Nick Drake i The Move - proszę o opinie znawców

[Gość: lennon]

Interesują mnie płyty The Move "Shazam" i "Looking on". Czy warto jednak je
kupować?
Kolejna pozycja to Nicka Drake'a "Pink moon". Podobno to piękna płyta.

Czekam na opinie, oczywiście tych, którzy znają te albumy.

[ihopeyouwilllikeme]

Gość portalu: lennon napisał(a):

> Kolejna pozycja to Nicka Drake'a "Pink moon". Podobno to piękna płyta.

Piekna.

[Gość: TG]

Pink Moon to ekstremalna plyta. Prawdziwy hard core. Powaznie. Wokalista, na
niedluga chwile przed odstawieniem samoboja, ma glos tak drzacy, ze ledwo
slyszalny. Piosenki robia naprawde wstrzasajace wrazenie, mimo ze to tylko
gitara i wokal.


Ale jak kupisz pink moon jest ryzyko, ze uznasz, ze to przegiecie, ze rzecz
jest zbyt surowa, tylko dla fanow depresyjnego folku. Dlatego wedlug mnie warto
jest sie zaopatrzyc w jakas skladanke Drake'a, chocby Way To blue, a potem
ewentualnie kupowac regularne albumy. Na takich skladankach dostajesz po 4-5
kawalkow z pink moon, wiec mozesz wyczuc, jaki jest klimat tej plyty, a
dodatkowo dostajesz kilka naprawde ladnych piosenek z poprzednich plyt. Na
przyklad Northern Sky (z goscinnym udzialem Johna Cale'a, ale to nie jest takie
wazne), dla tego jednego utworu warto wydac 40 zlotych na plyte. To taka
piosenka, ktora zapewnia plycie wysoka recenzje, nawet jak reszta to totalny
shit. Male arcydzielko.

PS: Wiem, ze to watek sprzed miesiaca, i kolo juz dawno kupil co chcial kupic,
i poznal co mial poznac. Ale ja naprawde bardzo wolno pisze, a sprawa wymagala
doglebnego przemyslenia. Pozdrawiam i dobranoc.

[Gość: Lennon]

Dziękuję za odpowiedź. Prawdę mówiąc rzeczywiście już zakupiłem "Pink moon".
Bardzo równa, ładna, melancholijna płyta, kojarząca mi się z akustycznym
Donovanem. Prawdę mówiąc spodziewałem się czegoś bardziej depresyjnego.
Myślę,że Cohen na wczesnych albumach był cięższy. Oczywiście nie jest to
zarzut, "Pink moon" bardziej mi się podoba niż znany mi debiut "Five leaves
left".

[Gość: TG]

Czółko Lennon! Tak tu sobie gadamy z opóźnieniem, jak w XIX wieku prawie i
nawet to przyjemne dość jest. No więc cóż, to miłe, że się komuś takie rzeczy
jak drake podobają jeszcze. A w kwestii najbardziej depresyjnych płyt, to moim
osobistym liderem, numerem jeden na świecie, taką płytą przy której więdną
żyletki, a wbijanie sobie noża w brzuch wydaje się dziecinną igraszka, jest
Magic And Loss pana L. Reeda. Co prawda gość nie popełnił do dziś samobójstwa,
tutaj więc traci trochę punktów względem kapitana Drakea, ale, słowo daję,
owego pięknego roku 1992 poszedł w sianiu smutku i przygnębienia na całość. "I
Want a miracle, I don't want to die. I'm afraid that if I go to sleep, I'll
never wake up, I'll no onger exist". Albo: "They say in the end the pain was so
bad that you were screaming. Now you were no saint but you deserved better than
that". Mało? Kup płytę! And try to beat it (jak to mówią pedały w stanach
zjednoczonych ameryki północnej klepiąc się wymownie po tyłku)!

Nie jestem znawcą --

[cisnowiec]

[posso]

fajny atukuł masz w listopadowym numerze Zin'a, jest nie tylko o wykonawcy ale
tez kompilacji "made to love magic".