Koncert Sisters of mercy kraków

[Gość: PAETZ]

Witam, Rozsiewam wici po forum - kolega wygrał dla mnie bilet na ten koncert,
ale nie widzę większego sensu jechać tam samemu pociągiem (drogo i
niebezpiecznie)...może ktoś z obecnych na forum też się wybiera? Chodzi mi o
wyjazd z warszawy...Można by się zebrać i pojechać większą grupą (taniej i
bezpieczniej)...albo cokolwiek- może znacie jakieś miejsca w krakowie, w
których można tanio przeczekać jedną noc i rano wrócić do Warszawy? Z
niecierpliwością czekam na odpowiedzi:] to mój mail: [e-mail]

z góry dzięki:]

[Gość: elcca]

jesli nie jestes b wymagajacy to tanio jest w hostelach,ktorych jest sporo.

[Gość: Daria]

Zawsze możesz jechać rowerem i koniecznie zabierz mamę - wtedy będziesz miał
TANIO i BEZPIECZNIE!

[Gość: oneofakind]

nie chce się czepiać, ale ile masz lat? taniej i bezpieczniej? z takim
podejsciem, to nie wiem, czy wychodzilbym w ogole z domu...

[Gość: PAETZ]

Dzięki za życiowe rady...szkoda że nie jestem taki jak Ty...nic w życiu nie
osiągnę. Mój wiek nie ma tu nic do rzeczy, w szczególności jeśli uważasz się za
osobę lepszą ode mnie:] Lat mam tyle ile trzeba, a na samochód mnie jeszcze nie
stać:]Założyłem ten wątek, żeby ktoś mi odpowiedział na pytanie, a nie żeby
jakiś życiowy nieudacznik sobie ulżył.

[Gość: di]

A kiedy ten koncert i gdzie?

[freerock]

zazdroszcze Ja nie dam rady jechać, ciągle jednak wspominam moje spotkanie z
Siostrami w Pradze w 2001 r.. To był koncert

[wij.paszczak]

Ja będę na tym koncercie...
Jestem w tej komfortowej sytuacji,jako tubylec przybędę na własnych nogach
hihi

[Gość: lolo]

ja bylem w kwietniu w berlinie, odpuszczam krakow bo zadna dla mnie radosc
jechac 5 godzin samochodem w jedna strone, tym bardziej ze przed-dzien depeche
mode w warszawie
p.s. jeszcze byla praga 2001 i warszawa 2003.

Sisters of Mercy w Krakowie - nie dotarłem :-(

[Gość: mofo2]

Hej!

Może ktoś podzieli się wrażeniami?
Wybierałem się, ale sprawy rodzinne... ah jaki żal...

[Gość: AgentCooper]

jednym slowem - bylo rewelacyjnie. Jak dla mnie duzo lepiej niz 3 lata temu w
Hali Mery. Nieduzy klub, nabity na maxa, swietna widocznosc (stalismy na
balkoniku na wprost sceny), zywiolowa reakcja publicznosci, Jedrek w super
formie, wijacy sie przez caly koncert wokol mikrofonu. Calej set listy nie
pomne, ale zagrali m.in. Crash'N'Burn, Alice, Summer, moje ulubione We're The
Same Suzanne, Giving Ground, Ribbons, Lucretia My Reflection(przy ktorej
publike ogarnelo totalne szalenstwo), Temple Of Love. Fantastycznym momemntem
bylo konczace zasadnicza czesc koncertu This Corrossion gdy po zakonczeniu
numeru ludzie przez jakies 5 minut spiewali a cappella refren kawalka wywolujac
caly zespol na bisy. Na pewno warto bylo pokonac 300 km do Krakowa bo nei
wiadomo, czy jeszcze kiedykolwiek do nas dotra....

ps. dzien wczesniej bylym na Depeche Mode - bardzo dobry wystep, ale jak dla
mnie emocje na Sisters byly Duuuuzo wieksze

[grimsrund]

Tymczasem pismak z GW zjechał raczej ten występ. Słaba widoczność mu
przeszkadzała między innymi


miasta.gazeta.pl/krakow/1,35796,3410331.html
Bez miłosierdzia na koncercie Sisters Of Mercy

Łukasz Warski 12-06-2006 , ostatnia aktualizacja 12-06-2006 09:50

Po sobotnim koncercie brytyjskiej formacji Sisters Of Mercy w krakowskim klubie
Studio nasunęło mi się jedno nieodparte skojarzenie - występ zespołu Andrew
Eldritcha miał wiele wspólnego z piątkowym meczem Polaków z Ekwadorem na
mundialu w Niemczech. I tym razem nie zawiedli tylko fani.


