Lao Che "Powstanie Warszawskie"

[fnoll]

kto już słyszał całość?

jak wrażenia?

ja słucham właśnie drugi raz z tekstami w ręku i... nie chciałbym nic
sugerować ROBI WRAŻENIE

[Gość: hm]

Mam nieraz wrazenie, ze posty o Lao Che tworza sami muzycy
Dla mnie to strasznie pretensjonalne granie, slabe teksty i ogolnie - dno!

[Gość: Adek]

Ja tez tak myslę. Frontmen- szpaner; teksty - na siłę; tematyka - niby taka
patetyczna... a w sumie.. to proste chłopaki.

do hm i adka

[fnoll]

a słyszeli panowie rzeczoną płytę w ogóle?

i co wam konkretnie nie leży? bo to ciekawe... zawsze mnie intryguje jak to
jest, że coś, co jednego rusza - drugiego kompletnie nie

[Gość: hm]

Sluchaj. Chyba oczywiste, ze dopisuje sie do watku o tym zespole, bo go
slyszalam.
wstydzilabym sie spiewac, gdybym miala tak okropny wokal. Przeciez to zenujace.

[fnoll]

ale który konkretnie z wokali na tej płycie ci nie leży? w którym kawałku?

i w czym się konkretnie objawia jego "okropność" ??

[Gość: adek]

A Ty jesteś członkiem lub przyjacielem zespołu?
Nie słuchałem nowej płyty w całości lecz częściowo, ale znam doskonale
twórczość zespołu. Nie podchodzą mi pseudopompatyczne teksty- dostaję 'gęsiej
skórki' jak słucham takich naciąganych na siłę sztuczności. Nie lubię i już.
Koli było pobobne, ale mniej pompatyczne- bardziej przyziemne i życiowe. Dla
mnie o wiele fajniejsze.

[fnoll]

Gość portalu: adek napisał(a):

> A Ty jesteś członkiem lub przyjacielem zespołu?

nie

> Nie słuchałem nowej płyty w całości lecz częściowo, ale znam doskonale
> twórczość zespołu.

no, skoro nie słyszałeś całej ostatniej płyty, to twa znajomość muzyki Lao Che
nie jest zbyt "doskonała"

> Nie lubię i już.

no i luz

bo czy to trzeba zaraz wszystko lubić - od klasyki po shibuya-kei?

[Gość: adek]

Doskonała może nie, ale mam pierwszą płytę, drugiej słuchałem wyrywkowo, byłem
na kilku koncertach zespołu. Nie musze znać wszystkich piosenek aby wyrobić
sobie zdanie na temat tej muzyki.
A Tobie co się podoba w muzyce Lao Che?

[fnoll]

Gość portalu: adek napisał(a):

> A Tobie co się podoba w muzyce Lao Che?

chyba głównie to, że jest bardzo "wyobrażeniowa" i ma mnóstwo smaczków, kiedyś
porą wieczorną ze znajomymi zalegliśmy w fotelach i przesłuchaliśmy bez słowa
całe "Gusła" zatapiając się w klimat... a część z tych osób była muzycznie z
zupełnie innej bajki! i też ich wzięło

no a przy "Powstaniu" to są takie momenty, że mi się chce normalnie płakać, i
takie, przy których ciary chodzą mi po plecach, i też takie, gdy czuje się tę
mieszankę rozpaczy z entuzjazmem towarzyszącą zapewne powstańcom...

ale - Ty pewnie widzisz Lao Che inaczej, bo byłeś na koncertach, a ja,
niestety, na żadnym

wiem, że czasem taka wysoce konceptualna muza na koncertach wypada słabo, tak
na przykład jest wg mnie ze Ścianką - wolę ich płyty od koncertów

[Gość: adek]

No właśnie może to tak jest. Na płycie wszystko inaczej brzmi, a koncerty były
jakieś takie chaotyczne, słabo nagłosnione i mało profesjonalne. Może to
dlatego, że chadzałem na te koncerty do małych klubów w moim mieście (Płock), w
których o dobrej akustyce nie ma mowy. A jednak takie brzmienie wymaga
przestrzeni i odpowiedniej oprawy.

[fnoll]

nie tylko w przestrzeni i oprawie rzecz, niektórzy wykonawcy są po prostu
bardziej studyjni niż koncertowi, na przykład taka Bjork - byłem na jej
koncercie, który miał super nagłośnienie i w ogóle, ale... nie wnosił nic
nowego w tę muzykę prócz przepychania się pod estradą, a z drugiej strony są
tacy żywiołowi muzycy, którzy potrafią zrobić ten niepowtarzalny klimat "live"
nawet w bardzo odbiegających od ideału warunkach a mogę też dla odmiany na
płytach studyjnych wypadać blado ...

