Bob Dylan "Desolation row" (Part two)

[Gość: Jajacek]

Szannownny Pannie Mannie,

W tym tekscie nie ma zadnych ukrytych zanczen czy tez aluzji (w
przeciwienstwie do "American Pie" Dona McLean'a). Znalazlem na
internecie kilka artykulow i nawet rozpraw naukowych profesorow
z powaznych uniwersytetow na ten temat, i wiekszosc jest zgodna
ze ten utwor jest wierszem surrealistycznym lub dadaistycznym.
Tak jak jakis obraz Salwadora Dali. Nie ma glebokich znaczen,
tylko lancuch wolnych skojarzen.

A nawiasem termin "loser" mozna przetlumaczyc jako "frajer"

3m sie,

Jajacek

[ahena]

[ahena]

[Gość: Petrus]

Pierwsze słyszę, by ktoś miał patent na interpretację poezji.
Jednym z jej uroków powinna być przecież wieloznaczność. Zaś
ustosunkowując się do uwagi na temat tłumaczenia wyrazu "loser":
w przeciwieństwie do "frajera", "loser" nie musi mieć
pejoratywnego zabarwienia. Czasem tłumaczy się jako
"nieudacznik", w tym przypadku występuje jednak identyczny problem.

[Gość: Przemek]

Gość portalu: Petrus napisał(a):

> Pierwsze słyszę, by ktoś miał patent na interpretację poezji.
> Jednym z jej uroków powinna być przecież wieloznaczność.
(...)
Zgoda na wieloznaczność. Z drugiej strony - jesli nawet autor
odmawia wyjaśnień, skąd wiadomo, że to nie bełkot?

[Gość: Petrus]

> Z drugiej strony - jesli nawet autor
> odmawia wyjaśnień, skąd wiadomo, że to nie bełkot?

Nigdy nie wiadomo, to zależy od interpretacji słuchacza, jego
wyobraźni i pomysłowości. Osób uznających np. "Stairway to
Heaven" LZ za najwyższych lotów poezję jest pewnie tyle samo co
uznających to za bełkot Planta pod wpływem haszyszu. Nie mnie ich
rozsądzać.
PS. Mimo wszystko nie chciałbym, aby autor za wiele wyjaśniał i
narzucał w ten sposób jakąś interpretację - przyjęło się (i chyba
dobrze), że poeci nie powinni wyjaśniać swoich wierszy...

Desolation Raw part 1 & 2 ultimate version:)

[Gość: baldrick]

Tutaj kupisz pocztówki z wisielcem
I świeży paszport na nazwisko Brown
W salonie piękności marynarskie gęby
Cyrk znów zaprasza was
Oto więc niewidomy urzędnik,
Wprowadzono go w trans
Jedną ręką, z linoskoczkiem związany
A drugą, w spodniach ma
Oddział specjalny się niecierpliwi
Chce swą obecność zaznaczyć
Jak Lady i ja, i wieczór nasz
Przy Ulicy Rozpaczy

Kopciuszek, jakby się pozbył trosk
”Dwojga trzeba, by się spotkać”, śpiewa
I wsuwa ręce do tylnych kieszeni
Betty Davies jedna!
Przechodzi Romeo i zawodzi
"Chcę wierzyć, że należysz do mnie”
Ktoś mówi,"Chyba żeś się bracie zgubił
Lepiej stąd odejdź".
I gdy ucichł dźwięk karetek
Słychać tylko pośród nocy
Jak Kopciuszek zamiata
Ulicę Rozpaczy.

Księżyc już się schował prawie
Gwiazdy zaczynają znikać
Nawet stara wróżka
Wszystko ma do ukrycia.
Oprócz Kaina oraz Abla
I dzwonnika z Notre Dame
Wszyscy miłość uprawiają
Lub liczą na deszcz
Dobry Samarytanin szykuje
Na wieczorny show swe szaty,
Bo karnawał się zaczyna
Na Ulicy Rozpaczy.

A, Ofelia, tam pod oknem
Ona mój niepokój budzi.
Wciąż jest starą panną
Choć na torcie już dwie dwójki
Śmierć dla niej ma dziwny urok
Ubrana w żelazne wdzianko
Jej zawodem jest jej religia
Jej grzechem, życie w letargu
I choć oczy ma utkwione
W tęczę, w którą Noe patrzył
Przecież ciągle tu przychodzi
Na Ulicę Rozpaczy.

