Jak dajecie sobie radę?

[andziulec]

Po bolesnych rozstaniach? Jestem w tej chwili po takim, które dość mocno boli
i spokoju nie daje. Kończą mi się pomysły na aktywne spędzanie czasu żeby
tylko nie myśleć. Macie jakieś rady sugestie cokolwiek???

[tabakierka2]

odbierz maila

[magiczna_marta]

Siedze na maglu i pisze glupoty, biore tabsy uspokajajace zeby nie
ryczec przy dzieciach, sprzatam, gotuje (i mroze bo nie ma kto tego
jesc), ksiazki czytam.

[tabakierka2]

Niestety nie mam żadnej rady dla Ciebie, nie mam doświadczenia w
temacie - wpadnij na kawe, może chociaż na chwilę się oderwiesz od
tych myśli.

[grave_digger]

bolesne to takie, że ty kochasz a on już nie?
to nie miałam nigdy takiego. więc nie znam tego uczucia.
ja swoja karmę odrobiłam i moje rozstanie jest nową drogą mojego lepszego życia.
może i ty tak na to popatrz.

[triss_merigold6]

Poboli i przestanie, kwestia czasu.

[cudko1]

klin klinem może zadziała?

[mme_marsupilami]

Klin klinem dobra mysl Dobrze jest sie tez zajac robota, porzadkami (tu polecana sesja mycia podlogi na kolanach np. Domestosem) albo urzadzic sesje terapeutyczna na emaglu.

[bernimy]

Nie wiem, nie pomogę, bo nie cierpiałam z miłości, nie byłąm
skrzywdzona przez człowieka, którego kochałam. I mam nadzieję, ze
nigdy to nie nastąpi.
Ale! Ludzie róznie reagują. Mam podejrzenia co do własnej osoby, że
natychmiast znalazłabym w takim człwoieku 1000 wad i nie
roztkliwiałabym się nad tym co minęło.
Moja kumpela, bardzo bliska mi osoba rozpaczała można powiedziec 4
lata, choć częsciowo nie ma co dziwić, bo została okrutnie
potraktowana i porzucona w ciąży. Ja zresztą do pewnego momentu
razem z Nią to przeżywałam, dokąd nie zobaczyłam, że już po ptakach
(kochanka w ciąży) i droga do nikąd. Jednak z prespektywy Ona
ocenia, że te 4 lata straciła, że to nie miało sensu, że zmarnowała
tyle lat życia na "nic".
Nie warto rozpaczać, trzeba iść dalej. Wiem, że teraz za wcześnie ta
rada, ale nie żyj gdybaniem "co by było gdyby jednak...".

[andziulec]

Ja po prostu szukam sposobów na poradzenie sobie z bólem. Przeżyję wiem, dam
radę wiem, tylko ten ból perfidny puścić nie chce.

[bernimy]

Bólu niczym nie zagłuszysz! Musisz przepłakać, jeśli zostałas
zraniona, to normalne. Tylko żebyś się nie pogubiła i nie zaczęła
żyć przeszłością i gdybaniem.
Mojej kumpeli w końcu jakiś znajomy wypalił po 3 czy 4 latach: Ty
nigdy nikogo nie znajdziesz, bo Ty jedynie o eksie potrafisz
rozmawiać. I to chyba dało Jej do myślenia.
Trzymaj się, jak Ci źle będzie to pisz, mogę być nawet Twoim
ramieniem do wypłakiwania (służę, doświadczone już, sprawdzone
ramię ) ale się nie zakręć w tej rozpaczy i nie pogub! Nic Ci to
nie da, stres nerwy zeżrą i postarzeją a sytuacji nie odmienisz.
Myśli zajęłabym np. przemeblowaniem w domu, aby pozmieniać wile
rzeczy, by mało co mi przypominało o Nim.

[doral2]

okres żałoby trzeba przejść od początku do końca, nie pomijając żadnego etapu.
inaczej żal i ból nigdy z ciebie nie wyjdzie.
u jednych żałoba trwa krócej, u innych dłużej, różnie..

ale nie przyspieszysz, musisz swoje przepłakać...

mogę się z tobą wódki napić, bo na frasunek dobry trunek.
najwyżej jutro łeb cię będzie bolał, a nie dusza..

Doral

[andziulec]

Ja już to zdążyłam opić tak, że na samą myśl mnie głowa boli. Porządki zdążyłam
porobić co to te 40m2. Okna pomyte... Może któraś z Was planuje jakieś
porządki?

[lady.godivia]

ja planuję
chcesz pomóc?

[andziulec]

jasne

[doral2]

andziulec, wpadnij jutro na imprezę do lolka, naprostujemy ci kręgosłup

[andziulec]

Bardzo chętnie tylko trochę za daleko mam

[tabakierka2]

andziulec napisała:

> Może któraś z Was planuje jakieś
> porządki?

no!!!u mnie by trzeba okna umyć dwa tylko więc weź dresik na
spotkanie - środki czyszczące i kawę zapewniam ja

[irutxeta]

- tylko czas,(na prawde leczy rany i pozwala ulotnic sie hormonom)

- i nowe znajomosci, nowe zajecia, nowa praca,
calkowite odlaczenie od eksa (zero wspolnych znajomych, zero wiadomosci o nim,
zero widzenia sie w przelocie)

[adkam77]

Pomagał czas i znajomi oraz dobre książki.

[pulcino3]

Jak zostałam porzucona, czułam się jak w letargu, moje życie toczyło się obok
mnie, ja tylko stałam obok i się jemu przyglądałam. MEGA bezsilność odbierała
mi całą energię, wyssysała wszystkie soki, przytłaczała tak strasznie, że
najdrobniejsza najprościejsza czynność dnia codziennego stawała się wyzwaniem
nie do pokonania. Zaczęłam palić i to jeden papieros odpalając od drugiego,
gdzie wcześniej byłam osobą niepalącą. W alkoholu też czasem zatapiałam smutki,
ale mam dziecko więc , nie mogłam sobie pozwolić na dłuższą metę na takie coś.
Pocieszę cię że stan ten nie trwa wiecznie. Przyszło w pewnym momencie
przebudzenie i zdystansowanie sie do tego co się stało, ba po zrobieniu bilansu
wyszłam na plus i zaczełam dostrzegać korzyśći z tego , ze nie jesteśmy juz razem.
Dobrze radzą niektóre dziewczyny, że nie można gdybać, roztapiać się w
przeszłości, należy jak najszybciej na ile to możliwe odciąc się od tego co sie
stało. Ja tak właśnie zrobiłam_ wykasowałam nr do ex, zmieniałam zamki w
mieszkaniu,skupiłam się na sobie i na tym, jakie życie jest piekne BEZ NIEGO. Im
szybciej pogodzisz się z faktem, że was juz nie ma,tym szybciej znajdziesz
"ukojenie"..

[karra-mia]

Andziulec czas leczy rany. Poboli, poboli i wkońcu przestanie, daj
szansę wyjśc bólowi

[natiia7]

Przestan wyszukiwac sobie zajecia .
wypozycz jakies filmy do plakania najlepiej omijaj romanse wez dramaty ale takie ostre do płakania ( moge podac ci pare tytułów) połuz sie do wyra i zrób sobie załobe
po tygodniu nie bedzie juz tak bolec a w tedy usmiech sam zawita ))
Powodzenia i koniecznie napisz co u ciebie

[andziulec]

Żałoba to już odrobiona i wyryczana. Teraz to już nie mam sił nawet zeby ryczeć.
Tak mi tylko cieżko jest ale daje radę i do przodu