Osobowości a muzyka

[apfelbaum]

Kochani, z innej rury.
Czy informacje n/t życiowych zakrętów danego kompozytora pomaga czy
przeszkadza w odbiorze jego muzyki?
Np. Szostakowicz moim zdaniem wręcz wymaga podbudowy faktograficzno-
biograficznej, a taki Strawiński nie.
Czy takie wiadomości są potrzebne?
Co o tym sądzicie?

[eeela]

Mnie nie przeszkadza zupelnie swiadomosc, ze Machaut byl wstretnym
rozpustnikiem, przy sluchaniu Messe de Nostre Dame ))

[zamek]

Oj, to zależy, o kim ta informacja. O ile wieczne kłopoty z bratankiem wydają
się mieć niewielki wpływ na twórczość Beethovena i mało o nich myślę, słuchając
Missy solemnis, o tyle na przykład Cage'owska konieczność zarabiania na życie w
Nowym Jorku przygrywaniem w klubach tanecznych na "honky-tonk-pianos" była
niezwykle istotna w kontekście wymyślenia techniki fortepianu preparowanego,
toteż zawsze sobie o tym przypominam, gdy słucham Sonat i interludiów.

[apfelbaum]

Korelacja życia prywatnego z twórczością wygląda bardzo różnie u różnych
artystów, eeela napisała o rozpuście Machauta, miła informacja ))
Bratanek Karl natomiast to sprawa trochę bardziej zewnętrzna niż głuchota i
blokada z kobietami. U Brucknera nerwica natręctw (liczył wszystko, co dało się
liczyć i leczył się na to) wydaje mi się wyczuwalna w tych jego powtórczeniach
nie do zniesienia (u Schuberta są urocze ). A taki Gustav M. zupełnie
odwrotnie - jak pławi się w powodzeniu i małżeńskim szczęściu, to pisze
przygniatającą Szóstą i Kindertotenlieder, a jak mu się wszystko rozwaliło,
córka umarła, żona zdradziła i jeszcze to serce na dodatek, to pisze Ósmą -
trudno o bardziej 'kosmicznie' afirmujący kawałek
Muzyka Prokofiewa pasuje do jego postaci jak ulał, zblazowanego dużego dziecka
(ale ja b. lubie Prokofiewa, naprawdę!) a z kolei taki przeuroczy Kabalewski
był zazdrośnikiem i donosicielem.
Zamku, jeszcze piszesz o graniu Cage'a w klubach, racja - tego typu
doświadczenia dobrze widać i Szostakowicza i Schnittkego (muz. filmowa).
pozdr

[przemkowa.b]

W przypadku Strawińskiego podbudowa faktograficzna (oparta o lekturę
pamiętników Rubinsteina) zniweczyła ledwo tlące się moje resztki sympatii dla
tego kompozytora...
W przypadku reszty - cóż, wiele dała mi lektura książki "Muzyka i medycyna",
gdzie więcej jest powiedziane o życiu jako takim niż o muzyce. Fantastyczna
książka, nawiasem mówiąc i każdemu ją polecam.
U Schumanna słychać wariactwo)) szaleństwo nawet)) natomiast muzyka wielu
kompozytorów jest o wiele "elegantsza" niż ich życie...))
W przypadku Szostakowicza zgadzam się w 100%.
W przypadku Mahlera właściwie nic mnie nie zdziwiło
Jak sobie jeszcze coś przypomnę, napiszę))

Jako dziecko miałam inny problem: rozczarowywał mnie często wygląd kompozytorów
znanych mi najpierw od strony muzycznej jak miałam 9 lat, mój tato grał na
przewodzie sonatę Francka cudowna, romantyczna muzyka, która mi się niegdy
nie znudzi. I potem zobaczyłam jego portrety...((

ciekawe zagadnienie skądinąd -

[zamek]

- czy kompozytor jest wizualnie podobny do swojej muzyki? Muszę kiedyś posłuchać
czegoś mojego, patrząc w lustro

[przemkowa.b]

Jak byłam mała, to wyobrażałam sobie Szostakowicza i Kabalewskiego z dużą,
gęstą brodą - później się okazało, jak bardzo się myliłam))
Ale tu wkraczamy już na teren dziecięcych wyobrażeń, które, jak wiadomo, są
spowodowane nie zawsze czymś do końca wyjaśnionym...każde dziecko ma swoje
skojarzenia, z których nie zdaje sobie sprawy))

[dwakretki]

czy mam rozumieć, że w dzisiejszych czasach nawet kompozytorzy muszą być
piękni, zgrabni, przystojni, wystylizowani?
czy mam rozumieć, że "wybitny" twórca musi być "wybitnym" człowiekiem?

chyba powinno się oddzielać sztukę od "sztukatora"? czy się mylę?

[apfelbaum]

dwakretki napisał:

> czy mam rozumieć, że w dzisiejszych czasach nawet kompozytorzy muszą być
> piękni, zgrabni, przystojni, wystylizowani?
> czy mam rozumieć, że "wybitny" twórca musi być "wybitnym" człowiekiem?
>
> chyba powinno się oddzielać sztukę od "sztukatora"? czy się mylę?


