotników i chłopów
rolę tę szybko przejęło wprawdzie państwo, ale ceną było wyodrębnienie z
normalnej nauki tzw. "nauki radzieckiej". Odbyło się to bardzo prosto; to, co
było niewygodne dla Kraju Rad określone zostało mianem nauki burżuazyjnej i
każdy budujący jedynie słuszny ustrój obywatel wiedział od razu, że jest to
nauka niesłuszna i nieprawdziwa, a ci, którzy ją uprawiają są najczęściej
wrogami ludu.

Ten genialny wynalazek nie był dla wszystkich nauk równie pożyteczny.
Największe korzyści z tej nowej klasyfikacji odniosły nauki społeczne; nauki
przyrodnicze i techniczne wynalazcy potraktowali trochę po macoszemu. Nota
bene, nie wiadomo dlaczego, wielu, jak się później okazało znakomitych,
radzieckich (rosyjskich?) naukowców zamiast tworzyć nową radziecką np.
matematykę jechało do Getyngi czy Heidelbergu, aby fraternizować się z
rozmaitymi burżujami lub przenosić ich pomysły na grunt jedynie słusznej nauki
radzieckiej zaśmiecając ją w ten sposób. Byli nawet i tacy, co kalając własne
gniazdo pozostawali na zgniłym burżuazyjnym zachodzie; co więcej wyrażali się
negatywnie o ubranej teraz na czerwono matce Rasjii. Należy z całą mocą
podkreślić, że w naukach społecznych przypadki takie były wyjątkowo rzadkie.
Złośliwi twierdzą wprawdzie, że główną przyczyną był fakt, że były one nader
skutecznie tępione przez powoływane do stymulowania rozwoju nauki instytucje w
rodzaju komitetów rozmaitego szczebla oraz CZEKA, które nieedukowanych,
nieprawomyślnych naukowców po prostu eliminowały, ale my oczywiście im wiary
nie dajemy. Jest to klasyczny przykład zgniłej burżuazyjnej propagandy i każdy
uczciwy CZEKista brzydzi się takimi poglądami.

Narodziny nowego ustroju sprawiedliwości społecznej wygenerowały natychmiast
zapotrzebowanie na nowe, nieznane bandyckim burżujom, nauki. Władza radziecka
musiała przecież jakoś uzasadnić przyczyny, dla których dobrze jest zabrać
kułakowi świnię, zatłuc nieprawomyślnego robotnika, albo wysłać jakiegoś
przygłupa, inteligenta na Sybir. Powstające jak grzyby po deszczu nowe
instytucje partyjno-rządowe również potrzebowały nie tylko światłych i wiernych
(ze wskazaniem na wiernych) funkcjonariuszy, ale wytwarzały również
zapotrzebowanie na różne teorie ich funkcjonowania. Powstawały więc np. teoria
propagandy (jest oczywiste, że tylko burżuazyjny matoł mógłby to rozumieć
pejoratywnie), teoria partii, rozmaite teorie (nie)istnienia Boga, czy wreszcie
wszechogarniający wszystko naukowy komunizm. Wytworzyło to oczywiście ogromne
zapotrzebowanie na kadrę naukową zupełnie nowego typu. Nowi badacze mieli
zgodnie ze słowami Marksa nie tyle opisywać świat, co właśnie go zmieniać. I
zmieniali. Na studia przyjmowano wedle kryterium pochodzenia. Było to wprawdzie
trochę podobne do tego, co pewien kulawy aryjczyk skwitował powiedzeniem "Und
wer der Jude ist entscheide Ich", funkcjonowało jednak w praktyce całkiem
nieźle.