[Gość: hm]

Moze wiec niech nagrywaja same koncertowki, bo na materialach studyjnych to
jedno wielkie g.
Przytaczanie tu porownanie z Bjork jest wyjatkowo nietaktowne.

P.S. Nie zamierzam juz wypowiadac sie w tym watku, bo zespol nedzny i nie
warto. Moze oni nagrywaja tylko dla Ciebie i swojej rodziny fnoll?

[fnoll]

dziwny jesteś hm

ktoś cię zmuszał do słuchania Lao Che i masz traumę, czy co?

poza tym nie zakumałeś, że wedle tego, co napisał adek, Lao Che wydaje się być
lepsze studyjnie niż na koncertach... ale: to tylko jedno zdanie, przy
najbliższej okazji nie omieszkam sam sprawdzić

Bjork na żywo naprawdę nie wnosiła nic więcej w swoją muzykę niż to, co jest na
płytach, poza ściskiem pod sceną i pokazywaniem faków jakiemuś nachalnemu
fanowi, słowo

[rocco_siffredi]

właśnie że jest zajebiste i do tego z

[rocco_siffredi]

rocco_siffredi napisał:

> właśnie że jest zajebiste i do tego z

Płocka
właśnie

[Gość: kioto]

rocco pamietaj, że kobieta też człowiek a nie np kibel

[glogow_1109]

To najlepsza płyta jaką ostatnio słyszałem. Teksty i muzyka są w dużej części
cytatami. Rozszyfrowywanie tego to niezły mozół ale jako całość cała płyta jest
NIESAMOWITA!

[glogow_1109]

przytoczę recenzję ze strony: www.squadova.org/powstanie.php

Nie pamiętam, kiedy ostatnio - jeśli w ogóle - doświadczałem takiego stanu.
Wysłuchałem płyty raz. Wysłucham drugi raz, wysłucham i trzeci, i czwarty, i
nadal prawie nic nie umiałem powiedzieć o muzyce na niej zawartej. Wszystko się
we mnie kłębiło: zaskoczenie, zawód, zachwyt, ciekawość, przerażenie,
fascynacja i arsenał innych jeszcze uczuć targał mną przez czas jakiś. Długo
trwała ta walka, ale ostatecznie refleksje pozytywne brutalnie zdławiły
przeciwnika, a wynikiem tego zwycięstwa są niniejsze słowa.


Obawiałem się tej płyty. Obawiałem się, że album będzie peanem na cześć
powstania, i że płocczanie porwą się z motyką na słońce, mimo że "na Tygrysy
mają Visy" - bo czy banda dwudziestoparoletnich muzyków może kompetentnie
oceniać najbardziej kontrowersyjne wydarzenie w najnowszej historii Polski,
przy którym kłótnie o listy agentów, Okrągły Stół czy nawet stan wojenny wydają
się śmieszne? Powstanie przez jednych jest przecież oceniane jako heroiczny
zryw wynikający z patriotycznego obowiązku, przez innych - jako brawura, która
doprowadziła do śmierci 200 tysięcy Polaków, w tym resztek polskiej
inteligencji, i zniszczenia stolicy. Mówiąc o ambiwalentnych uczuciach wobec
tego wydarzenia, można przywołać tu choćby postać niedawno zmarłego Jana Nowaka-
Jeziorańskiego, który choć najlepiej w Warszawie wiedział o niemożności
powodzenia zrywu i beznadziejnym położeniu międzynarodowym, z radością szykował
się do walki, a nawet później mówił o powstaniu jako o najważniejszym
wydarzeniu swojego życia.


Na szczęście "Powstanie Warszawskie" nie jest hołdem, "nie jest odą do
powstania i powstańców" - jak mówią członkowie Lao Che - ale "jest naszym
spojrzeniem na ludzkie siły i słabości w czasie powstania". Płocki septet w
ciągu trzech kwadransów opisuje stopniową zmianę nastrojów żołnierzy podziemnej
armii. Od początkowej euforii i zadziorności przez narastające poczucie
osamotnienia po pragnienie godnej śmierci. Od growlingowych wrzasków i
przeszywających okrzyków: "Niech żyje Polska Niepodległa! Bij Szkopów - mścij
braci!" przez zawiedzione nadzieje na pomoc zza Wisły: "Soldaty wołają mnie
polski bandyta", "sku..syny nie przyszliście!" po dramatyczne prośby: "anioły
bierzta mnie...byle nie na przesłuchanie...w dołek i pod kościołek". Widać, że
muzycy solidnie przestudiowali przebieg zrywu, każdy utwór odpowiada bowiem
jakiemuś konkretnemu wydarzeniu, przy czym dbałość o historyczne szczegóły
naprawdę zadziwia. Nie jest to jednak żadna nudna rozprawa, płyta ma przecież
formę słuchowiska. Przewijają się więc harcerze Grup Szturmowych z
batalianu "Zośka", pojawia się Andrzej Morro, kierujący przebiciem
kompanii "Rudy" do Śródmieścia, przemawia gubernator Fischer i zsamplowany
generał Sikorski, bojowo krzyczą partyzanci, dramatycznie cywile, złowieszczo
dirlewangerowcy, a wydobywane gdzieś spod żołądka nazwiska katów Warszawy
brzmią bardziej przerażająco niż cała dyskografia Vadera.


