Kochane Dziewczyny...

[wyrdlove1]

Od środy i w każdą środę, o godzinie 21-ej, wykonuję przekazy Energii Reiki
dla osób chorych, lub na konkretną Afirmację.Przekaz ten będzie trwał 20
minut.Jeśli byłby ktoś zainteresowany, proszę o maila z imieniem osoby chorej,
wiekiem i jeśli można prosić z jednostką chorobową.Jestem z zawodu
pielęgniarką i wówczas mogłabym skupić się na konkretnym układzie.Przekazy są
bezpłatne, liczy się wola i chęć przyjęcia Energii Reiki ode mnie.Pozdrawiam
bardzo serdecznie, Wiola.

[k1234561]

Czy osoba chora,musi wiedzieć ,że coś takiego się będzie odbywało?
Mam chorego szwagra po ciężkim wypadku samochodowym.Jednak nie sądzę
aby jego najbliższa rodzina (żona,matka) wierzyły że coś takiego mu
pomoże.On sam nie jest jeszcze w pełni psychicznie i umysłowo
sprawny,więc pytanie go o zgodę nie ma większego sensu.Napisz co o
tym myślisz.Sądzę osobiście,że bardzo by mu to pomogło.

Pozdrawiam
Anika

[wyrdlove1]

Tak Słonko, powinien się zgodzić.Urmilo, co sądzisz o tym jako Mistrz?

[ania.la]

Ja chętnie skorzystałabym, tylko prosze mi wyjasnić na czy to polega, jak ta energia bedzie przekazywana?

[urmila]

Powiem tak... osoba, która chce by jej pomóc powinna o tym wiedzieć i zgodzić
sie na to. jesli jednak jest ktoś nieprzytomny i nie możemy usłyszeć jej woli w
tym temacie, prosimy Boga o zgodę. Ja zawsze to sprawdzam, czy mogę komuś
energię posłać. Czasem słyszę "nie" i tego nie robię. Może tu działać jakieś
prawo karmy etc... Pamiętajmy, że mimo szczerych chęci nie każdemu powinniśmy pomóc.

[azza4]

Ale jesli chodzi o dzieci to decyduje rodzic?

[urmila]

Myślę, że tak :) Ale ja jako osoba wykonująca zabieg pytam "górę" czy mogę to
zrobić...Dobrymi chęciami bywa piekło wybrukowane, a wielu z nas przychodzi na
świat z pewnym planem. Wiem, trudno to zaakceptować...

[zoyka30]

Mam nadzieję,że miła Wyrdlove nie będzie się gniewac,ze zaśmiecam
jej wątek. Mam pytanie do Urmili.
Droga Urmilo, po przeczytaniu tego co napisałaś-mam pełno myśli w
głowie, po prostu mętlik..... Z tym tematem jestem trochę obeznana
(chociaż muszę się jeszcze wiele nauczyc i wiele zrozumiec)-karma,
plan do wykonania przez duszę..itp. Zastanawia mnie- mój przypadek i
mamy-może Ty mi rozjaśnisz w głowie. Kiedy mama zachorowała-
wydarzyły się conajmniej dwie sytuacje(było ich conajmniej
kilka,ale te dwie były bardzo wyraźne i jasne dla mnie)- pewne
działania lekarzy powodowały że mama dwukrotnie o mały włos nie
zmarła w szpitalu.Wtedy ja się "zjawiam" biorę sprawy w swoje ręce i
niebezpieczeństwo mija. Mija 3 miesiące- sytuacja się powtarza,ale
jest coraz trudniej - tym razem oparło się o prokuraturę,ale mama
przeżyła. Mija następne 4 miesiące-wtedy także kilka razy muszę
interweniowac - nie jestem ani lekarzem,ani pielęgniarką-nie
potrafię powiedziec,w jaki sposób zauważałam niebezpieczeństwo-że z
mamą coś się dzieje niedobrego-ale tak było. Aż nadchodzi
moment,kiedy mama umiera. Ciężko jest mi się pogodzic z tym,ale
wiem,że takie jest zycie.

