jak pomoc dziecku

[belli.sima]

witam,moj były partner popelnil samobojstwo,mamy syna w wieku 17
lat,smierc jego ojca zburzyla cale nasze dotychczasowe zycie,ja
powoli wariuje,caly czas tym mysle-mimo iz obecnie nie bylam z
ojcem mojego syna-jestem w miare udanym zwiazku-syn widze bardzo
cierpi,czuje sie poniekad przez ojca odrzucony,co robic zeby wrocic
do normalnego zycia i przestac mysle,jak pomoc dziecku?

[nuxxx]

Witam Cię serdecznie
trudno jest pomóc dziecku. Widzę że syn jest już prawie dorosły,
może zamknąć się w sobie przez to. Grunt to dużo rozmawiać o tym.
Nie zostawiać go bez żadnych odpowiedzi. Nie zostawiać Go samego.
Niech czuje że ma oparcie w mamie. Niech zrozumie, że pomimo tego
wszystkiego złego życie nadal się toczy. Mi bardzo długo zajęło
pojęcie że i tak już nic nie zmienie, że nie mam na to wpływu.
pozdrawiam cieplutko

[malgosiamarcin]

Witaj...
17lat to juz dorosly czlowiek, na tyle dorosly,ze w aniolki nie
wierze, a na tyle mlody,ze potrzebuje Twojego wsparcia!
Rzucanie tutaj pomyslow roznego rodzaju,nic nie pomoze-mysle,ze
najbardziej odpowiednie to nawiazanie z synem kontaktu,co nie musi
byc latwe,wrecz przeciwnie. Taki rodzaj smierci, jaka wybral tato
twojego syna,moze spowodowac,ze ten mlody czlwoiek bedzie czul sie
odrzucony....i pewnie zadaje sobie pytanie DLACZEGO?
Jestes jemu bardzo potrzebna, nawet jak razem bedziecie milczec, to
RAZEM !
Z czasem wszystko wyglada inaczej. Ale nie zostawiaj JEGO samego
sobie....

[inseg]

Te osoby które potyrafią targnąć się na swoje życie okrutnie krzywdzą swoje
otoczenie.Zwłaszcza najbliższych.Paskudnie postąpił wobec Was twój partner.Byc
moze swiadomie ale i nie swiadomie.Mysle ,ze to choroba emocji.Cos destrukcyjnie
wpływało na niego juz wczesniej.Jego stosunek do swiata do otoczenia
najblizszych ludzi i dlaczego nie potrafił poradzic sobie z włąsnymi
emocjami?Odpowiedzi na to dlaczego tak sie stało nie poszukuj, bo jej nikt nie
znajdzie. Bedziesz sobie zadawać to pytanie do końca życia. Masz trudną
sytuacje, bo sama musisz sobie z tą traumą poradzić. Jasne ,że przydałoby się
wsparcie dobrego terapeuty dla Ciebie.Pewnie będziesz przechodzić różne etapy po
jego stracie: gniew ,że tak postąpił;żal ,że nie mogłaś pomóc....
Pmietaj ,że każdy odpowiada za swoje życie i to była JEGO WŁASNA decyzja, z tego
kazdy z nas to jak przeżyje "życie" będzie się rozliczał przed Bogiem.Mysle ,ze
synowi trzeba pokaz ,ze zycie toczy sie dalej,dotyka nas codzienność i zmienia
się pogoda,że każdy z nas ma do wypełnienia w życiu jakieś zadanie.Najważniejsze
żeby taką wizje przytaczać wokół siebie. Stawiać cele, wspólne i samodzielne te
małe cele i te wielkie i że czasem będą kłody pod nogami bo... poczujemy
odrzucenie,stracimy pracę,możemy zachorować,stacimy forsę itp. Jednak co by nas
nie spotkało jesteśmy posiadaczami wspaniałego prezentu jakim jest życie, a
jakość jego zależy od nas samych. Od tego jakie ono będzie zależy w dużej mierze
od nas samych .
Są dwa kierunki: swoją siłę, enerię,działania spożytkować na to co w nas jest
dobre i rozwinąć się patrząc w przyszłość albo drugi kierunek tyle samo energii
spożytkować aby działać destrukcyjnie na siebie i otoczenie. Każdy ma wybór !

[malgosiamarcin]

CUDOWNIE jakze cudownie jest oskarzac tych co juz nie ma, BRAWO!

