kilka słow o śmierci

[alajna2]

wiecie, idę w sobotę na pogrzeb
we wtorek popoł umarł na zawał mąż koleżanki, z której córką chodzi maja starsza do przedszkola. lat 35, raczej okaz zdrowia, osierocił 2dzieci rocznik 2005 i 2007.
wiadomo, z etakie rzeczy się zdarzają, ale zawsze "gdzie indziej/komuś innemu"
tysiąc razy bardziej w człowieka to uderza, gdy się osobę znało.
Tak mi smutno
No i jeszcze najgorsze to, ze upadł na ziemie przy dzieciach, nie było żony, nie miał mu kto pomóc, bo może jeszcze by był. Biedne dzieciaczki takie małe, a już tyle za nimi.
Oj ale zapodałam temat, ale jest mi tak smutno.

[ellgie]

35 lat...to mój rocznik...
I dzieci prawie tak jak moje...
Współczuje...

[olinka20]

Bardzo przykra sytuacja, wspolczuje.
Biedna ta zona i maluchy

[alajna2]

wiecie dla mnie to będzie jakiś czas żałoby, no i pogrzeb-ja jestem z tych płaczek raczej,
ale oni zostaną na zawsze bez taty i męża i choć czas leczy rany- same rozumiecie-Jego już nie będzie.

[asiaiwona_1]

alajna2 napisała:

>i choć czas leczy rany- same rozumiec
> ie-Jego już nie będzie.

czas nie leczy ran. One zostają na zawsze. Czas pomaga nauczyć się żyć bez tej osoby.

[doral2]

czas nie uczy żyć bez tej osoby, czas to wymusza, o ile zmarła osoba nie pozostawiła po sobie sporych oszczędności, majątku do spieniężenia czy innych zabezpieczeń....

[go-jab]

"nie miał mu kto pomóc, bo może jeszcze by był"

akurat to niekoniecznie mialo znaczenie - im ktos mlodszy jak ma zawal, tym gorzej... lepiej byc 89-cio letnia staruszka niz 35cio latkiem...

bardzo mi przykro... dzieci szkoda... zony szkoda...

[buzka25]

moj maż zmarł w pazdzierniku, zapił sie w wieku 30lat, i tak nie bylismy razem, ale po tej smierci mi go bardziej brakuje niz w trakcie rozwodu, taka prawda nie wiem w sumie czemu, ale tak toodczuwam syn od 2 tyg znow ma temat "smierc taty".a ja juz nie mam siły o tym gadac,