Pan wolontariusz

[pandoza]

mówi na wstępie, że nie chodzi o pieniądze. I mówi o szlachetnej fundacji.

Z reguły na wstępie mówię : nie mam pieniędzy i rozmowa się kończy. Jednej pani musiałem tylko dodać bo ciągneła : ani nic światu do zaoferowania. Skąd wiesz? Bo już się przekonałem. To był najdłuższy dialog.

Ale tak wypalił na wstępie, że nie zbiera pieniędzy, że go posłuchałem. Już myślałem, że mu pomogę. Może trzeba paczki przenieść albo coś. Pójdę i przeniosę. A on ustawia już rozmowę tak, żeby trudno mu było odmówić. I na koniec mówi, że chce pieniądze.

Prawdziwy człowiek interesu.

[pandoza]

No ale już gdy urabiał mnie odpowiednio postawionymi pytaniami, które uniemożliwiłyby mi powiedzenie NIe, wiedziałem jakie odpowiedzi mu dać, żeby nie czuł za bardzo napiętej żyłki na tym wędkowaniu. Po czym na koniec odpowiedziałem : Nie mam pieniędzy.

[pandoza]

Ale czasem odpowiedź Nie mam pieniedzy może zamykać pewne perspektywy.

Kiedyś na ulicy podesżła do mnie młoda dziewczyna. A ja jej powiedziałem : Nie mam pieniędzy. Ona ciągneła, kawałek przeszliśmy i chyba chodziło o to, że chciała kogoś poznać w mieście, do ktorego przyjechała. Ale akurat szedłem na koncert i musiała się skończyć rozmowa. Aczkolwiek nie należy mieć przecież złudzeń, że na końcu rozmowy z kobietą musiałaby się pojawić kwestia pieniędzy.

[pandoza]

Najlepszy był jednak pewien pijak.

Usiadłem za nim w tramwaju. Odwrócił się i mówi, czy mu dam na alkohol. A ja mu mówię, że nie ma pieniędzy. A on coś niezadowolony się rzuca, że co nie mam, że on biedny, bezdomny. A ja mu mówię : to może pan mi da papierosa, bo nie mam. Jedziemy z 5 minut, ten się odwraca i łamie papierosa i mnie częstuje. A ja mu mówie, że ostatniego mu nie będę brał. I on wtedy sobie zapalił godnościowo w tym tramwaju.