Sie skomercjalizowali

[cze67]

To watek o artystach, ktorzy w poczatkach swojej kariery niemalze wyznaczali
nowe kierunki w muzyce, poszukiwali, zaskakiwali niebanalnymi melodiami,
aranzami, pomyslami. Z czasem jednak, pod wplywem roznych zdarzen (np.
starzenia sie czy checi zarobienia wiekszej kasy) zaczeli grac muzyke o wiele
latwiejsza, komercyjna, majaca niewiele wspolnego z tym, co grali wczesniej.

Moj przyklad to Cocteau Twins. Grupa, ktora kilkoma pierwszymi plytami (np.
Treasure) czarowala az milo. Potem, w okolicach Heaven or Las Vegas (do
ktorej to plyty mam notabene wielki sentyment) zaczela nagrywac utwory
znacznie lzejsze, banalniejsze. Ba, w pogoni za pieniedzmi muzycy przeszli z
4 AD do Columbii i nagrali najslabsza plyte w swojej karierze czyli  Four-
Calendar Cafe. Smutny koniec znakomitej niedys grupy.

[ihopeyouwilllikeme]

Cze, myślałem że o U2 napiszesz ))

No Doubt - kto słyszał Rock Steady, ten wie...

[cze67]

ihopeyouwilllikeme napisa3:

> Cze, mysla3em że o U2 napiszesz ))

Jezeli chodzi o U2 to nie wiem, czy sie skomercjalizowali. Wedlug mnie poszli
po prostu droga, ktora od pewnego momentu przestala mnie interesowac.

[Gość: pagaj]

cze67 napisał:

> Moj przyklad to Cocteau Twins. Grupa, ktora kilkoma pierwszymi plytami (np.
> Treasure) czarowala az milo. Potem, w okolicach Heaven or Las Vegas (do
> ktorej to plyty mam notabene wielki sentyment) zaczela nagrywac utwory
> znacznie lzejsze, banalniejsze. Ba, w pogoni za pieniedzmi muzycy przeszli z
> 4 AD do Columbii i nagrali najslabsza plyte w swojej karierze czyli Four-
> Calendar Cafe. Smutny koniec znakomitej niedys grupy.

Ja z kolei mam wielki sentyment do "Four-Calendar Cafe", nic na to nie poradzę.
Ale po tej płycie była jeszcze "Milk & Honey", znacznie słabsza. To dopiero
był koniec.

A trzymając się wątku - podpadają pod to niektórzy mistrzowie prog rocka,
jak Yes i Genesis na przykład. Wprawdzie próbowali się rehabilitować
wracając do starych rozwiązań, ale w przypadku Yes to już nie to.
Zastanawiam się czy to dopiero nie jest szczyt koniunkturalizmu - nagrywamy
takie płyty jakie fani chcą kupić.

[cze67]

Gość portalu: pagaj napisa3(a):

> Ale po tej p3ycie byla jeszcze "Milk & Honey", znacznie s3absza. To dopiero
> byl koniec.

Fakt, zapomnialem. Sluchalem jej moze ze dwa razy. Podzielam Twoje zdanie.

[joseph80]

Gość portalu: pagaj napisał(a):

> A trzymając się wątku - podpadają pod to niektórzy mistrzowie prog rocka,
> jak Yes i Genesis na przykład.

O ile z Genesis mogę się z Tobą zgodzić. Tak z Yes w żadnym wypadku. Owszem Yes
miał komercyjne okresy w swoim dotychczasowym żywocie, ale nie można tak
powiedzieć, że jest do dzisiaj. Okres komercjalizacji Yes przypadł na lata 80
(zresztą kogo w tej dekadzie on nie dotknął z gwaizd rocka lat 70, nie wiem.
Nawet King Crimson wydawali bardzej zjadliwe dla zwykłego słuchacza płyty), ale
później grupa miała wzloty i upadki artystyczne, ale na pewno (może z wyjątkiem
OYE) nie wydawała stricte komercyjnych płyt. Przecież już nawet Talk nie można
nazwać komercyjnym albumem. To samo się tyczy albumu ABWH, wszystkich odmian
Keys, Magnification. Elementy prostego garania są jeszcze gdzieniegdzie na
płycie Ladder. Ale nie można jednym zdaniem napisać, że Yes od roku 90 to
czysta komercja.

