Najtrudniejsze chwile.......

[blue_ice1]

Wiadomo- gdy zostaje sie sama- cale dnie chodzi sie jak *zombie*, nawet
jesli ma sie dziecko /-ci , to i wszystko przy nim robi sie automatycznie,
niemal bez udzialu mysli.... Ja tak mialam dosc dlugo przynajmniej. Ale.
ALE - najgorsze byly zawsze wieczory- dziecie juz spalo, za oknem ciemno, u
sasiadow wesolo a ja......... najczesciej z glowa w poduszce , beczac do bolu
oczu. Zwyczajnie dlatego,ze wieczorem wlasnie gros czasu ja i maz
poswiecalismy sobie nawzajem:on robil herbatke kolo 22.00 :) , gadalismy o
wydarzeniach dniach, o corce, komentowalismy program w tv.......
Nienawidzilam tych samotnych wieczorow. A jak u Was?

[iwk2]

Witam,

u mnie takze tragizm mojej sytuacji i świadomośc bezsensu życia najbardziej
dociera do mnie wieczorem. W ciągu dnia jestem nakręcowna pracą i innymi
sprawami, w które się zangażowałam i które mam na głowie. A wieczorem jak mój
synek juz zaśnie jest strasznie. Jestem całkiem sama. Wtedy wszystko do mnie
dociera, właściwie codziennie od początku przeżywam to samo i nie wierzę w to
co sie satło, mam nadzieję, ze to mi śni. Czasem jest tak, że chciałabym z kimś
rozmawiać i wtedy dzwonię do bliskich mi osób. A czasami nie mam ochoty z
nikim gadać , bo wydaje mi sie, że oni nie rozumieją tej mojej samotnosci i
bólu. Wtedy sobie siedzę i myśle, myślę i się nakręcam. I bardzo brakuje mi
mojego męża. I ciagle go proszę żeby sie nami opiekował, zeby pomógł mi jakoś,
poradził, nawet w takich zwykłych codziennych sprawach. I wierzę w to że on
jest z nami, bo czy inaczej dawałabym radę, przecież jest beznadziejnie, ale
jakoś tam brnę przez to moje życie.
Jak czytam Wasze wypowiedzi dziewczyny to jakbym widziala siebie. To samo
cierpienie, ten sam ból i duszy i ciała, kompletna bezsilność, a jednak siła,
którą dają nam dzieci. straszne to wszystko.

Pozdrawiam bardzo mocno

Iwona

[mirkadebert]

ja stracilam meza miesiąc temu boze bedze caly cas aha jestem w 7 miesiacu

[edyta.g.25]

Nie uwierzysz. Myslalam wlasie o tym samym po czym wlanczylam nasze forum i co
widze...? Z ust mi ten temat wyjelas. Dla mnie koszmarne sa wieczory. Czesto
sie budze w nocy, spie niespokojnie, budze sie nad ranem i sie mecze bo zasnac
nie moge a zeby wstac jeszcze za wczesnie. Caly czas w kolko mysle o moim mezu.
Ide spac mysle o nim, sny moje sa z nim zwiazane wstaje mam go przed oczami. W
ciagu dnia jest lepiej, jak mam duzo zajec to jest lzej. Ale to nie znaczy ze
nei mysle o Macku- mysle caly czas tylko ze jest lzej zdecydowanie. Mam
piosenki ktore kojarza mi sie z nim- jak je slysze...widze Jego i beczec mi sie
chce przeokropnie czasami nie potrafie dusic lez choc plakac nie chce. Wracaja
do mnie wspaniale wspomnienia z nim zwiazane- a mialam tylko takie. Wspolnie
spedzane chwile, wspolne wyjazdy. Co do tych wieczorow wspolnie spedzanych-
wygladalo u nas podobnie jak i u Was. Tez nienawidze tych samotnych wieczorow.
Brakuje mi jego cieplych ramion w ktore sie wtulalam i budzilam sie w nich.
Czulam sie taka kochana, czulam sie bezpiecznie, czulam sie wspaniale. Brakuje
mi wspolnych spacerow brakuje mo Jego tak bardzo. Chodze
czesto "naszymi "drogami- chodze bo widze wtedy Jego, choc sciska nieraz i to
bardzo w gardle. Kiedy chowam kolejne rzeczy malej bo z nich powyrastala- ktore
jeszcze kupilismy lub dostalismy za zycia Macka- czuje sie okropnie, czuje ze
chowam czesc jego razem z tymi rzeczami- moze glupio zabrzmi, ale tak jest.
Niewiele juz mi rzeczy coroni takich pozostalo. Mam sms-y meza w telefonie-
czytam je niekiedy, kartki ktore tak uwielbialam z okazji imienin, urodzin czy
innych okazji- powracaja wspomnienia. Boje sie nadchodzacych swiat bozego
narodzenia, pierwszych urodzin corki, walentynek, swiat wielkiej nocy,dnia
kobiet, dnia matki...Bo to beda pierwsze takie wazne dni bez niego. Dnia ojca
niestety nie dozyl- pierwszego jego swieta- zastanawialm sie nad
prezentem...ale zycie pokazalo inaczej...poszlam do niego na grob. Jak ja sie
wtedy czulam. Bol rozrywal mnie od srodka.
CZasami mam tak ze wrzeszczec, krzyczec mi sie chce- z tej bezsilnosci wobec
losu...

blue_ice1- tak sie kiedys zastanawialam jak czytalam Twoje posty, jak Twoje
zycie sie potoczylo ze w koncu znalazlas sie poza granicami Polski?
Nadia Oliwia

[blue_ice1]

blue_ice1- tak sie kiedys zastanawialam jak czytalam Twoje posty, jak Twoje
zycie sie potoczylo ze w koncu znalazlas sie poza granicami Polski?
-----------
o rany- to dluuuuuuga historia- temat na ksiazke o zawilym zyciu:) Ale
to,ze jestem w Nl to przypadek, bo gdyby nie moja przyjaciolka,zamieszkala
wlasnie w NL nie zadzwonila,ze jest tu ktos, kto o mnie duzo wie....:) Jednym
slowem- ona mojemu obecnemu mezowi nagadala, kazala mi przyslac zdjecie, i choc
nie chcialam, ona nie ustapila dopoki nie postawila na swoim.:) No i
jestem.
Ale przyznaje,ze bardzo zaluje........ ale to juz inna historia.......

[inquisitive]

Chyba dla nas wszystkich wieczory sa najtrudniejsze. Ja przez trzy miesiace nie
spalam w naszym wspolnym lozku. Nie moglam, nie potrafilam. Spalam na malym
jednoosobowym lozku wraz z moim synkiem, potrzebowalam czuc jego bliskosc, choc
wiekszosc nocy i tak bylo nie przespanych. Probowalam zasypiac tez na sofie
przy wlaczonym telewizorze, nienawidzilam tej ciszy i pustki. Dopiero po
przeprowadzce zaczelam ponownie spac w naszym lozku i wtedy uswiadomilam sobie
jak duze i puste jest ono bez mojego meza. Jednak nadal nie moglam sobie
znalezc miejsca wieczorami, przez pare miesiecy plakalam w poduszke prawie noc
w noc. Tez wieczorami ogladalismy wspolnie tv, lub rozmawialismy o minionym
dniu, o jego pracy..o wszystkim. Tak bardzo mi tego brakuje. I wciaz nie lubie
wieczorow.

