co z seksem w ciąży?!

[jaagae]

Cześć! Jestem w 15 tyg ciąży i nie zawsze mam ochotę na seks.Mój mąż powtarza
mi że mnie rozumie.Jestem zazdrosna i zarazem jest mi przykro kiedy sam się
zadowala.On sam uważa że to normalne,że mężczyzna ma swoje potrzeby,a mnie nie
chce naciskać.Nie potrafię sobie tego przetłumaczyć a nie wiem jak reagować na
to wszystko,bo może żle postępuję?

[martamarta_50]

Szukaj z nim innej bliskości jeżeli seks odpada. Staraj się dużo rozmawiać, jeść
z nim, pytać co u niego, oglądać z nim filmy...
Nie rozumiem w którym momencie źle postępujesz. Przecież nie zmusisz się do
kochania... To bardzo dobrze, że mąż też Cię nie zmusza i że Cię rozumie. Seks
dobrze wpływa na budowania więzi, ale jak go braknie to nie ma co desperować
tylko próbować inaczej.
Teraz jesteś w ciąży i masz różne hormonalne przygody. Mąż ma swoje. Wszystko za
jakiś czas minie i będziecie mogli się razem sobą cieszyć. Póki co przymknij oko
na te "samozadawalanie się". Zdrowa kobieta czy też mężczyzna musi jakoś tę
energię seksualną wypuścić. Moim zdaniem KAŻDY to robi jakoś. To nie jest
działanie przeciwko Tobie czy komu innemu.

[ledzeppelin3]

Możecie wykorzystać jego masturbację- ty możesz patrzeć, jego to
może kręcić, możesz pomóc mu ręką czy ustami. No chyba że całkiem
Cię od seksu odrzuciło, bo bywa i tak. Wtedy pozostaje Wam jedno-
przeczekać bez wzajemnych dąsów. Ty nie musisz zawsze być chętna i
gotowa, jeśli partner to rozumie, i, że pozowlę sobie na cytat, "w
milczeniu poleruje swój różowy hełm"- to w porządku. Wspólne bycie
razem to nie tylko dziki seks przed-dzieciowy;)

[your_and]

jaagae napisała:
> Cześć! Jestem w 15 tyg ciąży i nie zawsze mam ochotę na seks.

Nie rób drugiemu co tobie nie miłe.
Faceci "nie zawsze mają ochotę" na bycie czułymi, opiekuńczymi i oddanymi -
Budowanie bliskości nie po fazie zakochania nie polega na robieniu jedynie tego
na co ma się ochotę. Czy stać twój związek na zmniejszanie bliskości w tym
okresie - oceń sama. Wiadomo że można odmówić ale trzeba mieć świadomość
konsekwencji - faceci też przestają mieć ochotę na wiele spraw na jakich zależy
kobietom.

Tak jest

[kicia031]

Nie ma seksu, nie ma pomocy w domu, kasy, czulosci i na czym tam
jeszcze kobietom moze zalezec.

Naprawde sie zastanawiam, czy sa jakies granice obrazania swojej
wlasnej plci ktorych nie przekroczysz.

granice obrazania

[your_and]

kicia031 napisała:
> Naprawde sie zastanawiam, czy sa jakies granice obrazania swojej
> wlasnej plci ktorych nie przekroczysz.

Czy ty Kicia jeszcze jesteś na etapie idealizowania facetów na
romantycznych bohaterów i książąt z bajki którzy poświecają się nie
mając żadnych własnych pragnień i oczekiwań, ewantualnie jeśli już
wolno im mieć to tylko identyczne jak panie ich serca ???

Okres przyjścia na świat dziecka jest statystycznie najgłębszym
kryzysem w życiu pary - ponad połowa rozpadów małżeństw ma wtedy
źródło, statystycznie 4 pary na 5 przechodzą w tym czasie poważny
kryzys - wzajemne oczekiwania, potrzeby wizja przyszłości sie
gwałtownie rozjeżdzają - to trywialna prawda od kuchni a nie wizja
sielanki z magazynu Moje Dziecko.

Można wierzyć w idealny świat i idealnych meżczyzn i obrażać sie jak
mała dziewczynka że świat taki nie chce być. Albo można zastanowić
się dlaczego tak jest, jakie są typowe pułapki i wykorzystywać tą
wiedze do minimalizowania konfliktów i kryzysów.

[ledzeppelin3]

Okres przyjścia na świat dziecka jest statystycznie najgłębszym
> kryzysem w życiu pary - ponad połowa rozpadów małżeństw ma wtedy
> źródło, statystycznie 4 pary na 5 przechodzą w tym czasie poważny
> kryzys
Dziecko jest lustrem dla związku. Jesli ludzi łączyło głównie miłe
spędzanie czasu razem i niewiele więcej, to po urodzeniu dziecka
wszystko się je..nie za przeproszeniem.
Z urodzeniem dziecka WSZYSTKO się zmienia, dlatego przyczyny kryzysu
są różne. Choć zwykle ich źródło jest w rodzinnych domach partnerów-
każde z nich ma nieco inną wizję rodziny, stąd nieuniknione
konflikty. często przyczyną jest brak odpępnienia od rodziny
pochodzenia jednego bądź obu partnerów, lub to, że właśnie
pojawienie się dziecka jest momentem, gdy to odpępnienie
nieodwracalnie musi nastąpić- a wejście w dorosłość boli jak każda
inicjacja. Do tego dochodzi świadomość odpowiedzialności za kogoś,
materialnej, społecznej, psychicznej, emocjonalnej. Kończy się
okres, gdy odpowiadało się tylko za siebie. To jest przełom. Plus
nieprzespane noce, kolki, płacz dziecka, wykańczający psychicznie,
ciągłe zaspokajanie jego potrzeb. To nauka nowego życia. Jak żyć,
żeby niemowlaka nie skrzywdzić, ale jak nie dac mu się zdominować?
U kobiet dochodzi do tego okres gojenia rozległej rany poporodowej,
wejście w rolę matki karmięcej piersią, co wcale nie zawsze
przychodzi "naturalnie", wręcz przeciwnie. To dla kobiety okres
zmierzenia się ze swoją fizycznością i seksualnością, czesto trauma
po niesatysfakcjonującym porodzie, presja społeczna i rodziny
("Musze być matką Idealną"). Z kolei dla mężczyzny to okres, gdzie
przestaje być jedynym obiektem miłości kobiety, której ciało i
psychika nastawiają się głównie na zaspokajanie potrzeb noworodka,
koniecznośc wejśca w rolę ojca i męża od nowa. do obowiązków
mężczyzny nalezy "wprowadzenie" od nowa kobiety w rolę partnerki
seksualnej, a nie tylko matki, on musi być dla niej oparciem i dac
jej od nowa pewność siebie- inaczej kobieta może zatracić się w
byciu matką. To wszystko sprawia, że świezo upieczeni rodzice są
potwornie sfrustrowani i frustracje wyładowują na sobie. Jesli
przejdą szczęśliwie przez zawirowanie, jakim jest pojawienie się w
domu potomka, to ich związek się tylko wzmocmni.