Sisters Of Mercy to obok Siouxie And The Banshees i Bauhaus pionierzy tak
zwanego rocka gotyckiego, który w pierwszej połowie lat 80. był ze wszech miar
interesującym odgałęzieniem muzyki postpunkowej i nowofalowej. Wizerunek
gatunku zdezawuowały dopiero zastępy nieporadnych naśladowców aspirujących do
bycia nowymi wcieleniami nie tyle wspomnianych twórców gatunku, ile nawet
nieudolnymi wersjami Klausa Kinskiego z "Nosferatu wampir" Wernera Herzoga.
Dlatego mając w pamięci fantastyczny koncert wspomnianego Bauhausu, który
obejrzałem w lutym tego roku w Berlinie, byłem przekonany, że Andrew Eldtrich
również utrzymał wysoką formę, a trasa z okazji 25-lecia istnienia "Sióstr" nie
będzie tzw. odcinaniem kuponów. Niestety, myliłem się.

Tuż przed godz. 21, kiedy przed klubem stała jeszcze całkiem sporej długości
kolejka czekających na wejście fanów, scenę spowiła olbrzymia ilość dymu. Przez
moment pomyślałem nawet, że coś stało się z maszyną generującą sztuczną mgłę.
Jednak dalsza część koncertu wyprowadziła mnie z błędu - po prostu
nieprawdopodobne zagęszczenie dymu było z góry zaplanowane. Prowadziło to
czasami do absurdalnej sytuacji, kiedy to za sprawą mgły nie było widać muzyków
na scenie. Sytuacji nie poprawiał dźwięk, równie nieczytelny jak oprawa
wizualna koncertu.

Teraz o pozytywach, a właściwe pozytywie, czyli o publiczności. Fani żywo
reagowali nawet na premierowe, niepublikowane jeszcze nigdzie piosenki Sisters
Of Mercy. Oczywiście, najgoręcej było przy gotyckich klasykach. Po raz pierwszy
sala rozruszała się przy "Dominion/Mother Russia". Przez moment wydawało mi
się, że tradycyjnie już zdystansowany wobec fanów Eldritch uśmiechnął się,
widząc entuzjazm zgromadzonych. Jednak pewności nie mam, a to przez wspomnianą
przesadną gęstość dymu. Publiczność dała z siebie wszystko także przy "Alice"
i "This Corrosion", który zakończył pierwszą część koncertu. Refren
pochodzącego z płyty "Floodland" sztandarowego utworu Sisters Of Mercy po
zejściu ze sceny muzyków był jeszcze przez dobrych kilka minut wyśpiewywany
przez całą salę - jak dla mnie był to najbardziej imponujący fragment
sobotniego koncertu.

Podczas dwóch bisów usłyszeliśmy jeszcze m.in. świetne wykonanie "Lucretia" -
mój entuzjazm w dużej mierze napędzany był reakcją fanów, która udzieliła się
chyba wreszcie zespołowi - i na koniec najsłynniejszy utwór "Sióstr",
czyli "Temple of Love". Ten ostatni poprzedziła pseudoimprowizacja dwóch
gitarzystów, którzy - nie wiedzieć czemu - postanowili w jej trakcie pobiegać
po scenie. Po chwili dostojnie dołączył do nich Eldritch spowity kolejnymi
metrami sześciennymi dymu. Niestety, "Temple Of Love" nie okazał się mocnym
zakończeniem koncertu. Wręcz przeciwnie, kompozycja została odegrana i
odśpiewana na pół gwizdka, tracąc gdzieś swój monumentalizm znany ze studyjnej
wersji. Pomyślałem, że lepszym rozwiązaniem byłoby zaproszenie na scenę
śpiewającego obok mnie fana, który z pewnością nie wypadłby gorzej od
Eldritcha, a na pewno żywiej. Bo poza technicznymi niedociągnięciami właśnie
naturalnej ekspresji brakowało podczas sobotniego koncertu.

[Gość: AgentCooper]

1) no coz - dla autora byc moze byl to pierwszy kontakt z koncertem Sisters -
dymy spowijajace sceny to taki sam pewnik ich wystepu jak dobra forma Dr.
Avalancha, co latwo sprawdzic ogladajac chociazby pamietny wystep z Royal
Albert Hall wydany w 1986 na video.

2) premierowe piosenki ? Wypadaloby wykazac sie minimalna chociazby znajomoscia
tematu, chyba ze premierowe piosenki uznaje sie We'Re The Same Suzanne czy
Summer. Ale jak widac dla autora ostatnie poznane numery Sisters to te ktore
slyszal na Vision Thing. To ze czegos nei ma na studyjnym albumie nie znaczy
panie Warski ze zespol nie nagrywa....