[blue_ice1]

nop wlasnie- tez spalam dlugo z coreczka. zasypiala u siebie w lozeczku ale
gdy ja wchodzialm do sego pustego lozka - czulam sie strasznie samotna i
wyciagalam spiace dziecko z lozeczka. Tyle,ze corka tak to polubila, ze
potem , gdy chcialam spac juz sama - byly placze i histeryczne sceny....... A
juz najgorzej bylo gdy pojawil sie inny mezczyzna w mym zyciu - wielkie
problemy istnialy do konca jej do 9 roku zycia.......

[zeng]

minął dopiero tydzień...

w sypialni oprócz brania bielizny w ciągu 3-4 sekund rano w ogóle nie jestem,
nie mówiąc o zbliżaniu się do naszego łózka, śpię z synkiem, 6 nocy przespałem,
siódmej nocy przyszedł kryzys, cała noc nieprzespana

najgorsze dla mnie są ranki, jak wstanie dziecko, włączę mu bajeczke i siadam
sam w jego pokoju. Wtedy powinna wstać żona, wyjść z sypialni i powiedzieć
cześć kochani... ale nie wychodzi...

wieczorem po prostu kładę się z synem i zasypiam, nie piję kawy od rana żeby
się o 20.00 położyć spać. Widok śpiącego synka działa kojąco. Dzisiaj będzie
druga kryzysowa noc, wiem po tym jaki mam dzień. Dzisiejszy dzień (dzień po
pogrzebie) trwał jakieś 1000 godzin, a każda godzina 1000 minut.

[inka_sama]

podczytuje to forum
nie miałam zamiaru sie odzywać
rónowaga która osiągnęłam po paru latch
wciąż jest dośc krucha, choc wydawało mi sie że jest inaczej

ale ten wątek przypomniał mi tamte pierwsze chwile

może komuś pomoże lektura tamtych watków w których wylałam z siebie cały żal do
świata
może komuś pomoga słowa które wtedy wielu dobrych ludzi do mnie skierowało

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=210&w=869325&a=869325
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=210&w=1255781&a=1255781
co wam moge napisać?
da sie żyć
da się

[zeng]

Inka, czytam co Ty przeżywałaś i czuję jak by to były moje uczucia...

moich myśli tu nie ma, szukają JEJ tam, jeszcze JEJ nie znalazły, ale może
kiedyś. zostało tylko tyle myśli i świadomości ile jest potrzebne dla
piotrusia (naszego dziecka), reszta myśli nie wróci bo nie znajdzie we mnie domu

rzeczy zmarłego

[zeng]

w domu czuję się teraz jak w muzeum, tyle, że patrzenie na eksponaty mnie
boli...

są dziesiątki książek żony, setki dokumentów, szafu ubrań, kosmetyki,
biżuteria... same(i) wiecie

psycholog dziecięcy powiedziała, że dzieck musi mieć kątek pamięci, choćby
jedno zdjęcie, żeby miał kontakt z mamą

ja może (na pewno) kiedyś będę chciał powrócić do zdjęć itp, dzisiaj byłem o
krok od wyslania maila do administratora, żeby skasował stronę z naszymi
zdjęciami ze ślubu, ale tego nie zrobiłem, za kilka lat może będę chciał je
obejrzeć lub pokazać synkowi

ale co z tymi wszystkimi rzeczami, ubrania, kosmetyki, papiery... chcę się od
nich uwolnić i jednocześnie nie chcę się z nimi rozstawać. Boję się podnieść
wzrok wyżej niż podłoga (tam jest najmniej pamiątek) a jednocześnie boję się
(przed sobą, rodziną Ani (żona) i samą Anią) się tego pozbyć...

[edyta.g.25]

Mi patrzenie dotykanie rzeczy przynosilo ulge. Szlam do naszego mieszkania
bralam jego rzeczy i wachalam je- czulam wtedy jego zapach. Po smierci meza
przez kilka pierwszych nocy spalam z Jego koszula bo czulam ten zapach...JA
wiem ze te rzeczy "przedmioty" bola. To co bylo kiedys niewidoczne,
niezauwazalne- uwiera. Nie mialam nawet odwagi wyrzucic z lodowki- rzeczy ktore
jadl tylko moj maz. Zrobil dopiero za mnie moj tato. Nie mialam odwagi i nie
potrafilam zdjac jego prania z suszarki ktore zrobilam w dniu jego
smierci.Pozostawilam sobie kilka ulubionych jego rzeczy. Kurtki wisza u mnie w
szafie i nie mam odwagi ani zamiaru je przelozyc w inne miejsce. Wiekszosc
rzeczy wziela jego mama- poprala i poukladala w Jego niegdys pokoju.Dokumenty
tylko te co potrzebne - zatrzymalam reszta poszla do zniszczenia.
Znowu wszystko wrocilo i znowu rycze...jak mi Go brakuje tak bardzo Go kocham.
Dlaczego takie rzeczy wogole maja miejsce
Nadia Oliwia

[blue_ice1]

pamietam z,e gdy tylko zostalam sama w mieszkaniu w dniu gdy maz zmarl-
dostalam jakiegos amoku: z wsciekloscia (na co? dlaczego?) wlecialam do
lazienki i zaczelam zrzucac na podloge wszystkie jego rzeczy w tym kosmetyki-
wszystko wyladowalo w koszu...... co bylo pod reka- w pokoju , w szafie- won!
Nie moglam zniesc mysli,ze Jego juz nie ma a te parszywe, niepotrzebne juz
rzeczy tak sobie leza ; uspokoilam sie po godzinie chyba, i ocalalo tylko
kilka rezczy- zegarek (nosi do dzis moj tato) , skorzana czarna kurtka (tez
nosil moj tato) , no i fotografie. Fotografie ,ktorych nie mialam sily ogladac
wiecej niz rok. Teraz stoja rzadkiem przy lozku mojej (naszej) corki- na
nocnej szafce, i nikt nie moze ich dotykac, tylko ja i cora......
....po niedoszlym narzeczonym zas zostaly mi tylko 2 niezbyt wyrazne fotki,
ktore co jakies pol roku wyciagam (trzymam je w swojej szufladzie coby mego
obecnego meza nie klulo w oczy) i - mysle, jakby to bylo gdyby dane nam bylo
wziac slub i razem wychowywac dzieci- jego syna i moja core....... eeeech......

[inquisitive]

15 msc po wypadku i nadal nie potrafie pozbyc zadnej rzeczy meza. Wszystko
trzymam, nawet jakies papiery i dokumenty, ktore sa nie wazne, ale ja nie
potrafie wyrzucic niczego. Nosze jego koszulki, wacham perfumy ktorych uzywal,
przez dlugi czas spryskiwalam poduszke jego woda kolonska zeby czuc jego
bliskosc. Mam zdjecia w ramkach prorzsypywane po calym domu, od samego
poczatku. Jedyne na co nie potrafilam sie zdobyc i jeszcze nie potrafie to
ogladania filmow z nami, czuje, ze jakbym uslyszala jego glos, zobaczyla go na
filmie, moje serce ponownie rozpadlo by sie na milion kawalkow. Blue Ty
przezylas to wszystko podwojnie, jak Ty to wytrzymalas??

Pozdrawiam cieplutko

Edyta

Zaluje i to bardzo...

[edyta.g.25]

...ze tak malo rzeczy pozostawilam sobie po moim Macku!

[zeng]

nie żałuj Edyta, to nie ma znaczenia czy jedna rzecz czy całe mieszkanie
rzeczy. I tak z całego mieszkania kilka naprawdę przywołuje wspomnienia,
zatrzymuje zawsze wzrok i myśl... Zostawiłaś to co najważniejsze dla Ciebie, to
jest ważne.