Jesli facet jest w stanie wstać w ciągu nocy 6 razy do noworodka,eby
umyć go z kupy i zmienić pościel w łóżeczku, bo mi się kręci w
głowie od potopu krwawych odchodów poporodowych, co sikają ze mnie
jak z konewki, to ja takiemu facetowi moge zrobic trzy laski między
jednym karmieniem dzidziuni a drugim
I to z przyjemnością:P

[your_and]

Ciekawie napisałaś, dodam że ludzie nie są zupełnie świadomi jak
silnie ciąży na nich dziedzictwo urazów czy odwrotnie zbyt mocnych
wiedzi wyniesionych z własnego domu rodzinnego i przypisują efekty
tego wpływu złej woli lub cechom partnera (ki). Niestety zmiana ról
po urodzeniu dziecka jest katalizatorem gdy zarówno urazy jak i brak
odpępowienia zaczyna sie ujawniać w całej pełni.
Ale to już temat na zupełne inne forum jak na przykład: Dorosłe Dzieci Rozwodników

[to_ja76]

trzeba się zmobilizować i do roboty a nie tłumaczyć brakiem ochoty,
maż na pewno potrafi rozbudzić, jesli ciąża nie zagrożona, a o tym
nic nie piszesz, jego potrzeby sa tak samo ważne jak twoje, więc
ruszać się, ruszać a nie marudzić

[mama-cudownego-misia]

Nie musisz uprawiać seksu, jeśli nie masz ochoty, ale to, że on
rozładowuje napięcie onanizując się, nie powinno Cię stresować. To
jest normalne i dzięki temu łatwiej mu będzie znieść okres ciąży i
połogu. Nie ma to wpływu na Waszą bliskość (a przymuszanie się do
seksu by miało, wierz mi), i nie znaczy ani, że Ty jesteś złą zona,
ani, że on jest zboczony. Jak Cię to krępuje, po prostu poproś go,
żeby to robił pod prysznicem, i tyle.

[your_and]

mama-cudownego-misia napisała:
> Nie ma to wpływu na Waszą bliskość (a przymuszanie się do
> seksu by miało, wierz mi),

Dziwi mnie że można mieć tak słabe pojęcie o seksualności przeciwnej płci... Że
nie będzie to miało wpływu na bliskość...

I po parunastu miesiącach ciąży połogu jej sie zachce i on tak pstryk przestawi
sie z masturbacji na "więziotwórcza rolę seksu"? Szczęśliwy i rozpromieniony że
pani jego serca znów sie zachciało?
To że faceci nie umieją okazywać zwykle uczuć to nie znaczy że ich nie mają...

[mama-cudownego-misia]

Oj, Kochana, masz bardzo złe zdanie o mężczyznach...
Dziecko to jest wspólne przedsięwzięcie, a mężczyzna to nie pies
Pawłowa, swój rozum ma i wie, że w i po ciąży się zdarza, że z seksu
nici, i że powód jest ważny (nawet jeśli tym powodem jest opór
spowodowany np. przez strach o dziecko albo huśtawkę hormonów).

Jesli zaś chodzi o to, że miałby się przyzwyczaić do masturbacji i
już do małżeńskiego łoża nie wrócić... litości! Seks z kobietą jest
dla faceta o wiele atrakcyjniejszy, niż seks z własną dłonią. Wróci
i będzie szczęśliwy, rozpromieniony i co tam jeszcze.

babska naiwność - tak zaczyna się oddalanie

[your_and]

Po pierwsze jestem facetem i znam sprawę nie z teorii jak ty. Wiem
też o wielu historiach moich znajomych o jakich pewnie ich żony nie
maja pojęcia.
I masz rację że seks z kobietą jest atrakcyjniejszy, ale
niekoniecznie z żoną która przez parenaście miesięcy ciąży i połogu
może kojarzyć się zupełnie aseksualnie i zbrakiem checi do tych
rzeczy. I ty myślisz że potem cyk żonie chęć wraca i mąż leci
szczęśliwy że żona po okresie postu sobie o mężu przypomniała? O
naiwności, zapewniam cię że każda babka która lubi seks wygląda na
drzwi do raju, nawet jeśli się nie skusi, rozłam bliskości i
oddalenie następuje mimo że wcześniej facet by na nią nie spojrzał.

Bez urazy - ale twój infantylny Nick już świadczy o tym że rola
matki przesłania ci wszystko inne – a u mężczyzn ten efekt trafia
się dość rzadko – lepiej wysil się sobie przejrzyj historię tego
forum i emama jak często podobnie nastawione do tematu i wypisujące
mamusie piszą po jakimś czasie rzewne posty o psychicznym oddaleniu,
zdradzie itd. Wcale nie widzisz aspektu że nadchodzą najtrudniejsze
chwile związku i rezygnowanie z więziotwórczej roli seksu w tym
momencie to największe kuku jakie sobie można zrobić. Po urodzeniu
dopiero zaczynają sie schody z zupełnym brakiem chęci...

A jeśli już coś bierzesz na logikę, za co szacuneczek, to poczytaj o
typowym schemacie kryzysu przy narodzinach dziecku od strony
psychologa, gdzie właśnie początkiem jest niechęć do seksu zaczęcie
się wzajemnego oddalana od masturbacji...
Kryzys związku i jego naprawa
Albo jakiegokolwiek innego psychologa o tym problemie -jest w nich
duuużo mniej optymizmu niż u ciebie w tym zakresie.

[mama-cudownego-misia]

Wiesz, bez urazy, ale obawiam się, że nie do końca wiesz, co to jest
bliskość... Seks w Twoim wydaniu, taki roszczeniowy, więcej ma
wspólnego z agresją, niż z tworzeniem więzi.

Pozwól, że Ci opowiem, na czym opieram swój optymizm. Jesteśmy
małzeństwem z dość długim stażem (w tym roku minie 7 lat), jednak
nigdy się sobą nie znudziliśmy. Oboje bardzo dbamy o związek, o
naszą satysfakcję, w sferze seksu, ale również poprzez codzienne
komplementy, prezenty, przytulenia, wzajemne szukanie się przez
sen... Myślę, że jeśli chodzi o częstotliwość, wyrabiamy tygodniowo
jakieś 3-4 średnie krajowe. Jesteśmy nie tylko kochankami, ale też
najlepszymi przyjaciółmi, razem idziemy przez zycie, wspieramy się,
ścieramy tylko w ważnych sprawach, negocjujemy, wciąż od nowa
odkrywamy i - chyba można to tak nazwać - zakochujemy. Oczywiście,
nie jedziemy na samych uniesieniach, bywają miesiące miodowe, bywają
też okresy, kiedy sie mijamy, albo nawet takie, kiedy musimy się na
nowo dotrzeć, ale obydwoje cenimy to, co udało nam się stworzyć.