System miał jednak pewien drobny mankament. Otóż okazywało się niekiedy, że
cenni i zasłużeni aktywiści byli inteligentni na trochę inny sposób niż ich
mniej ideologicznie uświadomieni koledzy. Pojawił się więc podstawowy problem
co z takim na przykład inteligentnym inaczej sekretarzem zrobić. O tym, aby
przywrócić go jego naturalnemu środowisku, na przykład małej syberyjskiej
wiosce czy lumpenproletariackiej dzielnicy Petersburga, przepraszam Leningradu,
myśleć mogli tylko samobójcy. A tych w żadnym narodzie nie ma zbyt wielu.
Stworzono więc dla tych specjalnych ludzi równie specjalne uczelnie.
Te "uniwersytety inaczej" spełniać musiały wiele warunków, o których przeciętny
radziecki, nie mówiąc już o burżuazyjnym, "nie społeczny" naukowiec nie miał
bladego pojęcia. Kształconym w tych uczelniach kadrom należało przecież
zapewnić stosowne do ich potrzeb warunki i wymagać od każdego wedle jego
możliwości. Nie można więc było dopuścić, aby student takiej uczelni przeżywał
stresy typowe dla studenta np. Uniwersytetu Moskiewskiego czy nie przymierzając
jakiejś Getyngi. Należało zatem pytać go z właściwym wyczuciem i rozumieć, że
może on odpowiadać nieco inaczej niż nie uświadomiony ideologicznie student
zwykłej uczelni. Należało też utajnić obrony prac magisterskich, doktorskich i
habilitacyjnych (przepraszam kandydackich i doktorskich), aby nie
narażać "uczonego inaczej" na głupie pytania pospólstwa i uchronić kraj przed
szpiegiem, który mógłby na przykład zapytać o to, czy Lenin przebywając w
wiosce Dupowoje zrobił tam jedną kupkę, czy też może więcej.

[sowizdzal6]

tekst Haralda cd.


Problemów z tymi uniwersytetami było mnóstwo, zapotrzebowanie społeczne na
naucznych komunistów rosło wraz z rozwojem Kraju Sprawiedliwości Społecznej i
wszystko rozwijało się szczęśliwie aż do wyzwolenia przez Związek Radziecki
krajów Europy środkowo-wschodniej i części krajów niemieckojęzycznych. Za
idącymi na Berlin wojskami radzieckimi i w cieniu ich bagnetów, wchodziło w te
kraje nowe. Zapatrzeni w czerwoną gwiazdę wolności (jak kto nie chciał patrzeć
to jechał na Sybir, albo brał w mordę i od razu patrzył) robotnicy i chłopi
Europy środkowo-wschodniej zakrzyknęli jednym głosem "chcemy szkół, które
wykształcą nam kadrę na kształt i podobieństwo radzieckich towarzyszy". I stało
się. Wielki językoznawca skierował do tych krajów rzesze "inteligentnych
inaczej" absolwentów partyjnych, milicyjnych i wojskowych uczelni Kraju Rad.
Szczególną opieką otoczył Polskę i wyzwoloną część Niemiec. Wiadomo, ojczyzna
Marksa i Engelsa nie mogła być pozbawiona odległych wprawdzie w czasie,
przestrzeni i intelekcie owoców przewidzianej przez tych panów rewolucji. Co do
Polski, to złośliwcy przebąkują o niejakim Przewalskim, ale my to między bajki
kładziemy. Wierzymy, że wielki Józef chciał po prostu oddać hołd krajowi, który
wydał tak znamienitych internacjonałów jak na przykład Feluś Dzierżyński.

Tak czy siak, w Polsce również powstały "uniwersytety inaczej" i "inteligentni
inaczej" studenci mieli już gdzie studiować. Uczelnie te przeżywały jednak
pewne problemy. Przez długi czas funkcjonowały na zasadzie rozmaitych kursów,
często przy komitetach powiatowych czy wojewódzkich. Okazało się jednak
wkrótce, że zapotrzebowanie społeczne na ten typ kształcenia znacznie przerasta
możliwości. Powstały więc tzw. Wieczorowe Uniwersytety Marksizmu-Leninizmu w
skrócie WUML, do których zarówno młodzież jak i bardzo już nawet dorośli
obywatele Polski Ludowej walili drzwiami i oknami. Aby ten pęd do tej wiedzy
zahamować, wprowadzono szybko specjalne urlopy dla studiujących. W zależności
od kierunków studiów było to od dwóch tygodni do miesiąca wolnego na
przygotowanie się do trudnych egzaminów (egzaminator mógł np. spytać jakie
miasto jest stolicą Polski).

Okazało się jednak, że nawet takie utrudnienia pokonuje ogromna rzesza
przodowników pracy, pracowników rozmaitych instytucji, czy służb publicznych.
Rychło powstał więc pomysł, by dla elity stworzyć pełnoprawne uczelnie, które
kształciłyby na poziomie godnym przedstawicieli przewodniej siły narodu.
Powołano więc do życia Wyższą Szkołę Nauk Społecznych przy KC PZPR, która
kształciła kadry nie tylko dla Przewodniczki, lecz również dla wielu dziedzin
gospodarki i służb publicznych, np. wojska i milicji. Oparta na wzorach
radzieckich, rozwijała się równie jak one dynamicznie. W latach
siedemdziesiątych, ambitny towarzysz Edward na żądanie klasy robotniczej
powołał do życia Śląski oddział nowej Alma Mater, a nieco później przemianowano
warszawską WSNS na Akademię Nauk Społecznych.

