Tajemnice dawnego poligonu

[maciekzy]

W IPN chyba powinni sie takimi rzeczami zajmowac.
Oni nie wiedzą?

[Gość: FL]

Wreszcie jakaś ciekawa akcja ze strony łódzkiej Wyborczej. Pierwsza
od czasu S8. Brawo.
Pozdr,
Kuba

[Gość: dżony]

rozumiem ... ale to już znaczy że nie wolno tam nic budować? przy takiej budowie
jak przegrzebią teren to się okaże co w nim faktycznie jest, ewentualne
znalezione ciała należało by wreszcie godnie pochować, postawić pamiątkową
tablicą i gotowe!

[Gość: M Grubski]

Pan Wiesław Gałecki który wypowiada się dla gazety zmarł jeżeli się
nie mylę ponad rok temu. Szkoda że gazeta nie sprawdza takich
faktów. Historia ta jest mi znana z opowieści Pana Wiesława, Ta
inwestycja jeżeli dojdzie do skutku może być początkiem odkrycia
prawdopodobnie mordu UB który miał tam miejsce, jeżli prace miałyby
sie rozpocząć muszą być poprzedzone badaniem czy nie znajdują się
tam ofiary mordu. Popieram gorąco troskę Pana Jagiełły, ale smuci
brak dokładności. Przytoczony Pan Gałecki był wspaniałym człowiekiem
z misją ukazania tego czego był jako dziecko świadkiem, może po jego
śmierci będzie to możliwe.
Pozdrawiam

[Gość: Mack]

Wiesław Gałecki opowiadał GW 3 (trzy)lata temu.Dotarło ?

[Gość: AK]

Tekst zamieszczony na
wilczkowski.blog.interia.pl/?yearID=2007&monthID=2&dayID=0
19 lutego minęło 60 lat od śmierci założyciela i pierwszego dowódcy
Konspiracyjnego Wojska Polskiego. Zginął zastrzelony – lub rozstrzelany w Łodzi
na Brusie.

