Przewodnicy Sudeccy

[thory]

Widzi się ich często: ludziki ubrane na czerwono, z odznaką PS na piersi,
prowadzających „stonkę” po Karkonoszach (i nie tylko), tłumaczących turystom,
że... "koń jaki jest – każdy widzi".
Ciekawy jestem, co sądzicie o Przewodnikach Sudeckich, o ich robocie. A może
są na forum przedstawiciele tej pieknej profescji, datujacej się od czasów RGV

[Gość: ober]

ja ich kenne jede menge sudettendeutschen die sich in seiner heimat gut
auskennen, nun leider man hat die da rausgeschmiessen. weisst du was davon?

[Gość: thory]

Logo, die Geschichte dieses Erdflecks kenn ich ziemlich gut. Wobei zu deinem
Kommentar drei Antworten:
1. Przewodnik Sudecki ist der Bergführer und nicht Sudetendeutscher
2. Die Polen, die hierher kamen wurden genauso rausgeschmissen aus ihrer Heimat
(dank den Deutschen und Russen)
3. Den 2. Weltkrieg haben die Deutschen angezettelt und ihn verloren... Selber
Schuld? Auf jeden Fall werden die Verlierer nicht um die Meinung gefragt.
Ansonsten herzliche Grüße
Tomek

[cashalot]

Gość portalu: thory napisał(a):

> Logo, die Geschichte dieses Erdflecks kenn ich ziemlich gut. Wobei zu deinem
> Kommentar drei Antworten:
> 1. Przewodnik Sudecki ist der Bergführer und nicht Sudetendeutscher
> 2. Die Polen, die hierher kamen wurden genauso rausgeschmissen aus ihrer
Heimat
>
> (dank den Deutschen und Russen)
> 3. Den 2. Weltkrieg haben die Deutschen angezettelt und ihn verloren...
Selber
> Schuld? Auf jeden Fall werden die Verlierer nicht um die Meinung gefragt.
> Ansonsten herzliche Grüße
> Tomek

Czes'c' Tomek!
Ja sie nigdy niemieckiego nie uczylem ale sie zorientowalem ze ta mala,
prowokacje, grzecznie i rzeczowo "naprostowales'"
Musze, Tobie pogratulowac' bo to zrobiles' z klasa, nie cze,sto spotykana,...
Serdeczne pozdrowienia z Australii

Jurek

[thory]

Jureczku! Poniewaz jestem Przewodnikiem, to tego rodzaju "prowokacje" miewam
czesto, musze tez sobie z nimi radzic.... otwarcie, szczerze, ale w miare
kulturalnie. Pozdrawiam wiosenna Australie! Tomek

[Gość: [e-mail]]

Pozdrawiam wszystkich przewodnikow sudeckich......i dziekuje za ich ofiarna
prace......
Zdzislaw F. Glinski z Myslakowic
obecnie nad Hudsonem w USA
(z kola przew.- uczniow Tadeusza Stecia)

[Gość: [e-mail]]

Tworca RGV pochodzil z Myslakowic i jest tam pochowany.
Viele Grusse aus der USA.......przewodnik sudecki Z.F.Glinski

[Gość: Lech]

Gość portalu: [e-mail] napisał(a):

> Tworca RGV pochodzil z Myslakowic i jest tam pochowany.
> Viele Grusse aus der USA.......przewodnik sudecki Z.F.Glinski

Natomiast w Poznaniu i w Lesznie znajdowały się oddziały RGV. Związki
wielkopolan z Sudetami sięgają bardzo odległych czasów, o czym świadczy m.in.
fakt, że pierwszy w języku polskim przewodnik po Karkonoszach,
zatytułowany "Olbrzymie góry..." powstał z inicjatywy księcia Antoniego Henryka
Radziwiłła i był drukowany w Poznaniu ok. 1835 r. O tym przewodniku można
przeczytać tu: www.kspttk.prv.pl/przew.htm

Również pamiątką historyczną są fundacje kasztelana poznańskiego Rafała
Gurowaskiego w położonych u podnóża Karkonoszy Cieplicach. Jeden z tych
bezcennych zabytków, który przetrwał nawet czasy Hitlera, kiedy to niszczono
wszystkie polskie pamiątki, choć doczekał się Polski, niestety zaginął pod
koniec lat 70-tych... O tym tu:
www.kspttk.prv.pl/gurowski.htm
O wielu innych ciekawostkach można przeczytać również na stronie Klubu
Sudeckiego z Poznania:
www.kspttk.prv.pl

Pozdrawiam

Lech
[e-mail]

[Gość: [e-mail]]

Ich weiss davon..........
prosze popatrzyc na wydarzenia przez historyczne okolary......