[cze67]

joseph, a jak nazwiesz plyte Open Your Eyes?

[joseph80]

cze67 napisał:

> joseph, a jak nazwiesz plyte Open Your Eyes?

już wyżej o niej napisałem:
("może z wyjątkiem OYE)"
Hehe. Tu się zgadzam, płyta komercyjna w 100%. Co nie zmienia faktu, że
bardziej mi się podoba od dokonań z lat 80. Dla mnie na tej płycie jest dużo
więcej przyjemnych utworów niż na cyferkach. Gdyby nagrał tę płytę jakiś młody
zespół, pewnie wszyscy by się podniecali ile tu fajnych pomysłów, jakie bogate
brzmienie, ale redaktorzy muzyczni (czy istnieją jeszcze tacy w radio?, czy już
są tylko płytcy i bezbarwni DJeje?) nawet nie dali szansy tej płycie zaistnieć.

Pzdr
Jos

[cze67]

joseph80 napisa3:

> już wyżej o niej napisa3em:
> ("może z wyjątkiem OYE)"

Fakt, nie zauwazylem.

[Gość: pagaj]

joseph80 napisał:

> Gość portalu: pagaj napisał(a):
>
> O ile z Genesis mogę się z Tobą zgodzić. Tak z Yes w żadnym wypadku. Owszem Yes
>
> miał komercyjne okresy w swoim dotychczasowym żywocie, ale nie można tak
> powiedzieć, że jest do dzisiaj. Okres komercjalizacji Yes przypadł na lata 80

Halo? Doczytałeś do końca moją wypowiedź?
Przecież napisałem że próbowali się rehabilitować później. Inna sprawa, że mnie
taka rehabilitacja już nie interesuje. Ale rozumiem fanów, którzy są
wniebowzięci słuchając nowych płyt Yes, bo to dla nich panowie tworzą
kolejne wersje starych dzieł.
Wolę rehabilitację Genesis - na "Calling All Stations" wprawdzie nie pozbyli
się całkiem elementów muzyki łatwej i przyjemnej, ale przy okazji próbowali
wprowadzić coś nowego do swojej muzyki (choćby ten mroczny, duszny nastrój
w niektórych utworach).

Cholera, znowu z tego jakaś wojna będzie... Czuję w kościach

[joseph80]

Gość portalu: pagaj napisał(a):


> Halo? Doczytałeś do końca moją wypowiedź?

Hej, doczytałem. Spokojnie


> Przecież napisałem że próbowali się rehabilitować później. Inna sprawa, że
mnie
> taka rehabilitacja już nie interesuje. Ale rozumiem fanów, którzy są
> wniebowzięci słuchając nowych płyt Yes, bo to dla nich panowie tworzą
> kolejne wersje starych dzieł.


Czy ja wiem? Nie wydaje mi się, że Yes wydaje kolejne wersje starych dzieł. Ale
fakt słuchając Np. Mag, jestem wniebowzięty, Ta płyta nie powiela pomysłów z
wcześniejszych płyt. Przecież na niej niemal nie ma klawiszy. Dwie partie,
dosyć oszczędne zresztą, zagrał tylko perkusista White. Bogate brzmienie
orkiestry powoduje, że Yes brzmi potężnie, monumentalnie. Płyta bije o głowę
wcześniejszy wyczyn Yes z orkiestrą pt "Time And A Word" z 70r. Bez wątpienia
panowie z Yes udowodnili, że dalej są niesamowitymi kompozytorami i muzykami.

> Wolę rehabilitację Genesis

Trochę dziwnie brzmi dla mnie słowo "rehabilitacja"

> Cholera, znowu z tego jakaś wojna będzie... Czuję w kościach

Eeeeeeeeee... bez przesady. Ja jestem nastawiony pokojowo

pzdr
Jos

[Gość: jack9]

Gość portalu: pagaj napisał(a):

> Ja z kolei mam wielki sentyment do "Four-Calendar Cafe", nic na to nie
poradzę.
> Ale po tej płycie była jeszcze "Milk & Honey", znacznie słabsza. To dopiero
> był koniec.


