Mahler - TVP Kultura

[jdrk]

W niedzielę w nocy 2.07.2006 (w zasadzie to już będzie poniedziałek) mała
uczta z Mahlerem:

1:10 Mahler, reż. Ken Russell, film fab. Wlk.Bryt. 1974r.
3:00 "V Symfonia" Mahlera pod kier. Antoniego Wita - wykonanie w ramach
Festiwalu Beethovenowskiego w 2000r.

[dobiasz]

jdrk napisał:

> W niedzielę w nocy 2.07.2006 (w zasadzie to już będzie poniedziałek) mała
> uczta z Mahlerem:
>
> 1:10 Mahler, reż. Ken Russell, film fab. Wlk.Bryt. 1974r.

To ja się przyznam, że obejrzałem ten film niedawno, a właściwie usiłowałem
obejrzeć. Rzadko zdarza mi się nie dotrwać do końca filmu, ale tym razem uczucie
zażenowania przemogło. Jestem porażony prymitywizmem tego wytworu.

[maro76]

dobiasz napisał:

> jdrk napisał:
>
> > W niedzielę w nocy 2.07.2006 (w zasadzie to już będzie poniedziałek) mała
> > uczta z Mahlerem:
> >
> > 1:10 Mahler, reż. Ken Russell, film fab. Wlk.Bryt. 1974r.
>
> To ja się przyznam, że obejrzałem ten film niedawno, a właściwie usiłowałem
> obejrzeć. Rzadko zdarza mi się nie dotrwać do końca filmu, ale tym razem
uczuci
> e
> zażenowania przemogło. Jestem porażony prymitywizmem tego wytworu.


momenty były?

[dobiasz]

> W filmie Kena Russella kontekst
> historyczny nie ma większego znaczenia w przeciwieństwie do wagi metafor, emocj
> i
> i interpretacji.

Te metafory i interpretacje mają wdzięk niemieckich dowcipów o polskich
złodziejach samochodów.

> momenty były?

Momenty zażenowania. Momenty niewiary, że można wymyśleć coś tak kretyńskiego do
muzyki Mahlera. Momenty zwątpienia. I wreszcie moment opamiętania, kiedy padło
pytanie "Marcin, czy naprawdę musimy te debilizmy oglądać?". Nie musimy. Pstryk.

[maro76]

dobiasz napisał:

> > W filmie Kena Russella kontekst
> > historyczny nie ma większego znaczenia w przeciwieństwie do wagi metafor,
> emocj
> > i
> > i interpretacji.
>
> Te metafory i interpretacje mają wdzięk niemieckich dowcipów o polskich
> złodziejach samochodów.
>
> > momenty były?
>
> Momenty zażenowania. Momenty niewiary, że można wymyśleć coś tak kretyńskiego
d
> o
> muzyki Mahlera. Momenty zwątpienia. I wreszcie moment opamiętania, kiedy padło
> pytanie "Marcin, czy naprawdę musimy te debilizmy oglądać?". Nie musimy.
Pstryk
> .


oj
aż tak?
Russell chyba tez o Czajkowskim popełnił jakiś film
i moze jeszcze o Liszcie (ale tu jestem mniej pewien)

[dobiasz]

> oj
> aż tak?

Moje zdanie można streścić krótko: Jeżeli to było na poważnie, to żenująco
głupie i kiczowate - raczej powinno być rzeczą wstydliwą, że ktoś tylko tyle z
muzyki Mahlera pojął albo tylko tyle był w stanie przekazać (a to ptaszki, a to
drzewka, a to ludowa kapela na Morawach i tak wkoło Macieju te same kalki, coś
jakby w filmie o Chopinie wierzby pokazywać), a jeżeli na śmiesznie - to dowcip
żenująco rynsztokowy (dowciapy w stylu: Mahler w kapeluszu i z doklejonymi
pejsami dokonuje konwersji na katolicyzm przeskakując przez płonące koło z
krzyżem, poganiany pejczem przez blond-dominę w gorsecie i hitlerowskim
hełmie... litości).

[jdrk]

dobiasz napisał:
> > 1:10 Mahler, reż. Ken Russell, film fab. Wlk.Bryt. 1974r.
>
> To ja się przyznam, że obejrzałem ten film niedawno, a właściwie usiłowałem
> obejrzeć. Rzadko zdarza mi się nie dotrwać do końca filmu, ale tym razem
> uczucie zażenowania przemogło. Jestem porażony prymitywizmem tego wytworu.

A taki jest komentarz do filmu:

"Akcja filmu została umieszczona podczas podróży pociągiem, w czasie której
stary, schorowany Gustaw Mahler i jego żona, Alma roztrząsają sprawy swego
nieudanego małżeństwa i kończącej się miłości. Każde słowo przywołuje
wspomnienia. Traumatyczne wydarzenia z przeszłości tłumaczą stan ducha
kompozytora: nieszczęśliwe dzieciństwo, samobójstwo brata, przymusowa konwersja
na katolicyzm i śmierć własnych dzieci. W filmie Kena Russella kontekst
historyczny nie ma większego znaczenia w przeciwieństwie do wagi metafor, emocji
i interpretacji. Poetyka "Mahlera" obfituje w nieoczekiwane flashbacki, jest
mieszanką wyobraźni i rzeczywistości, a w końcu portretem człowieka opętanego
muzyką."

P.S. Co to są flashbacki - ma to coś wspólnego z lampą błyskową?

flashbacki

[littlun1]

to sie nazywa puryzm jezykowy polskich krytykow ,tak trudno uzyc slowa retrospekcja?? czy moze brzmi to zbyt malo dystyngowanie

[dobiasz]

littlun1 napisał:

> to sie nazywa puryzm jezykowy polskich krytykow ,tak trudno uzyc slowa retrospe
> kcja??

