Wielki Post

[z2006]

www.mateusz.pl/wam/poslaniec/0802-1.htm

[z2006]

www.mateusz.pl/czytania/20080208.htm
"Uczniowie Jana Chrzciciela, zdziwieni faktem, że zwolennicy Jezusa nie
zachowywali postu jak oni, pewnego dnia zapytali o to Mistrza. A Jezus
odpowiedział: „Czy goście weselni mogą się smucić, dopóki pan młody jest z
nimi?” (Mt 9, 15). Dla Żydów post był znakiem żalu, pokuty. Stosowano go
szczególnie w czasie klęski, by wyjednać miłosierdzie Boże lub wyrazić żal za
grzechy. Teraz jednak, gdy Syn Boży znajduje się na ziemi i świętuje swe gody
weselne z ludzkością, post wydaje się pomyłką. Uczniom Chrystusa przystoi raczej
radość niż płacz. Chrystus sam przyszedł uwolnić ich od grzechu, dlatego
zbawienie ich nie polega tyle na pokutach cielesnych, ile raczej na otwarciu się
całkowitym na słowo i łaskę Zbawiciela. Jezus jednak nie miał bynajmniej zamiaru
przekreślić postu; owszem, On sam pouczał, z jak czystą intencją należy go
podejmować, jak wystrzegać się wszelkich objawów próżności, aby zyskać pochwały.
„Gdy pościsz, namaść sobie głowę i umyj twarz, aby nie ludziom pokazać, że
pościsz, ale Ojcu twemu... A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie” (Mt
6, 17-18). A teraz uczniom Chrzciciela Pan odpowiada: „Przyjdzie czas, kiedy
zabiorą im pana młodego, a wtedy będą pościć” (Mt 9, 15). Gody weselne, o
których mówił Jezus przyrównując siebie do oblubieńca, a swoich uczniów do
zaproszonych, nie będą trwać długo; gwałtowna śmierć zabierze oblubieńca i
wówczas biesiadnicy, pogrążeni w smutku, będą pościć.

Post chrześcijański jednak jest nie tylko znakiem bólu z powodu oddalenia się
Pana, lecz także jest znakiem wiary i nadziei w Niego, pozostającego
niewidzialnie w pośrodku swoich przyjaciół, w Kościele, w sakramentach, w
przepowiadaniu, dopóki nie powróci w sposób widzialny w chwale. Post
chrześcijański jest znakiem czuwania, lecz czuwania radosnego „w oczekiwaniu
błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga i Zbawiciela
naszego, Jezusa Chrystusa” (Tt 2, 13). Post, jak każdy inny sposób pokuty
cielesnej, ma za cel głębsze oderwanie się od przyjemności ziemskich, by uczynić
serce bardziej swobodnym i zdolnym zakosztować radości Bożych, a zatem radości
Paschy Pana."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. I, str. 237