"Milk & Honey" to nazywa się moje mydło a płyta Cocteau Twins to
"Milk & Kisses" ...
Co do komercjalizacji tego zespołu to nie zgadzam sie - po prostu od
czasu "Blue Bell Knoll" zaczeli grać słabo - nie była to wielka zmiana
stylistyczne lecz jakościowa . Dowodem na to że nie jest to komercjalizowanie
sie jest chocby odecna działalnośc Bella Union

[Gość: As]

Komercjalizacja nie oznacza od razu miernoty artystycznej. Jako przykład niech
posłuży płyta "Grace Under Pressure" Rush która, choć z całą pewnością
przystępniejsza i bardziej "popowa" od poprzednich albumów, jest jednocześnie
(IMO) jedną z ich najlepszych i najpiękniejszych płyt.

[ilhan]

Travis - po sporym sukcesie artystycznym "The Man Who" (płyta może i nie wyznaczyła nowych trendów w muzyce, ale dla mnie to jedno ze szczytowych osiągnięć tego całego "new acoustic movement") poszli w stronę grania dla dziewcząt spragnionych melancholijnych i nieskomplikowanych melodyjek.

[jazzkam]

ilhan napisał:

> Travis - po sporym sukcesie artystycznym "The Man Who" (płyta może i nie
wyznac
> zyła nowych trendów w muzyce, ale dla mnie to jedno ze szczytowych osiągnięć
te
> go całego "new acoustic movement") poszli w stronę grania dla dziewcząt
spragni
> onych melancholijnych i nieskomplikowanych melodyjek.
>

nieprawda, może na jedną płytę, ale ostatnie 12 Memories jest już, moze nie
stylistycznie, ale znaczeniowo (nie są to hiciory) zwrotem w kierunku The Man
Who ktore pozostaje dalej ich najlepszą płytą

[ilhan]

jazzkam napisał:

> nieprawda, może na jedną płytę, ale ostatnie 12 Memories jest już, moze nie
> stylistycznie, ale znaczeniowo (nie są to hiciory) zwrotem w kierunku The Man
> Who ktore pozostaje dalej ich najlepszą płytą

Nie są to hiciory i nie są to dobre kompozycje. Więc płyta równie odległa od The Man Who jak i od The Invisible Band.

Sie skomercjalizowali...

[solfuga]

Soundgarden od "Superunknown", gdzie ich odpowiednio "wymixowali" Beinhorniaczek z kolegami. Hough!

[vulture]

Shazza była gwiazdą wytwórni niezależnych, zanim poszła do Pomatonu, żeby
zostać sobą (to dla tych, dla których nie tylko rock na forum jest ważny).

Yes zaliczyłbym raczej do zespołów, które miałykomercyjny "epizod" (i jeszcze
na przykład Camel). Na pewno "skomercjalizowali się" Fleetwood Mac - w
założeniu bluesowi, potem popowi. Na pewno tą samą drogą poszedł Eryk
Kleptoman. Na pewno Rainbow - od hard rocka to popu. Dużo tego było...

[facecja]

vulture napisał:

>
> Shazza była gwiazdą wytwórni niezależnych, zanim poszła do Pomatonu, żeby
> zostać sobą (to dla tych, dla których nie tylko rock na forum jest ważny).

LOL

A od siebie dorzucę Chumbawamba

[overfloater]

solfuga napisał:

> Soundgarden od "Superunknown", gdzie ich odpowiednio "wymixowali" Beinhorniacze
> k z kolegami. Hough!

Pozwolę sobie nie zgodzić się z tą tezą Faktycznie, "Superunknown" może
sprawiać wrażenie bardziej komercyjnego niż chociażby "Badmotorfinger", ale to
tylko dzięki sukcesom singli "Black Hole Sun", "Spoonman", "Fell on Black Days"
i "The Day I Tried to Live". Łatwo jednak można dostrzec, że ten album nie jest
komercyjny sam w sobie (patrz utwory "4th of July", "Head Down", "Mailman",
"Half", czy chociażby długość materiału). Takie brzmienie i taka stylistyka to
jest naturalne następstwo na drodze ich kariery. Fakt, że album rozszedł się w 5
mln egzemplarzy wynika tylko z dobrej w owym okresie koniunktury na grunge. A
"Down on the Upside" to z kolei bardzo psychodeliczna płyta, której też na pewno
nie nazwałbym komercyjną. I znowu budowanie obrazu płyty w oparciu o single
"Pretty Noose", "Burden in My Hand" i "Blow Up the Outside World" jest błędem,
bowiem prawdziwe skarby tego albumu są ukryte pomiędzy tymi kawałkami.