[iwk2]

Osoby, które doswiadczyły takiego cierpeinia jak my wszystkie(-y), szargane są
skrajnymi emocjami. Czasem jest to rozpacz, kompletna bezsilność, czasem ciepłe
i dobre wspomnienia, które wzbudzają uśmiech na twarzy, czasem tez pojawia sie
wściekłość, skierowana do Boga, do tej zmarłej osoby, do całego swiata. I te
skrajne emocje ciagle powracają. I nie można od tego uciec, trzeba uczyć sie z
tym żyć, ale na to potrzeba pewnie dużo czasu.
Ja na początku (we wrześniu minał rok odkąd zmarł mój mąż) wszystkie jego
rzeczy traktowałam jak amulety, zyłam w jakomś amoku. Jednak z czasem obecność
tych wszystkich rzeczy, jego rzeczy, w sytuacji gdy Roberta już nie było, nie
pozwalała mi funkcjonowac. Nie mogłam na nie patrzeć, nie mogłam ich dotykać.
Po kilku miesiącach powoli zaczęłam je "usuwać"(wiem, że to okrutne słowo) z
naszego domu. Teraz zostały mi zdjecia, jego książki, dyplom doktoratu, który
obronił kilka miesiecy przed śmiercią, zostawiłam, też wszystkie jego materiały
i artykuły ( to głównie dla naszego synka, na pamiątkę) i kilka rzeczy, które
miał przy sobie w chwili śmierci, a które oddała mi policja. Jednak nigdy do
nich nie zagladam. Poprosiłam nawet moją siostrę, żeby schowała je tak, abym ja
nie wiedziała gdzie są. Choć minął rok nie obejrzałam żadnego filmu video, ma
którym byliśmy dobrą, szcześliwą rodziną, nie ogladałam tez zdjęć z naszego
ślubu. Nie mogę i nie wiem czy kiedyś odważę sie na to.
Zrobiłam remont w mieszkaniu, poprzestawiałam meble. Takze śpie z moim synkiem.
I dopiero teraz po roku przełamałam sie i śpimy z Konradkiem w "naszym
pokoju" tzn. moim i męża. I to chyba tylko dlatego, że juz sie nie mieścilismy
na metrowym łóżeczku Konradka.
Nigy nie robie na obiad ryby, może to głupie, ale wtedy przygotowałam obiad
(m.in. rybę)i nałozyłam na talerz dla niego, bo Robert zawsze późno wracał. I
czekałam, ale wtedy on nie wrócił. nigdy już nie wrócił.
Może kiedyś będę żałowała. Jak pakowałam jego rzeczy to czułam sie jakbym
wyrzucała go ze swojego życia. Jednak tak nie jest, on jest w moim sercu na
zawsze i we wspomnieniach. A te materialne pamiątki po nim, budziły moją
rozpacz i ogromny ból.

Pozdrawiam
Iwona

[magdatysz]

Iwonka ja większości rzeczy po moim mężu nie tknęłam, zrobiłam tylko jako -
taki porządek w ubraniach. Ale i tak sporo rzeczy zostało. Nie mam komu oddać a
wyrzucać jakoś nie mam serca. Filmów też do tej pory nie oglądałam, zdjęć przez
długi czas również. Z małym wyjątkiem - po prawie roku postawiłam jego zdjęcie
w ramce na swoim biurku. Książki, figurki, modele i wiele innych rzeczy stoi
nadal tak jak stało. I pewnie tak przez jakiś czas zostanie.
A ostatnio wyjęłam ze skrzynki list adresowany do Rafała... I to taka jedna z
tych trudnych chwil...

[zeng]

nie mogę wytrzymać jednego dnia w jednym nastroju, znów mam doła. Przeczytałem
w komórce żony 100 smsów które wysłała i 100 które dostała w ciągu ostatniego
roku. W każdym widzę jej szczęście. I znów męczy mnie pytanie czemu. I znów
dopadła mnie niechęć do układania sobie życia na nowo i niemoc, że nie poradzę
sobie z dzieckiem. Wszystko przy nim zrobię, o dom zadbam, to i owszem. Ale to
ona się z nim codziennie bawiła, uczyła go nowych rzeczy, pokazywała mu świat.
Pójście do pracy i zarobienie na to pieniędzy to była przy tym pestka.

[ania77]

Kochani,czuję to samo...Mój mąż Rafał zmarł 30 wrzesnia,miał 24 lata,nagła
śmierć-tak określił lekarz bo jakiś paproszek dostał się do naczynia
włosowatego w mozgu,zdrowy człowiek umiera...Nie ma przy nim nikogo bo wyjechał
w delegację,w nocy,zdazył zjechac na pobocze,był sam...Dzien po nim po długiej
chorobie zmarł mój ojciec...Mamy córeczkę która ma 1rok i 8 miesiecy,woła
go,tęskni...Mnie to przerosło ,już nie daję rady,tak bardzo Go kocham,tak
bardzo za nim tęsknie......

[zeng]

Ania... nikt Cię nie rozumie tak jak my... przedwczoraj minął tydzień od
pogrzebu mojej żony. Spróbuj znaleźć swoje uczucia w temacie:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=41083&w=50068848
Coś jak pamiętnik tego co czułem przez pierwszych kilka dni...
Dzisiaj umysł zaczyna pracować, nawet od kilku dni mam wrażenie, że czas znów
wystartował, ból jest ten sam, tylko ja chyba coraz bardziej znieczulony...

A dziecko... dzięki temu, że nasze dzieci nie mają jeszcze 5 lat (taka
psychologiczna granica), sporą część cierpienia możemy im zabrać na swoje
barki...

[iwk2]

Aniu kochana,
to co spotkało Ciebie i Twoich najbliższych jest niepojęte w zwyklych ludzkich
kategoriach, dlatego nie będę próbowała Cie pocieszać. Tylko chcę Ci napisac,
ze wiem co teraz przeżywasz,myślę o Tobie i Twojej córeczce i bardzo mocno
przytulam.
Iwona

[zeng]

znów dzisiaj kilka trudnych chwil...

po kilku dniach bez łez, wydawało mi się, że się skończyły, że nie mam czym
płakać. Dzisiaj na cmentarzu pierwszy raz nie rozmawiałem z Anią, pierwszy raz
nie czułem jej obecności... Stałem jak kamień a łzy ciekły jedna po drugiej.
Bez wspomnień, bez myśli, myśli były gdzie indziej, nie wiem gdzie. Na
cmentarzu byłem tylko 10 minut. Tam są drzewa, jest jak las, niebo tylko
prześwituje. Gdy wchodziłem na cmentarz świeciło słońce i było ciepło. Po 10
minutach, gdy wychodziłem było ciemno, zimno, wiatr napędził chmury deszczowe,
po chwili padało...

Spotkałem pacjentkę Ani. Wysłuchałem historii jaką była wspaniałą lekarką, jak
ona się cieszyła, że Bóg jej zesłał takiego lekarza, który ujmie cierpieniu jej
choremu dziecku. Myliła się.

Na dobitkę wieczorem przyszedł teść. Tata Ani. Przyszedł i zadał jedno pytanie.
Czy wiem czemu. Nie wiedział, że słowo CZEMU jest słowem, które w moich myślach
pojawia się tysiąc razy dziennie i że największy ból sprawia mi myśl, że nigdy
nie będę wiedział czemu...