[adria78]

Ja w marcu rownież straciłam kogos bardzo mi bliskiego w ten sposób
i nie uwazam,że Inseg miala zamiar kogokolwiek oskarżać,niemniej
podzielam Jej zdanie,że taka śmierć jest szczególnie bolesna.Do tej
pory czuję może nie tyle gniew,co żal do Niego i do siebie.To smutek
taki bez złosci do niego,że tyle razy prosiłam,tłumaczyłam,a
zwyciężyły właśnie emocje i alkohol,a na siebie jestem wkurzona i
mam poczucie winy za to,że zrobiłam za mało!Wiedział,jak będe
cierpieć(i to nie tylko ja,cała jego rodzina),juz kiedys
próbował,dużo o tym rozmawialismy,ale jednak zdecydował sie-o to mam
żal,choc nie umniejsza to mojej miłosci do Niego.Trudno mi pojąc
taki czyn,szczególnie,gdy tyle cierpienia dookoła,ktos leży przykuty
do łózka,ale chce żyć,nie myśli o śmierci,ludzie giną w
wypadkach,umierają na straszne choroby a wszystko by oddali,by tylko
przeżyc.Ciężko mi bardzo,nawet bardziej niz na początku,ale teraz
uważam,że żadne przyziemne problemy nie są powodem do
samobójstwa,jeśli jest na świecie choć jedna osoba która by po nas
płakała.Nie można nikogo skazywać z własnej woli na takie
cierpienie.To jest koszmar dla mnie jak ciągle myśle,że przeciesz on
mógł żyć-miał tylko 20 lat.

[ika.66]

ja rowniez stracilam bliska mi osobe,co do takiej smierci do dzis borykam się z
pytaniem dlaczego,a możne ja jestem temu winna bo nie umialam pomoc.Dzis z
perpektywy lat po etapie złości ,gniewu a także wielkiej tesknoty wiem
ze,najwiecej traci dziecko.Skad mamy wiedziec co czuja nasze dzieci.Rozmowy nie
zastapia wszystkiego,One czuja sie oszukane,odrzucone ktos kto dla nich byl
autorytetem,wspanialym TATA ZOSTAWIŁ GO NA ZAWSZE.ZYCZE CI DUZO WYTRWALOSCI,TWOJ
SYN JEST W WIEKU MOJEGO SYNA I WIEM JAK CIEZKO NASTOLATKOWI TO
OGARNAC,ZROZUMIEC.POZDRAWIAM MONIKA

[adria78]

Tak,ja myśle,że to w nas zostanie do końca życia-te
pytania;dlaczego,co by było gdybym wtedy tak nie powiedziała,co
gdybym powiedziała,to moze poszedł by spac a nie...,co zrobilam
zle,co nie zrobiłam,a powinnam,a czy może czekał na mnie,gdzie teraz
jest...te pytania bez odpowiedzi pozostaną do końca.A dzieci w
takich przypadkach,szczególnie te starsze,co juz rozumieją sytuacje
i były emocjonalnie zżyte z matką,ojcem,bratem,itp,to na pewno
przeżywaja to o wiele silniej i one szczegolnie potrzebuja pomocy
dobrego specjalisty,który pomoze im to ogarnąć.Ja mam to
szczęście,ze istnieje to forum i jakos się powoli zbieram do
kupy,obylo sie bez lekarza,tylko ziołowe środki uspakajajace,bardzo
dużo wam zawdzięczam-dziękuje.

[statek63]

W takiej sytuacji jest chyba jeszcze trudniej. niż jesli straciło się najbliższą
osobę w wyniku wyroku losu, wypadku, choroby... Ci którzy zostali najczęściej
oprócz poczucia straty, muszą się jeszcze zmagać z poczuciem winy, choćby tylko
przez myślenie "a gdyby tylko to czy tamto... to to by się może nie stało".

Dla dzieci, takich które rozumieją co się zdarzyło, jest to jeszcze gorsza
trauma, czasem to może być jak odczucie ostatecznego odrzucenie przez tego
Rodzica który zrobił taki krok. Dziecku trudno jest zrozumieć, jak to możliwe,
żeby ktoś mógł zrobić coś tak strasznego - i mogą próbować to zrozumieć w
kontekście równie wielkiej winy kogoś z bliskich albo nawet swojej własnej..

Czasami tak może być rzeczywiście, chociaż najczęściej chyba samobójstwo
popełniają jednak osoby znajdujące się w ciężkiej klinicznej depresji - gdy pod
wpływem depresji ich umysł działa zupełnie inaczej niż osoby zdrowej. To trochę
tak jak przy zapaleniu płuc - nie da się normalnie oddychać, tak przy depresji
niesposób normalnie myśleć. I wtedy nawet impuls wystarczy żeby zrobić ten
ostatni krok..