Pozdrawiam.

----------
"I'm on the wire, over and higher
Over the pretense, over the spire
On and connected, I'm overfloating now"
www.screenagers.pl

[solfuga]

Jeżeli management Soundgarden zdecydował się na produkcję w wykonaniu Beinhorna, to zrobił to z czysto komercyjną kalkulacją. Beinhorn ze wszystkich "młodych gniewnych" (teraz już niemłodych ;~)) zawsze się skłaniał ku komercji i nigdy się z tym nie krył. Koncepcja albumu: układ utworów, balansowanie na granicy autoplagiatu i plastikowa bombastyczność jest tego dowodem. Płyta jest po prostu "fajna" i "będzie się podobać".
Pierwsze 11 i pół minuty "Louder Than Love" to punkt odniesienia. IMO
Każdy słucha inaczej i ma do tego prawo. Pozdrawiam.

Soundgarden komercyjne

[overfloater]

Na punkt odniesienia raczej wybrałbym płytę "Ultramega OK". Przy niej wszystko
co później Garden nagrali to komercha
A tak serio - rozumiem o co Ci chodzi. Po prostu uważam, że sam zespół się nie
skomercjalizował tylko dlatego że mixing zrobił ten a nie inny człowiek. Susan
Silver jako managera też nie podejrzewałbym o komercyjne zapędy. No ale
powtarzam, faktycznie "Superunknown" brzmi najbardziej "popowo" (ble! jak to
brzmi w połączeniu z tą muzyką ze wszystkich płyt Soundgarden.
Ciekaw jestem natomiast nadal jakie masz zdanie na temat "DOTU".

Pozdrawiam.

----------
"I'm on the wire, over and higher
Over the pretense, over the spire
On and connected, I'm overfloating now"
www.screenagers.pl

[solfuga]

"Super..." tak mnie zmęczyło i nie zostawiło śladu, że "DotU" już pominąłem. Nie słuchałem - przyznaję się ;~) Sentymentem natomiast darzę Temple of Dog.
Jeżeli można z trochę "innej beczki", to proponuję ciąg: Southern... Dead... Cult. Koszmarna metamorfoza. Ale też w granicach przewidywalności (niestety!).

[ktmajcher]

dla mnie dobrym przykładem jest niejaki Mike Oldfield, nie potrafię zrozumieć
jego przygody z muzyką pop i wałkowania dzwonów rurowych

majk łoldfild

[vulture]

ktmajcher napisał:

> dla mnie dobrym przykładem jest niejaki Mike Oldfield, nie potrafię zrozumieć
> jego przygody z muzyką pop i wałkowania dzwonów rurowych


Jak to nie możesz zrozumieć? Money makes the world go round... Aha, i Mike się
zarzekał, że "Tubular Bells 2003" to już naprawdę ostatni raz z tymi
dzwonami... Czas na Hergest Mix i Ommadub.

[Gość: As]

Jestem ciężkim przypadkiem, ale:
-twórczość Yes wolę w wydaniu komercyjnym
-twórczość Genesis wolę w wydaniu komercyjnym
-twórczość ELP wolę w wydaniu komercyjnym

A co, wolno mi

spoko, Asie, wszyscy się przyzwyczaili :-D

[vulture]

[Gość: ton2]

Od razu pomyslalem o dwóch artystach, których cenie za poprzednie plyty,
natomiast ostatnie ich wypociny mecza mnie okrutnie i rozczarowuja.

Chodzi mi o Stinga i Lenny'ego Kravitza. Sting po odejsciu z The Police
nagrywal naprawde fajne solowe plyty z jazzmanami. Mialy klimat i styl i byly
piekne. A ostatnio rozmienia sie na drobne spiewajac z artystami pokroju Craiga
Davida i Mary j. Blige i nagrywa smetne nedzne banalne popowe pioseneczki.
Lenny Kravitz moze nie byl nowatorem, ale plyty do "Are You Gonna Go My Way"
byly naprawde w porzadku. No a potem zaczal nagrywac kawalki skladajace sie
jedynie z refrenow. "Fly Away" to dla mnie sztandarowa pozycja tego
grafomanskiego badziewia.