[Gość: Lech]

thory napisał:

> Widzi się ich często: ludziki ubrane na czerwono, z odznaką PS na piersi,
> prowadzających „stonkę” po Karkonoszach (i nie tylko), tłumaczących
> turystom,
> że... "koń jaki jest – każdy widzi".
> Ciekawy jestem, co sądzicie o Przewodnikach Sudeckich, o ich robocie. A może
> są na forum przedstawiciele tej pieknej profescji, datujacej się od czasów RGV

Na to pytanie proponuję znaleźć odpowiedź tu:

www.kspttk.prv.pl/gazda.htm
www.kspttk.prv.pl/poczatki.htm
www.kspttk.prv.pl/przew.htm
www.kspttk.prv.pl/nsz_list.htm
www.kspttk.prv.pl/przewodn.htm
www.kspttk.prv.pl/wielkopolanie.htm
i w innych tekstach na podanej stronie...



Pozdrawiam

Lech, [e-mail]

www.kspttk.prv.pl - strona Klubu Sudeckiego z Poznania

[Gość: Majka:-)]

Wszystkie "ludziki" ubrane na czerwono ściskam serdecznie i dziękuję za ich
czujność i cierpliwość :-)

[Gość: emil]

Jeden z owych "czerwonych" sie klania :-) Coz o PS sadzic - to juz sprawa
kazdego "sadzacego".
Natomiast ze swej strony osmielam sie stwierdzic, ze staramy sie szukac rzeczy
o Sudetach znanych i jeszcze nieodkrytych, a potem o nich opowiadac, mowic,
pisac... Krotko - przekazywac dalej. Takze - jak to gustownie ujal Thory -
"stonce". Przyznaje, ze wsrod "zorganizowanego odbiorcy" niemalo jest takze
osob z Niemiec (choc liczba dawnych Slazakow z przyczyn naturalnych wsrod nich
z roku na rok spada), ale to takze sluchacz, odbiorca, moze nawet czasami nieco
bardziej chlonny wiedzy (takze o naszym regionie), niz nasi Rodacy. "... swego
nie znacie"? - byc moze ta prastara madrosc i tutaj sie okazuje prawdziwa.
Nade wszystko zas cieszy, ze Przewodnikow sporo nie tylko pod Karkonoszami, ale
i w Poznaniu, w Australii i za Atlantykiem :-) Pozdrowienia od Ducha Gor!

[Gość: Lech]

Gość portalu: emil napisał(a):

> Nade wszystko zas cieszy, ze Przewodnikow sporo nie tylko pod Karkonoszami,
ale i w Poznaniu,

Niestety, z tymi z Poznania to trochę inna historia. W 1986 roku, wraz z kolegą
Przemysławem Danielewskim, wówczas przewodnikiem sudeckim i przodownikiem
turystyki górskiej doszliśmy do wniosku, że byłoby rzeczą pożyteczną utworzyć w
Poznaniu Sekcję Przewodników Sudeckich. Nasz zamiar od razu zyskał przychylność
prezesa Oddziału PTTK. Do zebrania założycielskiego ostatecznie doszło w dniu
28 stycznia 1989 r.

Pomysł ten nie był oderwany odrzeczywistości. Planowaliśmy m.in. zorganizowanie
kursu na przewodników sudeckich. Mieliśmy wtedy w Poznaniu również jedną
koleżankę i kilku kolegów - byłych mieszkańców Dolnego Śląska, którzy mieli
aktualne wówczas uprawnienia przewodnika sudeckiego i byli zdecydowani
przyłączyć się do Sekcji. Część z nich została przewodnikami po
Poznaniu i Wielkopolsce. Nikt z nich nie był wyśmiewany na wycieczkach
szkoleniowych, ani też podczas egzaminów. Nie szydzono z ich wiadomości ani też
miejsca pochodzenia.