3) "Sala rozruszala sie przy "Dominion/Mother Russia" - jak w wpcie 1).
Koncerty Sisters to nie Red Hot Chilli Peppers, gdzie publika fika koziolki,
robi stagediving, itd itp. Kazdy z numerow byl przyjmowany entuzjastycznie zeby
nie poweidziec z euforia, co zreszta znalazlo potwierdzenie w komentarzach
zaslyszanych po koncercie.

wiecej nie chce mi sie komentowac, bo mam wrazenie ze pan Warski pomylil na
imprezy - proponuje nastepnym razem wystep Dody - tam bedzie wszystko widac a
publicznosc bedzie tanczyc wesolo.

[grimsrund]

Bo ten pan W. to chyba jakiś nowy nabytek jest i terminuje w roli zdawcy, nie
spotkałem się wcześniej z tym nazwiskiem. Cieszę się, że impreza udana - duchem
byłem cały czas z Wami )

[rafal.gtv]

Eeeee tam , według znawczyni z Warszawskiego "Co jest grane", płyta Vision Thing
powstała z udziałem Patricii Morison , a premierę miała w 1991r...
W "Wyborczej" to standard....

Koncert był znakomity... Może nie było to wydarzenie na miarę 31kwietnia 1991r,
ale IMHO lepszy , niż calkiem niezły koncercik w Merze.

[grimsrund]

Nie no, Lasotowa napisała, że VISION THING jest z 1990. Tak czy owak, jej
żenujący tekst poszedł na cały kraj, bo widać ta część "Co jest grane?" jest
ogólnopolska.

[Gość: alien sex fiend]

> Prowadziło to
> czasami do absurdalnej sytuacji, kiedy to za sprawą mgły nie było widać
> muzyków

A w dodatku, za sprawą ciemnych okularów Eldritcha prawie w ogóle nie bylo widać jego twarzy. Na miejscu autora domagalbym sie zwrotu za bilet.

> Refren
> pochodzącego z płyty "Floodland" sztandarowego utworu Sisters Of Mercy po
> zejściu ze sceny muzyków był jeszcze przez dobrych kilka minut wyśpiewywany
> przez całą salę - jak dla mnie był to najbardziej imponujący fragment
> sobotniego koncertu.

A potem zespół wszedł na scenę i znowu wszystko zepsłuł.

[ivanzamorano]

Dżizas, skąd Ty mieszkasz Panie Warski ?! Czy my byliśmy przypadkiem na tym
samym koncercie ?! O co Tobie biega z tym dymem ?! Czy to miały być wybory Miss
czy oprawa koncertu rock&roll'owego ?! "...Po raz pierwszy sala rozruszała się
przy Dominion/Mother Russia..." - a co się działo przy "Ribbons" ?! A widziałaś
ekstatyczne wręcz przyjęcie "Something Fast", ludzi śpiewających i targanych
nieidentyfikowalnymi (poza występami SoM) emocjami ?!? A "We are the same
Suzanne"...?! A może, przebywając w strefie Oceanu Wolnego Czasu, żłopałałeś w
barze tanie napoje wyskokowe i zamartwiałeś się, że nie możesz dostać faktury,
żeby rozliczyć wydatki podczas delegacji a koncert "odsłuchałeś" następnego
dnia w Empiku przy ladzie ze słuchawkami i stosikiem płytek SoM ?!?

[Gość: sam]

Też byłem na koncercie z żoną. Oboje mieliśmy wrażenie, że coś jest nie tak z
wokalem - dziwnie było słychać (a właściwie nie było słychać). Czy mieliście
podobne odczucia?

[rafal.gtv]

Wrażenia akustyczne były zależne od miejsca słuchania. Na balkoniku było bardzo
dobrze - na glebie - nieco gorzej...

[Gość: mofo2]

A ON gdzieś tam siedzi sobie i pęka ze śmiechu, przyglądając się jak Ci w
których to wszystko zaszczepił dzielnie dają świadectwo... miłosierdzia
Ciekawe, czy Pan Warski wie o kim piszę i czy kiedykolwiek czytał poniższy
tekst może wtedy zdałby sobie sprawę, że ten zaspół jest dla fanatyków, a nie
słuchaczy muzyki.


Afterhours...Twarzą w twarz z Ojcem Przełożonym

Niniejszej relacji nie należy traktować poważnie; chociaż opisane wydarzenia
miały miejsce w rzeczywistości, a wszystkie występujące osoby istnieją naprawdę.