Na dziecko zdecydowaliśmy się świadomie, zaplanowaliśmy wszystko od
A do Z. Niestety życie lubi płatać figle. Ciąża była bardzo
powikłana, co chwila trafiałam na patologię ciąży, a córcia urodziła
się dwa miesiące przed czasem. Ważyła troszkę ponad kilogram, była
reanimowana, przez trzy tygodnie walczyła o życie na respiratorze,
przeżyła duże wylewy do mózgu, zapalenie płuc, długo nie było
wiadomo, czy będzie widzieć, słyszeć, rozwijać się normalnie... Stąd
zresztą mój nick - wola życia i dążenie do normalnego rozwoju mojego
dziecka jest cudem, który chyba nigdy nie przestanie nas wprawiać w
podziw i oniemienie. Chcę pamiętać to doświadczenie, bo na wiele
miesięcy określiło ono moje życie.

Z uwagi na powikłaną ciążę, ból po cięciu oraz koszmarny stres w
seksie długo nam się nie układało - najpierw nie mogłam, potem nie
chciałam, potem zaś po prostu nie miałam siły. Mąż to uszanował,
radził sobie sam. Szukaliśmy innych form bliskości. Wspólna kolacja,
róża od męża, przytulenie, rozmowy do białego rana, zapewnienia o
tym, jacy jesteśmy dla siebie nawzajem ważni, że sobie poradzimy,
cokolwiek los przyniesie, wyręczanie mnie w niektórych obowiązkach
domowych... To scementowało nasz związek o wiele lepiej, niz
zrobiłaby to roszczeniowa postawa w kwestii seksu. Smiem twierdzić,
że były momenty, kiedy dążenie do seksu odebrałabym jako próbę
gwałtu. Zapewniam Cię, że nie zrobiłoby to dobrze naszemu związkowi.
Czułabym się w nim jak ofiara, i prędzej czy później bym się
uwolniła, oczywiście kosztem małżeństwa.
Z czasem wszystko wróciło do normy, i jeśli akurat mała nie ząbkuje,
seks jest taki, jak kiedyś.

Tyle wstawki osobistej. Teraz wnioski: owszem, zdarzają się
niedjrzali mężczyźni i niedojrzałe kobiety. Zdarza się, że po
porodzie ona już nie potrzebuje faceta, zdarza się też, że nie radzi
sobie z burzą hormonalną i jest nieznośna. Zdarza się, że on nie
widzi dalej, niż koniec wacka, i to, że nie może uprawiać seksu z
własną żoną, traktuje jako pretekst, żeby lecieć na baby. Owszem,
narodziny dziecka wywracają zycie rodziny do góry nogami, i trzeba
je zbudować na nowo.
Ale... Szacunek do siebie wymaga, żeby kobieta w ciąży czy połogu
nie zadawała sobie gwałtu, zmuszając się do seksu, którego rola
więziotwórcza będzie żadna, bo będzie to trudny do zniesienia
przymus. Nie jest niewolnicą seksualną. Szacunek do towarzyszki
życia wymaga, żeby facet to uszanował, chociaż oczywiście ma prawo
mówić o swoich potrzebach i dopytywać się, kiedy już bedzie można.
Odpowiedzialność wymaga, żeby żadna ze stron nie traktowała tego
trudnego okresu jako pretekstu do działań rozwalających związek (od
zdrady małżeńskiej po wyżywanie się na mężu). Wreszcie, konieczność
wymaga, żeby obydwoje spróbowali się odnaleźć w nowej sytuacji
najlepiej, jak potrafią - dokonać ponownego podziału obowiązków
domowych, poszukać, jeśli to konieczne, innych form bliskości i
takiego jej zakresu, jaki oboje mogą w danej chwili unieść.

Pojawienie się dziecka to proces, tak skomplikowany i wymagający
takich przewartościowań we wszystkich sferach życia, że do
utrzymania więzi potrzeba czegoś więcej, niż myślenie końcem fiuta i
dziecinne domaganie się seksu na zasadzie "A bo mi się należy, a jak
nie, to się obrażę i pójdę na baby, i to będzie Twoja wina, bo nie
dbałaś o więź i mi nie dałaś. Tup!"
Cóż, mam przynajmniej tyle szczęścia, że spotkałam faceta, który to
rozumie i nie ogranicza związku do spraw seksu. Szczerze Ci życzę,
żebyś i Ty tego kiedyś zaznał.

[to_ja76]

dobrze jednak że wszyscy tak nie myślą jak ty, to że w ciążę nie
zachodzi przez wiatropylenie to fakt, ale że przez ten okres + połóg
bez seksu to już gruba przesada, w końcu to 9 miesięcy + 6 tygodni
na ręcznym, wyobraźni i do roboty, nie wymawiać się bólami i
hormonami, popracować razem z mężem, to zbliża weźcie to pod uwagę

[mama-cudownego-misia]

Cóż... Nikt tu nie twierdzi, że jak już ona zajdzie w ciążę, to ma
żyć w abstynencji, jak to zalecano w XIX w. Jeśli się boi ze względu
na dziecko, powinna porozmawiać z lekarzem, może to ją uspokoi.
Jednak nic na siłę, bo przymus szkodzi, również w sferze seksu.

Niestety ciąża i połóg to taki okres, kiedy wszystko się może
zdarzyć, i decydując się na dziecko oboje powinni się liczyć z taką
możliwością, że z seksu nici, i to może nawet przez kilka miesięcy.

Poza tym zauważ, że tworzymy tu fikcyjny problem. Autorka postu
początkowego nie chce uprawiać seksu, ale jej mąż to szanuje i
rozumie. Jej problemem jest to, że gdy on się zadowala sam, jej jest
przykro i czuje się zazdrosna. Czyli ma problem z akceptacją jego
potrzeb i sposobu radzenia sobie z nimi. Tu tkwi pies pogrzebany.

[your_and]

mama-cudownego-misia napisała:
> Poza tym zauważ, że tworzymy tu fikcyjny problem. Autorka postu
> początkowego nie chce uprawiać seksu, ale jej mąż to szanuje i
> rozumie. Jej problemem jest to, że gdy on się zadowala sam, jej
jest
> przykro i czuje się zazdrosna.

