Ornette Coleman

libl Re: Ornette Coleman 28.07.07, 00:15

Ukazał się niedawno na płycie ("Complete Live at the Hillcrest Club") koncert z
1958. To chyba pierwsza rejestracja koncertu Colemana. Kiedyś część tego
materiału była wydana pod nazwiskiem pianisty Paula Bleya, a część na "Coleman
Classics, Vol. 1". Teraz cały koncert (a właściwie chyba były to dwa koncerty,
stąd chyba wydane były kiedyś na dwu albumach; niestety nie ma dokładnych dat -
może ktoś wie?) na jednym CD.
I dwie moje refleksje po przesłuchaniu tej płyty:
Pierwsza: ogromne znaczenie Charliego Parkera. Nie wiem, czy zasugerowałem się
tym, że pierwszy utwór na płycie to kompozycja Birda ("Klactoveesedstene"), ale
w tej muzyce słychać Parkera. To absolutnie nie jest zarzut; nie chodzi mi o
kopiowanie, tylko o inspirację, twórczy dialog z Birdem. Mam wrażenie, jakby
Coleman swoją muzyką mówił: "Słuchajcie mnie uważnie, nie jestem błaznem ze
swoją inną muzyką, znam i szanuję tradycję". Nawet jeśli ta tradycja była tak
bliska (od śmierci Birda minęło niewiele ponad trzy lata).
Druga refleksja: Coleman jawi się jako artysta już ukształtowany i świadomy. To
dopiero drugi materiał muzyczny po płycie debiutanckiej, ale muzyka Colemana tak
naprawdę nie zmieni się już przez pół stulecia. To co grał na początku swej
drogi, jest równie piękne jak to, co gra teraz. Bardzo trafnie opisał to Joachim
Ernst Berendt w książce "Wszystko o jazzie. Od Nowego Orleanu do jazz-rocka",
kiedy porównywał muzykę i drogę Coltrane'a do muzyki i drogi Colemana:
"Jeśli Ornette Coleman jest Feniksem, którego muzykę - jeśli nie w dojrzałej
postaci, to przynajmniej w jej koncepcji mieliśmy przed sobą, <<jakby wyskoczyła
z głowy Zeusa>>, to Coltrane był Syzyfem (...). I można by powiedzieć ze
szczyptą ironii, że ilekroć Coltrane dochodził do szczytu, Coleman stał tam już
w jaskrawym cyrkowym stroju, grając swe piękne melodie."
Tak sobie właśnie myślałem, kiedy słuchałem tej muzyki smile

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

dahomey Re: Ornette Coleman 19.06.07, 08:33

Życzymy muzykowi powrotu do zdrowia. Odwiedzi w tej sytuacji Warsaw Summer Jazz
Days?
- pharoah Re: Ornette Coleman 19.06.07, 18:30
  
  Faraon życzy szybkiego powrotu do zdrowia...Ornette ,przyjezdzaj i badz w
  takiej formie:www.youtube.com/watch?v=x5axWM3Gb2o...Ciekaw jestem jak
  zaprezentuje sie Denardo ColemanWidzialem kiedys taki film,nazywal sie bodajze
  "Caravan of Freedom",malego Denardo ledwie bylo widac zza perkusji...nie wiem
  ile mial wtedy lat...byl z niego maly smyk...ale jak on "sadzil" na tych
  "garach"!!!!...Masakra
  - libl Re: Ornette Coleman 28.07.07, 00:15
    
    Ukazał się niedawno na płycie ("Complete Live at the Hillcrest Club") koncert z
    1958. To chyba pierwsza rejestracja koncertu Colemana. Kiedyś część tego
    materiału była wydana pod nazwiskiem pianisty Paula Bleya, a część na "Coleman
    Classics, Vol. 1". Teraz cały koncert (a właściwie chyba były to dwa koncerty,
    stąd chyba wydane były kiedyś na dwu albumach; niestety nie ma dokładnych dat -
    może ktoś wie?) na jednym CD.
    I dwie moje refleksje po przesłuchaniu tej płyty:
    Pierwsza: ogromne znaczenie Charliego Parkera. Nie wiem, czy zasugerowałem się
    tym, że pierwszy utwór na płycie to kompozycja Birda ("Klactoveesedstene"), ale
    w tej muzyce słychać Parkera. To absolutnie nie jest zarzut; nie chodzi mi o
    kopiowanie, tylko o inspirację, twórczy dialog z Birdem. Mam wrażenie, jakby
    Coleman swoją muzyką mówił: "Słuchajcie mnie uważnie, nie jestem błaznem ze
    swoją inną muzyką, znam i szanuję tradycję". Nawet jeśli ta tradycja była tak
    bliska (od śmierci Birda minęło niewiele ponad trzy lata).
    Druga refleksja: Coleman jawi się jako artysta już ukształtowany i świadomy. To
    dopiero drugi materiał muzyczny po płycie debiutanckiej, ale muzyka Colemana tak
    naprawdę nie zmieni się już przez pół stulecia. To co grał na początku swej
    drogi, jest równie piękne jak to, co gra teraz. Bardzo trafnie opisał to Joachim
    Ernst Berendt w książce "Wszystko o jazzie. Od Nowego Orleanu do jazz-rocka",
    kiedy porównywał muzykę i drogę Coltrane'a do muzyki i drogi Colemana:
    "Jeśli Ornette Coleman jest Feniksem, którego muzykę - jeśli nie w dojrzałej
    postaci, to przynajmniej w jej koncepcji mieliśmy przed sobą, <<jakby wyskoczyła
    z głowy Zeusa>>, to Coltrane był Syzyfem (...). I można by powiedzieć ze
    szczyptą ironii, że ilekroć Coltrane dochodził do szczytu, Coleman stał tam już
    w jaskrawym cyrkowym stroju, grając swe piękne melodie."
    Tak sobie właśnie myślałem, kiedy słuchałem tej muzyki
    - double_please w 1971 mial nawet sluchaczy rocka na kolanach 28.07.07, 06:50
      
      jego plyta "Science Fiction" powalalia mnie, a bylem wtedy sluchaczem rocka..
      kazdy kawalek na na tamtej plycie byl odlotowy... a pozniej ornette mial juz
      tylko po jednym takim kawalku na kazdej swojej nastepnej plycie

Najnowsze z forum Muzyka

Zaloguj się