Do tego Piotruś ma 39 stopni gorączki od 3 dni. Może podświadomie woła w ten
sposób mamę, ona zawsze była przy nim kiedy był chory...

[inquisitive]

Lzy byly, sa i beda. Ja wciaz placze czasami w poduszke, szczegolnie gdy mam
zle dni i doly. Przeciez my nigdy nie przestaniemy ich kochac. Zawsze bedzie ta
rana w sercu, ze odebrano nam to co kochalismy tak bardzo mocno. I zawsze beda
miliony pytan i na niektore z nich nigdy nie znajdziemy odpowiedzi.
Ale przyjdzie czas, ze nauczymy sie z tym zyc.

Mozliwe, ze tesknota za mama objawia sie w ten sposob u Piotrusia. DZieci
bardzo czesto goraczkuja z roznych powodow, jednymi z nich jest stres i tez
tesknota. Ich organizm reaguje w taki a nie inny sposob. Teraz pewnie
potrzebuje Cie jeszcze bardziej. Trzymaj sie mocno, wiesz ze dopinguje CIe
kazdego dnia, jak i Was wszystkie dziewczyny. Jestescie w moich myslach bardzo
czesto..

Pozdrawiam

Edyta

[zeng]

Śniło mi się, że wróciła, że wszystko okazało się nieprawdą. Chodziliśmy za
rękę, dzwoniliśmy do wszystkich z wiadomością, że to nieprawda, zastanawialiśmy
się jak odkręcić formalności, jak powiedzieć Piotrusiowi, że to była nieprawda.
Nigdy nie byłem szczęśliwszy we śnie...

[ania77]

Miałam podobny sen trochę wcześniej...Po przebudzeniu wszystko bolało jeszcze
bardziej..Bo to był tylko sen,piękny sen..

[zeng]

To było takie realne... Cieszyła się, że ponad 200 osób przyszło ją pożegnać,
śmialiśmy się ze śmierci, była taka nierealna, odległa. Zastanawialiśmy się kto
tam leży. Zastanawialiśmy się co powiedzą w ZUSie, czy oddadzą jej dowód
osobisty, że musimy jechać po jej prace naukowe na uczelnię, bo je już
oddałem... Nawet zastanawialiśmy się nad pieniędzmi, nad jej samochodem, który
sprzedałem... To było takie realne, czułem jej dotyk, oddech...

A potem Piotruś mnie obudził i dotarło do mnie, że już jest 1-szy listopada...

[edyta.g.25]

Tez mialam dzis taki ralny sen. Zawsze wiem ze Jego nie ma ze nie zyje. Dzis
bylo inaczej. Bylam z Mackiem, chodzilismy po placu zabaw razem i ktos nam
robil zdjecia... czulam go tak - jak za zycia. Poprostu moj kochany Macius.
Czulam jego bliskosc kiedy mnie przytulal. Obudzila mnie Nadia... dziwny sen
ale czulam Jego...
Nadia Oliwia

"Kochać Cię było łatwo, zapomnieć niemożliwe"

[edyta.g.25]

Bylam u maciusia na grobie...poszlam wczoraj wieczor z przyczyn
osobistych...ale to inna dluga histora. Kupilam mu takie sliczne serduszko z
suszonych kwiatuszkow- powiesilam mu je na grobie, czerwona roze i zapalilam
znicze. To jest straszne stac nad grobem ukochanej osoby. dzis jestem rozbita
rozdrazniona i chce mi sie plakac. Wiecie- tak jakby moja mala( ma 9 miesiecy)
wyczuwala ze jestem smutna. Plakalam, ona sie wlasnie wtedy obudzila , kiedy
podeszla mdo niej popatrzyla na mnie i sie tak cudownie usmiechnela. Tak
strasznie na mnie patrzyla, tak gleboko...usmiech sam pojawil mi sie na
twarzy. Nigdy wczesniej nie plakalam przy niej. Pozniej ona zaczela bardzo
plakac ale szybko sie uspokoila. Gdyby nie ona- nie wiem co by bylo ze mna.
dzieki niej zyje...oddycham...chcoc jest tak strasznie ciezko. Moj maly kochany
lobuziak. JAk patrze na nia widze mojego Macka. Jest tak bardzo, niesamowicie
do Niego podobna. Kiedy sie usmiecha- widze cudowny usmiech Macka. I taka
zywa, energiczna wlasnie jak On. To jest moja mala miniaturak mojego meza. Jego
wierne odbicie...pod kazdym wzgledem.

jesień po wiośnie

[zeng]

jesień wiosnę dogoniła
lato dane nam nie było
koronę tego roku
jesień ma jakby cierniową

są dwa światy i nas jest dwoje
do swych miejsc przypięci jas rzepy
ty masz pewnie więcej spokoju
ja mam dzieci

są dwa światy i jedno słońce
które u nas słabiej coś grzeje
ty masz łzy szczęścia stygnące
ja mam nadzieję...

(zeng na podstawie tekstu Maryli)

Ps. stałem nad grobem, dookoła ciemno, zimno i pusto, padał śnieg a mnie grzały
dziesiątki zniczy. Czułem ciepło, błogą bliskość. Stałem i stałem, nie było mi
zimno. Stałem i nie wierzyłem że tu stoję, że tu muszę stać. Ten dzień miał
nigdy nie nadejść.

[edyta.g.25]

Wlasnie wrocilam z cmentarza. Podobnie jak i Ciebie- grzala mnie przeogromna
ilosc zniczy. Macka grob wyroznial sie - wlasnie przez ilosc zniczy i kwiatow.
Mial wielu przyjaciol i znajomych ktorzy dzis pokazali jaka wazna byl i jest
dla nich osoba i ze pamiec o nim jest zywa...

[hafal]

..dobrze, że kończy się ten dzień...
to dziwne, przeczytałam kilka postów i stwierdzam, ze wszyscy mamy te same sny.
Ja, po 2 latch, w ubiegłym tygodniu, obudziłam się w środku nocy, po tym jak
znów okazało się, ze to nie prawda, że żyje, że to jakaś kosmiczna pomyłka i
trzeba to teraz odkręcić...przebudzenie jestjak kubeł zimnej wody:(
A dzisiaj przypomniałam sobie, jak te 2 lata temu moje dwie małe pociechy
uczyły mnie, jak się znów uśmiechać. Rozciągały mi usta swoimi małymi
paluszkami i myślały, że w ten sposób się nauczę....Jakoś mi nawet teraz
idzie...
A dziś...smutno, szaro, zniknęło gdzieś ciepło tego dnia, które było wtedy,
kiedy byliśmy wszyscy razem...Szczecin tonie we łzach deszczu,zamarza...
Jutro będzie lepiej, podobno ma padać śnieg. Pokryje wszystko, trochę
znieczuli...będzie lepiej.
Pozdrawiam was

[zeng]

dociera do mnie okrutna prawda... dopiero ten dzień przypieczętował
rzeczywistość, przebił się przez osłonę świadomości. Dociera do mnie, że ona
nie żyje, że nie wróci, nie zadzwoni, nie dotknie. Zostały spirytystyczno-
parapsychologiczno-magiczne mżonki. Na razie surrealistyczno-romantyczny wzlot
pozwala mi na takie marzenia. Ale nadejdzie i ten dzień, kiedy moja zwykle
logiczna natura będzie musiała stoczyć walkę z nierealnymi marzeniami. I wiem,
że wygra, zawsze wygrywała. I zostanie tylko pustka i tęsknota. Bez nadziei.

Nie chcem ale muszem.

Trzymajcie się dziewczyny.