Kapitan Warszyc
Wtedy, w czterdziestym szóstym roku mówiło się o tym szeptem wśród najbliższych
przyjaciół. W szkole też były aresztowania. Potem zwolna zapominało się o
bohaterze. Gorzej. Wypierało się z pamięci tych, którzy do końca nie wyrazili
zgody na nową okupację. A myśmy przecież w niej żyli, mościli sobie mniej lub
bardziej wygodne gniazdka. Coś wprawdzie uwierało w boki, coś się nie zgadzało z
sumieniem, ale traktowaliśmy to pozytywistycznie. Niektórzy po górnej i chmurnej
młodości zapisywali się do partii rządzącej twierdząc – na użytek bardziej
wstrzemięźliwych kolegów – że przecież tak trzeba, bo jeśli tego nie zrobią to
rządzić będą nami nieuki i menele. Tak daleko się wprawdzie nigdy nie posunąłem,
ale i ja sylwetkę Warszyca odsuwałem w dalekie zakamarki pamięci bo on – i tacy
jak on – byli jak wyrzut sumienia. Ale ciągle byli. Nigdy bowiem nikt mnie nie
nauczył, jak przejść do porządku dziennego nad słowami, które w zupełnie
niewiadomy sposób przedostały się przez mury więzienne...”Zdrajcą nie byłem i
dokumentu zdrady nie podpiszę. Jeśli padam na kolana to tylko przed Bogiem”. Tak
właśnie miał powiedzieć skatowany kapitan Sojczyński Moczarowi, który specjalnie
przyszedł do jego celi z propozycją pokajania się w zamian za darowanie życia.
Kim był Warszyc? Krótki życiorys podaję za J. A. Starosteckim.
Urodzony 30 marca 1910 roku we wsi Rzejowice koło Radomska w rodzinie
chłopskiej. Ukończył seminarium nauczycielskie w Częstochowie i podjął pracę w
szkole powszechnej we wsi położonej w pobliżu Rzejowic. Po ukończeniu szkoły
podchorążych rezerwy dostaje awans na podporucznika i w tym stopniu w Kampanii
Wrześniowej dowodzi kompanią piechoty. W rejonie Kowla dostaje się do sowieckiej
niewoli, z której udaje mu się zbiec. To przedłuża mu życie o siedem lat. Po
powrocie do rodzinnych Rzejowic natychmiast rozpoczyna działalność konspiracyjną
kolejno w zmieniających się strukturach armii podziemnej SZP ZWZ i AK. W swej
walce na stanowisku zastępcy komendanta obwodu i dowódcy oddziału partyzanckiego
„Grunwald” dowodzi szeregiem akcji m. in. dywersyjnych i bojowych, z których
wymienię rozbicie więzienia w Przedborzu i w Radomsku i udany zamach na dwóch
wysokiej rangi gestapowców – również w Radomsku. W sierpniu 1944 roku podczas
mobilizacji sił AK objął dowództwo I batalionu 27 pp. AK. Na tym stanowisku 19
stycznia 1945 roku otrzymał z rąk Komendanta Głównego AK gen. Okulickiego Krzyż
Virtuti Militari i awans do stopnia kapitana. Jednocześnie wręczono mu tekst
rozkazu o rozwiązaniu Armii Krajowej. Od kwietnia 1945 roku rozpoczął
organizowanie KWP. Konspiracyjne Wojsko Polskie. działało w województwach
łódzkim, śląskim, w części kieleckiego poznańskiego i wrocławskiego. liczyło
kilka tysięcy żołnierzy. Likwidowało funkcjonariuszy UB, donosicieli, wydawało
pismo podziemne „w świetle prawdy” a w dniu 20 kwietnia 46r. – niemal w trzy
lata po pierwszym uwolnieniu więźniów – rozbiło więzienie w Radomsku uwalniając
aresztowanych tam przez UB ludzi. UB dopada Warszyca w Częstochowie w mieszkaniu
przy ulicy Wręczyckiej. Aresztowanie następuje w dniu 27 czerwca 1946 roku, tuż
przed referendum. Po brutalnym śledztwie prowadzonym pod osobistym nadzorem tow.
Moczara i rozprawie przed sądem wojskowym zostaje skazany na śmierć. Starostecki
pisze o Warszycu i jego pięciu podwładnych że „zostali rozstrzelani 19 (17?)
lutego 1947 roku, trzy dni przed ogłoszeniem kolejnej amnestii, na terenie
wojskowej strzelnicy w Brusie pod Łodzią.”