I ja o tym właśnie. Autorka postu początkowego jak sama piszesz nie
chce uprawiać seksu, ale jedynie WYDAJE JEJ się mąż to szanuje i
rozumie i WYDAJE JEJ się że sprawa jest załatwiona gdy on zadowala
sam. A taki najczęściej jest początek wzajemnego oddalania się.

Poczytaj w archiwum forum o tych co im sie WYDAWAŁO że mąż ich
rozumie że nie mają ją ochoty na seks, nie bedę wskazywał palcem
żeby kogoś niepotrzebnie nie ranić - a nie odnoś do twojego partnera
który (oby) jest idealny w tych sprawach.

[mama-cudownego-misia]

No tak, przepraszam, że nie doceniłam Twojego proroctwa. Oczywiście
teraz mnie olsniło: jemu się wydaje, że ją rozumie, jej się wydaje,
że on ją szanuje, obojgu im się wydaje, że ich więź opiera się na
czymś więcej, niż seksie, ale tylko Ty wiesz, jak to się skończy -
pewnego dnia jego oszalały wacek poniesie i zanim się spostrzeże,
nadzieje się na jakąś pannę, której zrobi dziecko, po czym oszalały
wacek znowu pociągnie swojego bezwolnego własciciela ku kolejnej
pannie i tak w kółko, aż do podeszłego wieku lat 70, kiedy to wacek
przegra z grawitacją... :-))

Pozwól, że pozostanę przy swojej optymistycznej wierze w Człowieka,
takiego, co oprócz wacka ma jeszcze rozum, zasady i zdolność
przewidywania.

[your_and]

mama-cudownego-misia napisała:
> Pozwól, że pozostanę przy swojej optymistycznej wierze w
Człowieka,
> takiego, co oprócz wacka ma jeszcze rozum, zasady i zdolność
> przewidywania.

A myślisz że ta statystyczna połowa par które rozpadają się podczas
kryzysu pierwszego dziecka nie ma rozum, zasady i zdolności
przewidywania?
Właśnie o tym mówimy, że problemy nie biorą się z nikąd ale mają
gdzieś pierwszy kamień który z czasem niepostrzeżenie uruchamia
lawinę. A zarówno mechanizm powstawania lawin jak i kryzysu przy
dziecku jest nauce znany. Wiec niezależnie od wiary w człowieka,
trzeba wiedzieć co z doświedczenia innych uruchamia katastrofę, a co
umacnia ochronę przed nią.

[mama-cudownego-misia]

A wiesz, że trafiłeś w sedno :-) Dokładnie tak myślę.

Ta statystyczna 1/3 par, które się rozwodzą, rozwodzi się nie
dlatego, że ona mu nie dała, tylko dlatego, że w jakimś zakresie nie
dorośli do małżeństwa - nie ocenili dobrze partnera, zanim za niego
wyszli, nie potrafią rozmawiac i rozwiązywać konfliktów, za bardzo
sie zmienili i już do siebie nie pasują, prezentują wszelkie typy
sztywnych postaw roszczeniowych - od jego braku wyrozumiałości w
kwestii seksu po jej zmuszanie zaharowanego tatusia do zajmowania
się dzieckiem czy domem w zakresie, w jakim on nie jest w stanie
tych obowiązków udźwignąć.
Przy odrobinie szczęscia ci ludzie w drugim związku będą już
mądrzejsi.

A kryzys... Człowieku! Kryzys, to przy odrobinie szczęścia
najlepsze, co Ci sie w życiu przydarza. Kryzys daje Ci mądrość i
wiedzę o sobie, o innych, o świecie i życiu, której inaczej byś nie
zdobył. Jest tylko jeden warunek: musisz zaakceptować fakt, że
kryzysy się zdarzają w każdym, nawet najbardziej udanym małżeństwie
i najbardziej usłanym różami życiu, i że są po to, żeby je
rozwiązywać, a nie żeby dać się im porwać i rozbić na kawałki.

[your_and]

mama-cudownego-misia napisała:
> dorośli do małżeństwa - nie ocenili dobrze partnera, zanim za
niego
> wyszli, nie potrafią rozmawiac i rozwiązywać konfliktów, za bardzo
> sie zmienili i już do siebie nie pasują,

Rozumiem że to włąśnie próba sił i uczenie się rozwiązywania
konfliktów. Nie mam ochoty na seks i co on na to? Bedzie wyrozumiały
i ustąpi mi? Bedzie na moim czy na jego? Bo przecież rzekomo kryzys
to najlepsze co sie przydarza. Daje ci mądrość o sobie i innych. Z
reguły do momentu jak sobie pacjent uświadomi że cieżko haruję na to
co inni mają z łatwościa i że cięzki z niego frajer że dał się tak
zaprogramować :)

Wiesz, innaczej zupełnie sobie faktycznie wyobrażam i ja małzeństwo
partnerstwo, że ja szanuję na czym najbardziej zależy partnerce (jak
dzieci) a ona na czym zależy mi (jak właśnie seks dla wiekszości
facetów), a ustępujemy w wzajemnie w mniej ważnych.

I dziś ja robię rózne rzeczy na jakie zupełnie nie mam ochoty dziś
licząc że ona zrobi coś dla mnie jutro nawet jeśli nie bedzie miała
ochoty jutro - tak widze rozwiązywanie konfliktów nie oczekując aż
kryzys nauczy mnie mądrości. Oczekuję ucząc sie na błędach innych
unikać i minimalizować kryzysy, skupiając się na tej
satysfakcjonujacej a nie męczeńskiej roli związku (oby trwał
wiecznie!).
I tu pewnie zasadniczo sie różnimy.

[mama-cudownego-misia]

Nie, znowu się doszukujesz złej woli w czymś, co jest względnie
proste: ona nie ma ochoty na seks, powiedziała, on uszanował i
zrobił se dobrze. Kryzysu nie było, a jeśli nawet, to on znalazł
rozwiązanie - zdając sobie sprawę ze szczególnej sytuacji (ciąża)
zaakceptował brak ochoty partnerki i rozładował napięcie w sposób
nie krzywdzący jej. Jedynym problemem jest, że ją to krępuje, ale to
jej problem. On ma prawo sobie robić dobrze, aż mu wacek albo ręka
odpadnie, jeśli taka jego ochota.
Wyłacznie Ty się znowu doszukujesz próby sił, złej woli, kryzysu.
Boże, skąd Ty czerpiesz wzorce, żeby tak podchodzić do związku?
Wiesz... Nie obraź się, ale wydaje mi się, że Ty szukasz w błędach
innych nie mądrości i rozwiązań, ale odbicia swoich lęków.