Godzina 23.00. Hall hotelu "Wrocław". Gromadka dziennikarzy i fanów oczekuje na
miłosierdzie losu. Bezgłośnie rozsuwają się drzwi i do hallu wkraczają Tim
Brincheno, Andreas Bruhn, Andrew Eldritch i Tony James w otoczeniu menadżera,
goryli i przedstawicieli Inter-Artu. Gdy trwają formalności w recepcji, artyści
krążą po hallu. Lady Monika (The Sisterhood Productions), Tomasz Beksiński
("Magazyn Muzyczny", The Sisterhood Productions), Piotr Metz i Tomasz Słoń
(Radio FMF Kraków) oraz Arkadiusz Pragłowski i Agnieszka Walczak ("Beat"')
zastanawiają się, czy atakować od razu, czy też jeszcze poczekać. Plotka głosi
bowiem, że Siostry wybierają się do jakiegoś klubu o ponurej nazwie "Rura".
Trudno jednak wierzyć plotkom. Tymczasem sytuacja klaruje się sama. Zwabieni
mdlącymi dźwiękami czegoś, przy czym bawią się goście hotelowej restauracji z
dancingiem. Andreas Bruhn i Tony James odłączają od pozostałych. Wkrótce ich
śladem podążą też Andrew Eldritch z wielką szklanicą tajemniczego żółtego płynu
w łapie. Słysząc coś, co kiedyś może było "La Bambą", Eldritch improwizuje
ironiczny taniec. Podczas gdy amator kobiecych wdzięków, Andreas Bruhn,
rozpoczyna rozmowę z lady Moniką, Eldritch przygląda się przez szybę
podrygującym gościom hotelowym. Ma wyraz twarzy turysty odwiedzającego ogród
zoologiczny. Niewątpliwie znalazł potencjalny temat na następny album.

Otrzymawszy klucze do pokoi, Siostrzyczki znikają. Piotr Metz i Tomasz Słoń
decydują się na powrót do Krakowa, pozostali czekają cierpliwie. Po chwili
pojawia się Tony James. Fani proszą go o pięć autografów, które posłusznie
wypisuje. Następnie rusza w kierunku baru.

Jest już 23.30. Siedzimy w barze, kupujemy sok pomarańczowy, czekamy. Nadchodzi
Eldritch i Brincheno, na końcu Bruhn. Wszystkie miejsca przy barze są zajęte,
Lady Monika zaprasza go więc do naszego stolika. Otrzymawszy szkocką z colą za
marne 91 tysięcy, Bruhn odpowiada konkretnie na jedno tylko pytanie: Jak
myślisz, jak długo będziesz grał w tym zespole?

BRUHN: Nie wiem. Dziesięć minut, a może dziesięć lat. Dowiedziawszy się, że
Monika nie nocuje w hotelu, robi smutną minę, dopija drinka i spojrzawszy na
zegarek stwierdza: Pora spać. A więc idę na górę. Sam. Co czyni. Ojciec
Przełożony siedzi plecami do nas. Zdjął okulary. Można mu się dokładniej
przyjrzeć: mały, niemiłosiernie chudy, przypomina zaćpanego licealistę.
Czekamy, aż wleje w siebie trochę tego cudownego płynu, który wszystkim
rozwiązuje języki. Lady Monika podchodzi pierwsza, w nadziei, że kobieta ma
zawsze więcej szans.

LADY MONIKA: (pokazując książkę Philipa K. Dicka "Trzy Stygmaty Palmera
Eldritcha"): Znasz tę książkę?

ELDRITCH: Tak. Bardzo dobra. Ale podoba mi się tylko do momentu, w którym
Palmer Eldritch zostaje bogiem. Nie lubię zakończenia.

LADY MONIKA: Mógłbyś mi ją podpisać? Eldritch miłosiernie podpisuje. Wówczas
decyduję się podejść do niego. Na ekranie znajdującego się nad naszym stolikiem
telewizora emitującego MTV pojawia się Gary Moore. Eldritch odwraca się:
Śpiewam w tej piosence!

TB: Właśnie, jak to się stało, że nagrałeś coś z Garym Moore'm?

ELDRITCH: Poprosił mnie o to!

TB: Nie sadziłem, że cię kiedykolwiek spotkam prywatnie. Kolega sugerował,
żebym przetłumaczył "This Corrosion" na język polski. Wówczas spotkalibyśmy się
na sali sądowej, gdyż zaznaczyłeś, że zaskarżysz każdego, kto spróbuje ten
tekst przełożyć. Zrobiłbyś to?

ELDRITCH: Owszem. Gdybym chciał, żeby "This Corrosion" było po polsku,
napisałbym tekst po polsku.