Nie rozumiem tylko,dlaczego dopiero po śmierci mamy dowiaduję się
tylu rzeczy ,które mogły pomóc nam w tej walce,byc może mama jeszcze
by żyła,gdybym np.to forum znalazła kilka miesięcy wcześniej. Film
Sekret jest dla mnie także wazny,nawiązuję kontakt z osobami-które
leczą raka w sposób niekonwencjonalny- i chyba z dobrym skutkiem,
długo by wymieniac...

Ja wiem,taka choroba, taki mama wybrała program- ale po co było to
wszystko wcześniej-6 miesięcy koszmaru-pilnowania lekarzy,patrzenia
im na ręce,za każdym razem jak mama trafiała do szpitala historia
się powtarzała- dlaczego ja mamę ratowałam i tylko ja pierwsza
zauważałam że cos sie dzieje? Może tym wtrącaniem sie w plan Boski
w czymś przeszkodziłam i teraz mama np.musi powtarzac program? Czy
dlatego to,co mogłoby pomóc mamie poznaję juz po jej śmierci? Żeby
nie dac mamie tej szansy na wyzdowienie,bo jej pisane było mimo
wszystko odejśc?

Droga Urmilo,wytłumacz mi, jak to jest. Zastanawiam się też,czy
kiedy dusza przerabia program swój na ziemi - to może ten jej
program zostac zmieniony tzn. miała urzec w wyniku choroby ale coś
nauczyła się,zrozumiała i nie umrze?
Pytam się dlatego,gdyż mama miała kilka osób,które źle ją
potraktowały kiedyś(przez jedną z nich także o mało by nie zmarła z
wykrwawienia 17 lat temu)i źle myślała o nich. Nie wiem skąd się to
u mnie wzięło-ale kazałam mamie wybaczyc tym osobom, nie czuc żalu
do nich.Mam chyba zrobiła to z głębi serca.Ja także wiele spraw
zrozumiałam w trakcie mamy choroby-i wybaczyłam tym,co mi szkodzą i
kiedys mamie źle sie przysłużyli. I jest dobrze-mam swięty spokój,
jest mi lekko.
Wiem że nasze losy tak sie splatały,bo miałam pewnie też coś
przerobic. Ale jak sprawdzic,czy dobrze że robiłam to co robiłam? W
jakim celu akurat ja,taka spokojna,trochę nieśmiała - stawałam
się "lwicą" w walce o mamy życie? Mamy nie ma-ja znowu
spokojna,opanowana, już nie potrafie tak walczyc, nawet pismo o
umorzeniu sprawy sądowej mnie nie zdenerwowało. Mam to gdzies-nie
chcę juz walczyc, do lekarzy nie mam żalu,chociaz to przez nich
mama tyle przezsła przez ostatnie miesiące. Mam wrażenie,że przez
tamte miesiące to jakbym nie była ja. Teraz jestem znowu soba,ale
juz tez inna, bez złości,gniewu... Jakis etap skończył się. Nie
wiem,czy dobrze wyjasniłam,co chodzi mi po głowie,o czym myślę ale
może Urmilo coś mi doradzisz,rozjaśnisz mysli moje.

Pozdrawiam. Z.

[urmila]