Wracając do omawianej pary: pozwól, że jako kobieta powiem Ci coś o
ciąży, o której wiesz tylko z teorii. Ciąża to przede wszystkim
hormonalna huśtawka nastrojów, to stale zmęczenie, puchnące nogi,
nudności nie tylko rano i nie tylko w I trymestrze, bolący krzyż,
kłopot z podrapaniem się w stopę, strach przed porodem, zamartwianie
się, bo na forum jedna pani napisała, że... Potem są nieprzespane
noce, ból przy każdym ruchu, pogryzione cycki, znowu zamartwianie
sie, bo jedna pani na forum napisała, że... Takie już z nas głupie
kury, że potem pamiętamy tylko to dobre i szczęśliwe (i dobrze!),
ale naprawde czasem zdarza się nam nie mieć ochoty na seks, i to nie
dlatego, że Was nie kochamy, czy nie chcemy Wam ustąpić. Po prostu
bardzo, ale to bardzo nie mamy ochoty. Kropka.
Mąż założycielki tego wątku jest chyba jednak mądrzejszy, skoro to
rozumie, a nie sztywno i bez względu na wszystko oczekuje, że
ona "zrobi dla niego to, na czym mu zalezy, bo on robi dla niej to,
na czym zależy jej"...

Uszczęśliwienie kobiety

[your_and]

Droga mamo-cudownego-misia. Twoje argumenty są ciekawe i dziękuje ci za dyskusję
ale nie przekonają mnie do że można oczekiwać od partnera zaangażowania a samemu
nie wykazywać zaangażowania kiedy "się nie ma ochoty" i być przekonanym że to
"ma to wpływu na bliskość". To żywcem moralność Kalego. Winszować spotkania
partnera któremu to odpowiada.
Twoje podejście przypomina mi idealnie dowcip o kobiecych oczekiwaniach z
jakiego dopiero co zaśmiewały się moje przyjaciółki.

Uszczęśliwienie kobiety nie jest trudne. Należy tylko być :
1. przyjacielem
2. partnerem
3. kochankiem
4. bratem
5. ojcem
6. nauczycielem
7. wychowawcą
8. spowiednikiem
9. powiernikiem
10. kucharzem
11. mechanikiem
12. monterem
13. elektrykiem
14. szoferem
15. tragarzem
16. sprzątaczką
17. stewardem
18. hydraulikiem
19. stolarzem
20. modelem
21. architektem wnętrz
22. seksuologiem
23. psychologiem
24. psychiatrą
25. psychoterapeutą
Ważne tez są inne cechy. Należy być :
1. sympatycznym
2. wysportowanym, ale inteligentnym
3. silnym, ale kulturalnym
4. twardym, ale łagodnym
5. czułym, ale zdecydowanym
6. romantycznym, ale męskim
7. dowcipnym i wesołym, ale poważnym i dystyngowanym
8. odważnym, ale misiem
9. energicznym
10. zapobiegawczym
11. kreatywnym
12. pomysłowym
13. zdolnym ale skromnym i wyrozumiałym
14. eleganckim, ale stanowczym
15. ciepłym ale zimnym ale namiętnym
16. tolerancyjnym ale zasadniczym i honorowym i szlachetnym ale praktycznym i
pragmatycznym
17. praworządnym ale gotowym zrobic dla niej wszystko (np. skok na bank) czyli
18. zdesperowanym (z miłosci) ale opanowanym
19. szarmanckim ale stałym
20. wiernym
21 uważnym ale rozmarzonym
22. ambitnym ale godnym zaufania i szacunku
23.gotowym do poswięceń i przede wszystkim,
24. WYPłACALNYM.

Uszczęśliwić mężczyznę jest zadaniem daleko trudniejszym. Ponieważ mężczyzna
potrzebuje :
1. seksu
2. jedzenia

Większość kobiet jest oczywiście tak wygórowanymi męskimi potrzebami mocno
przeciążona, że zaspokojenie tych potrzeb przerasta siły naszych pań.

Wniosek :
Harmonijne współżycie można łatwo osiągnąć, pod warunkiem, ze mężczyźni wreszcie
zrozumieją, iż muszą nieco ograniczyć swoje zapędy i pohamować swoją
roszczeniowa postawę ! "

[mama-cudownego-misia]

Drogi Your_And, ja też uważam tę dyskusję za fascynującą, myśle
jednak, że sednem rzeczy, które nas różni, jest nie podejście obu
płci do seksu (tu tez się nie zgadzamy, ale to materiał na inną
dyskusję), a pytanie: czy sytuacja wpływa, czy tez nie wpływa na
moje oczekiwania w stosunku do partnera? Czy ze względu na
okoliczności partner ma mi prawo odmówić czegoś, na czym mi zależy,
czy nie?

Odwróćmy sytuację: nie ona jest w ciąży, ale Ty masz grypę, pękający
łeb, zatkany nos i podrażnione gardło. Padasz z nóg i marzysz tylko
o tym, żeby żona zrobiła Ci gorącą herbatkę do łóżka, wlazła pod
kołdre, przytuliła się i trochę Cię ogrzała, jak będziesz zasypiał.
A ona tymczasem na Ciebie włazi i zaczyna się dobierać. Masz prawo
jej powiedzieć "kobieto, zlituj się, ja tu leżę w agonii", czy nie
masz prawa?

[your_and]

Od początku od obracamy się wokół nie ciężkich stanów chorobowych tylko
nastawienia do seksu "nie zawsze mam ochotę".
Stan ciąży to stan fizjologiczny a nie stan chorobowy, podobnie połogu.

[mama-cudownego-misia]

Haha, grypa jako ciężki stan chorobowy, a ciąża to pikus... :Teraz
już jestem pewna, że jesteś facetem :-))

Po pierwsze wiec, dyskusję na inne tory próbujesz sprowadzić Ty, ja
zaś próbuję Ci wykazać, dlaczego Twoje rady na wątku założonym przez
ciężarną nie mającą ochoty na seks są krzywdzące i szkodliwe.

Zapewniam Cię, że ciąża, mimo, że jest stanem fizjologicznym,
stanowi dla organizmu znacznie większe obciążenie, niz infekcja
wirusowa, i dlatego wiąże się bardzo często ze znacznie
trudniejszymi do zniesienia objawami. Przypominam, do fizjologii
ciąży należą nudności, koszmarne zmęczenie, nerwowość, zmienność
nastrojów wywołana rewolucją hormonalną, bóle pleców i stóp,
opuchlizny, szczególnie nóg, plamy i przebarwienia na twarzy, które
bynajmniej nie poprawiają humoru, nadwrażliwość na zapachy (spocony
facet w łóżku, bleee), i cała gama indywidulanych objawów, od
nadwrazliwości (przekrwienie) lub suchości pochwy, powodującej ból
przy stosunku, po częstsze w ciąży migreny, bóle mięśni (niedobory
magnezu) i kości (niedobory wapna). Ginekolodzy, gdy kobiety się im
skarżą na te objawy, mówią, że to dobrze, bo to znaczy, że poziom
progesteronu jest wysoki i ciąża przebiega fizjologicznie.
Do tego mogą dołaczyć objawy należące do obrazu patologii ciąży,
takie jak nadciśnienie, żylaki, zatrucie ciążowe, cholestaza,
bolesne problemy z szyjką macicy, czestsze zakażenia dróg
moczowych... I mimo, że większość ciężarnych nie ma problemów z
seksem, zwykle w II trymestrze, to jeśli akurat któraś nie ma
ochoty, nie oznacza to jej złej woli. Po prostu ma powód.