Einstein w przebraniu Robin Hooda
Ze wspomnieniami w kołczanie
Szedł tędy przed godziną
Z mnichem, zawistnym kompanem
Doprawdy, wygląd miał żałosny
Gdy żebrał o papierosa,
Po czym poszedł, w pół zgarbiony
Mrucząc A do Z pod nosem
Chwili byś mu nie poświęcił
Chociaż niegdyś wiele znaczył
Grał na elektrycznych skrzypcach
Na Ulicy Rozpaczy.

Doktor Paskud swój świat cały
Nosi w suspensorium
Wszystkie brzydkie pacjentki
Próbują go wykończyć
Siostra Nikt, pomoc doktora
Pilnuje schowka na cyjanek
I kart pacjentów z napisem
"Zmiłuj się nad nim, Panie”
I wszyscy grają na gwizdkach,
By to usłyszeć, wystarczy
Wychylić się odpowiednio
Z Ulicy Rozpaczy.

Ulice strojne w transparenty
Ludzie szykują się na święto
A Upiór z Opery
Całkiem podobny do księdza
Łyżką karmią Casanovę
By wstał z nowymi siłami
Potem zabiją go pewnością siebie
Wcześniej otrują słowami.
A Upiór krzyczy do podlotków
"Spadać stąd, niech wam to starczy
Że kara spotyka Casanovę, bo szedł
Na Ulicę Rozpaczy .

W środku nocy, z agentów
I nadludzi szwadrony
Zgarniają wszystkich, którzy
Wiedzą więcej niż oni
Prowadzą ich do fabryki
Gdzie sprzęt do zawałów serca
Zakładają im na ramiona
A trzymany w twierdzach
Łatwopalny olej, zwożą
Naganiacze od polis
I pilnują, aby nikt się nie schronił
Na Ulicy Rozpaczy.

Chwała Neptunowi Nerona
Titanic o świcie wypłynie
A wszyscy krzyczą do siebie
"Po której jesteś stronie?".
Ezra Pound i T.S. Eliot
Walczą na mostku kapitańskim.
Drwią z nich śpiewacy calypso
A rybacy trzymają kwiaty
Pomiędzy oknami morza
W którym syreny tańczą
I nikt się nie przejmuje
Ulicą Rozpaczy.

Tak, dostałem twój list wczoraj
(wtedy się klamka zepsuła)
Kiedy pytasz jak mi idzie
To, rozumiem, że żartujesz
Wszystkich tych, o których piszesz
Znam, w szarości giną
Twarze im musiałem zmienić
I poszukać nowych imion.
Teraz ciężko mi się czyta
Więc już do mnie nie pisz raczej
Chyba, że mi listy wyślesz
Z Ulicy Rozpaczy


Próba pogodzenia treści z formą Udana?

[Gość: martha]

myśle, ze wyjatkową dzieciniadą jest próba podrobienia P. Manna. Zgadzam się z
opinią Yen- brakuje Ci tej nutki poezji. dodam też własną: generalizujesz. masz
przekład wybitnie nieponadczasowy.

[Gość: baldrick]

Po tak miażdżącej krytyce, przy życiu trzyma mnie jedynie pocieszająca myśl,
że - pomijając inne drobiazgi - w przeciwieństwie do niedoścignionego Pana
Manna (w tym miejscu: należny respekt) wiem o jaką "czapeczkę" chodzi w
wyrażeniu "leather cup"i dlaczego w związku z tym nazwisko doktora na pewno
nie tłumaczy się jako 'Śmieć" I choćby dlatego, martho, może warto mieć dla
mnie jakieś dobro słowo?

[soso_soso]

Tlumaczenie Baldricka podoba mi sie bardziej niz pana Manna bo jest dla mnie
zwyczajnie bardziej zrozumiale. Podobno jak ktos wie o co chodzi to potrafi to
przekazac slowami - dotyczy wszelakiego nauczania.
Wciaz jednak intryguje mnie, czy paint brown dotyczy faktycznie nazwiska.
Jezeli tak to dlaczego nie z duzej litery w oryginale - Brown.

pzdrw

soso






^~^~~^^¨¨

[Gość: baldrick]

soso pewności nie ma żadnej, i zgoda, że ten fragment jest bardziej
interpretacją niż dosłownym tłumaczeniem, ale czy można pominąć, że "Brązowy",
to jednocześnie polski "Kowalski", czyli najpowszechniejsze
i "najbezpieczniejsze" nazwisko i wydaje się że w kontekscie "malowanych"
paszportów trzeba to jakoś połączyć. A nie odda sie tego w tłumaczeniu wprost,
bo to jest nieprzetłumaczalna gra słów i dlatego też w oryginale "brown" jest
małą literą zgodnie z logiką zastosowanej metafory.
PZDR

[Gość: Monika]

Nie ma co porownywac tlumaczen Wojciecha Manna z przekladami Boldricka.
Wojciech Mann robi "rybki", a Boldrick cos, co brzmi tak, jakby autor napisal
to oryginalnie po polsku. Boldrick nie konkuruje z Wojciechem Mannem. Umowmy
sie raz na zawsze, Wojciech Mann jest poza konkurencja.