Była to uczelnia "całą gębą". Kształciła na wszystkich poziomach i nadawała
wszystkie możliwe stopnie naukowe. Miała również magiczną moc przyciągania.
Przyciągała mianowicie naukowców z wielu różnych ośrodków, gdzie np. do
otrzymania habilitacji wymagali tzw. dorobku, a obron prac doktorskich czy
magisterskich nie chcieli utajniać nawet bardzo zasłużonym aktywistom. To
właśnie takie szykany rzucane pod nogi dynamicznym polonistom, pedagogom, a
głównie historykom i politologom zniechęciły ich do pracy w mających niekiedy
prawicowo burżuazyjne odchylenia uniwersytetach (rozmaite krzywe koła, KORy,
itp.) i skierowały na jedynie słuszną drogę kariery naukowej w ANS-ie.

W ten oto sposób ANS rósł w siłę, a jego kadra żyła dostatniej. Na początku lat
dziewięćdziesiątych, zawistni o międzynarodową sławę ANS-u, nie rozumiejący
prawdziwej nauki ludzie, uwzięli się i ANS rozwiązali. Były nawet bezczelne
propozycje, aby zweryfikować wartość naukową uzyskanych w tej przodującej
uczelni stopni naukowych. Na szczęście czujni posłowie pierwszego sejmu III RP
zniszczyli te głupie pomysły w zarodku.

Po ANS-ie pozostało jednak wielu światłych ludzi. Jej absolwentów spotkać dziś
można na różnych poziomach i stanowiskach administracji i gospodarki. Wielu
jest w całkowicie polskim sektorze bankowym, wielu też okazało się być
Wallenrodami i piastuje obecnie znaczące stanowiska w organizacjach społecznych
czy politycznych. Po likwidacji ANS powstał jednak problem ludzi, których
osierociła; zasłużonych niekiedy profesorów, docentów, a nawet, z
przeproszeniem, doktorów. Okazało się jednak szybko, że tę wysoko kwalifikowaną
kadrę zagospodarować można w trochę wprawdzie gorszych niż ANS, ale zupełnie
wówczas dobrze funkcjonujących uczelniach państwowych. Wszak uznano, iż
habilitacja czy doktorat mają tę samą wartość niezależnie od tego gdzie zostały
uzyskane. Ponieważ do otworzenia kierunku, na przykład tak modnego wówczas
zarządzania i marketingu czy politologii, potrzeba tylko stosownej liczby
profesorów, więc biedujące na ogół, w przeciwieństwie do ANS-u, uczelnie
publiczne zaczęły masowo zatrudniać pracowników byłej ANS. Okazało się też
natychmiast, że reprezentowane przez nich kierunki, to te właśnie najbardziej
potrzebne w zarządzaniu, a uczeni z ANS-u mają wiedzę tak szeroką i są tak
elastyczni, że prowadzić mogą każdy właściwie przedmiot. Jakby chcieli, to
mogliby pewnie uczyć i fizyki, ale nie było na to społecznego zapotrzebowania.

[sowizdzal6]

tekst Haralda cd. , cd.


Profesorowie ANS-u mieli jeszcze dodatkowo kilka zasadniczych zalet, które
czyniły ich znacznie bardziej przydatnymi w pracy dydaktycznej i naukowej niż
pracownicy starych nie rozumiejących ducha czasu uczelni.
1. Rozumieli, że studenci bywają różni, a dyplom chce mieć każdy. Nie zadawali
głupich pytań, ale podnosili stopień scholaryzacji.
2. Rozumieli, że najważniejszą powinnością naukowca, a szczególnie profesora
wyższej uczelni jest stwarzać dobre wrażenie. Byli w tym mistrzami. Dobrze
ubrani, spokojnie statecznie się zachowujący i mówiący bardzo naukowym
językiem. W latach osiemdziesiątych polityka drukowała tabelę umożliwiającą
długie przemówienie (również wykład) bez niepotrzebnego przecież przygotowania.
Nie sądzę by była to jedyna taka tabela.
3. Wiedzieli też, że jeśli dobierze się stosownych ludzi, to można publikować,
co się chce. Może nie wszędzie tam, gdzie by się chciało, ale w razie potrzeby
można zorganizować dwie lub trzy konferencje i ci, co mieli mieć publikacje,
już je mają.
4. Problemy ze sprzedażą swoich książek też można prosto rozwiązać. Można np.
polecać je na wykładzie.
5. Rozumieli, że podstawowym zadaniem profesora jest nauczanie. Potrafili więc
pracować na kilku etatach lub prowadzić np. 200 prac magisterskich rocznie.