Może dla Twojego syna zrozumienie czym jest depresja ( i inne choroby afektywne
) pomoże nie winić tej osoby która to zrobiła i jej bliskich ? Może warto żeby
syn porozmawiał z jakimś autorytetem w tej sprawie spoza rodziny ( np. z dobrym
psychiatrą ? - po to żeby ktoś spróbował wytłumaczyć jak bardzo inaczej myśli
osoba cierpiąca na depresję i jakie mogą być jej różne przyczyny ).

Sporo na cały ten temat jest też w Internecie, np. tu:
www.csk.lodz.pl/depresja/

Czasem w taki stan wpadają tzw. 'normalni' ludzie pod wpływem traumatycznych
zdarzeń, ale chyba równie często może to mieć przyczyny biologiczne ( zaburzenia
funkcji mózgu ) - chyba szczególnie jeśli osoba o wiekszej skłonności albo z
genetyczną predyspozycją do chorób afektywnych jeszcze na dodatek przez dłuższy
czas nadużywa alkoholu, używek itp. lub jest poddana długotrwałemu stresowi, w
pracy czy w związku z sytuacją życiową..

Małemu dziecku można wytłumaczyć ze "Tatuś albo Mamusia miał/miała bardzo chore
serduszko" - dla nastolatka to za mało, chociaż przecież i tak w gruncie rzeczy
chyba własnie dokładnie tak to jest...

Nie wiem co innego można poradzić - chyba to, że jeśli chcesz pomóc synowi to
bądź jego wsparciem, czasem milczącym, bez względu na to że on może swoje
negatywne reakcje i uczucia skupić na Tobie. Poza tym on teraz chyba najbardziej
potrzebuje jakiegoś oparcia i stałego punktu odniesienia w świecie. Często
starsze dzieci nie chcą w ogóle rozmawiać o zmarłym rodzicu, o tym co się stało
- i traktują to jako temat tabu - jakby chciały to wyrzucić ze swojej
świadomości...

Nie wiem co innego doradzić, wiem że samemu też nijak nie da się z czymś takim
pogodzić.. a jednocześnie nie da się też niczego odwrócić..

Pozdrawiam i życzę ci dużo siły..

Statek

[belli.sima]

dziekuje za odpowiedzi i chec sluzenia pomocą,radą..to co zrobił
Ojciec tłumacze synowi poprostu chorobą duszy-
cierpieniem,depresja,najgorzej jest wieczorami,jak nastepuje
wieczorne wyciszenie...
a teraz powiedzcie mi jak ja mam życ...cały czas mysle o
zmarłym,powoli staje sie to moja obsesja...nic nie robie ,jestem na
zwolnieniu,siedze w domu..

[ika.66]

normalny odruch,zalu , tesknoty zamieniajacy sie w obsesje.Nie ma dnia zeby o
Nim nie myslec a to juz 3602 dni pozdrawiam

[immunofortis]

Warto przeczytać ten artykuł.
dracus.eu/cmspl/item/277
Niedługo minie 8 miesiecy od dnia kiedy moja Żona odebrała sobie
życie. Myślenie o Niej o tym co sie stało każdego dnia nadal
dominuje mój mózg.

[inseg]

Bardzo dobrze, że podałeś tutaj linka do tego artykułu. Doczytałam w całości.
Rady w punktach są oczywiście pomocne, częściowym wsparciem , próbą zrozumienia,
naświetlenia.Dotyczą również radzenia sobie z innymi stratami.Fajnie gdyby ktos
przyczepił te punkty do nagłówka forum.