Noo, ja nie powiedziałem że muszą być piękni i przystojni... Miałem na myśli
raczej życie, a nie urodę

[przemkowa.b]

Nie, ja tego nie powiedziałam. Zwróć uwagę, że piszę o swoich odczuciach jak
BYŁAM MAŁA - chodziłam do podstawówki. Byłam dzieckiem bardzo wyczulonym na
piękno ludzi. Miałam na tym punkcie bzika. Wówczas tak było, nie mówię, że
dzisiaj jest))
Faktem jest, że oceniając po portretach i dagerotypach oraz fotografiach trudno
mi jest znaleźć wśród muzyków czy kompozytorów kogoś przystojnego)) mam na
myśli mężczyzn oczywiście...)) ale nie twierdzę, ze ma to wpływ na moje
OBECNE ROZUMIENIE muzyki))

[kocia_noga]

przemkowa.b napisała:

>> Faktem jest, że oceniając po portretach i dagerotypach oraz fotografiach
trudno
>
> mi jest znaleźć wśród muzyków czy kompozytorów kogoś przystojnego))


A Debussy? A Czajkowski (mniejsza o skłonności) ? A Paderewski?

[x-man66]

Myślę, że istnieje próba zrozumienia sposobu jaki na powstanie muzyki mają
życiowe zakręty kompozytora. I jak to bywa pewne zdarzenia mają wpływ na
twórczość, nawet całkiem widoczny w odbiorze muzyki, jak też coś zupełnie
odwrotnego.
Próba odwzorowania pracy mózgu jest starym problemem i raczej bliżej nie
jesteśmy mimo całego rozwoju nauki i technologii.

Natomiast przy słuchaniu muzyki pewna wiedza o kompozytorze nie przeszkadza w
odbiorze.Może czasem pomaga ?
Chyba większy wpływ ma epoka w której żył (IMHO).

[littlun1]

ja tam zdaje sie na rozum thomassa manna ktory powiedzial ze bez literatury muzyki sluchania powinno sie zabronic haaa (zartuje ) uwazam poprostu ze z podbudowa faktograficzna muzyka staje sie pelna i duzo ciekawsza tyle

[apfelbaum]

Ja to szczególnie mocno odczułem przy Szostakowiczu (postać znana szeroko) oraz
Langgaardzie (postać nieznana). O DSch nie będę pisał, to domena przemkowej (za
chwilkę Pani Magister!), o Langgaardzie - gdyby nie jego ujawnione poglądy,
pisma, obrazy, komentarze na marginesach - ta muzyka jawiłaby się jako
rozpaczliwe wołanie zapóźnionego romantyka. A dzięki temu można zrozumieć
obsesję Langgaarda, Apokalipsa, Antychryst, Słońce itp.

Langgaard

[dobiasz]

apfelbaum napisał:

> Ja to szczególnie mocno odczułem przy Szostakowiczu (postać znana szeroko) oraz
>
> Langgaardzie (postać nieznana). O DSch nie będę pisał, to domena przemkowej (za
>
> chwilkę Pani Magister!), o Langgaardzie - gdyby nie jego ujawnione poglądy,
> pisma, obrazy, komentarze na marginesach - ta muzyka jawiłaby się jako
> rozpaczliwe wołanie zapóźnionego romantyka. A dzięki temu można zrozumieć
> obsesję Langgaarda, Apokalipsa, Antychryst, Słońce itp.

Ty znowu o tym Langgaardzie Zaintrygowałeś mnie. Aż w poniedziałek go sobie
posłucham. Co polecasz na początek? Mam do wyboru:

Antikrist (Dausgaard)
Music of the Spheres (Rozhdestvensky)
Symphony No. 1, Fra Dybet (Segerstam)
Sinfonia interna (Rasmussen)

Tzn. pewnie jak znam życie to posłucham wszystkiego hurtem Ale jakbyś mnie
paroma słowami wprowadził czego oczekiwać, to będę wdzięczny.

[apfelbaum]

Langgaard - I Symfonia to grafomania nastolatka, strasznie rozdęta, ale warto
posłuchać, za to Muzykę sfer polecam, choć kontrowersyjne. Uwaga! W tym
wykonaniu jest tekst 'do-re-mi-fa-sol-la', w oryginale 'Kyrie eleison'.
Antikrist - wspaniałe, inscenizacja do niczego.
Sinfonia interna z końca lat I wojny - pożegnanie (chwilowe) z Wagnerem i na
zawsze z młodością.
Bardzo polecam stronę langgaard.dk, tam są wszystkie wiadomości, robi to Bengt
Nielsen, kapitalnie.
Uprzedzam, jest to muzyka wymagająca imperatywu wtajemniczenia, ja sam na
początku miałem spore opory, aż nagle... zażarło Bo to na pozór jest wtórne
lisztowsko-wagnerowsko itp. romantiko, ale jak się w to wejdzie... Hmmm....
Finał Antikrista, przepiękne.
A szedewry Langgaarda to symfonie 4 i 6, Endens Tid, wspomniany Antikrist i
Sfaerernes Musik, 11. symfonia (ale odpał!).
Pozdrawiam!