I Ty mi mówisz, że jak masz przez tydzień marną grypę, to Twych
cierpień nie można porównywać do żoninych 9 miesięcy, bo Twoja grypa
to choroba, a jej ciąża to fizjologia? Facet! Nie zasługujesz nawet
na tą herbatkę z cytrynką w łóżku, i powinieneś żonę po rękach
całować, jak Ci ją przynosi ;-)

[mama-cudownego-misia]

A! Zapomniałam o rozstępach. Wielgachne krwawe rozstępy na biodrach
i brzuchu też nam swietnie robią na samopoczucie i sprawiają, że
mamy taaaaką ochote na seks.
Niestety, ale do seksu i bliskości, jak do tanga, trzeba dwojga.
Inaczej to nie działa...

[to_ja76]

no teraz to juz chyba przesadziłaś, doszukiwać się zawsze można i
jak widać nieźle idzie, ale ja dalej twierdzę do roboty, przeszłam 2
ciąże z objawami czy bez nie myślałam tylko o powyższych powodach
ale o mężu, a to wychodzi na zdrowie przede wszystkim małżeństwu,
resztę odłóż na później

[mama-cudownego-misia]

Ależ mąż sobie poradzi, zrozumie, jaka jest sytuacja i nie będzie od
Ciebie oczekiwał przymuszania się, udawania, etc. W końcu to Wasza
ciąża (razem zaplanowana), Wasze dziecko (razem spłodzone) i warto
(a czasem trzeba) się przemęczyć.
A jeśli tak nie jest, jesli uważasz, że mąż Cię zdradzi albo się
odsunie, gdy tylko nie będziesz mu mogła służyć jako "zaspokajacz",
że seks to jedyne spoiwo Waszego związku i związek ten się rozleci,
jeśli przez pare miesięcy facet będzie musiał sobie radzić sam,
to... no cóż... Wybacz, ale albo źle wybrałaś męża, albo źle się z
nim dotarłaś, albo masz o nim krzywdzące zdanie. Nie tak powinno
wyglądać małzeństwo, i wierz mi, zdrowe małżeństwo tak nie wygląda.

No i ważniejsze pytanie: naprawdę uważasz, że seks bez ochoty, takie
poświęcanie się, gdy Ty leżysz jak kłoda, on na Ciebie włazi i robi
swoje, a potem idzie spać, albo gdy Ty udajesz, ze Ci dobrze, a tak
naprawdę myslisz o jutrzejszym obiedzie, w jakikolwiek sposób spaja
związek i zbliża Was do siebie? Wolne żarty! Naprawdę już lepiej
poczekać, aż jej przyjdzie ochota (tym bardziej, że jak sama pisze,
nie ma ochoty na seks czasami), i przeżyć razem coś cudownego, niż
odzierać seks z wszystkiego, co w nim piękne, traktować go jak
element wymiany handlowej, a swoje ciało jak materac...

[your_and]

Wiesz, irytują mnie faceci którzy chętnie laskę pobzykają a na
zaangażowanie, założenie rodziny, na które liczy kobieta nie mają
ochoty i jeszcze się tym chwalą ze trafiają na takie frajerki
(szkolenia NLP się kłaniają).

I podobnie irytują mnie babki które chętnie przyjmą zaangażowanie
faceta, ale jak mają to co chciały (dzidzulka) na seks od razu tracą
ochotę i motywację. Przekonane że to w końcu jego potrzeby nie jej
niech się przemęczy czy zamasturbuje na śmierć – jego problem.

Co do zaś lezenia jak kłoda, to myślę że wzajemna empatia, i
wzajemne zaangażowanie a nie wymiana handlowa, reguluje to
wystarczająco jak to wcześniej ładnie ale dosadnie ujęła
ledzeppelin3:
"Jesli facet jest w stanie wstać w ciągu nocy 6 razy do noworodka,eby
umyć go z kupy i zmienić pościel w łóżeczku(...) to ja takiemu
facetowi moge zrobic trzy laski między jednym karmieniem dzidziuni a
drugim I to z przyjemnością:P"

[mama-cudownego-misia]

Empatia, poczucie obowiązku, to rozumiem.
Tyle, że w Twoim świecie empatia działa jakby w jedną stronę - od
niej do niego. Ona ma zrozumieć, że on ma potrzeby, i im ulec, ale
on już wcale nie musi rozumieć, że ona się źle czuje w ciąży, albo
że jej hormony grają na nerwach, i że jej aktualną potrzebą jest
zasnąć w spokoju, nie zaś w zależności od natężenia niechęci ulegać,
przełamywać się, zmuszać, poświęcać, zadawać sobie gwałt.

Trochę więcej empatii dla kobiet poproszę! Szczególnie takich w
ciąży!

[to_ja76]

rany a mąż nie może sprawić że jednak i tobie się będzie chciało a
nie na siłę, nie wiem dlaczego tak do tego podchodzisz, najlepiej
powiedzieć że nie i podać któryś z tysiąca powodów bo tak wygodniej,
więcej zaangażowania życzę wszystkim ciężarnym, a w okresie
połogowym stosować formę zastępczą, ale razem, poza tym dlaczego
tylko mąż ma tyle rozumieć a ty nie możesz jego, przestaje docierać
czy jak?

[mama-cudownego-misia]

To_ja, dyskutujesz nie ze mną, ale ze swoim wyobrażeniem o tym, co
napisałam.

Po pierwsze, nikt nie zabrania cieżarnym seksu. Jesli "mąż może
sprawic, że mi się będzie chciało", to super, ale tu nie mamy do
czynienia z takim przypadkiem. Mamy do czynienia z przypadkiem, gdy
kobita czasem nie ma ochoty. Jej prawo, a reakcja meża jest
prawidłowa, szczególnie w tej sytuacji (ciąża).

Po drugie, nie podaję inwentarza pretekstów, żeby powiedzieć "nie"
partnerowi, tylko usiłuję wytłumaczyć, dlaczego libido kobiet w
ciąży może podlegać bardzo znacznym zmianom. Nie jest to zalezne od
ich złej woli, ale od aktualnego stanu zdrowia, stanu emocjonalnego
i hormonów, a aktywność seksualna pary powinna się w tym wypadku
dostosowac do tychże zmian libido. Inaczej ona będzie tylko
materacem, i nikt mi nie wmówi, że taki seks ma jakikolwiek
pozytywny wpływ na więź łączącą małżonków...