I tego właśnie wcale nie byliśmy pewni.
Informacja, że to dzielnica Łodzi – Brus jest miejscem, w którym dokonano
egzekucji i zakopano zwłoki Warszyca i jego oficerów powtarza się jednak
uparcie. W każdym razie, kiedy bodaj w 1992 roku wziąłem udział w ekipie
rozpoznawczej stworzonej przez Komisję Badania Zbrodni Przeciw Narodowi
Polskiemu skierowaliśmy się właśnie na Brus.
Strzelnica, na terenie której mordowano, leży po prawej stronie szosy do
Konstantynowa, a nam wskazano dwa miejsca po lewej stronie jezdni. Jedno miejsce
to był wykrot tuż przy szosie, drugie to dół, z którego jeszcze niedawno
wydobywano piasek. Oba punkty wydawały się zupełnie nieprawdopodobne. Komu z
oprawców chciałoby się taszczyć zwłoki na drugą stronę szosy i jeszcze samemu
kopać grób i to jeszcze zimą. Nie, to niemożliwe. Ten krótki epizod zakończył
moje działania w tej sprawie na wiele lat. W Łodzi są jednak ludzie, którzy za
punkt honoru uznali odnalezienie Warszyca, tak jak wielu jest takich, którzy
chcą odnaleźć miejsce w którym pochowano Hubala i ci działali nadal.
Ja do sprawy wróciłem w 2004 roku jesienią, kiedy Wojewódzki Komitet Ochrony
Pamięci Walk i Męczeństwa – w którym działam – wygospodarował trochę pieniędzy
na sprawdzenie co właściwie znajduje się w tajemniczej mogile na terenie Muzeum
Tradycji Niepodległościowych na Radogoszczu w Łodzi.
Dlaczego – tajemniczej? Otóż w 1965 roku na terenie strzelnicy na Brusie
dokonano ekshumacji zwłok pomordowanych tam ludzi. Ekshumacja szczątków około 40
osób odbyła się – jakby to dziś powiedziano – w świetle jupiterów. Dopuszczono
do niej nawet prasę. Potem, po zbadaniu szczątków z Zakładzie Medycyny Sądowej
WAM dokonano pogrzebu czterech trumien z całym ceremoniałem, ze sztandarami,
przemówieniem, z udziałem władz partyjnych i państwowych. Potem grób zasypano,
zrównano z ziemią i nie postawiono żadnego śladu, że tam są pochowani jacyś
ludzie. I tak trwało przez niespełna 40 lat.
Najpierw zabrałem się do wycinków prasowych z 65r. Już pierwsza notatka – z
tytułem „Dwa ludzkie szkielety odkopano w Brusie” i z informacją, że pochodzą z
czasów drugiej wojny i że „ziemia zdradza jeszcze jedną tajemnicę hitlerowskich
zbrodni” wyjaśniła mi po co była cała ekshumacja. Notatka tkwiła mianowicie w
samym środku bardzo agresywnego tekstu krytykującego biskupów polskich za to, że
nie wystosowali listu do wiernych na dwudziestolecie powstania Polski Ludowej i
na dwudziestolecie zwycięstwa nad faszyzmem. Przypuszczam, że już wówczas trwały
przygotowania do sporządzenia słynnego listu do biskupów niemieckich, który
ukazał się jesienią tegoż roku i to jest dla mnie swego rodzaju „dowód nie
wprost” jak sprawnie działała agentura komunistyczna w episkopacie. Moje
przypuszczenia potwierdza fakt, że jedna z kolejnych informacji o zbrodni na
Brusie sąsiaduje z krytyką postępowania Piusa XII podczas wojny.
Następne odcinki przyniosły wiadomości o świadkach zbrodni. Pierwszy to
wymieniony z imienia i nazwiska mieszkaniec Brusa, który rzekomo „jesienią 1941
roku wówczas jak 14-letni chłopiec zauważył pewnego dnia trzy samochody
prowadzone przez hitlerowców i zdążające w kierunku strzelnicy. W parę minut
potem za strzelnicy dobiegły echa wystrzałów i ulicą Krańcową samochody
przejechały znów w odwrotnym kierunku....”
Potem jest opis, że chłopiec wraz z dwoma kolegami pobiegł tam i stwierdził
skopaną ziemię i ślady krwi. Dopiero jednak w 1965 roku przypomniał sobie to
wszystko i wraz z kilkoma żołnierzami w niedzielę na własną rękę rozpoczął
ekshumację.
W innym artykule inny świadek opowiada o egzekucji na terenie strzelnicy, ale
datuje to wydarzenie na „wkrótce po wysadzeniu przez Niemców pomnika Tadeusza
Kościuszki i zburzeniu synagogi przy ul. Zielonej” (10 listopada 1939 r – przyp.
AW.) Ten był jeszcze odważniejszy. Po prostu ukrył się w bezlistnych krzakach w
pobliżu strzelnicy i widział że

Tajemnice dawnego poligonu

[Gość: Tomasz.bu]

Można się było chyba ciut bardziej postarać z tym zdjęciem...

Tajemnice dawnego poligonu

[diogenespies]

Z tego co wiem na Brusie został rozstrzelany „Warzyc” a być może i
pochowany po tym jak jego ciało trafiło do prosektorium Akademii
Medycznej i zostało rozpoznane przez studentów, którzy odmówili
preparowania jego zwłok. Jeśli dobrze przypominam sobie rozmowę na
forum sprzed jakiegoś roku z Panem Jagiełłą, na poligonie pochowania
są też żołnierze niemieccy, którzy polegli lub zostali zabici w 1945
roku w trakcie wkraczania Rosjan do Łodzi lub krótko po.

Tajemnice dawnego poligonu

[Gość: michaŁ]

O Warszycu możecie poczytać w powieści Nienackiego "Worek Judaszów".
Występuje on tam jako Rokita.
Co do masowych grobów na terenie Łodzi, to róg Zielonej i
Kościuszki, tam, gdzie ten skwerek, moja babcia twierdzi, że tam też
zbiorowe mogiły z czasów okupacji są.