LADY MONIKA: Co sądzisz o języku polskim?

ELDRITCH: Ohydny.

LADY MONIKA: A jaki jest twój ulubiony język?

ELDRITCH: Niepamięć. Podchodzą fani. Chcą pięć autografów. Eldritch wypisuje
trzy, a na dalsze nalegania odpowiada: Fuck off! Następnie wstaje, włazi na
krzesło przy naszym stoliku i przełącza kanał w telewizorze. Zamiast MTV na
ekranie mamy film sensacyjny.

TB: Zadowolony jesteś z koncertu?

ELDRITCH: Nie. Nie śpiewałem najlepiej.

TB: Spodziewałeś się tak ciepłego przyjęcia?

ELDRITCH: Spodziewałem się.

TB: Dlaczego nagrywasz tak rzadko?

ELDRITCH: Bo moje płyty są bardzo dobre i nad każda trzeba długo pracować.

TB: Czemu zdecydowałeś się na trasę koncertową, skoro kiedyś proklamowałeś
jawną niechęć do występów "na żywo"?

ELDRITCH: Szmal! (pokazuje palcami liczenie pieniędzy)

TB: Co sprawiło, że The Sisters Of Mercy znów jest zespołem rockowym?

ELDRITCH: Znudziły mi się klawisze.

TB: Szkoda, gdyż jednym z naszych ulubionych utworów jest 1959.

ELDRITCH: To też mój ulubiony utwór. Napisałem go dla jednej dziewczyny z
Belgii, Isabel. Próbowałem potem skomponować coś podobnego, ale to niemożliwe.

TB: Podobał nam się teledysk.

ELDRITCH: Doskonały! Sam go wyreżyserowałem! Znów podchodzą fani. Pytają, czy
mogą zrobić mu zdjęcie.

ELDRITCH: Nie! Teraz nie jestem na służbie. Fani są nieustępliwi. Interweniuje
menażer. Tymczasem Eldritch odwraca się do Lady Moniki i patrząc jej z bliska w
oczy pyta: Masz jakieś prochy? Usłyszawszy odpowiedź przeczącą, wstaje i
ponownie wspina się na krzesło, żeby zmienić kanał w telewizorze. Gdyby nie
Arek Pragłowski, który przytrzymał krzesło, mogłoby być niewesoło. Maestro
wraca do baru. Próbuję spytać go o teksty piosenek.

ELDRITCH: Nie mam ochoty gadać o tych rzeczach! Moja muzyka mówi za mnie. Teraz
chcę się spokojnie upić. Nie możemy pogadać o czymś innymi Na przykład o
futbolu, albo polityce?

LADY MONIKA: Jak ci się podobał ostatni jihad Saddama Husseya, przepraszam,
Husajna?

ELDRITGH: Było fajnie.

TB: Nie myślisz poświęcić temu zagadnieniu następnej płyty?

ELDRITCH: Dwie chyba wystarczą. A na razie zamierzamy się pobrać. (obejmuje
siedzącego obok Tima Brincheno) Poważnie. Będziemy mieć rodzinę i psa.
Dochodzimy do wniosku, że czas się chyba pożegnać.

TB: Mam jeszcze jedno pytanie, potraktuj je jak żart. Czy zatrudniłeś Maggie
Reilly dlatego, że śpiewała "Nigdy nie pojedziesz do Francji"?

ELDRITCH: Nie. A co, naprawdę tak śpiewała? (w jego oczach pojawia się radosny
błysk, a na obliczu szczery uśmiech) Świetnie! Doskonale! To mi się podoba!

Zostawiamy go w tym pogodnym nastroju. Despota i pozer z niego
nieprawdopodobny, ale to właśnie sprawia, że Eldritch jest jedyny w swojej
wielkości, chociaż ma niewiele ponad 160 cm wzrostu.

Arek pozostał przy barze ("Sitting in this bar for hours...") - i udało mu się
dogadać z menażerem, rano czatował w hallu i zdybał Siostrzyczki przy śniadaniu
o niemiłosiernej godzinie 9.00. Nie zazdroszczę mu jednak. O takiej porze nie
odróżniam Eldritcha od Husseya.

TOMASZ BEKSIŃSKI ("Magazyn Muzyczny" nr 6 1991)

Autor tych słów nadal nie żyje

[rafal.gtv]

Autor tych słów nadal nie żyje ....

[grimsrund]

Hmm... telefon do przyjaciela? )

Dzięki za ten tekst - pamiętam, jak serdecznie się przed laty uśmiałem czytając
go po raz pierwszy.