Osoby z grupy inicjatywnej starały się już wcześniej uzyskać uprawnienia
przewodnika sudeckiego w ośrodkach przewodnictwa znajdujących się na terenie
Dolnego Śląska. Niestety, tam od samego początku rzucano im
przysłowiowe "kłody" pod nogi. Wielu z nich zniechęconych zrezygnowało. Sztuką
samą w sobie było dowiedzieć się cokolwiek o terminie rozpoczęcia kursu
przewodnickiego... Tylko nielicznym udało się załapać na kurs i dotrwać do
egzaminów. Na egzaminie, który dobrze zapamiętałem, panowała atmosfera
zastraszenia, wożono kursantów autokarem z dala od gór, niedopuszczano do
wypowiedzi na temat gór po trasie, a później "gnąco - łamiące" pytania w Lwówku
Śląskim - miasteczku położonym na wysokości niewiele ponad 200 m. n.p.m. i mało
atrakcyjnym dla przeciętnej wycieczki. Kuriozalne było podsumowanie egzaminu
przez przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej, który na tej podstawie
stwierdził, że takie a takie osoby (z Poznania, co wyraźnie podkreślił) nie
znają gór i nie mogą zostać przewodnikami sudeckimi...

Wspomnianą Sekcję działacze z dolnośląskiej Komisji Przewodnickiej
określili "samozwańczą". Jako Wielkopolanie mieliśmy wtedy i mamy nadal moralne
prawo do posiadania takiej sekcji, gdyż od przynajmniej 200 lat Sudety są
naturalnym kierunkiem podróży Wielkopolan, czy to w celu wypoczynkowym, czy
leczenia w uzdrowiskach. Odsyłam w tym miejscu do książki Ryszarda
Kincla "Sarmaci na Śnieżce". To u nas drukowano pierwsze polskie przewodniki
po Sudetach, a gazety codzienne opisywały sudeckie kurorty i ich okolice. O tym
tu: www.kspttk.prv.pl/wielkopolanie.htm

Niestety ta inicjatywa spotkała się z zupełnym brakiem zrozumienia lokalnych
ośrodków przewodnictwa sudeckiego i bardzo ostrym protestem Dolnośląskiej
Komisji Przewodnickiej PTTK. Sekcja Przewodników Sudeckich została
przemianowana na Klub Sudecki PTTK w Poznaniu. I tak jest do dziś. Studenckie
koła przewodników beskidzkich istnieją w Warszawie, Lublinie, Łodzi i nikomu to
nie przeszkadza. Kół przewodników sudeckich poza Dolnym Śląskiem nie ma
nigdzie. Nawet studenckich, w tak bliskim Sudetom ośrodkach akademickich jak
Zielona Góra, Poznań czy Gorzów Wielkopolski...

Szczegóły tu: www.kspttk.prv.pl/poczatki.htm

www.kspttk.prv.pl/glos.htm
www.kspttk.prv.pl/zlot_sptg.htm
Pozdrawiam

Lech
[e-mail]
www.kspttk.prv.pl/ - strona Klubu Sudeckiego

[Gość: emil]

Jesli rzeczywiscie takie zdarzenia, o ktorych piszesz mialy miejsce,
przepraszam w imieniu Sudecjan! Natomiast powiem Ci, ze teraz chyba sytuacja
wyglada znacznie inaczej - na kursie organizowanym przez jeleniogorski oddzial
PTTK w latach 97-99 bylo tez dwoch chlopakow z Poznania, ktorym nie dosc, ze
nie rzucano klod pod nogi, to jeszcze mieli znacznie ulatwienia (nie musieli
bywac na wszystkich zajeciach i wycieczkach szkoleniowych itd.) i ostatecznie
zdali egzaminy i uzyskali uprawnienia. Inna sprawa, ze od chwili, gdy
uprawnienia przeszly w gestie wojewody, ludzie spoza Dolnego Slaska moga miec
klopoty natury formalnej...
Z opisywanym przez Ciebie "miasteczkiem Lwowek" sprawa wyglada nieco inaczej:
Lwowek Slaski ma jednak ogromne znaczenie dla Sudetow. Na pewno wieksze, niz
Lwowek Wielkopolski dla Wielkopolski :-) I chociazby przez swoje polozenie na
Pogorzu blizej mu do Sudetow, niz do Niziny Slaskiej.
Pozdrawiam!