Hmm... Nie wiem czy jestem kompetentna by cokolwiek tu wyjaśniać...
jednak można coś porozważać. Niewątpliwie każdy z nas przychodzi na świat z
jakimś boskim planem, mamy coś do przerobienia. Ale skąd mamy to wiedzieć?
Przecież nie pamiętamy na co "umawialiśmy" się przed urodzeniem... wszelkie
tragedie, nieszczęścia, choroby szczególnie u osób nam bliskich od razu wywołuja
w nas mechanizm pomocy. Sam człowiek dotknięty chorobą stara się nie poddawać.
są ludzie, którzy z nich wychodzą i zyja dalej, bo dostaja tzw. drugą szansę.
Widocznie nie wszyscy muszą umierac na raka, choroba jest dla nich
doświadczeniem, często odmianą życia, postępowania itd... często wła.snie dzieki
niej tworzą np. fundacje, pomagaja naprawiać świat. ich doświadczenia staja się
inspiracją dla innych, zatacza się szeroki krąg pomocy, ci ludzie staja się
takimi aniołami na ziemi.
Walczyłaś o mamę, bo tak Ci serce dyktowało. Jak widzisz najwyraźniej własnie
tak miało być. Gdybyś nic nie robiła, mogłabyś mieć wyrzuty sumienia, ale i tak
przeznaczenie się dokonało. Ty wyszłaś z tego z juz innym nastawieniem do życia,
bo na pewno na zawsze cie to odmieniło, ale może to też jest jakaś forma
zmobilizowania Cię do działania? Nie wiem, może by pomóc innym w podobnych
sytuacjach, choćby słowem i wsparciem. Może powinnas założyc np. forum, które
traktowałoby o błędach lekarskich, by wzajemnie sie wspierać i szukać różnych
mozliwości dla osób w podobnych sytuacjach?
Piszesz, że przeszłyście 6 miesięcy koszmaru... Bo walczyłyście o zycie mamy, to
najbardziej naturalna rzecz na świecie. Prawdopodobnie tak postępują wszyscy,
którzy stanęli w obliczu choroby. Zarówno sam chory jak i jego bliscy. Chciałaś,
by mama żyła, w rozpaczy nie wyobrażałaś sobie bez nie dalszego życia. To bardzo
smutne, gdy ktos odchodzi i nie można juz ngdy zobaczyc jego smiejących sie oczu
czy tez usłyszeć głosu. Ten czas jest dla Ciebie cenna nauką, byłaś
bezpośrednim uczestnikiem zdarzeń, ale pielęgnuj w sobie miłośc do mamy, bo ona
na zawsze zostanie w Tobie. Ona już jest spokojna i na pewno jest dla Ciebie
Opiekunem. Może tez taka była jej rola, tylko kto mógł o tym wiedzieć? Ja
straciłam ojca jak miałam 2 tygodnie, dziadka w wieku 5 lat, babcię w wieku 11
lat, dziadków ze strony taty nie znałam. Gdy o nich wszystkich myślę często
żałuję że tak szybko odeszli, szczególnie chodzi mi o ojca. Ale wiem, że sie mna
Opiekuje, przychodzi gdy jest mi źle, pociesza, czuję go bardzo blisko... Z
tamtego świata wziął sobie za punkt honoru by mimo wszystko byc przy mnie...
Myślę, że twoja mama też jest tylko jej nie widzisz....
Nie wiem, ale wydaje mi się, że ta cała smutna historia miała Cie do czegos
zmobilizować. Może poproś by Anioły podpowiedziały Ci o co w tym wszystkim
chodziło i jaka jest nauka dla Ciebie oraz co masz wobec tego z tym zrobić?
pozdrawiam ciepło:)

[urmila]

Jeszcze jedno... pisałaś, że mamę ktos kiedyś źle potraktował i im wybaczyła. I
o to właśnie chodzi. Wybaczanie powoduje uwolnienie naszej duszy i duszy
delikwenta. Przecięcie więzów karmicznych.
To jest na zasadzie "wybaczamy wam, wybaczcie i nam" i robi się porządek. To
dotyczy wielu sytuacji w życiu. Po takich sprawach trzeba tez poprosić, by
miejsca w naszej duszy po ranach, jakie doznaliśmy w życiu zapełnić boskim
światłem.
Dodam także, że często ludzie sami sobie "hodują" choroby. Nie zawsze tak bywa,
ale zdarza się. To kumulacja złych energii. Dlatego w dzisiejszych czasach tak
ważne jest wybaczanie i oczyszczanie. Trzeba to robić by potem znów nie
przerabiać tego samego. Dobranoc:)

[zoyka30]