Retrospekcja to trochę szersze pojęcie niż flashback. Retrospekcja może mieć
miejsce w dowolnej fabule, np. w akcji powieści, a słowo "flashback" występuje
raczej tylko w odniesieniu do filmu i oznacza nawet nie tyle samą retrospekcję
co konkretną konwencję pokazywania retrospekcji w kinie. Fajnie to wyśmiali w
jednym z odcinków South Parku, w którym Cartman próbował sobie sztucznie wywołać
flashback za pomocą właśnie takich typowych kinowych chwytów (obraz się rozmywa,
dźwięk dobiega jak z tunelu itp.

[apfelbaum]

Podobno flashback to jest reminiscencja stanu narkotycznego.
Czy o to chodziło?

[apfelbaum]

Ale do rzeczy - widziałem ten film, jest marny, zgadzam się z Dobiaszem, że to
żenua, już sam początek - skojarzenie kulminacji Adagia z X Symfonii z
wybuchającym domkiem nad jeziorem, o (...) ohyda, ujęcia wibuchuf a la Czak
Noris.
)
A potem drugie żenua to były zebrowate (w sensie oprawy kolorystycznej)
dziewice z gołymi (...) na tle scherza z VII, myślałem że się zapadnę. Dość,
apage, genug )
żal mi było Roberta Powella, bo to sensowny aktor - ale w takiej szmirze, ojj

[hrabia_ory]

Dzisiaj w nocy nieopatrznie natknąłem się na ten... khem "film". Jestem w
szoku, to trzeba przyznać. Nawet nie udało mi się dotrwać do końca. Widok
kompozytora zatapiającego swe lico w świńskim ryju włączył mi czerwoną lampkę z
napisem "dość". Co się działo dalej nie wiem i nawet nie chce żeby ktoś mnie w
tym uświadamiał. Brak słów powoduje, że nie stać mnie w tym momencie na
bardziej konstruktywną krytykę. Tak pretensjonalnych wypocin dawno nie
widziałem ;-/

[apfelbaum]

Hrabia z wrodzonej kurtuazji posłużył się eufemizmem, pisząc "wypocin" w
miejsce "wymiocin".
A jednak obejrzałem to dziełko do samiutkiego końca. I jednak nie jestem w
stanie skontsruować krytyki, bo to dla mnie żenua.

[hrabia_ory]

apfelbaum napisał:

> Hrabia z wrodzonej kurtuazji posłużył się eufemizmem, pisząc "wypocin" w
> miejsce "wymiocin".

O pardon. Nie chciałem być zbyt dosłowny. W końcu to nadawała kulturalna
telewizja

> A jednak obejrzałem to dziełko do samiutkiego końca. I jednak nie jestem w
> stanie skontsruować krytyki, bo to dla mnie żenua.

Do końca? Aż do planszy "The end"? Podziwiam

[jdrk]

Ja sobie nagrałem. Myślę jakby się tu przygotować i jednak wytrwać do końca

[dobiasz]

> Ja sobie nagrałem. Myślę jakby się tu przygotować i jednak wytrwać do końca

Ja tego dokonałem za pomocą przycisku "fast forward".

[zamek]

dobiasz napisał:

> Ja tego dokonałem za pomocą przycisku "fast forward".
Z podglądem czy bez?

[dobiasz]

Z podglądem.

[apfelbaum]

Ale w morzu szmiry scena onirycznego tańca do Scherza z VII Symfonii (jakieś
dziewice topless, armaty, tak? oglądałem to 8 lat temu, nie mam dostępu do TVP
Kult.) wydawała mi się nawet niezła.
Dobrze, że Russell, człowiek o ewidentnych zaburzeniach psychoseksualnych nie
zrobił z Mahlera wariata lub zboczeńca.
Ciekaw jestem, jakby on zrobił film o Ludwigu van czy Chopinie. A może zrobił?
A tak na marginesie - wyobraźcie sobie film o Prokofiewie, Szostakowiczu, a
potem o Lutosie czy Pendereckim. O ile wcześniej kompozytorzy miewali raczej
ciekawe życie (Strawiński to też kawał historii, prawda?), o tyle teraz to
raczej jest banał i nuda. No, może poza Schnittkem )
Ale film biograficzny, fabularyzowany o Pendereckim... Jakoś sobie tego nie
wyobrażam.

[dobiasz]

> A tak na marginesie - wyobraźcie sobie film o Prokofiewie, Szostakowiczu, a
> potem o Lutosie czy Pendereckim. O ile wcześniej kompozytorzy miewali raczej
> ciekawe życie (Strawiński to też kawał historii, prawda?), o tyle teraz to
> raczej jest banał i nuda. No, może poza Schnittkem )
> Ale film biograficzny, fabularyzowany o Pendereckim... Jakoś sobie tego nie
> wyobrażam.

No bo jakoś tak etatystycznie się zrobiło w branży. Kończysz studia, zaczepiasz
się na uczelni, wykładasz, piszesz, działasz w związku kompozytorów
takich-a-owakich, nuuuda, stabilizacja, nic nikomu ani sobie nie musisz
udowadniać, pensja wpływa na konto... O ile ciekawsze (bynajmniej nie
łatwiejsze) było życie jeszcze takiego Schoenberga...

[apfelbaum]

O właśnie - zapomniałem o wiedeńczykach, cała trójka miałaby niezłe
scenariusze.
Ja bym dodał jeszcze Lannggaarda, ale raczej sztukę teatralną niż film.
I Scielsi.