[Gość: Lech]

Gość portalu: emil napisał(a):

> Z opisywanym przez Ciebie "miasteczkiem Lwowek" sprawa wyglada nieco inaczej:
> Lwowek Slaski ma jednak ogromne znaczenie dla Sudetow. Na pewno wieksze, niz
> Lwowek Wielkopolski dla Wielkopolski :-) I chociazby przez swoje polozenie na
> Pogorzu blizej mu do Sudetow, niz do Niziny Slaskiej.

Dla przewodników sudeckich z Kłodzka czy Lądka Zdroju Lwówek Śląski nie ma
żadnego znaczenia. Zresztą rozmawiałem z takimi przewodnikami, którzy mi w
zaufaniu przyznali, że w Lwówku Śląskim nawet nie byli. Lwówek i inne pomijane
przez typowe wycieczki miejscowości zostały celowo wybrane, aby maksymalnie
utrudnić i nas ulać na egzaminie. Członkowie komisji wymagali drobiazgowej
znajomości miejskich detali architektonicznych, co z przewodnictwem górskim nie
ma prawie nic wspólnego...

Ciekawe, że wymagali szczegółowej znajomości nazwiska i imienia rzeżbiarzy,
którzy wykonali tam jakąś kamieniarkę, znajomości pochodzenia warsztatu
kamieniarskiego - jednocześnie nie mając pojęcia o tym, kim był fundator dwóch
poloników w Cieplicach pod Karkonoszami. Mogli się tego od nas dowiedzie, ale
nie chcieli... A tym fundatorem był Rafał Gurowski, kasztelan poznański i
satrosta Wschowy (szczegóły tu: www.kspttk.prv.pl/gurowski.htm ). Do
dziś więc autorzy przewodników powtarzają za Steciem: Niejaki Gurowski, rodem
Polak... i nic więcej.

Egzamin zaczął się w autokarze we Wrocławiu i w autokarze się skończył. Cały
czas komisja trzymała w tajemnicy dokąd pojedziemy. Zrobiono to z rozmysłem...
Wyjścia w góry nie było... O kierunku jazdy dowiadywaliśmy się 100 m przed
skrzyżowaniami, kiedy ktoś z komisji mówił w którą stronę skręcić. Nie było
czasu na zajrzenie do własnych zapisków z kursu i krótkie przypomnienie.
Przewodnik przecież nie ma zupełnie wszystkiego w głowie. Przed wycieczką też
musi sobie to czy tamto przypomnieć... Ale jak chce się kogoś ulać, to sposób
zawsze się znajdzie.

Pozdrawiam z Klubu Sudeckiego PTTK z Poznania

Lech
www.kspttk.prv.pl/

[Gość: emil]

Z calym szacunkiem... Ale kaady praktyczny egzamin przewodnicki tak wlasnie
wyglada: czuwajcie, bo nie wiecie, gdzie autobus za chwile skreci. Ja na
przyklad opowiadalem o wystroju prezbiterium kosciola opackiego w Krzeszowie.
"Wyjscia w gory nie bylo" - cytujac Ciebie. Jesli wiec Twoj egzamin wygladal
tak, jak go opisujesz, to nie ma w tym nic z checi ulania kogokolwiek: tak po
prostu sie robi i kazdy z naszacych blache i czerwony polarek takie cos
przezywal.
Odsun wrecz od siebie precz spiskowa teorie dziejow :-)
Z pozdrowieniami dla Sudecjan z Wielkopolski, zwlaszcza tych zostawiajacych
zostawiajacych coraz wieksze i wazniejsze slady w Sudetach! Tak trzymac!

[Gość: Lech]

Gość portalu: emil napisał(a):

> Z calym szacunkiem... Ale kaady praktyczny egzamin przewodnicki tak wlasnie
> wyglada: czuwajcie, bo nie wiecie, gdzie autobus za chwile skreci. Ja na
> przyklad opowiadalem o wystroju prezbiterium kosciola opackiego w Krzeszowie.

Nic dziwnego, bo Krzeszów leży w "sercu Sudetów", a z Jeleniej Góry to
przysłowiowy "rzut kamieniem". Ale napewno byś nieźle się nagimnastykował,
gdyby Twój egzamin wypadł w Nysie albo w Otmuchowie. I to nie dwa, trzy zdania,
ale szczegółowe oprowadzenie z detalami wycieczki po mieście. Tak jak od nas
wymagano oprowadzenia z detalami po Lwówku Śląskim...

