Kosmiczna bajeczka

[Gość: MICHAL]

Poprzednia Dyrektorka musiala odejsc z Teatru,gdyz tego zyczyla sobie'czesc
zespolu aktorskiego Pantomimy.Probowano ja tez wrobic w rzekomy skandal
finansowy.Rebelianci zrealizowali obecnie drugi nieudany spektakl.
Podejrzewam , ze po kolejnej nieudanej premierze Teatr ten , a raczej
magiel zostanie zamkniety.

[Gość: Jan Uważny]

Zdaje się, że spektakl opisuje tandetę polskiego życia religijnego. Problem w
tym, że zamiast teatru, widz ogląda program kabaretowy.

[Gość: ja]

Spektakl widziałem. Ludzie, niektórzy, wychodzili i mówili :"skandal, żenujące".
Wydaje mi si ę,że właśnie czegoś takiego nam potrzeba, a nie kontynaucji Drogi
Mistrza i to na kolanach. Czy ma powstać coś takiego , jak muzeum po Grotowskim?
To jest nie wątpliwie żywy teatr mówiący o aktualnych sprawach i to w sposób ,
wbrew opini p. Pułki, głęboki. A ,że sztuka jest kontrowersyjna, to chyba dobrze!

[Gość: observer]

koło wzajemnej adoracji części zespoliku Pantomimy i tyle.
jeden reżyser, jeden pomysł i dotacje miasta.

[Gość: PiotrEk]

Mam 25 lat, kończę studia na UW na hist. sztuki i mówię Wam, że "Science
Fiction" jest zjawiskiem. W końcu Wrocław w sztuce ma coś co jest wybitne i
osobliwe, jest to przykład syntezy wszystkich sztuk. Pójdę obejrzeć "Science
Fiction" jeszcze raz (co w teatrze mi się nie zdarza). Ja uważam, że właśnie
taki teatr, taka sztuka ma w dzisiejszych czasach sens.

science-fiction: fantastyczne!

[Gość: Marcin]

A ja byłem wniebowzięty, "sf" bardzo mi się podobał. Naturalnie też słyszałem
skargi - najczęsciej padały z ust osób nieco posunietych w latach. Dla nich i
dla innych malknontentów polecam "Krainę usmiechu" w Capitolu: idealne
przedstawienie dla Pań po 60-ce, dziewczyn w szarych marynarkach i chłopców z
przedziałkiem.
Niektórzy widzą w "sf" parodię papieża, inni krytykę naszej religijności, ale
wszystko zalezy chyba od widza. Gdyby sztukę wystawić w innym kraju, odbiór
byłby pewnie inny. Ktoś inny mógłby powiedzieć, że to sztuka o starości, ktoś
inny - że o władzy.
Ja z niecierpliwościa czekałem na każdą scenę, każda kolejna wnosiła coś
nowego, wizualnie przedstawienie przygotowane było świetnie, muzycznie tez
(świetna muzyka). Ja momentami chciałem wstać i klaskać.
Nie rozumiem dlaczego komuś przeszkadza fakt, że przedstawienie momentami bywa
zabawne. Czy chodzi o to, żeby każda sztuka była tak "lekka" jak "Księga
Hioba". Litości.