Po czwarte, nie rób z mężczyzn idiotów, którym seks przysłania
wszystko, i jak go nie mają przez te 6 czy 7 tygodni (a nawet
miesięcy, jeśli taka jest konieczność), to usychają jak te mimozy, i
dla ratowania życia muszą pójść na baby. Dziecko sie robi we dwoje,
i przynajmniej w teorii powinno się je robić ze świadomością, że
każde z rodziców będzie musiało ponieść pewne ofiary. Oczywiście,
obowiązkowy facet będzie się męczył bez seksu, ale przeżyje, poczeka
i w końcu się doczeka.

Po piąte wreszcie, poruszyłaś sprawę połogu. Aż trudno uwierzyć, że
miałaś dwójkę dzieci... Połóg jest bardzo cieżkim okresem w życiu
kobiety, zarówno ze względu na bardzo silną burzę hormonalną
(zaburzenia o wiele większe, niż na początku ciąży), jak i na
zmęczenie, ból i osłabienie wywołane porodem/cięciem, oraz dodatkowe
zmęczenie wywołane opieką nad noworodkiem. Seks tradycyjny w tym
okresie kategorycznie odpada, nie tylko ze względu na ból, ale też
ze względu na zwiększone ryzyko infekcji (odchody poporodowe są
świetną pożywką dla bakterii, a drogi rodne są jedna wielką raną).
Nie wmówisz mi, że wykończoną i obolałą położnicę mogą rajcowac inne
formy seksu. Facet, który byłby na tyle egoistyczny, że oczekiwałby
w tym okresie od swojej zmęczonej, obolałej i wykrwawionej żony
usług seksualnych, to jakieś nieporozumienie. Owszem, o związek
trzeba dbać, również w tym okresie, ale to jest właśnie jeden z tych
nielicznych momentów, kiedy on musi ruszyć tyłek i podbać za dwoje,
trochę jak w czasie zalotów - popomagać, poopiekowac się,
poprzytulać, pokazać, jak docenia to, że dała mu dziecko... Jeśli
się sprawdzi, to każda kobieta przy zdrowych zmysłach mu za to
odpłaci z nawiazką, jak tylko się poczuje na siłach. Zresztą popatrz
na obyczaje w innych krajach, wzorce, które ułatwiają facetom
znalezienie się w sytuacji - w Anglii oczekuje się, że przez 6
tygodni młoda mama będzie się zajmować wyłacznie dzieckiem, resztę
obowiązków (w tym starsze dzieci) ma przejąć na ten czas ojciec, do
którego zadań należy przede wszystkim opieka nad młodą mamą. We
Francji i Włoszech kobieta, która dała mężczyźnie potomka, zasługuje
na drogi prezent (najczęściej cos z diamentami)... U nas takich
wzorców nie ma, a szkoda, bo okres ciąża-poród-połóg to czas pod
każdym względem szczególny.

brak ochoty kontra mobilizacja

[your_and]

Dobrze że sama zauwżyłąś że nie chodzi o te parę tygodni , nawet
miesięcy ciąży. Katastrofa na brak chęci zaczyna się po urodzeniu.
Jak pisze Depko 85 % kobiet w Polsce ma duże problemy z libido
miesiącami z powodu burzy hormonalnej po urodzenia dziecka.
I w parach gdzie kobiety uwierzą w bzdety które wygadujesz "możesz
odmówić seksu i nie wpłynie to na naszą bliskość" życie seksualne
zamiera nie na parę tygodni ale na lata i są to sytuacje bardzo
częste. Bo z miesiąca na miesiąc ochoty coraz mniej a zmęczenia,
progesteronu we krwi i bezsennych nocy więcej, i bez mobilizacji po
tym czasie jest z bliskością w związku dawno pozamiatane.

[mama-cudownego-misia]

Acha, i dlatego Twoim zdaniem gospodyni tego wątku, nie mająca
ochoty na seks w 15 tygodniu ciąży, ma zagryźć zęby i robić za
materac? Niech się kobieta przyzwyczaja, potem, w połogu, będzie
jeszcze ciężej, ale jak już zostanie tą męczennicą seksualną, której
się oczy zamykają, bo nie spała dwie noce, ale która grzecznie
rozkłada nóżki modląc się, żeby szybko skończył, to na pewno dobrze
to zrobi bliskości partnerskiej.

Kochana, tego typu problemy rozwiązuje się wtedy, kiedy sie
pojawiają, nie wcześniej. Problemem w połogu jest dojście do siebie
i poznanie dziecka, tylko to się wtedy liczy. Jesli połóg minie,
odchody przestaną się pojawiać, ginekolog stwierdzi, że wszystko
jest ok, a aktywność seksualna w związku nie wróci, wtedy jest czas
na zastanowienie się, w czym teraz tkwi problem. Może wystarczy
kupić żel nawilżający, a może potrzebna jest wizyta u specjalisty,
albo handel zamienny (stosowałam z dobrym skutkiem, polecam), na
zasadzie : Ty idziesz na 2 godz. na spacer z dzieckiem i robisz za
mnie pranie, ja sie wyśpię, wezmę prysznic i wieczorem
wygospodarujemy czas dla siebie.
Nie oznacza to jednak, że kobieta w połogu powinna się zmuszać do
seksu. Dla mnie to jakaś abstrakcja, mówisz jak facet, któremu sie
wydaje, że połóg to jak miesiączka, tylko trochę dłuższa...

[to_ja76]

z tobą naprawdę dyskusja jest jałowa bo ty zawsze to samo, ja
uparcie twierdzę że można uprawiać sex bez względu na wszystko i
wcale nie trzeba się czuć zmuszaną czy jak to nazwiesz, zgadzam się
z your_and, ciesz się że ty masz tak wyrozumiałego męża z którym
seksu mogłaś nie uprawiać przez całą ciążę i co tam jeszcze dodasz,
i ciąża to fizjologia bez względu na to co twierdzisz i jak byś to
chciała widzieć, czyli nie może stanowić kolejnego argumentu przeciw
wspólnemu pożyciu, życze miłego dnia i więcej działania

[mama-cudownego-misia]