Baldrick, oczywiscie, nie Boldrick.

[Gość: Sprostowanie od Mo]

Przekrecilo mi sie, bo myslalam jaki "bold" jest ten "baldrick", ze rzuca sie
na te trudna robote.

[soso_soso]

Monika, czy mam przez to rozumiec, ze tlumaczenia panna Manna to takie sobie
jaja? Jezeli tak to naprawe wole Baldricka. Serio. Przynajmniej w przypadku
Dylana.

pzdrw

soso

[Gość: Monika]

Nie, po prostu Wojciech Mann tlumaczy doslownie, a baldrick robi przeklad
poetycki, innymi slowy, dba o rytm i zeby dobrze brzmialo po polsku.

[Gość: baldrick]

Zośtańmy, w moim przypadku, przy słowie "przekład". Nie ośmieliłbym się
zamieszczonych tu tekstów podciągać pod kategorie "poetyckie", bo rymy i rytm
jeszcze o tym nie przesądzają. Są pewne fragmenty, w tym czy innym tłumaczeniu
z których sam jestem bardzo zadowolony, ale po czasie widzę też szereg
niezgrabności. Mniejsza z tym, chcę powiedzieć, że jeśli już, to zależy mi
własnie na d o s ł o w n o ś c i, ale nie w tłumaczeniu słów, tylko w
przekazie, co oznacza, że słownikowa wiernośc musi ustąpić czasami pola wymogom
języka, na który się tłumaczy, ale nigdy nie wprowadzam żadnych elementów,
których nie ma w tekście oryginalnym, co najwyżej staram się rozgryźć ich
kontekst. Dopiero potem staram się zbliżyć do oryginału także formą, aby tekst
choć przypominał piosenkę. To oczywiście tylko zabawa z mojej strony i własna
ciekawość "jakby to mogło brzmieć po polsku", a z drugiej strony pewien upór( i
ćwiczenie), by pokazać, może i nieudolnie, że każdy przekładany tekst da się
sprowadzić do mniej więcej takiej samej postaci jak oryginał, i że tłumaczenie
nie musi sie odbywać kosztem tak znaczących dla odbioru piosenki elementów jak
właśnie pewna fraza, obrazowość czy rytm. Inna rzecz, że okazuje się czasami
(gdy wstawi się proste rymy, tak jak w oryginale),że nie wszystkie tak fajnie
brzmiące po angielsku teksty to wyżyny literatury i to nie wina tłumaczacego,
że wtedy łatwiej to wychodzi na na wierzch, niż gdy tłumaczy się zwykłym
tekstem, słownikowo i dosłownie czyli czasami dość "tajemniczo". To tak na
marginesie. Pozdrawiam.

[Gość: Monika]

Poza imionami Kubus Puchatek i Pietaszek, wszystko zawsze lepiej brzmi w
oryginale, chocby nie wiem jak dobry byl przeklad.

sporna teza :-)

[Gość: soso]

Sa bardzo fajne przeklady, ktore wciagaja nieprawdopodobnie. Wiekszosc powiesci
Conrada czy Proust (WPSC) sa przelozona tak,ze czytanie to uczta. Nie wiem, jak
to sie ma do oryginalow ale nie wyciaglabym kategorycznych wnioskow. Kubus
Puchatek czy Pietaszek to takie sobie argumenty, szczegoly wyjete z kontekstu.
Mysle, ze wole dobry przeklad od tlumaczenia slowo w slowo jezeli mamy do
czynienia ze sztuka a nie z pismem do gminy.

pzdrw

soso

[Gość: Monika]

soso, nawet najlepszy przeklad jest tylko przekladem, jakas tam kopia. Z tym
sie zgodzisz, prawda? Kto tlumaczyl Conrada, a kto Prousta? Widac, bardzo
dobrzy tlumacze, skoro miales takie odczucia.
Pozdr

[soso_soso]

Moniko,

Nie chce sie dalej spierac bo chyba jestesmy zapatrzeni we wlasne teorie i
dobieramy do nich odpowiednie przyklady a wtedy nie ma dyskusji. A wlasciwie to
dyskusja jest ale do niczego nie doprowadzi. No moze tylko do tego, ze Ciebie
polubie

pzdrw

soso