Dodalbym jeszcze Black Eyed Peas, ktorych dwie pierwsze plyty byly swietne, a
ostatnia niestety slabiutka jest, za co wine zwalam na niejaka Fergie,
wokalistke od siedmiu bolesci. Bo taki Outkast na ten przyklad sie
skomercjalizowal i nawet w supermarketach go sluchac mozna, ale poziom i tak
trzyma wysoki. Za to ich szanuje.

Pozdr

[cze67]

Gość portalu: ton2 napisa3(a):

> Chodzi mi o Stinga i Lenny'ego Kravitza. Sting po odejsciu z The Police
> nagrywal naprawde fajne solowe plyty z jazzmanami. Mialy klimat i styl i byly
> piekne. A ostatnio rozmienia sie na drobne spiewajac z artystami pokroju
Craiga Davida i Mary j. Blige i nagrywa smetne nedzne banalne popowe
pioseneczki.
> Lenny Kravitz moze nie byl nowatorem, ale plyty do "Are You Gonna Go My Way"
> byly naprawde w porzadku. No a potem zaczal nagrywac kawalki skladajace sie
> jedynie z refrenow. "Fly Away" to dla mnie sztandarowa pozycja tego
> grafomanskiego badziewia.

Mam identyczne odczucia odnosnie obu artystow. Zastanawiam sie jedynie, czy te
pozniejsze, slabe plyty, to pojscie w komercje czy po prostu brak pomyslow.

[Gość: ton2]

Przez chwile myslalem tez o Life Of Agony, ktorzy od w sumie ostrej "River Runs
Red", przeszli przez miększą "Ugly", aż po popową niemalże "Soul Sun
Searching". Ale nie wiem w sumie, czy to byl zabieg komercyjny, bo chyba
większej rzeszy fanów im nie przyprawił. Może chłopcy zmiękli z wiekiem po
prostu. Who knows?

[kosz.marny]

cze67 napisał:

> To watek o artystach, ktorzy w poczatkach swojej kariery niemalze wyznaczali
> nowe kierunki w muzyce, poszukiwali, zaskakiwali niebanalnymi melodiami,
> aranzami, pomyslami. Z czasem jednak, pod wplywem roznych zdarzen (np.
> starzenia sie czy checi zarobienia wiekszej kasy) zaczeli grac muzyke o wiele
> latwiejsza, komercyjna, majaca niewiele wspolnego z tym, co grali wczesniej.
>

Ten tekst najbardziej pasuje mi do THE CURE. Cztery pierwsze płyty określiłbym
krótko jako:

Boys Don't Cry - bardzo dobra
Seventeen Seconds - jeszcze lepsza
Faith - rewelacyjna
Pornography - genialna.

A później przyszły inne czasy, w których trzeba było zająć się portfelem, a nie
zgłębianiem tajemnic egzystencjalizmu... Pewne próby odnalezienia się, owszem,
były (na Disintegration i Bloodflowers), ale większość materiału nagranego po
1982 r. przez TC to niestety jest komercha, komercha, komercha....

[Gość: frank]

> A później przyszły inne czasy, w których trzeba było zająć się portfelem, a
nie
>
> zgłębianiem tajemnic egzystencjalizmu... Pewne próby odnalezienia się,
owszem,
> były (na Disintegration i Bloodflowers), ale większość materiału nagranego po
> 1982 r. przez TC to niestety jest komercha, komercha, komercha....

