weźcie mi to wytłumaczcie

[lisek78]

... czy czujecie,że poświęcacie się swoim dzieciom?Że dziecko tylko od was wymaga,że rezygnujecie dla niego z siebie,z męża,ze swoich pasji i wolnego czasu?że ciągle coś musicie robić,a to jest strasznie przytłaczające i ograniczające was?

tak mnie natchnęło,bo poczytałam ematkę i doprawdy niczego pojąć nie mogę

[bernimy]

Absolutnie nie!!! Pomimo, że z powodu i tak długiej nieobecności w
domu (praca), resztę dnia spędzam głównie z córką, nie mam takich
myśli i takich problemów! To jest bardzo krótki okres w Jej i naszym
życiu, kiedy jest tak mała (ma prawie dwa latka) i wymaga ogromnej
naszej uwagi, że nie mam zamiaru tracić (poza pracą) tego czasu na
inne bzdety i się nad sobą użalać.
Teraz mamy taki czas z córką, że wracamy do domu i jesteśmy cali
dla Niej, no chyba że już pójdzie spać I nie żałujemy, ten czas
i tak jest zbyt krótki
Mąż nie czuje się zaniedbywana, ja też nie (przez Niego jak i przez
siebie - że niby nie mam dla siebie czasu) więc nie mamy takich
zmartwień!

[karra-mia]

nie
bo jestem dorosła i wiem, na co się pisaliśmy
bo dziecko nie jest dla mnie gadżetem: warto mieć, ale kto to
wychowa, nie jestem trendy
bo kocham czas spędzony z dzieciakiem
bo przyjdzie czas na mnie, na moje pasje, na moja karierę

[jkk74]

poświęcenie... hmmm raczej nie... pewne ograniczenia na pewno tak... na przykład
mniejsza swoboda w wychodzeniu na imprezki itp...
mam dwójkę... skoro już się zdecydowałam mam świadomość przyjętych na siebie
zobowiązań...
ale nie traktuję ich jako poświęcenia... potrafię w tym rodzinnym "bałaganie"
znaleźć miejsce na samą siebie...

tak Ci powiem:

[anorektycznazdzira]

nie, jasne, że nie- i pewnie takiej odpowiedzi oczekiwałaś?
Dzieci wymagają czasu, pracy, nakładów finansowych i energetycznych,
zaangażowania. Nie wszystko da się zrobić co do łba akurat wpadło.
Ale żeby zaraz poświecenie i rezgnacja z siebie?
To śmieszne. Zakładam, że wypowiadają się dorosli ludzie, którzy się
decyduja na dzieci (lub na słabo zabezpieczany sex), więc COŚ
WYBRALI. Jeśli wybrali dzieci i je mają, to o co raban?
Jak pojadę do Japonii, to to będzie straszne poświecenie i
ograniczenie własnej wolności, bo nie będę mogła być jednocześnie w
Australii...

[lisek78]

bo wiecie,wkurza mnie strasznie takie mówienie - "kiedy w końcu wyrośnie z tych pieluch?", "jak pójdzie do przedszkola/szkoły to będę miała spokój", "znienawidzony okres niemowlęctwa" itp.teksty.Mój młody ma dopiero 8 miesiecy,a ja nie cierpię,dlatego że wymaga ode mnie "czasu,pracy,nakładów finansowych i energetycznych" Nie robię z siebie matkipolkipoświęcaczki i nie wiem jak można w ten sposób myśleć o dzieciach...

[nutka07]

Nie mam takiego uczucia w sobie, ze sie poswiecam.
Ale niezaprzeczalne jest to, ze jestem ograniczona i wielu rzeczy nie moge
robic. Nie mam poprostu czasu, nie mam ich z kim zostawic. Nie wyjde z domu i
nie wroce nad ranem albo na nastepny dzien, wczesniej tego nie planujac. Nie mam
narazie mozliwosci chodzic na fitness, wczesniej mialam 4 godziny w tyg. No i to
sprzatanie ja nie wiem jak te dzieci to robia, ze tak brudza. A no i nakarmic
trzeba, a wczesniej przygotowac. Prania wiecej, skladania wiecej. Przewijanie,
mycie. No i oczywiscie wystaraczajaca ilosc uwagi dla dzieci, chca sie bawiac,
krzycza, placza, cos rozleja, chca pic, jesc itd. itd. No i staly punkt dnia
jakas histeria

To jest złożony problem w mom przypadku....