Stara, zdemoralizowana czasami kontaktami z Zachodem, kadra uniwersytecka nie
rozumiała ducha czasu. Niektórzy, szczególnie przedstawiciele nauk
przyrodniczych i technicznych byli tak leniwi, że nawet głupich 50 prac
poprowadzić nie chcieli (wielu z nich się ostatnio podciągnęło, daleko im
jednak do mistrzów).

Tak więc sieroty po ANS-ie udało się szczęśliwie usynowić przez polskie
uczelnie. Czy to źle czy dobrze? Nie wiem. Obawiam się, że najlepsi nawet
reprezentanci ANS w niesprzyjającym środowisku mogą zatracić swoje zdolności i
po kilku latach pracy chodzić np. w swetrze czy dyskutować ze studentami,
zamiast PROWADZIĆ wykłady czy seminaria. Jest to groźba niestety zupełnie
realna. Co gorsza, obawiam się, że w niektórych środowiskach mogła już zostać
zrealizowana.

Najlepszym środowiskiem dla byłych pracowników ANS jest takie, gdzie docenia
się ich sieroctwo i stwarza warunki podobne do tych, które zapewniała im ich
matka żywicielka i dobrodziejka PZPR. Normalnie warunki takie stworzyć jest
trudno, nie wszystkie jeszcze uczelnie doceniają posiadany skarb. Istnieją na
szczęście również i takie, w których sieroty po ANS mają realny wpływ na
władzę. Czasami całej uczelni, czasami wydziałów, a niekiedy instytutu lub
tylko zakładów. Jeśli uzbiera się ich w jednym miejscu dostatecznie dużo, to
mogą wybierać władze, stanowić (lokalne) prawo (np. statut uczelni), czy choćby
obyczaje (na przykład jawność ocen, dorobku naukowego, itp.). Mogą też
kultywować ducha i folklor rodzimej ANS.

Takie właśnie rozumne podejście do problemu sierot z ANS pozwala oczekiwać, że
ze strąconego wichrami historii w błoto nasionka odrodzi się ANS-bis, która
wykształci rzesze nowych aktywistów gotowych wcielać w życie genialne idee Ojca
Narodów. Świat będzie znowu szczęśliwy, bez wojen, nie będzie bezrobocia,
proletariusze wszystkich krajów się połączą i może tylko gdzieś w archipelagu
Gułag jakiś wredny buntowścik zawyje nocą, że chciałby np. przeczytać Orwella
czy Sołżenicyna. Dbajmy o to nasionko, nie dajmy mu zginąć. Niech to będzie
nasz skromny wkład w uczczenie pamięci wielkiego przyjaciela Polski i całego
świata - Józefa Wisarionowicza Stalina.

ty papugujesz sow6

[Gość: papkin]

i do tego to gówno prawda, tekst w sam raz dla tepych niby antykomunistow

[sowizdzal6]

Gość portalu: papkin napisał(a):

> i do tego to gówno prawda, tekst w sam raz dla tepych niby antykomunistow

To jest niestety prawda, choc oczywiście mocno przerysowana. A zainteresowanych
boli jak każda prawda. A tak nawiasem; co tu jest nieprawdą? Nie było ANS? A
może miała jakies osiągnięcia? A moze Armia Czerwona witana była naprawde
serdecznie? Nie było Archipelagu Gułag? Co tu jest kłamstwem. I wcale nie
trzeba być jakimś szczególnie zawzietym (wystarczy takim zawyczajnym)
antykomunista, aby nie lubić takich "nauk". A Papkin był znanym łgarzem i
chwalipietą.