Tak jak nastroje, zmienia się muzyka. W pierwszej części dominuje muzyka
warszawskiego podwórka, reggae i dość melodyjny punk, przy czym melodyka ta
zawiera wschodniosłowiańskie influencje ("Zrzuty", początek i koniec "Przebicia
do Śródmieścia"). Drugą część otwiera "Stare Miasto", swego rodzaju marszowa
ballada, którą śmiało można puszczać w gimnazjach na lekcjach polskiego i
historii. Dalej już smutne, leniwie ciągnące się - ale i trzymające w napięciu -
kompozycje przerywa tylko na moment brutalny hard core "Hitlerowców". I jest
jeszcze pieśń na płycie ostatnia. Epilog ten stanowi najbardziej chyba
przypominający "Gusła" fragment płyty, albowiem - po pierwsze - Spięty już nie
charczy, nie szepcze i nie wrzeszczy tutaj, lecz prezentuje nam swój normalny
śpiew w pełnym wydaniu, a - po drugie - na epilog ten składają się wymieszane
teksty szesnastowiecznej "Dumy rycerskiej" Adama Czachrowskiego (z kluczowym
wersetem: "Cóż może być piękniejszego nad człowieka rycerskiego") i pieśni
Polaków z okresu bitwy pod Warną (wiek piętnasty), a więc język, jakim Spięty
operuje przypomina archaiczny język z poprzedniego albumu.


O ile jednak "Gusła" zostały zaledwie najeżone cytatami z Sienkiewicza,
Żeromskiego czy Okudżawy, o tyle "Powstanie Warszawskie" stanowi po prostu
niezwykły kolaż fragmentów literatury, punkowych tekstów, powstańczych
piosenek, haseł Kedywu, rozkazów przywódców wojskowych, okrzyków żołnierzy i
modlitw. Trzeba dobrych kilku tygodni, aby odnaleźć źródła wszystkich cytatów i
rozszyfrować wszystkie aluzje. To, co szokować musi z jednej strony
konserwatystów, a z drugiej strony różnej maści punkowców, to pojawiające się w
tym powstańczo-martyrologicznym kontekście punkowo-skinowskie okrzyki "Oi!" i
nawiązania do piosenek legendarnych zespołów polskiej muzyki niezależnej:
Izraela ("Wolny naród"), KSU ("Idź pod prąd"), Brygady Kryzys ("Centrala"),
Chłopców z Placu Broni ("Wolność") i Siekiery ("Siekiera" - płocczanie grają
zresztą ten kawałek na koncertach). Co ciekawe, fragment Siekiery, cieszącej
się sławą najradykalniejszej kapeli polskiego punk rocka: "Czy tu się głowy
ścina? Czy w nocy dobrze śpicie? Czy śmierci się boicie?" idealnie pasuje do
podniosłego i dramatycznego nastroju wspominanej już przeze mnie pieśni "Stare
Miasto". "Powstanie Warszawskie" to również jedyna płyta, na której Siekiera
spotyka się z Modlitwą Harcerską i -przemienionym na hymn obrońców Starówki -
Hymnem Polskiej Marynarki Wojennej. "Siekiera, motyka, piłka, szklanka"
sąsiaduje z przemówieniami gen. Władysława Sikorskiego, a "Pałacyk Michla,
Żytnia, Wola", słynna piosenka napisana przez Józefa Szczepańskiego, z tekstami
niemieckich zarządzeń i okrzykami wściekłych hitlerowców. W tym posklejanym
towarzystwie wyróżniają się fragmenty "wyższej" poezji. Mamy więc
fragmenty "Żądamy amunicji", apelu Zbigniewa Jasińskiego "Rudego": "Tu zęby
mamy wilcze, a czapki na bakier, tu się Prusakom siada na karkach okrakiem". A
przede wszystkim mamy cytaty z utworów Baczyńskiego, które stanowią chyba
najbardziej dramatyczne momenty płyty. Kiedy rozdzierający głos
śpiewa "Elegię": "I poczułeś, jak się jeży w dźwięku minut - zło. Zanim padłeś,
jeszcze ziemię przeżegnałeś ręką. Czy to była kula, synku, czy to serce
pękło?", a chwilę później: "Nam jedna szarża - do nieba wzwyż, i jeden order -
nad grobem krzyż", trudno nie poczuć ciarek na plecach. Za tę niezwykłę
mieszankę, a przede wszystkim za to, że poszczególne składniki - niczym puzzle -
tworzą spójną i przekonywającą całość, należą się zespołowi wielkie brawa.