[mathiola]

Bo z jednej strony mogę powiedzieć: Nie, niczego nie poświęcam. Jestem
egoistycznie nastawiona do życia. Nie poświęcam go więc na realizowanie potrzeb
innych. Nie zamęczam się, żeby innym było dobrze. Znam swoje potrzeby i się im
oddaję w odpowiednim momencie, żeby nie oszaleć. Umiem i lubię zrzucać obowiązki
na innych członków rodziny (na razie na męża, bo tylko on jest dorosły).
Z drugiej jednak strony........ Jestem z natury samotnikiem. Lubię chodzić
własnymi ścieżkami. Lubię wsłuchać się w siebie, lubię pobyć sama ze sobą. Nie
mam tego od dawna, bo nie mam kiedy. Więc jednak mam poczucie, że coś poświęcam.
Poświęcam siebie samą. Ale ponieważ poświęcam siebie dla tych, których sama
stworzyłam i są częścią mnie - jakoś to przeżyję. Oby do przodu, niedługo będą
duże a ja znowu odnajdę siebie.....

[aurinko]

Nic mnie nie przytłacza, realizuję swoje plany, fakt, że niektóre z opóźnieniem, ale nie rezygnuję z niczego z powodu dzieci.

[slimakpokazrogi]

o , ja mam trochę jak mathiola... tyle, że ja do tego wszystkiego
nie jestem samotnikiem, a życie towarzyskie z dzieckiem jest jak
najbardziej możliwe! może niekoniecznie w zadymionych knajpach, ale
ilość grillików na wolnym powietrzu dowolna. soł ja tam jestem
hepi. i robię duuuużo dla siebie, np - mam fitness, gdzie jest
opieka nad dziećmi, na masaże tez mogę z dzieckiem pójść, uczę się
języków - ostatnio hiszpańskiego - mam koleżankę , do której chodzę
na lekcje z młodym (ma syna rówieśnika), do tego basen, a właściwie
doskonalenie pływania (uczę się pływać stylowo) - tu juz
dzieckiem zajmuje się mąż, no i multibaby kino - mam korbę na
punkcie kina od zawsze i jeden seans w tygodniu to zawsze dla mnie
była norma, więc teraz chodzę z dzieciem. A między tym wszystkim
magielek..... kurde nie potrafię wymyślić, co niby bym miała
poświęcać... Wg mnie zbyt wiele matek nie widzi, ile można zrobić
nie upychając dziecka komuś pod opiekę, tylko z nim - ale
niekoniecznie dla niego.... i siedzą bidule w domu albo na placu
zabaw i tylko narzekają....

[lisek78]

Wg mnie zbyt wiele matek nie widzi, ile można zrobić
nie upychając dziecka komuś pod opiekę, tylko z nim - ale
niekoniecznie dla niego.... i siedzą bidule w domu albo na placu
zabaw i tylko narzekają....

bo one chcą być bidule i cierpiętnice i wcale nawet nie szukają inych możliwości i rozwiązań.I dlatego nacierzyństwo to dla nich poświęcenie właśnie

[dlania]

Mnie brakowało chwil spędzonych samotnie albo we dwoje. Wyjazd na 3 dni w góry
bez dzieci to było to, o czym marzyłam. Tęskniłam za tymi chwilami, az sobie
powiedziałam: nie będzie ich i chuj. I zaczęłąm sie cieszyć z wyjazdów, wyjśc i
czasu spędzanego we 4

[little_fish]

fajnie, ale ja mieszkam w małym mieście, fitnessu z opieką nie ma,
multibaby kino najbliższe 80 km, mąz w domu tylko w weekendy i
takiej sytuacji sprawa wygląda trochę inaczej - nie to, że narzekam,
wiedziałam na co się decyduję, ale czasem mimo wszystko czuję się
uziemiona i ograniczona. Myślę,że możliwości mamay różne w zależnści
gdzie mieszkamy, a poczucie ograniczenie związane jest też z tym co
lubimy robić - jeśli ktoś lubi np. grille, spotkania przy kawce w
domowym zaciszu, długie spacery po lesie to po pojawieniu się dzieci
w zasadzie nic sie nie zmienia, ale jeżeli ktoś lubi nocami
przesiadywać w zadymionych pubach, prowadzi bardzo intensywne życia
zawodowe itd itp to sprawa wyglada juz nie tak różowo

Oj ślimak

[mathiola]

ja jestem samotnikiem w dzień. Wieczorem jestem zwierzę imprezowe

[figrut]

Nie, nie czuję, że się poświęcam i ograniczam, ale muszę przyznać z ręką na
sercu, że posiadając dzieci jest się w jakiś sposób ograniczonym. Ja to jestem
taki typ, który we wszystkim widzi coś fajnego, więc i w tym ograniczeniu widzę
dużo plusów.
Przyznam też, że czasami kilkugodzinne piski i krzyki potrafią mnie przytłoczyć.
Wtedy wychodzę z domu i rozkoszuję się nocną ciszą.