Ps. Dopiero jak się zrobiło ciemno i zimno to się opłącało pójść na centralny w
Szczecinie. Ludzie nie są na tyle zdesperowani żeby w taką pogodę się wybierać.
Było prawie pusto. Przyjemnie.

[iwk2]

dobrze,ze ten dzień się już kończy. tylko że jutro będzie nastęny, tudniejszy.
No ale mam jeszcze kilka godzin na to aby się do niego przygotować i "stawić
mu czoła". nie poddam się .

pozdrawiam Was wszystkich

[zeng]

zebrałem się na porządki w jednej szufladzie, chyba tej najważniejszej, z
pamiątkami... znalazłem pozostałe czyste zawiadomienia z naszego ślubu z
tekstem:

"Prawdziwa miłość nie podlega zmianie,
Żadnym nas brakiem nigdy nie zniechęci,
W zaćmieniu szczęścia wierną nam zostanie,
W nieszczęściach życia boleść nam uświęci"

Prorocze okazały się te słowa, choć ich autor pewnie nie to miał na myśli co
ja...

[edyta.g.25]

Pieknie napisane...Wiesz- szukajac kiedys "czegos" w szufladzie "wpadly" mi w
rece kartki slubne z zyczeniami od rodziny, znajomych...Przyznam ze dopiero
wtedy wszystkie przeczytalam- wczesniej jeszcze za zycia Macka tego nie
zrobilam...bo wiecznie czasu nam na wszystko brakowalo. Tak samo byly tam
kartki- dla mnei od Mojego Macka- z okazji dnia kobiet,
walentynek...itp...itd. Zawsze mi dawal takie- bo wiedzial jak ja to lubie.
Scisnelo oropnie w gardle lzy same splywaly mi po twarzy.

Miewam czasmi takie "okropne" momenty. Ostatnio w pracy to byl czwartek dzien
po 1 listopada. Rano jak przyszlam do pracy- czulam sie tak zle w
sensie "psychicznym" chcialo mi sie tylko plakac, krzyczec na ten zly los. Caly
czas tylko myslalam dlaczego to sie stalo, jak to sie moglo wszystko stac. Jaka
ja jestem nieszczesliwa...wybawili mnie moi znajomi ktorzy zadzwonili ze sa w
tej instytucji co pracuje- bo cos zalatwiaja i przy okazji odwiedza mnie.
Przyszli- wyzalilam im sie przy okazji rozkleilam choc wcale tego nie chcialam.
Lepiej mi sie zrobilo.

[zeng]

ja właśnie przeglądałem jej biżuterię, zdjęcia paszportowe jej najbliższych
osób, pamiątki, które jej dawałem jak się poznaliśmy, ogólnie wszystko co miała
najcenniejsze. I nachodzi taka myśl, że człowiek żył tyle lat, tyle dokonał,
tyle rzeczy jest jego na tym świecie i nagle znika. Wszystko teraz jest rzekomo
moje. Jej ubrania, biżuteria, perfumy. To jest moje. Wiadomo w małżeństwie są
rzeczy nasze i są rzeczy osobiste, należące do jednej osoby. A teraz wszystkie
te rzeczy są moje, wszystko co ona uważała za tylko i wyłącznie swoje.

Znowu wszyscy wyjechali i zostaliśmy sami. I znowu ta pustka i cisza. Tu i tam
zdjęcie. Już w ogóle jej nie czuję, czuję że to przeszłość. Tylko mówię w
czasie teraźniejszym "moja żona". I kocham tak samo. Ale kogo kocham ? Ją ? Czy
może jej wyobrażenie w moim umyśle ? A może samą pamięć po niej ? Przecież nie
mam prawa mówić, że to moja żona... "Póki śmierć nas nie rozłączy..." To czemu
nie czuję tego rozłączenia ?

Kłębowisko myśli.

[edyta.g.25]

"... I znowu ta pustka i cisza. Tu i tam
zdjęcie. Już w ogóle jej nie czuję, czuję że to przeszłość. Tylko mówię w
czasie teraźniejszym "moja żona". I kocham tak samo. Ale kogo kocham ? Ją ? Czy
może jej wyobrażenie w moim umyśle ? A może samą pamięć po niej ? Przecież nie
mam prawa mówić, że to moja żona... "Póki śmierć nas nie rozłączy..." To czemu
nie czuję tego rozłączenia ?

Kłębowisko myśli."

Z tym sie zgadzam co napisales bo czuje tak samo i mysle jak i Ty.
JA zawsze o MAcku bede mowila moj maz- bo niby czemu nie mamy miec do tego
prawa? Nigdy nie powiem "moj byly maz" nie przeszlo by mi to przez gardlo.
Zawsze tylko mowie w czasie przeszlym o nim- byl, mowil, robil...itp...itd. To
takie przykre i bolesne...

"Póki śmierć nas nie rozłączy..." - ja czuje to rozlaczenie...milosc pozostala
ta sama. Czuje te rozlake przez bol ktory n"rozdziera" od srodka, przeogromna
tesknote za nim. Tesknie i kocham kogos kogo juz nigdy nie bedzie...kogo juz
nigdy nie zobacze...nie poczuje...nie pocaluje....Jest to rozlaka na cale
zycie... tutaj nie ma powrotu.

[zeng]

cytując "póki śmierć nas nie rozłączy" miałem na myśli, że zarówno według prawa
jak i według kościoła przysięga małżeńska a zarazem i sam związek małżeński
przestał istnieć. Śmierć jednej strony to przerwała i zakończyła. I w urzędzie
i w kościele jesteśmy stanu wolnego. Formalnie nie mamy małżonków. Nasze
małżeństwo funkcjonuje nadal tylko w naszych umysłach, na zewnątrz nie
istnieje...

Więc czemu tego nie rozumiemy. Prawo, prawem, kościół kościołem a my sobie. W
nas obietnica trwa nadal, ani prawo ani kościół tego nam nie są w stanie zabrać.

I dobrze. Nie myślałem, że miłość jest silniejsza od smierci...

[edyta.g.25]

Tak tak zgadzam sie z Toba w zupelnosci. Masz racje. Wymownie
napisane...glebokie i prawdziwe.

[edyta.g.25]

Straszne doly mnie biora i plakac mi sie chce...znowu. Za oknem
szaro...ponuro...deszczowo. Nadia spi. Wiecie- tak wiele mi osob powtarza-
zobaczysz jeszcze Ci sie w zyciu ulozy, jeszcze bedziesz szczesliwa, jestes
mloda, cale zycie przedz toba, poznasz kogos. Ja juz sie nic nie odzywam bo nie
chce mi sie tlumaczyc ciagle tego samego...wiem ze chca mnie tym pocieszyc...JA
nie chce ukladac sobie zycia z kims innym, niewyobrazam sobie nawet tego. To z
nim przezylam najpiekniejsze momenty w moim zyciu. Zaczelo sie w dniu kiedy go
poznalam...takie wszystko to bylo szalone i cudowne, pelne radosci... poczucie
ze mam kogos przy kim sie czuje spelniona, dowartosciowana, przy kim czuje sie
bezpiecznie...swiadomosc ze kogos tak bardzo bardzo kocham ze
wzajemnoscia...ciaza...radosc z narodzin Nadii i te wszystkie piekne chwile
ktore nam byly dane razem. Wiem ze czas ktory mielismy dla siebie
wykorzystalismy maksymalnie. Kiedy go nie bylo przy mnie juz tesknilam. Co to
byla za tesknota w porownaniu z tesknota ktora czuje teraz. Pustaka ktorej sie
nie da niczym wypelnic. Wspomnienia bola...choc sa takie cudowne. Nie potrafie
sie od tego odciac...Siedze i placze. Jest mi tak potwornie zle bez Macka.

