bezdomni

[Gość: wojo]

Zauważyłem ostatnio w okolicy Młynówki Królewskiej kilka namiotów w których
koczują bezdomni. Nie widać ich w dzień, nocą rozpalają ogniska i zabawa trwa
do białego rana. Tak samo jest w okolicy Lea, tuż obok Deutsche Banku i obok
przy Altanowej. Rozumiem że nie mają gdzie mieszkać, ale ich pojawienie wiąże
się z dymem ogniska, śpiewami do białego rana i stertą śmieci z których
budują prowizoryczne domki.
Okolica o której wspomniałem zaczyna przypominać dzielnicę slumsów.

[dora5]

proponuję nakaz kwaterunkowy do pobliskich domów. Oczywiście z czynszem
regulowanym.

[Gość: stan]

Nie wszyscy pracownicy Huty Szkła "Biaglass" wierzą, że wejście syndyka do
zakładu jest szansą na uratowanie miejsc pracy. Boją się myśleć, jaki los
spotka ich rodziny. Huta zalega im z wypłatą poborów za prawie cztery miesiące.

- To moja pierwsza praca - mówi z rezygnacją w głosie pani Ania z produkcji. -
Mój mąż też tu pracuje. Takich małżeństw, które się w hucie poznały, pożeniły,
jest naprawdę dużo. Co teraz z nami będzie? Nie mamy innych dochodów. Czy ktoś
uwierzy, że od trzech miesięcy próbuję zebrać pieniądze na buty dla swojego
dziecka i jeszcze mi się to nie udało? Czynsz już od dawna opłacamy z emerytury
teścia. Wstydzę się tego, ale jakie mam wyjście? Dobrze, że mamy teściów, bo co
by się z nami stało? My z mężem nie popieraliśmy strajku, uważamy, że był tylko
przyczyną dużych strat, które pogrążyły zakład. Syndyk nas już nie uratuje.
Naprawdę nie wiem, co się z nami stanie.

W jeszcze gorszej sytuacji są ci, którzy nie mają własnych mieszkań i są
zakwaterowani w hotelu pracowniczym. - Pracuję tu od 13 lat, jestem po
rozwodzie, mam dwoje dzieci, a cały mój majątek mieści się w furgonetce - mówi
mieszkanka pokoju na drugim piętrze. - Do niedawna wynajmowałam mieszkanie, ale
jak zaczęłam zalegać z płaceniem, to mnie z niego wyrzucili. Nie wierzę, że
ktokolwiek mógłby nam pomóc. Z życia wiem, że tylko biedni, zwykli ludzie
troszczą się o siebie nawzajem i trzymają razem... Załoga bardzo mi pomaga,
podtrzymuje na duchu. Gdy pod hotel przyjechał samochód z moimi rzeczami -
uśmiecha się - to nawet się nie obejrzałam, a już wszystko było wniesione do
pokoju. Codziennie patrzę przez okno, a mam widok na śmietnik, i widzę ludzi,
którzy tam szperają. Jak pomyślę, że i ja mogę tak skończyć, zupełnie
niedługo... Płakać już nawet nie mogę. Nie sądzę, żebym znalazła pracę gdzie
indziej.

Tak samo swoje szanse na zatrudnienie ocenia pan Stanisław: - Pracuję w hucie
35 lat, zaczynałem jeszcze w starym zakładzie, na Ryskiej. Serce mi się ściska,
jak obserwuję, co się dzieje. Widziałem narodziny, a przyjdzie mi patrzeć na
śmierć zakładu... Myślę, że to w ogóle moje ostatnie dni w jakiejkolwiek pracy.
Mam ponad 50 lat, w Białymstoku nikt mnie już nie zatrudni. Może gdybym
pojechał gdzieś w Polskę, w jakiejś hucie po znajomości coś by się dla mnie
znalazło. Ale nie umiałbym zostawić dzieci, domu, wyjechać w nieznane... Nie
wierzę w żadnego inwestora. Nikt nam już nie pomoże.

Wszyscy, którzy chcą pomóc pracownikom huty, mogą przynosić dary do zakładu.
Kontakt pod nr. tel. [phone] lub 601 88 23 78

...doczekaliscie sie...a gdzie jest walesa i papierz...przecierz to ci judasze
sprzedali prl ktory ich wychowal za 30 srebrnikow.

[Gość: Che]

dora5 napisała:

> proponuję nakaz kwaterunkowy do pobliskich domów. Oczywiście z czynszem
> regulowanym.

Ależ jesteś qrwa mądra i dowcipna

[mikolaj7]

Gość portalu: Che napisał(a):

> dora5 napisała:
>
> > proponuję nakaz kwaterunkowy do pobliskich domów. Oczywiście z czynszem
> > regulowanym.
>
> Ależ jesteś qrwa mądra i dowcipna

Ależ jesteś elokwentny

[mamiko9]

O bezdomnym z Dworca Centralnego pisze Arkadiusz Sann w książce "Exodus".Polecam