[grave_digger]

nie
czasem wykańczają psychicznie ale robię dalej co robiłam. no, może bardziej
muszę się nagimnastykować pod czyją opieką zostawić dzieci, gdy dorabiam
popołudniami, ale tylko tu czuję niesmak. ale to z ograniczeniem chyba nie ma
zbyt dużo wspólnego

[guderianka]

Tak, poświęcałam się przez kilka lat. I nie było mi źle. Bo ciągle
jak mantrę sobie powtarzałam że to mój wybór a nie losu (od razu
dodam że mam niepełnosprawną córkę )

[lucyna_83]

Mi sie akurat wydaje że za mało poświęcam dziecku czas bo zajmuję
się swoimi zainteresowaniami i pasjami. Dzieć ma 3 lata i potrafi
się sobą zająć ale czasami chce coś ze mną porobić a mi to nie leży
i mówię mu "zaraz przyjde" i dalej robię co robiłam aż on zapomni..
czasami rzucam co mam i bawię się z nim jak chce- nie jestem aż tak
obojętna na jego zachęty i potrzeby.

[deela]

nie
jestem matka ze wszystkimi tego konsekwencjami
nie jestem debilka z niemowlakiem na mont everest nie wchodze

To zawsze wpajala mi matka

[gacusia1]

Ona sie dla mnie posiwecila,nie pracowala bo ja chorowalam i przeze
mnie nie mogla robic kariery...To chore!
Mam dzieci na wlasne zyczenie! Poswiecam sie dla nich w jakims
sensie na pewno ale nie jestem menczennica! Robie to,co uwazam za
stosowne. To naturalne,ze sie czlowiekowi-matce-zycie przestawia o
180' gdy pojawia sie dziecko i nie ma sie co ludzic,ze jest inaczej.
No i dalsza czesc tego tematu-nie rodzilam dzieci po to by miec
darmowa opieke na starosc.

[sebaga]

zwał jak zwał. Ja nie cierpię opiekujac się dzieckiem, ale nie będę
wciskać nikomu kitu, ze mnie macierzyństwo nie ogranicza. Zalezy co
kto lubi i tyle. Ja uwielbiam wypady do róznych miejsc i szwendanie
sie po nocach, lezenie pół dnia z ksiązką w ręku, sluchanie muzyki z
kawą w ręku, łażenie po barach, kawę z przyjaciółką, mężem itd. Duzo
by wymieniać, z dzieckiem robić tego się nie da, nie jestem w stanie
zrezygnować z własnych przyjemności, więc mały ląduje często u
dziadków. Nie robię tego co chcę tak często jak dawniej, no ale takie
zycie, wiedzialam w co się pakuję. Tak więc trochę mnie macierzyństwo
ogranicza, ale radzę sobie

Sebaga

[mathiola]

Dziękuję za ten post Mam identycznie tylko do tego jestem zbyt "doskonała",
żeby zwalać swoje obowiązki na innych (psychiatra nazwała mnie Zosia - samosia).
No i ja mam więcej niż jedno. Dlatego jestem bardziej ograniczona jednak.
Ale właśnie dokładnie tak samo mam. A do tego kocham swoje dzieci, czuję się
odpowiedzialna za ich wychowanie i uważam, że ja jedna potrafię zrobić to tak
jak należy. Mieszanka wybuchowa? Chyba tak.

[emigrantka34]

Czyuje, ze poswiecam moj czas dziecku, nie czuje, jakbym to JA sie
poswiecala. Podchodze do tego jako do kolejnego etapu w zyciu.
Opiekujac sie dzieckie, mam mnostwo czasu na myslenie o moim zyciu
zawodowym i urodzenie dziecka dalo mi odpowiedz na pytanie, co chce w
zyciu robic.