[inquisitive]

Wiesz pamietam rok temu, tylko cztery krotkie miesiace po smierci meza,
listopad, szaro, zimno deszczowo..przechodzilam wtedy najgorsze doly.
Potrafilam nie wychodzic z domu przez pare dni jesli nie musialam. Siedzialam i
wylam w poduszke. Do tego dochodzily inne problemy o ktorych nie bede teraz
pisac. Wiem jak sie czujesz Edytko. I ludzie mowili to samo, bedziesz jeszcze
szczesliwa...itp, a ja zastanawialam sie, czy oni juz zupelnie nic nie
rozumieja? CZy nie wiedza, ze ja nie takie slowa chce slyszec?
Pisalas wczesniej, ze wydaje Ci sie, ze Nadia wie kiedy jestes smutna. Wierz
mi, dzieci wiedza. Gdy bylam w tej najgorszej depresji, w tych najgorszych
dolach, moj maluch zaczynal chorowac. Dzieci wyczuwaja nasze emocje..
Pozdrawiam Cie Edytko
I wszystkich
Edyta

[magdatysz]

"Mamusiu jak ja umrę to będziesz mi zapalała światełko...." to taka jedna z
trudniejszych chwil...
Moje dziecko takie tematy podejmuje zazwyczaj jak jedziemy samochodem, gdy
kieruję. Ostatnio najechaliśmy na wypadek. Makabryczna scena. A ja to wszystko
nie tylko widze ale czuję i słysze. Każdą gniecioną blachę...

[edyta.g.25]

Dreszcz przeszedl mi po calym ciele...
A tak na marginesie- ja dopiero jestem w trakcie robienia prawka...ale zaraz
jak zrobie chce wsiasc i jezdzic...czarno to widze bo wiem ze bede sie
panicznie bala glownie ze wzgl. na to w jakich okolicznosciach stracilam meza.
Pan ktory prowadzil zajecia (teorie) zawsze powtarzal ze samochod to taka
maszynka do zabijania.

[inquisitive]

Wiesz Edytko, ja tez po wypadku meza nie wsiadlam za kierownice przez pare
tygodni, Jakos stracilam zaufanie dla samochodow i glownie dla motorow. ALe
sytuacja zmusila mnie do przejechania 1600 km. Teraz bez auta czuje sie jak bez
reki. Musisz przelamac strach. Zobaczysz pojezdzisz troche i polubisz to.
Najwazniejsze to miec zaufanie do samej siebie.

Pozdrawiam

Edyta

[magdatysz]

Wiesz co ... ja do samochodu jako kierowca wsiadłam jakieś 3 tygodnie po
wypadku, jak już trochę doszłam do siebie i mogłam swobodnie siedzieć. Z
malucha, którym jeździłam dość rzadko (głównie jeździł Rafał) przesiadłam się
na służbowe combi... Wielkie bydle - tak mi sie na początku wydawało. I
zaczełam jeździć codziennie - mieszkam na jednym końcu miasta, a pracuję na
drugim. Pomimo tego wszystkiego co przeżyłam nie mam większych problemów z
jazdą. Mam tylko uraz do małych samochodów. Jak kupowałam samochód to też
combi - czuję się w nim trochę bezpieczniejsza. Jeżdżę dużo. I dziwne - lubię
to.

[edyta.g.25]

Teraz kiedy jezdze z instr. to sie nie boje bo czuje sie pewnie. Wiem ze jest
obok mnie. Bedzie gorzej jak przyjdzie mi jezdzic samej- no ale wiem ze musze,
strach- strachem...z czasem napewno poczuje sie pewniej...praktyka czyni
mistrzem.

[zeng]

miesiąc temu o tej godzinie się zaczęło... najbliższe godziny spędzę na
przypominaniu sobie każdej sekundy sprzed miesiąca... to będą najtrudniejsze
chwile.

A jutro kolejne ciężkie chwile w Warszawie na przymusowym wyjeździe na który
miałem jechać z nią, bardzo chciała ze mną tam jechać a teraz muszę jechać
sam...

zeng

Trzymajmy sie mocno!!!!

[edyta.g.25]

Naprawde Ciebie rozumie doskonale co przezywasz. Dzis mija 5 miesiecy jak
MAciek nie zyje. Zginal 7.06.06 zaraz przed godzina 12 w poludnie. Zginal na
przeciwko kapliczki...Tez wlasnie tak jak Ty wracam i rozpamietauje to wszystko-
przypominam sobie...5 miesiecy temu dzien wczesniej przezd dniem jego smierci-
wieczorem bylismy jeszcze w hipermarkecie, robilismy zakupy, spotkalismy
znajomych...zjedlismy kolacje, jak zawsze wieczorem ogladelismy cos wspolnie w
tv, zasnelismy wtuleni razem...to byla nasza ostatnia noc ...ostatni raz
obudzilismy sie obok siebie...poraz ostatni zrobilam mu sniadanie....poraz
ostatni mnie przytulil mocno, pocalowal, powiedzial ze kocha...godzine przezd
smiercia przezd godzina 11 slyszalam jego glos przez telefon...to wtedy poraz
ostatni powiedzial ze bardzo mnie kocha...powiedzial to na pozegnaie tylko
wtedy nie wiedzialam ze jest to nasze pozegnanie na zawsze! Kilka minut przed
godz. 12 juz nie zyl. A ja do niego dzwonilam co kilkanascie minut tak przez
kika godzin i wiedzialam ze cos sie stalo czulam to. Wlączylam radio i tv czy
czasami cos nie mowia o jakims wypadku- podobno mowili wczesniej o tym wypadku
i ze droga w zwiaku z tym na kilka godzin bedzie zamknieta. Nie wiem czemu
pojawila mi sie przed oczami kolezanka mojej siostry ktora kilka lat temu
stracila meza w wypadku- zotala ona-wowczas 22letnia dziewczyne z
kilkumiesiecznym dzieckiem i pomyslalam sobie- Boze a gdyby mi sie cos takiego
przytrafilo. Ale zaraz odgonilam od siebie te wstretne mysli...Niestety
przeczuwalam- ze cos zlego jednak sie wydarzylo...i przeczucia mnie nie mylily.
Tuz po 17 dowiedzialam sie o tej strasznej tragedii.
Wrzask...krzyk...szok...niedowierzanie... pamietam wzielam Jego kurtke
rzucilamm sie na ziemie i wrzeszczalam jak oszalala...biegalam histeycznie po
calym mieszkaniu i mowilam do kazdego kto byl wtedy ze mna, prosilam ich a
wrecz blagalam- zeby mi powiedzieli, ze to wszystko nie prawda, ze maciek zyje,
ze to niemozliwe...nikt mi nie odpowiadal na pytania, kazdy milczal. Pozniej
nie pamietam za wiele co sie dzialo. Męka niesamowita, bol niedoopisania,
cierpienie takie- jakiego w zyciu jeszcze nie zaznalam. Tej nocy i kolejnej nie
zmruzylam oka nawet na sekunde, mialam dreszcze, ryczalam i tylko tak pragnelam
zasnac...choc na chwile...pamietam po kiku nocach nieprzespanych...udalo mi sie
zasnac na chwile snilo mi sie ze to wszystko nie prawda i ze on zyje.
Opowiadalam mu o tym wszystkim...obudzilam sie z swiadomoscia ze MAciek jest
kolo mnie...to byl moment bo zaraz dotarla do mnie przerazajaca rzeczywistosc.