Dziękuję Urmilo. U mamy chyba tak było,że sama wyhodowała sobie
chorobę ze stresu, gniewu. ostatnie 2 miesiace to był czas kiedy
uczyła się wybaczyc.Chyba udało się,bo była inna,spokojna.Mam
nadzieje,że ma ten spokój nadal.
Nie prosiłam Aniołów o pomoc- o co w tym wszystkim chodziło,o dalszą
drogę-ale zapytam się. Chyba jednak nie potrafie nawiązac kontaktu z
nimi,bo nie czuję ich obecności,może za wczesnie oczekuję znaku.
Proszę natomiast swojego Przewodnika Duchowego często o pomoc w
róznych sprawach- wysłuchuje mnie-kiedy jednak prosiłam o jakieś
wskazówki,w jakim kierunku mam iśc-też nie dostałam wskazówki,albo
jej nie zobaczyłam po prostu.
Opowiem jedną zabawną historię z Przewodnikiem Duchowym. Kiedy mama
była chora nawiązałam kontakt z panią która jest chirurgiem
fantomowym. To ona czasami podpowiadała mi kogo mam prosic o pomoc-
np. Archanioła Rafaela albo Zadkiela. I często prosiłam tego mojego
Przewodnika żeby porozumiał sie z Przewodnikiem mamy,i żeby tamten
przekonał ją do tego,aby miała chęci życ,walczyc(bo od wyjścia ze
szpitala była w złym stanie psychicznym,załamała się,mówiła że
umiera).Miał przewodnik noc na przekonanie mamy.I mama po pewnym
czasie nabrała chęci,cwiczyłyśmy oddychanie-mama sama wołała mnie do
pomocy,nawet w nocy(Ty Urmilo pewnie wiesz jakie-po 3 oddechy-
zapomniałam nazwę tego)-nabrałam przekonania że mama wyjdzie z
tego,mama tez uwierzyła. Gorzej było z apetytem.Więc długo nie
zastanawiałam się i poprosiłam Przewodnika aby wpłynąc na mamę,żeby
jadła jajka-zółtka-mają dużo witamin,nie trzeba duzo ich jeśc-a
wszystkie witaminy,aminokwasy i coś tam jeszcze dostarczą dla
organizmu.Problem był,bo mama miała wstręt do jajek.Po kilku dniach
rano mama mówi-"nie wiem dlaczego ,ale chodzą mi jajka po
głowie,ugotuj mi na miękko".Zaczęła zjadac ich po2-3 dziennie.
Ciągle nie dziwiła,skąd apetyt na te jajka,przecież ich nie cierpi
jesc,patrzec na nich nie może:) Więc to jakos działa.Myslałam,że
obrazi może się na mnie Przewodnik,że zawracam mu głowę jajkami,ale
chyba nie,bo pomógł mi jeszcze raz.
Ale co mam robic-nie dostałam odpowiedzi.

pozdrawiam.

[urmila]

Nie zawsze od razu dostajemy wyraźne odpowiedzi...
wiesz... czasem samo zadanie pytania samemu sobie, czy komuś innemu wskazuje na
odpowiedź:)
Ale jak widzisz kontakt z Przewodnikiem działa :)

[k1234561]

Wiecie,to jest tak,że szwagier jest przytomny, tylk nie stoi i nie
chodzi o własnych siłach.Właściwie to na jakies 10 sekund uda mu się
utrzymać równowagę,ale musi się nad tym niezwykle skupić.Stawia
kroki oparty o drugą osobę.Nie zrobi wokół siebie nic.Trzeba go
myć,ubierać ,karmić itd.
Jeśli chodzi o sprawy psychiczne tu jest zdecydowanie gorzej.Czasami
cos mu się wydaje np.że jedzie w pociągu,podczas gdy siedzi na
fotelu w pokoju w domu.Nie rozróżnia dni tygodnia i miesięcy,do
niedawna nie rozrózniał pór roku.Mieliśmy 28 stopni w cieniu a dla
niego to była zima.Jemu czas się na tej zimie zatrzymał,bo 24 lutego
miał ten wypadek.
Sytuacja jest o tyle jeszcze skomplikowana,ze tego dnia,kiedy miał
wypadek,a było to ok.godz. 21 to rano tego dnia urodził mu sie
synek.Jego trzecie dziecko.On zupełnie tego nie kojarzy ,nie
pamieta,ciągle się pyta czyje to dziecko małe u niego w domu.Posądza
żonę,że go zdradziła,no horror.Jego żona też załamana,bo zjednej
strony 3 dzieci w tym jeden niemowlak,z drugiej niepełnosprawny
fizycznie i umysłowo mąż.Żaden lekarz nie jest w stanie nam
powiedziec czy pamięc mu wróci czy nie.Szwagier ma czasem takie
przebłyski i wtedy nawet logicznie mówi,ale to są przebłyski i
wdodatku bardzo rzadko.A może na odległość mogłybyś
sprawdzić,czy "dostałabyś zgodę" na taki przekaz energii.Być może
ten wypadek to było jego przeznaczenie i ta rehabilitacja i ten stan
w którym jest teraz.Sama nie wiem.Napiszcie co o tym sądzicie.

Pozdrawiam
Anika