"Bardzo chcielibyśmy, aby płyta o powstaniu, spowodowała, że znajdzie się grupa
ludzi, którym będzie chciało się otworzyć książkę i pogrzebać nieco w
historii..." - tak niesienie kaganka zapowiadali kiedyś muzycy w wywiadzie dla
Squadovej. Na razie osiągnęli sukces muzyczny - udało im się nagrać kolejną
wybitną płytę. Czy osiągną również sukces społeczno-pedagogiczny - trudno mi
orzec. Powstanie było obecne w mej pamięci od zawsze, jako coś oczywistego,
jako jeden z bardzo wielu elementów rodzinnej układanki, w wyniku której
szczęśliwie przyszedłem na ten świat. Być może jednak dla części tych, którym
powstanie warszawskie kojarzy się z pomarszczonymi kombatantami, czarno-białymi
filmami, nauczycielką-kretynką w liceum, ciągami nieprzyswajalnych dat, muzeami
i Lechem Kaczyńskim, dzieło Lao Che będzie początkiem jakiejś nowej
fascynującej przygody. W końcu to nie Lech Kaczyński i nie nauczycielka-
kretynka walczyli w powstaniu, ale młodzi ludzie (zapewnie równie młodzi, co
statystyczni słuchacze Lao Che), którym zależało na otaczającym ich świecie.
Mniej więcej to samo powiedział ze sceny Przystanku Woodstock w 60. rocznicę
wybuch

recenzja

[glogow_1109]

warszawskie kojarzy się z pomarszczonymi kombatantami, czarno-białymi filmami,
nauczycielką-kretynką w liceum, ciągami nieprzyswajalnych dat, muzeami i Lechem
Kaczyńskim, dzieło Lao Che będzie początkiem jakiejś nowej fascynującej
przygody. W końcu to nie Lech Kaczyński i nie nauczycielka-kretynka walczyli w
powstaniu, ale młodzi ludzie (zapewnie równie młodzi, co statystyczni słuchacze
Lao Che), którym zależało na otaczającym ich świecie. Mniej więcej to samo
powiedział ze sceny Przystanku Woodstock w 60. rocznicę wybuchu powstania Jurek
Owsiak, wywołując w niektórych kręgach straszliwy skandal. W tym roku
członkowie Lao Che będą mieli szansę osobiście zainteresować historią kilkaset
tysięcy ludzi zgromadzonych na Przystanku.


Jesteśmy świadkami przełomu, jaki dokonuje się na naszych oczach i w naszych
uszach. "Powstanie Warszawskie" pokazuje nareszcie, że o Polsce, historii i
patriotyzmie muzyka rozrywkowa może mówić normalnym językiem, tak jak normalnym
językiem mówią o tej sferze inne dziedziny kultury - literatura czy komiks.
Myślę o tym, iż przez długie lata poruszanie tematyki historycznej, śpiewanie o
Polsce oznaczało generowanie bądź kiczu w rodzaju "Białych krzyży"
czy "Przyjedź mamo na przysięgę", bądź odpychającego patosu Gintrowskiego i
innych bardów. W latach 80-ych istotę działalności zespołów punkowych i
reggae'owych stanowiła walka z państwem, z PRL-em, opresyjnym systemem
utożsamianym z Babilonem. Wobec wysypu kapel prawicowo-skinowskich
(nacjonalistycznych, nazistowskich, faszystowskich, pogańskich) na początku III
RP, które całkowicie zawładnęły muzycznym dyskursem patriotyczno-historycznym,
jakiekolwiek pozytywne wyrażanie się o własnym kraju stawało się mocno
podejrzane i bardzo źle widziane. Stąd zapewne brały się reakcje: wściekłe
piosenki, jak "Antypatriota" Guerniki Y Luno, stąd brało się popularne wśród
punkowców hasło "patridiotyzm" (pamiętam swą konsternację, gdy w pewnym
wywiadzie anarcho-punkowcy z legendarnej grupy Włochaty, określi się jako
patrioci). Ten dychotomiczny podział typu "kto nie jest z nami, jest przeciwko
nam" trwał bardzo długo, i choć z czasem był coraz słabszy (czego wyrazem
choćby nagranie przez Kazika polskiego hymnu albo ubiegłoroczna EP-ka KSU "Kto
Cię obroni Polsko?"), to dopiero pojawienie się płyty Lao Che burzy pewien mur
dzielący polską muzykę rozrywkową i sferę mówienia o Polsce w sposób, jakiego
nie trzeba się wstydzić.



Jędrzej Słodkowski