Nadpobudliwość to choroba, a nie złe zachowanie

[memhos]

A moze jest tak, ze dorosli zapomnieli o tym, ze dzieci POWINNY byc zywe?
Pokazcie mi zdrowego mlodego przedstawiciela dowolnego ssaka, ktory jest spokojny. Nie ma! Musi brykac! A w dzieciach zabijamy ten instynkt. W imie czego? Naszego swietego spokoju?

[Gość: kik]

Możę ja rzeczywiście nie znam się na tej chorobie, ale dla mnie ta
nadpobudliwość, to najzwyklejsze rozpuszczenie dzieci do granic możliwości.
Uważam, że dzieciom od najwcześniejszych lat należy wpajać jakieś zasady.

[Gość: sari]

Gość portalu: kik napisał(a):
Uważam, że dzieciom od najwcześniejszych lat należy wpajać jakieś zasady.

Już współczuje Twoim dzieciom!Przez pierwsze lata trzeba dzieci bezwarunkowo
kochać,a na zasady przyjdzie jeszcze czas. Polecam w najnowszym Przekroju
wywiad z profesor Edytą Gruszczyk-Kolczyńską m.in. bardzo ciekawa wypowiedz na
temat ADHD .

[Gość: kik]

Dzieci trzeba kochać zawsze, a zasady wpajać od najmłodszych lat, bo potem może
być za późno. Moim dzieciom nie współczuj, martw się o swoje.

[ozzy10]

Obrzydliwy bachor,mam gdzieś jego adhd i życzenie żeby podobne słodkie maleństwa
trzymały się odemnie z daleka

[Gość: Josef]

Tak tak...dziecko rozpuszczone i wredne - ma adhd, nie chce mu sie uczyć - ma
dysleksję i dysgrafię.Moim zdaniem to lekkie przegięcie...Wymyślać jednostki
chorobowe dla usprawiedliwienia błędów wychowawczych??

[Gość: Ilona Lelito]

Dziecko rozpuszczone to zupełnie co innego niż dziecko z ADHD. W art. mowa jest
o jednostce chorobowej opisywanej od 100 lat, sprecyzowanej jasno w
klasyfikacjach DSM IV oraz ICD 10. Nie ma w nich mowy o rozpieszczeniu.


Pozdrawiam gorąco wszystkich olsztynian i gratuluję udanej, b. pożytecznej
akcji!


Polskie Towarzystwo ADHD
tel. [phone] www.ptadhd.pl

[Gość: Amigo]

Niestety bardzo często rozpuszczenie dziecka usprawiedliwiane jest ADHD

[edico]

to po prostun porażenie słoneczne...

[Gość: sari]

Dla osób nie posiadających dzieci, zwykłe,zadowolone i żywe dziecko to dziecko
rozpuszczone. Ja też dopóki nie miałam dzieci tak myślałam. Że mój syn będzie
chodził w zawsze białej koszulce,z czystymi rączkami, że będzie grzezcnie
siedział gdy się go o to prosi,itp.Dlatego proszę żeby "niedzieciate" osoby
darowały sobie dobre rady!

[Gość: ubik]

Jeżeli dziecko nie potrafi usiedzieć na jednym miejscu i nie potrafi
nienapie..ć otoczenia w sposób niekontrolowany tzn, że jest chore, skoro jest
chore to niech się może uczy w szkole specjalnej.

[Gość: Andrzej J. Moroz]

Pani Ewa Jarzębowska zwróciła uwagę na brak wiedzy m.in. u nauczycieli, i brak
mozliwości zdobycia takiej wiedzy. Organizując warsztaty edukacyjne właśnie dla
nauczycieli w Lublinie z okazji tegorocznego IV Dnia Solidarności Społecznej
zdumiony najpierw słyszałem wiele odmów na zaproszenie na te warsztaty
(zaproszenia były imienne, pięknie drukowane) zaś "wytłumaczeniem" dla
zapraszanych, którzy nie chcieli uczestniczyć w warsztatach (Wyższa Szkoła
Humanistyczno - Ekonomiczna z Łodzi przygotowała dla uczestników piękne
certyfikaty)były nakczęściej zapewnienia że oni sobie doskonale radzą z takimi
dziećmi. Co drugi nauczyciel, do którego dzwoniłem z zaproszeniem ODMAWIAŁ!!!!
A problem w Lublinie jest! dalej było jeszcze ciekawiej. Oto kilku z
zaproszonych nauczycieli PO PROSTU NIE PRZYSZŁO I NIGDY NIKOMU NIE POWIEDZIELI
DLACZEGO, ANI PO CO BRALI TE ZAPROSZENIA, mimo, iż celowo nie naciskałem,
chcąc "przetestować" jak największą grupę pedagogów. Nauczyciele w większości -
zaznaczam, że napewno nie dotyczy to wszystkich pedagogów - po prostu tak
naprawdę nie chcą się uczyć. Ci wyjątkowi, dla których pedagogika, dla których
edukacja to MISJA, częstokroć ponoszą konsekwencje uogólniania przez nas,
patrzących z boku na tę grupę zawodową. Ja pozwalam sobie zwykle na ostre
opinie na temat pedagogów, ponieważ sam jestem absolwentem pedagogiki
(resocjalizacja) na Uniwerystecie Marii Curie - Skłodowskiej, oraz
psychopedagogiki w WSHE w Łodzi, gdzie napisałem pracę pt. "Społeczne
funkcjonowanie osób z ADHD". Mam wielu znajomych nauczycieli, ale tak naprawdę
tylko nieliczni z nich szukają wiedzy, szukają informacji. Nie tylko o ADHD,
ale również o innych zaburzeniach u dzieci i młodzieży. Częstokroć nauczyciele
są tak wyedukowani, że uważają za ubliżanie fakt, że ktoś podważa ich
postępowanie z uczniem. Niestety pracując z rodzinami w których są dzieci z
ADHD oraz rozmawiając z takimi dziećmi w Szpitalu Neuropsychiatrycznym, gdzie
pracuję dochodzę do wniosku, że to nie nauczyciele mają rację. szkoda tylko, że
dzieci ponoszą konsekwencje ich lenistwa i braku wiedzy.

Pani E. Jarzębowska która sama o sobie pisze, że zdobyła wiedzę o ADHD w
trakcie pracy należy do nielicznych pedagogów, którzy najpierw przyznają się iż
czegoś nie iwedzieli, a potem tę niewiedzę nadrabiają. Gratuluję Pani Ewo!!!!
Tak trzymać. Ja ciągle wierzę, że nauczycieli z powołania jest jednak więcej,
niż tych, dla których szkoła, to jedynie miejsce użerania się z "gó..arzami".
Dziękuję Pani Ewo za Pani słowa.