> "Wyjscia w gory nie bylo" - cytujac Ciebie. Jesli wiec Twoj egzamin wygladal
> tak, jak go opisujesz, to nie ma w tym nic z checi ulania kogokolwiek: tak po
> prostu sie robi i kazdy z naszacych blache i czerwony polarek takie cos
> przezywal.
> Odsun wrecz od siebie precz spiskowa teorie dziejow :-)

Nikomu z całej grupy oblanych na tym egzaminie nie przyszła do głowy
żadna "spiskowa teoria dziejów". To nie byli idioci i doskonale wiedzieli, że
zostali ulani celowo, bo ktoś z komisji chciał pokazać, że jak się mieszka
w "tak daleko" jak Poznaniu, to nie można być przewodnikiem sudeckim... A dziś
samochodem z Poznania do Jeleniej Góry jedzie się krócej, niż pociągiem z
Wrocławia...

Egzaminatorzy potraktowali mnie i innych kursantów, poświęcających swój
bezcenny czas i pieniądze - jak smarkaczy. Osoby te na kurs przyjeżdżały
dobrowolnie i z wewnętrznej potrzeby.  Posiadały wytarczający zasób wiedzy
teoretycznej i praktycznej - sprawdziłem to w rozmowie z kursantami. Ludzie ci
nie mieli zamiaru "wyjadać chleba" pełnodyspozycyjnym przewodnikom. Nigdy nie
zamierzali być wybitnymi specjalistami z dziedzin wiedzy związanych z
przewodnictwem górskim (w końcu tylko III klasy - jak na początek), zawsze
pozostaną "encyklopedystami" - to uczestnikom potencjalnych wycieczek w
zupełności wystarcza.

> Z pozdrowieniami dla Sudecjan z Wielkopolski, zwlaszcza tych zostawiajacych
> zostawiajacych coraz wieksze i wazniejsze slady w Sudetach! Tak trzymac!

Niestety, my prowadząc wycieczki od kilku lat omijamy polską stronę gór, a
jeździmy do Czech. W Polsce obowiązują przepisy uniemożliwiające prowadzenie
grup wycieczkowych takim jak my. Organizacja turystyki w latach 40-tych po II
wojnie światowej i 50-tych, także napotykała na mur oporu obowiązujących
przepisów. W całym pasie przygranicznym grupy wycieczkowe mógł prowadzić
wyłącznie upoważniony przewodnik PTT (Polskie Towarzystwo Tatrzańskie) lub PTK
(Polskie Towarzystwo Krajoznawcze) w asyście żołnierza WOP z karabinem.
Wyśmiewała to prasa, np. "Słowo Polskie" z 28 IV 1947 pod tytułem: Nóż w plecy
turystyce dolnośląskiej: "Rygor oczywiście wojskowy. Godz. 10, dwuszereg,
baczność, w lewo zwrot! w góry marsz! Powrót punktualnie przed 16. Ciekawe, co
na takie zarządzenie powiedzą nasi cudzoziemscy goście i czy nie przejdą
gremialnie do Czech, gdzie tysiące turystów spaceruje spokojnie samotnie i w
grupach, jak się komu podoba, fotografując wszystkich i wszystko". Trwało to do
1956. Obecne przepisy stały się bardziej restrykcyjne, bo wprawdzie można
chodzić bez asysty żołnierza WOP, ale obowiązek wynajęcia przewodnika przez
organizatora wycieczki nie dotyczy już tylko pasa przygranicznego.

Ja też organizuję i prowadzę wycieczki górskie w Czechach. Tam pojęcie
przewodnika górskiego "na określony teren" nie istnieje. Termin "průvodce"
oznacza w praktyce pilota wycieczek. Gdyby na terenie mojego własnego kraju
absurdalne prawo nie zakazywało mi prowadzenia wycieczek górskich, to bym nie
potrzebował go w ten sposób obchodzić. Bym organizował imprezy i prowadził je u
nas. By skorzystała infrastruktura turystyczna w Polsce. Bo przecież grupy by
korzystały z noclegów, z wyciągów, z gastronomii, obiektów do zwiedzania, także
ze schronisk PTTK. Gdzie by trafiały pieniądze? Kto więc na tym traci?

Pozdrawiam

Lech

Co do ewentualnych pytań, to proponuję na prywaty mail: [e-mail]