Owszem, można uprawiać seks, ale na dwa sposoby, tak jak się uprawia
ogródek - z obowiązku, albo dla przyjemności. Dopóki jest dla
przyjemności, wszystko gra. Jesli zaczyna być z obowiązku, to już
coś nie gra, ale powiedzmy, że od czasu do czasu można to jeszcze
znieść - w każdym związku są wzloty i upadki. Jesli ten obowiazek
jest dla nas przykry, bo jesteśmy zmęczone/obolałe/zdenerwowane itd
itp, i nic na to nie pomaga (!), to rozwiązaniem nie jest posłuszne
rozkładanie nóżek i myślenie o jutrzejszym obiedzie, aż małżonek
skończy.
Rozwiązania w tym ostatnim przypadku należy szukać w zależności od
przyczyn - jeśli sa nimi wahania nastroju i złe samopoczucie w
ciąży, należy sobie dać czas - w granicach rozsądku oczywiście - bo
tylko to tu może pomóc. Jesli są nim inne problemy zdrowotne
(menopauza, infekcja), należy iść do lekarza. Jeśli są nim problemy
w związku, należy spróbowac nad tym związkiem popracować samemu lub
pod kierunkiem mądrego doradcy. Nie jest rozwiązaniem zmuszanie się
do seksu bez względu na własne samopoczucie, a jedynie dla zasady,
bo "mąż ma mieć".
Zaś strasznie ciężarnej, że ten mąż od niej na pewno odejdzie, jak
tych nóżek nie rozłoży, i że tylko jej się wydaje, że on ją rozumie,
jest trochę niemoralne...

I jeszcze jedno: przykro mi, ale obawiam się, że ściemniasz, jeśli
chodzi o ciążę i połóg. Tak głębokiej niewiedzy na temat fizjologii
i patologii ciąży oraz fizjologii połogu, popartej takim brakiem
zrozumienia dla tej szczególnej sytuacji nie może mieć matka dwojga
dzieci... Może ją mieć Jur_and, i w jego wypadku dałoby się ją nawet
wytłumaczyć, chociaż dalej uważam, że jest coś patologicznego w jego
sztywnosci reakcji (ma mieć seks bez względu na wszystko, a jako
straszaka i wzbudzacza winy używa perspektywy rozpadu związku,
trochę to żałosne) i żądaniu od kobiety empatii dla swoich potrzeb
seksualnych przy jednoczesnym odmawianiu tejże empatii w wypadku jej
dolegliwości (zresztą go nawet rozumiem, jest to skuteczna obrona
przed zrozumieniem drugiej strony, a tym samym uznaniem, że jego
roszczenia nie w każdej sytuacji mają pierszeństwo). To jest właśnie
taki typ faceta, z którym się nie da nawiązać na dłuższą metę
satysfakcjonującego życia seksualnego, bo łączy postawę skrajnie
roszczeniową z bardziej lub mniej świadomą odmową uznania faktu , że
do seksu jak do tanga, trzeba dwojga, i to dwojga obecnych ciałem i
duchem, chcących ludzi... Inaczej to nie jest seks, a zwykłe
pieprzenie...

[your_and]

mamo-cudownego-misia cały czas mnie wmanipulowuwujesz w temat
problemów zdrowotnych. Ja go któryś raz sprowadzam na temat
pierwotny czyli jedynie braku ochoty. W temacie wspomnianych
problemów zdrowotnych, infekcji nie ma co dyskutować o seksie to
truizmy i twoje udowadnianie z coraz to nowej strony że jakoby mam
zawsze mieć seks jest bezcelowe. Ale wsadzanie w usta adwersarza
sformuoawań które łatwo potem zaatakować jedna z typowych
manipulacji w dyskusji, jestem uodporniony, bo na forum jestem nie
od dzisiaj.

Włączyłem się bo przeglądając to i inne forumy dużo się czyta postów
typu:
skupiłam się na dziecku nie zauważyłam że oddaliliśmy się, nie
mieliśmy seksu od dawna, nie wiedziałam że to dla niego takie ważne,
myślałam że samozaspokajanie mu wystarczy. Przecież to naiwna
postawa, jakkolwiek rozumiem że ochoty nie ma z tysiąca powodów, to
po prostu chciałem wyartykułować nie tylko swój męski pogląd.
Zupełny brak kojarzenia związków przyczynowo skutkowych! No ale to w
końcu typowo męska cecha.

Obiecuję zatem że już nie będę wścibiał nosa w wasz babski (bardzo
dla mnie) roszczeniowy świat, z moim męskim roszczeniowym.

[mkostki]

Your_and - dzięki że mnie oświeciłeś. Ach, więc to ma tak działać!
Dziś facet np. pobawi się ze swoim własnym dzieckiem, bo na tym
zależy partnerce, a w zamian ona jutro zrobi mu laskę. Genialne.
Przychodzi ci do głowy czasem, że kobieta nie przewija obsranego
niemowlęcia oraz nie ściera zaplutej podłogi tylko i wyłącznie
dlatego, że jest to jej ulubione hobby i największy fun w życiu?
Jakoś nie widzę zrozumienia dla pewnej - dla mnie dość oczywistej
prawdy - że życie tak facetów, jak i kobiet składa sie z elementów
obowiązku i przyjemności, do których oboje mają prawo. I to nie ma
tak działać, że wypełnianie przez faceta obowiązków to jest forma
przyjemności dla kobiety, i za to w zamian facetowi nalezy sie
przyjemność.
Z drugiej strony zgadzam się, iż brak seksu, nawet bardzo doskonale
uzasadniony, wpływa na rozluźnienie więzi. Bo tak po prostu jest i
już. Ale to nie oznacza, że sie kobitka ma "zmobilizować", bo sie
chłopu należy, a jak nie to on sobie poszuka innej, bo co on poradzi
na to ze mysli fiutem.
Ale myślę, że warto uczynić wysiłek i znaleźc jakiś wspólny sposób
na zaspokajanie potrzeb seksualnych, który będzie do zaakceptowania
dla każdej ze stron. I w tym kontekscie mozna powiedzieć -dziewczyno
do roboty! Pokombinuj, pogadajcie o tym, poanalizuj - może jest
jakaś forma seksu czy choćby cielesnej bliskości, która ci sprawi
przyjemność? Oczywiście, można też leżeć i jęczeć i liczyć na to, że
on zrozumie. Ale życie uczy, że to niesie ze ssobą pewne ryzyko. I
to nie zawsze tylko dlatego że facet to kawał ch*ja i reszta chama.
Pozdrawiam

Uwilebiam sex

[kicia031]

Chcialam wam powiedziec, ze uwielbiam sex - w ciazy, w pologu,
miedzy ciazami, w kazdych innych okolicznosciach. Brak sexu bylby
dla mnie powowdem do odejscia z relacji.

Ale sorki - gdyby moj partner oczekiwal, ze ja z obowiazku posluze
za materac, BO ON CHCE, to chyba by mi sie odechcialo. Dlatego, mimo
ze sex jest dla mnie swazny, to nie zmuszam mojego partnera wtedy,
kiedy ja mam ochote, by on ja rowniez mial.