TYTUŁY ZE WSCHODU

[Gość: jw]

Pan Jerzy Sadecki w Rzeczpospolitej z dnia 16 grudnia 2000 przedstawił jak
mozna omijać zgodnie z prawem polskie instytucje w celu otrzymania stopnia dr
habilitowanego. Stosowanie takich procedur podobno jest dosć pospolite w małych
uczelniach, a raczej nie dotyczy uczelni renomowanych. W tych nie robi się
habilitacji za granica, tylko u siebie.

Korzysć z 'importu' tytułów maja uczelnie, bo otrzymuja nowego tzw.
samodzielnego pracownika i ich pozycja rosnie, zgodnie z kryteriami oceny
placówek. Maja z tego korzysć takze uczelnie wschodnie, bo na robieniu u nich
habilitacji moga zarobić nawet 2000 dolarów, co np. dla uczelni białoruskich
nie jest bez znaczenia. Obopólna korzysć. Więc nad czym tu rozpaczać?

Takie praktyki sa zreszta zgodne z prawem dotyczacym tzw. nauki polskiej
kompatybilnej od wielu lat z nauka radziecka. Obie siostrzane nauki słusznie
wyodrębniane sa od nauki sensu stricto, tak jak kiedys słusznie i uczciwie
wyodrębniano demokrację socjalistyczna od demokracji sensu stricto. Demokracja
socjalistyczna nie była przeciez kompatybilna z demokracja s.s., tak jak nauka
polska nie jest kompatybilna z nauka s.s. uprawiana np. w USA a jest
kompatybilna z nauka radziecka (i jej córami z demoludów). Polscy naukowcy w
sposób zasadny wyjezdzaja na wschód po tytuły, bo nie ma sensu wyjezdzać w tym
celu do USA, bo tam habilitacji się nie robi. Tam się robi naukę, naukę sensu
stricto.

[Gość: Maciej Krzystek]

Witam szacowne grono polskich naukowców,
przeczytawszy wypowiedzi Państwa, od razu widać wyraźna dychotomię w środowisku
pracowników naukowych polskich uczelni.
Podzieleni jesteście Państwo, na tych co rozumieją treść PRO PUBLICO BONO,
czyli tych, którzy walczą w interesie całego społeczeństwa przeciw tej ustawie
oraz tych co widzą jedynie czubek swojego nosa, walczą o utrzymanie ciepłych
posadek, nie chcą zrozumieć co jest w interesie społecznym - to ci za ustawą.

Chcę zapytać przedstawicieli tej drugiej grupy (tych, co są za ustawą):
jesteście balastem, który ciąży polskiej nauce i już ją prawie zatopił. Efektem
jest sytuacja, że polscy absolwenci, starając się o pracę w USA, Australii,UK
(w krajach rozwiniętych),wstydzą się swoich dyplomów i swoich profesorów.
A obecna masowa emigracja młodych ludzi z wyższym wykształceniem, jest dowodem
na to jak zarżneliście wszelkie perspektywy do normalnego życia w tym kraju.
Członkowie podobnych zdemoralizowanych korporacji, wpędzają ten kraj w czarną
otchłań.
Możecie spojrzeć waszym dzieciom w oczy?
Nie czynią wam wyrzutów? Jeszcze nie ..., to tylko kwestia czasu.

A tuś mi bratku

[Gość: Olinek]

Teraz dyskutujesz o reformie szkolnictwa wyższego. I proszę od razu jakże
niezwykle trafne ustalenia. Tak trafne, że nie wymagają nawet przedstawienia
dowodów za wygłoszoną tezą. Tylko emocje.
Naukowcy polscy nie wstydzą się swoich dyplomów, a za granicę wyjeżdżają tylko
dlatego, że rządzą tym krajem koledzy pańskiego tatusia z SLD i nie mają
możliwości dalszego rozwoju z uwagi na brak środków finansowych.
A ponadto nauka nigdy nie byłą zaściankowa /no chyba, że socjologia/. Wystarczy
tylko poznać historię, nawet w tym marginalym zakresie, w jakim pojawia się w
szkole średniej.

[Gość: $]

widzę olinku, że chyba coś ci tamtego dnia nie poszło, albo raz na czas doznajesz afektu
i szukasz możliwości odreagowania. szkoda tylko, że potrafisz dokopać jedynie tym co
wszystkie swoje karty odkryli ( chodzi o zamieszczenie przez socjologa wszystkich
informacji o sobie w internecie).
może wszystkim pochwalisz się kim ty jesteś.
może napiszesz wszystkim co twój tata robi;
pewnie całe życie spędził na furmance-
masz rację- nie ma się czym chwalić.