Pamietam jak Maciek jeszcze zyl. Mialam wtedy strasznie zly sen ( nie jestem
teraz w stanie sobie przypomniec o czym byl ten sen) pamietam kiedy sie
obudzilam- spojrzalam na Niego ze lezy kolo mnie, pocalowalam Go, kamien spadl
mi z serca- bylam taka szczesliwa ze to tylko koszmarny sen...wtulilam sie w
niego...poczulam sie taka bezpieczna w Jego ramionach i zasnelam.

[hafal]

hej, Edytko, scenariusze ludzi, którzy kochali i nagle stracili, są
podobne...Za 10 dni minie 2 rocznica śmierci mojego męża. Byliśmy ze sobą 10
lat. To jeszcze za krótko,zeby się sobą znudzić, a z drugiel strony już tyle
razem przeżyliśmy. Mam całe mnóstwo wspomnień, które bolą cholernie, bo są już
tylko wspomnieniami. Więc wolę nie wspominać za często....Kilka grubaśnych
albumów z naszymi zdjęciami...pierwsze wspólne wakacje, ślub, pierwsze
mieszkanko, dzieći. Uśmiechnięte buzie na wszystkich zdjęciach...leżą zamknięte
w szafce.
Wiesz, też miałam przed wypadkiem Czarka dziwny sen. Śniło mi się,ze
zmieniliśmy mieszkanie na takie, które miało być niby lepsze, ale nie było w
nim tych rzeczy, które mieliśmy w starym mieszkaniu i strasznie mi tego
brakowało. W tym śnie wiedziałam, ze muszę teraz mieszkać tu, że nie mam
wyjścia, bo stare mieszkanie sprzedane.I parę dni później okazało się, ze muszę
żyć w tym życiu, które mi teraz nie pasuje, bo nie ma w nim jego...I co to niby
jest?? szósty zmysł, przeczucie?
Czarek też zginął ok.12 w południe. A ja do 17-stej wydzwaniałam niezliczoną
ilość razy na jego komórkę....

[zeng]

ciemność stoi wokoło
światło tu nie dociera
nuty płyną z głośników
echem jak od pustych ścian
wzrok szuka pustki, ale jej nie znajduje
wzrok ucieka a wciąż ją widzi
tu ona, tam ona
w nicości zawieszona

Ciemność za oknem ciemniejsza się stała.
Tak, to ona znów przychodzi,
znów woła mnie niewidocznie bezgłośnie.
Pójdę z nią czy zostanę ? Wraca pytanie.
Każdego wieczora takie samo powitanie.

[edyta.g.25]

Wczorajszy dzien byl dla mnei koszmarny- kiedy sie dowiedzialam o zakonczeniu
sprawy mojego kochanego meza. Przezylam to wszystko jeszcez raz- od poczatku.
Jestem w "dole" choc myslalam ze zaczelam sie dzwigac. Do dzis jestem
jakas "nieobecna", rozbita, czuje sie okropnie. Wczoraj tak samo bliskie mi
osoby z rodziny ktore twierdza ze mnie rozumieja - zawiodly mnie i to bardzo.
JA przezywam dramat, meczarnie- a to co uslyszalam wczoraj z ust pewnej
osoby "nogi mi podcielo". Strasznie sie wtedy poczulam i zreszta czuje sie tak
do tej pory. Mam przyjaciol ktorzy mi mowia otwarcie- ze mnie nie rozumieja, ze
moze sa za glupi by to wszystko pojac ale choc troche potrafia sobie to
wyobrazic. W nich mam wsparcie i pomoc- czuje to i wiem ze starja mi sie pomoc
jak tylko potrafia. Bo takie mowienie jakie slysze od co niektorych- ze mnie
rozumieja itp...itd denerwuje mnie i to niesamowicie. Bo nikt nie zrozumie kto
tego nie przezyl, kto nie doswiadcza tego codziennego zmagania sie z ta
potworna rzeczywistoscia, tego cierpienia ktore az dusi od srodka- nikt poza
Wami. Wiem ze mam Was, mam tu wsparcie, bardzo mi to pomaga ze istnieje cos
takiego jak to forum. Nawet nie zdawalam sobie sprawy ze jestescie dla mnie
naprawde wazni.

Nadia Oliwia

"Kochać Cię było łatwo, zapomnieć niemożliwe"

[iwk2]

Rozumiem Cię Edytko, u mnie jest to samo. Im więcej mija czasu tym bardziej
zrozumienie otoczenia maleje i współczucie też mija. Pewnie zostaje u ludzi
tylko ta jedna myśl - jak to dobrze,ze to nie mnei spotkało. I lepiej już nic
nikomu nie tłumaczyć bo szkoda nerwów. Trzymaj się.

Dla mnie także to forum i Wy wszyscy jesteście bardzo ważni i choc czasem nie
mam czasu żeby tu zaglądać, to cały czas o Was myślę.
Pozdrawiam Iwona

[agama30]

Dni są podobne do tych, jakie były przed wypadkiem, praca, obowiązki, dziecko.
Wieczory i noce są inne, bo puste, zostajemy same, nie masz do kogo się
przytulić, nie masz z kim podzielić się radościami czy smutkami, nie usłyszysz
kocham cię, pięknie wyglądasz. na codzień jestem zadbana, uśmiechnięta podobno
nawet atrakcyjna, jak kobieta potrzebuję adoracji, uwielbienia ze strony
mężczyzn i to w sumie mam ale nagle nie wiem dlaczego gdy obcy mężczyzna zwraca
na mnie uwagę przez moment cieszę się i nagle mam straszne poczucie winy, czuję
niechęć do siebie i do niego, wycofuję się do skorupy
Pozdrawiam Aga

[edyta.g.25]

Dzis zreszta jak co roku- moi rodzice robia podowjne imieniny i urodziny (
barbary i Andrzeja). Pamietam jak to bylo rok temu- doslownie jak dzis. Bylismy
tacy szczesliwi. Byalm w 8 miesiacu w ciazy. Jakie to wszystko bylo wtedy
cudowne, cieszylo mnie zycie, cieszyl mnie kazdy dzien...ten czlowiek nadal
sens mojemu zyciu. A dzis jestem smutna, plakac mi sie chce, dusi od wewnatrz.
Dzis bede sama bez niego z nasza corenka kochana. Najchetniej jakbym miala swoj
wlasny dom- zaszylabym sie w nim -byloby mi prosciej. Przyjda ciotki, wujkowie
i przyjdzie moja siostra ze swoim swiezo upieczonym mezem. Niby tak podobnie
jak to bylo rok temu ale jakze inaczej!

[inquisitive]

Napewno jest Ci zle dzisiaj Edytko. Jestem z Toba calym sercem. Ja trzymalam
sie z dala od tego typu imprez przez jakis czas. Na pierwsza rodzinna jaka
poszlam, to byly Swieta, 6 msc po wypadku. Czulam sie wtedy wystarczajaco na
silach stawic czola rodzinie. Bylo dobrze, rozmawialismy o mezu czesto, to
dawalo mi poczucie jakby wciaz byl miedzy nami...

Pozdrawiam goraco

Edyta

[iwles]

Najtrudniejsze są dla mnie chwile radosne.
Bo nie mam z kim dzielić tej radości. I wtedy najbardziej brakuje mi męża.

Nie mówiąc już o świętach i innych "rocznicach".

