Wierszyk dla BBB..................................

[wojciech.domagala]

Burza wiosenna

Lubię w początku maja burzę,
Kiedy wiosenny pierwszy grom,
Jakby swawoląc po lazurze,
Grzechoce w niebie huczną grą.

Odgromy młode grzmią rozgłośnie.
Już desczyk prysnął, kurz się wzbił,
Zawisły perły dżdżu radośnie
I słońce złoci rośny pył.

Z pagórka potok wartki bieży,
Ptaszęcy zgiełk w dąbrowie wre,
I leśny zgiełk, i poszum świeży
Wesoło wtórzą gromów grze.

I rzekłbyś, że to płocha Heba,
Dzeusowe orlę karmiąc, w ślad
Piorunopienną czarę z nieba
Wylała, śmiejąc się, na świat !

Fiodor Tiutczew

Panie Wojtku!

[Gość: BBB]

Pan mnie zawstydza. Czymże mogę się odwdzięczyć?!
Był sobie taki kontrowersyjny autor, który się zwał Tadeusz Boy-Żeleński.

Z nastrojów wiosennych

Nie masz nic milszego ponad
Ciągnący żeński pensjonat.

Sunie sznurkiem przez plantacje,
W ciszy, z wolna, uroczyście -
Zielono, pachną akacje,
Słońce gzi się poprzez liście - -

Ciągnie podwójny sznureczek
Takich przemiłych owieczek.

Cieplutko, wiosna, południe,
Ławeczka, próżniactwo boskie,
Myśli rozigrane cudnie
W jakieś koziołki szelmoskie - -

Idą: duża, mniejsza, mała,
Kobiecości gama cała.

Ptaszek ćwierka gdzieś tam z góry
Swoich liryk "pierwszą serię",
Zapoznanych serc tortury
I celibatu mizerie - -

Pod kapotką granatową
Rysuje się to i owo.

"W rytm melodii jakiejś sennej
Kołyszą się stare drzewa,
Płynie falą dech wiosenny,
W sercu puka coś, coś śpiewa - -"

Ta mała mogłaby troszkę
Obciągnąć sobie pończoszkę...

Jakiś czar nie znany jeszcze,
Jakieś czucia wiotkie, śliczne - -
Jakieś dziwne w piersiach dreszcze,
Pan i pani-teistyczne - -

. . . . . . . . . . . . . . . . .

Czy to nie znaczy przypadkiem,
Że czas mi już zostać dziadkiem? ...


Pozdrawiam :)

To ja troszeczkę o lecie........

[wojciech.domagala]

Letni wieczór

Już słońca kulę rozpaloną
Stoczyła ziemia ze swej głowy
I cichy pożar wieczorowy
Połknęła morska fala słona.

Juz świecąc biało wzeszły gwiazdy
I ten ciążący nam i ziemi
Uniosły nieba ogrom jasny
Głowami swymi wilgotnemi.

Płynniej się nurt powietrzny toczy
Pomiędzy ziemią i sklepieniem.
Pierś, której dzienny żar nie tłoczy,
Z ulgą oddycha świeżym tchnieniem.

I dreszczyk słodki, przejmujący
Przebiegł, jak prąd, śród żył przyrody,
Jak gdyby stóp jej pałających
Tknął zimny prąd źródlanej wody.

Fiodor Tiutczew

Panie Wojtku!

[Gość: BBB]

Doceniam i pozdrawiam :)

Wojtku!

[Gość: BBB]

Przyznaję Ci rację. Jesteś prorokiem.
Chyba zaczyna się buzia ;)
Pozdrawiam :)

Panie ________________________________________ BBB

[wojciech.domagala]

Byron

Dzika gazela

Po wzgórkach Judy gazela dzika
Nóżkami skacze rączemi
I pić z każdego może strumyka,
Co płynie po świętej ziemi.
Gibka jej stopa, wzrok jej wspaniały,
Buja po lasach, skacze na skały.

Jaśniejsze blaski tlały tu w oku,
Stopy pląsały lotniejsze,
Miejsca, skąd tyle pierzchło uroku,
Mieszkanki miały piękniejsze.
Cedr na Libanie rośnie jak wprzódy,
Lecz gdzież są córki nadobne Judy ?

Szczęśliwa palma niż rozproszony
Po świecie ród Izraela,
Tam, kędy wzrosła, bujnej korony
Cienie po błoni rozciela.
Nie może rzucić swojej ojczyzny,
Nie będzie żyła pośród obczyzny.

A my się tyłać musim po świecie,
Nim umrzem na obcej ziemi,
Nasze popioły wicher rozmiecie,
Z ojcami nie spoczniem swemi.
Nasza świątynia gruzów zwaliskiem,
A tron Salemu urągowiskiem.

Przełożył
Adam Pajgert