Ten post miałem dołączyć do wątku pt. "wracam na łono metalu..." ale uznałem
że jest na tyle dobry, że warto się nim pochwalić szerszej widowni.
W roku 1991 został zakwestionowany cały sens i kierunek rozwoju
dotychczasowej muzyki rozrywkowej. Nagle wszystko powróciło do korzeni,
okazało się (po raz kolejny) iż w muzyce liczy się... tylko muzyka i związany
z nią przekaz. W świecie rocka i metalu oznaczało to: śmierć dla kapel tzw.
hair-metalu - WASP, Poison, Cindirella, Warrant (i masa innego gówna) i
trzęsienie ziemi dla pozostałych zespołów o ugruntowanej pozycji i
wypracowanym wizerunku (nie mylić z imagem). Anthrax, ze swoimi kolorowymi
ciuchami i skateowymi zachowaniami przestał być z dnia na dzień prześmiewczy,
a zaczął być żenujący. Metallica "pozująca" (

od zawsze na takich
metalowych meneli, nagle znalazła (w postaci Nirvany) autentyczny ludzki
margines, który swoją muzyką, a przede wszystkim siłą przekazu nie tylko im
dorównywał, ale wręcz ich przewyższał. No i w końcu Slayer (i rzesze ich
naśladowców)... W czasach "Lithium", "Come as you are", czy "Plain" (a
później min. "All apologies") śpiewanie że jest się "Born of fire", albo
że "Hell Awaits", było cokolwiek śmieszne. Dodatkowo Kerry King ze swoimi
kolcami na rękach i twisted crosses na piszczelach tylko dopełniał reszty.
Slayer milczał 4 lata. W 1994 przystąpił do kontrataku. Z nowym pałkerem,
łysą głową, Kerry stworzył (bądź współ-stworzył) 9 z 10 utworów na nowy
album "Divine Intervention", szczerze mówiąc pierwszy album grupy w latach
`90-tych. W wywiadach zapowiadany był powrót do korzeni, starego brzmienia
gitar, wspartego o nowy typ frazowania i budowy riffów. W roli producenta
powrócił Rick Rubin. Efekt?
Pamiętam jak "Dittohead" wbił mnie w ziemię, swoim punkowską dynamiką,
Slayerową prędkością i nowatorskim, jak na tą grupę, podejściem do tematu.
Pamiętam że jak usłyszałem partie perkusji w "Killing fields", zapragnąłem
być perkusistą. Pamiętam też że płyta mnie niestety rozczarowała.... Co
ciekawe w wielu internetowych (i nie tylko) recenzjach, "Divine..." jest
oceniane bardzo wysoko (4-5 w 5-cio gwiazkowej skali) i uważane jest za
przełomowy album Slayera. Jedno jest pewne, dzięki tej płycie kapela
przetrwała (sorry Anthrax), i co najważniejsze pozostała sobie jak i fanom
wierna (fuck yourself Metallica)
Myślę że Kerry zdał sobie sprawę ze słabej bądź co bądź wartości płyty,
dlatego na kolejną autorską płytę przyszło czekać kolejne 4 lata. W tym
czasie, wydaje mi się, szukano nowej drogi którą ma podążyć kapela.
Experymentowano z punkiem ("Undisputted Attitude"), nowymi brzmieniami, nową
stylistyką. Efektem tych poszukiwań była płyta "Diabolous in Musica" z `98
roku, prawie w całości autorstwa Jeffa Hannemanna. I śmiało mogę powiedzieć
że jest to ukłon w stronę tzw. ulicy. To bardzo hard-corowa płyta, myślę iż
można wyczuć tu presję wzrastającego w tamtym czsie w siłę hip-hopu i głosu
ulicy. Brzmienie gitar jest tu bardzo "brudne", garażowe, płyta jest ciężka,
mroczna, ale w dalszym ciągu nosi piętno Slayera. Co do tekstów, to Kerry,
autor ich większości, pozostał tu raczej sobie wierny i o ile nie ma tu już
tego satanistycznego shitu, to wciąż jest wiele krwi, śmierci i kilogramy
nienawiści.
Acha, smutna ciekawostka. Najlepszymi moim zdaniem utworami z płyty
są "Wicked", "Love to Hate", "Death`s head" i przede wszystkim "Stain of
Mind". NIESTETY. Głowny riff "Stain..." to kopia (mam nadzieje że
przypadkowa) klasyka nu-metalu "LOCO" Coal Chamber powstałego conajmniej 2-3
lata wcześniej... Sniff.
Minęły kolejne 3 lata. W tym czasie Slayer dużo koncertował z kapelami
pokroju System of a Down, czy SlipKnot. Myślę iż wywarło to również pewien
wpływ na muzyków, a głównie na Kinga. Złapał drugi (trzeci?) oddech i
stworzył coś co śmiało można nazwać 2gą najlepszą płytą w dyskografii
Slayera!!!
GOD HATES US ALL
Jeśli chodzi o zasób gniewu ta płyta plasuje się na TRZECIM miejscu na liście
wszechczasów po self titled SlipKnota i Deicide. To prawdziwy powrót do
korzeni. Kerry mówił w wywiadzie że duży nacisk położył tu na teksty, które
po raz pierwszy od dłuższego czasu są wynikiem jego osobistych przemyśleń i
co najważniejsze pisane są prostym językiem, co (proszę nie zrozumieć mnie
źle

tylko potęguje siłę tej płyty. To absolutny powrót na szczyt. To
również dowód na to iż mimo upływu lat, w dalszym ciągu można pozostać
wiernym sobie i własnym zasadom (vide fuckin` herself metallica).
Na koniec MIŁA ciekawostka. Cały album został nagrany przy użyciu 7-
strunowych gitar. Nie mam pojęcia na czym polega różnica (nie tylko nie
grałem na takiej, ale nawet nie widziałem takiej gitary), wiem tylko iż
gitara taka powstała na życzenie niejakiego Steve`a Vaia, który ją
zaprojektował.