No coz...

[edyta.g.25]

Wyslalam kilka dni temu zdjecia mojej malej na poczte mamy MAcka- wchodze tearz
na poczte i widze maila z podziekowaniem za zdjecia ale zamurowalo mnie kiedy
zobaczylam ze jako adresata mama Macka wpisala moje imie i nazwisko panienskie
czyli Edyta L. a nie Edyta G. No coz chyba nie jestem godna tego zeby nosic to
nazwisko. A zresza nosze je i moja NAdia po MAcku a nie po jego rodzicach bo
byl moim mezem i ojcem naszej corki- czy komus sie to podoba czy tez nie i
napewno by nie chcial zeby bylo inaczej!!!!
Nadia Oliwia

"Kochać Cię było łatwo, zapomnieć niemożliwe"

[zeng]

nieważne co mówią inni, ty wiesz wszystko najlepiej

[edyta.g.25]

Wrocilam walsnie z cmentarza -bylam podzielic sie z MAckiem oplatkiem...

[magdatysz]

Dziś byłam z Łukaszem na cmentarzu. Szliśmy do Rafała w pewnej chwili Łukasz zapatrzył się na taki podwójny grób złączony krzyżem i pełan zachwytu woła: "mamo ja taki bym chiał mieć - byśmy się wszyscy zmieślili - ja tata i dziadek......."

[hendik]

Trudno jest wieczorem, gdy zasypiam. Zawsze trzymaliśmy się za ręce zasypiając.
Trudno jest w pracy gdy zwykle zdzwanialiśmy się by ustalić co z obiadem.
Trudno jest gdy widzę lub przydaża mi się coś co by Pawłowi się spodobało, czym
chciałabym się z nim podzielić.
Trudno mi gdy widzę moje dwie przyjacióki w ciąży czule obejmowane przez swoich
mężów.

[edyta.g.25]

Dzis sa Twoje imieniny. Kocham Ciebie-:(

[zeng]

Dzisiaj jest 5 rocznica naszego ślubu...

jadę do źródeł, mam nadzieję, że tam będzie jej więcej...

[edyta.g.25]

Wczoraj poraz pierwszy od momentu kiedy wyprowadzilam sie z mieszkanie kt
wynajmowalismy- bylam w tych okolichach ( u znajomych), widzialam "nasz" blok,
sciezki- ktorymi chodzilismy na spacerki z NAdusia w piekne sloneczne wiosenne
dni. A pozniej koszmar. Cala noc nieprzespana praktycznie -meczarnia. Snil mi
sie MAciek. Tak sie rozgladam dookola- po moich bliskich, znajomych -blizszych
i dalszych i caly czas zadaje sobie pytanie- dlaczego ja nie moge byc taka
szczesliwa jak oni? Dlaczego musze sie z tym wszystkim tak strasznie meczyc?
Dlaczego tak musialo sie stac!

[zeng]

Jeszcze wczoraj ważne było wszystko, Mario,
róże dla Ciebie, smak pierogów na patelni,
wyprawa Łukasza do Krakowa,
sen o domku w górach, jakieś śłowa,
zdarzenia, pocałunek, drobne rzeczy,
ziarnko piasku, liść, pyłek.

I oto wędrujesz przez białe kontynenty
szpitalnej ciszy, wśród kanionów
urywanych oddechów, przez piaski
pustynne skóry, po zboczach
zachodzacego spojrzenia,
między stanami zjednoczonymi
dziurawych płuc.

I odpływają w ciemność róże,
ty, Mario, Łukasz, niewinność, sny i żółty liść
pamięci.

Na morze czarne czoła wypływa
samotny żagiel śmierci.
Próbujesz jeszcze zrozumieć
znaczenia rzeczy, idei i szeptów
ciemności.

Otwierasz szeroko oczy,
gdy Archanioł Gabriel
z twarzą doktora chirurgii
pochula się nad Toba
z polisą ubezpieczeniową
na długa nicość.

Wszelki sens i bezsens
znaczą jedno
- Bóg tonie w ostatnim oddechu.

-----------------------------------

Pić, chłeptać cię, Mario, dy wichry pod Kalidhromo
rwą namioty, a ciemne fale liżą nam stopy u wód
Epidauros, skąd wzlatywała biała mewa,
a na wiciokrzewie śpiewał kos.
(...)dzikie psy miłości(...)
kiedy czekamy
na słodkie sny, zanim przemienimy się
w jakiś kamień, słoną falę, gałąź figowca,
albo białą chmurę na niebie.

Malutkie ziarna piasku w ogromnym, pustym
i zimnym kosmosie, przemijamy w pyłkach
księżyca i smutnym śpiewie gwiazd.

Oto wschodzi słońce ciemnej skały,
nasz nagrobek,
i jużmaszerują wrzosowe wzgórza,
wznosi się głos fletu na zboczach Peloponezu,
u szczytu Parnonas i nasycamy się pieśniami
harfy, jej złotym tonem, rzeką piękna,
która płynie ze zboczy Erimanthos.

Zdążyć, Mario, przed pieczęcią smierci, która
zamknie nam usta.

Umieramy w chwili,
gdy delfiny wykonuja niebieskie pętle
nad głową Morza Jońskiego,
a płótna nieba wciąż nie płowieją.

Śpiewa powietrze, w którym
zamieszkały nasze spojrzenia,
odpływa na kutrach i wiosłuje nicość.

A ja
ja, korzeń życia, w smutku śpiewam
radosną pieśń
przemijania.

------------------------------

Przepraszam za niepocałunek
przepraszam za nieuśmiech
przepraszam za niespojrzenie
przepraszam za niechcenie

Jeźdźcy nieistnienia okrążają
nasze życie
i cwałuje kawaleria niebytu
pośród naszych niedowidzeń
by ujawnić niepojętość świata
który się spełnia w niemożliwościach
i niedopowiedzeniach.

A twoje niedotknięcie
parzy moje nieme usta
a twoja niepamięć
pogrąża mnie
w smutku

Jestem na końcu
niczego.

-------------
Stanisław Srokowski

[magdatysz]

dziś są urodziny Rafała. Kończyłby 34 lata..
takie dni sa szczególnie trudne...

[edyta.g.25]

Dzis pierwsza noc na naszym nowym mieszkaniu i zarazem pierwsza noc od smierci
Macka -kiedy jestesmy tylko we dwie. Przez 9 miesiecy mieszkalysmy z moimi
rodzicami. Nadia spi a mi sie spac nie chce i predko nie poloze sie napewno.
Dziwnie sie czuje. Dociera do mnie ze jestem sama...niby pelno Macka...ale Go
nie ma...taka wielka pustka. Nie przyjdzie, nie przytuli, nie pocaluje, nie
uslysze Jego cudownego glosu, nie poczuje Jego ciepla, nie zobaczy jaka ma
cudowna coreczke, nie pojdziemy juz nigdy na spacer w cieply wiosenny dzien-
jak to bylo rok temu, nie usiadziemy juz razem na naszej ulubionej lawce w
parku. Dlaczego tylko ja udaje ze Ty nadal jestes? Przeciez juz nigdy nie
bedzie tak jak kiedys....

Pierwszy nasz taniec...

[edyta.g.25]

na naszym weslu. Wlasnie slucham tej piosenki...na zawsze bedzie mi sie
kojarzyla z Mackiem.
www.wrzuta.pl/audio/khSLqj4ITP/seweryn_krajewski_-_wielka_milosc

pół roku...

[zeng]

dzisiaj... wieczorem...