Jako samozwańczy rzecznik The Cure muszę zareagować )) Myślę, że niemożliwym
byłoby nagrywanie przez 20 lat samych ciężkich, a do tego ultraemocjonalnych
płyt. Byłoby to męczące i nudne. Robert Smith pisze - mówiąc banalnie - o
życiu, a w życiu wiadomo - raz na wozie, raz pod wozem. Kolejne płyty The Cure
nie były komercyjne w pejoratywnym sensie, one były po prostu bardziej
zróżnicowane - dzisiaj swoisty eklektyzm i rożnorodność muzyki The Cure to
jedne z podstawowych cech tej twórczości, złapanej w nawias jedynego w swoim
rodzaju klimatu i stylu. Płyty stały się komercyjne w tym może sensie, że się
coraz lepiej sprzedawały. I kiedy poszli w znów w ciemniejszy klimat
("Disintegration"), o dziwo wcale nie było zmniejszenia nakładu, bo płyta
pobiła wszelkie rekordy sprzedaży w historii The Cure. Owszem - wychodziły
zwariowane, często stricte popowe single (ale daj Boże pisać innym kapelom
takie 'hiciory', jak "Friday I'm In LOve"), ale na longplayach The Cure
mieliśmy najczęściej do czynienia z autentycznym bogactwem. I były to zarówno
ciekawe stylizacje, psychodeliczne tripy, gitarowe killery, smyczkowe
melancholie, dęciakowe wariactwa jak i ciężkie post-pornograficzne doły.
Vide: "Kiss Me...", "Wish", "The Head On The Door" i tak niedoceniany "The Top"
nagrany w zasadzie solo przez Smitha.

Oczywiście wszystko to napisane jest przez miłośnika tej grupy, więc zapomnijmy
o obiektywizmie, ale wydaje mi się, że nie można od artysty wymagać, by przez
tak długi okres stał w miejscu i np. wciąż użalał się nad światem i nad swoim
marnym żywotem Co nie zmienia faktu, że "Pornography" rzeczywiście uważam za
najwybitniejszą płytę The Cure. Tylko czy można było jeszcze ciężej?... Bez
ryzyka wypadnięcia z równowagi psychicznej i twórczej? E tam, to było ponad
siły nawet tak mocnego skurczybyka, jak Robert Smith.

[kosz.marny]

Gość portalu: frank napisał(a):


>
> wydaje mi się, że nie można od artysty wymagać, by przez
> Co nie zmienia faktu, że "Pornography" rzeczywiście uważam
> za najwybitniejszą płytę The Cure. Tylko czy można było jeszcze ciężej?...
> Bez ryzyka wypadnięcia z równowagi psychicznej i twórczej? E tam, to było
> ponad siły nawet tak mocnego skurczybyka, jak Robert Smith.


To jest ciekawostka, nad którą zastanawiałem się wiele razy - jak wyglądałaby
(tzn. jak by brzmiała, bo płyty na ogół wyglądają podobnie kolejna płyta
The Cure, gdyby po "Pornografii" grupa zdecydowała się na dalsze
pogłębianie "wątków depresyjnych"? Obawiam się jednak, że w takim przypadku
dalsze losy Smitha moglibyśmy wyczytać z jego nagrobka - nie zapominajmy o
Curtisie.....
Więc pewnie dobrze się stało, że się tak nie stało

[Gość: frank]

> To jest ciekawostka, nad którą zastanawiałem się wiele razy - jak wyglądałaby
> (tzn. jak by brzmiała, bo płyty na ogół wyglądają podobnie kolejna płyta
> The Cure, gdyby po "Pornografii" grupa zdecydowała się na dalsze
> pogłębianie "wątków depresyjnych"? Obawiam się jednak, że w takim przypadku
> dalsze losy Smitha moglibyśmy wyczytać z jego nagrobka - nie zapominajmy o
> Curtisie.....
> Więc pewnie dobrze się stało, że się tak nie stało

O właśnie. Jeżeli "przewrót The Cure" (czyli singiel "Let's Go To Bed" wydany
pół roku po "Pornography") możemy nazwać "komercjalizacją", to będę się
upierał, że było to podyktowane higieną psychiczną. Zresztą można to
udokumentować wypowiedziami Smitha, który naprawdę zawsze poważnie i z sercem
traktował, to co robi. Ale był to taki okres, że od tego kroku zależało dalsze
istnienie szyldu The Cure, bo sam zespół w tym okresie praktycznie nie
istaniał. Moim zdaniem "Pornography" pozostaje najcięższą, najbrutalniejszą i
jedną z najbardziej emocjonalnych płyt w historii rocka. OK, sorry - nie
rozmywam już wątku...