Sam jednak wiesz ,że na wiele pytań indywidualnie każdy z osobna będzie musiał
sobie odpowiadać, borykać się( z pomocą fachowca, terapeuty lub nie).
Wyczytałam gdzieś nawet,że tego typu traumę przechodzi się aż do 8 lat. Czas po
stracie jest znacznie wydłużony, a analizowanie tego samemu może nie przynosić
efektów,bo możemy nie posiadać takiej wiedzy( jak uruchamiają się nasze
mechanizmy, jak funkcjonowała osoba którą staciliśmy, jakie ogniwo było
najsłabsze).Czasem i najlepsi psychiatrzy, terapeuci nie potrafią pomóc. Stach
przed rozgrzebywaniem może uczynić więcej złego niż dobrego.Czesto więc dużo
ludzi unika kontaktu z psychologiem o przeciętnej renomie, a o dobrego fachowca
trudniej. Nawet sam specjalista do końca nie będzie wiedział czy odsłaniając
dany wątek pozostawił pacjenta w ukojeniu i wyłapał wszystko co w nim
siedzi.Terapeuci nigdy do końca tego nie wiedzą ,mogą tylko przypuszczać.
Temat jest o tyle trudny,że może pogrążać nas głębiej niczym "bagno"
( wciągający mroczny grunt )... Pytanie tylko - jak radzić sobie z tym gruntem
i jak nie pozwolić mu się wciągnąć. Dlatego wyżej napisałam o naszych
motywacjach i celach...Nastawienie się na nauczenie, wypracowanie pewnego
rodzaju myślenia - jak nie iść w.... "zawężanie sobie świata".

[malgosiamarcin]

IMMUNINOFORTIS-dziekuje za ten artykul... tak bardzo to boli...i ten
widok...do konca zycia pozostanie mi w pamieci....boze!!!!!!!!!tak
wolalam, tak prosilam o pomoc...nie dostalam jej od ciebie,
pozowliles JEMU odejsc...
moze pomyslicie,ze jestem wariatka- nie obwiniam swojego meza,
jedynie siebie....moja wina..

[belli.sima]

powiem tak..na forum trafilam przez przypadek...i pierwszy raz
spotkalam sie z taka duza iloscia cudzego nieszczescia,kiedy bardzo
mlode kobiety tracą mężow,dzieci nie maja czasami szansy
zapamietac,poznac własnego Ojca...ale...
dzisiaj od bliskiej osoby usłyszałam ze nalezy żyć i iść do
przodu,nie zadawać sobie pytan,co by bylo..gdybym kiedys zrobila cos
inaczej...liczy sie teraz tylko dziecko,jego
zdrowie,nauka,przyszłosc..pomóc dziecku zaakceptowac nowe życie..

[immunofortis]

No cóż, człowiekowi o normalnie funkcjonującej psychice trudno jest
pojąć co to jest depresja. Trudno zrozumieć, że człowiek chory
psychicznie często nie potrafi podejmować racjonalnych decyzji.

[belli.sima]

pomozcie nie dajemy sobie rady..
17 letni syn rozmawia ze zmarlym ojcem,a ja powoli wariuje-z Ojcem
mojego dziecka ne bylismy razem juz 10 lat,przed jego smiercia duzo
rozmawilismy..probowalam mu pomoc i nie udalo sie,nie potrafie sie z
tego podniesc,caly czas o nim mysle,o cierpieniu mojego syna,o
samotnosci i cierpieniu,ktore popchnelo mojego ex do takiego
drastycznego kroku...

[dusia75]

Dziewczyno idz do psychologa. Jeżeli czujesz, że nie dajecie rady.
Po każdej stracie jest każdemu trudno, więc wcale sie nie dziwię, że
Twój syn nie radzi sobie z taką decyzją ojca. Sama nie wiem jak bym
sobie poradziła, a on ma dopiero 17 lat. Trzymam za was kciuki -
proszę nie zwlekaj poradź się kogoś kto wie jak z tego można wyjść.
Pozdrawiam cieplutko Edyta

[irada]

Mego męża nie ma z nami od 14 miesięcy, odebrał sobie życie zostawiając troje
dzieci córka 16 lat, synowie 15 i 14 i mnie. Bolało i było ciężko , aby móc w
miare normalnie funkcjonować, leczyłam się u lekarza psychiatry, synowie
zamknęli się w sobie nie chcą rozmawiać o tacie a ja ich nie zmuszam. pomoc
specjalisty czy też osób które przeżyły taką tragedie pomaga, uwierz mi, nie
zostawaj z tym sama takie obwinianie samej siebie ci nie pomoże przeciwnie może
doprowadzić do choroby a ty masz przecież syna który ciebie potrzebuje.
Przytulam cię gorąco.

[belli.sima]

z całego serca współczuje bo jest to niewyobrażalna tragedia
samobojstwo bliskiej osoby

[trelka10]

tak masz rację to niesamowita tragedia. Przeszłam przez to a jednak teraz
zastanawiam sie co będzie gdy moje dzieci podrosną i nagle ktos życzliwy je
uświadomi. Maluchy na razie mają świadomośc ze tata umarł ale, ze bolało go
serduszko. Boję się tej "ludzkiej życzliwości"
Pozdrawiam