Rozterki zdradzonej

[miss_housewife]

Witam serdecznie.
Pare miesiecy temu pisałam o swojej historii. W sumie klasyka
gatunku. Wydawalo mi się, ze jesteśmy szczesliwym związkiem, z
dwojka dzieci (chcianych i zaplanowanych). Oboje mamy udane zycie
zawodowe. Jednym slowem sielanka. Okazalo się, ze mój niemaz uwaza
inaczej. Efekt: zdrada. Pisałam również, ze po wielu rozmowach
zdecydowałam się dac nam jeszcze jedna szanse. Zaczelismy również
chodzic na terapie malzenska. Obecnie, po tych kilku miesiącach
widze, ze mój niemaz sie stara, probuje wszystko naprawic. Natomiast
jeśli chodzi o mnie..... No wlasnie, i tu jest pies pogrzebany. W
dalszym ciagu go kocham. Ale nie potrafie mu wybaczyc, a tym
bardziej zapomniec. Do tego zmienil się bardzo mój sposób
postrzegania niemeza. Nagle, po tym wszystkim, spadly mi z oczu
rozowe okulary, zaczelam dostrzegac jego wady, których dotychczas
nie zauważałam lub nie chciałam zauważać. Wiem, ze w związku z
zaistniala sytuacja mój obecny obraz niemeza jest mocno
przejaskrawiony na jego niekorzyść, ale nic nie umiem z tym zrobic.
Caly czas miotam się sama ze soba. W jednej chwili jestem pewna, ze
go kocham, w drugiej - ze to tylko przyzwyczajenie, przywiązanie (w
koncu jesteśmy razem 15 lat).
Niemaz poprosil, abym zostala jego zona, ale nie potrafie się na ten
krok zdecydowac. Z jednej strony nie wyobrażam sobie zycia bez
niego, ale z drugiej - nie wiem, czy będę potrafila z nim dalej zyc.
A musze to wiedziec, żeby się zdecydowac na malzenstwo. Jednym
slowem - bledne kolo.
Czy jest jakies "lekarstwo" na taki stan rzeczy? Czy kiedys uda mi
się pozbyc tych wątpliwości, tego rozdarcia? Tu nie chodzi o
podjecie decyzji, podjęłam ja i chyba była ona sluszna (to znaczy
uwazam, iż decyzja o rozstaniu bylaby gorsza decyzja). Problem tkwi
we mnie..... Nie umiem tego wytłumaczyć. Doradzcie cos, proszę.

[nowy99]

To chyba nie minie, czas troszkę zadziała na korzyść, ale niesmak
pozostał - stracił u Ciebie szacunek, musi popracować by go
odbudować.
Ale nie zapomnisz nigdy, wybaczysz - tak, ale nie zapomnisz.
Coś o tem wiem i nie lubię swego męża za grzeszek przeszłości (choć
to lajcik był w porównaniu z Tobą)
;)

[tamaryszek44]

Zapomnieć to chyba sie nie da.Jednego czego ci w tej sytuacji zazdroszczę to tego że wiesz co zrobił.Że to nie są wątpliwości i wiesz na czym stoisz.Wiesz co ,możesz lub nie, wybaczyć.Gorzej jak coś sie podejrzewa i nijak nie można dojść prawdy.

[miss_housewife]

W sumie to nie wiem co lepsze: wiedziec czy nie wiedziec. On sie
przestraszyl, ze moze wszystko stracic i niewatpliwie wplynelo to na
zmiane w postrzeganiu naszego zwiazku - zaczelo mu bardzo zalezec.
Natomiast dla mnie - stracilam cale serce jakie w ten zwiazek
wkladalam. No i zmienilam sie. O ile wczesniej nasz zwiazek byl dla
mnie najwazniejszy na swiecie i nie bylo w nim miejsca nawet na
mysli o kims innym, o tyle teraz wydaje mi sie, ze gdyby pojawil sie
w moim zyciu ktos, kto moglby stac sie wazny - bralabym pod uwage
rozstanie. Nie oznacza to oczywiscie, ze "wyruszam na łowy", czy
szukam okazji do rewanzu, bo to nie o to chodzi. Chodzi mi o to, ze
ten zwiazek przestal byc dla mnie czyms stalym, podstawa calego
mojego zycia, a moj partner - jedynym mezczyzna istniejacym dla mnie
na swiecie. Bynajmniej nie zmienia to faktu, iz w dalszym ciagu go
kocham, o czym pisalam wczesniej.

[dastino1]

no cóż, życie jest okrutne, a faceci - a przynajmniej większość - bo
chcę wierzyć, że jednak nie wszyscy - są marnymi istotami.
Mój mąż również mnie zdradził, przez rok spotykał się z kimś innym,
przez rok codziennie rozmawiał z nią po kilkadziesiąt minut przez
telefon. Przyprowadzał ją do naszego domu, którego teraz nienawidzę,
pozwolił aby ona spotykała się ze mną. Tym co zrobił poniżył mnie,
upodlił, naraził naszą rodzinę na straszne konsekwencję.
Nienawidzę tego człowieka całym sercem, pogarda i obrzydzenie to
jedyne uczucia na jakie mnie stać w stosunku do niego. I najgorsze
jest to, że nie ma rozwiązania tej sytuacji - mamy już dwoje dzieci,
spodziewam się trzeciego.
Jest dobrym ojcem - dlatego nie pozbędę się go z mojejgo życia. Nie
skrzywdzę dzieci, choć nie mogę na niego patrzeć. Na razie są małe
ale niedługo zorientują się, że rodzice żyją jak obcy sobie ludzie,
mam świadomość jaki wzorzec życia rodzinnego im przekażemy. To mnie
załamuje

[tamaryszek44]

Czy faktycznie dla dobra dzieći........a jaki to dla nich wzór na życie w rodzinie?Będą to kiedyś powielać we własnych.Chyba nigdy dla dobra dzieci bym tak nie postąpiła.Żyć z kimś kogo się nienawidzi

[dastino1]

niestety tak, powtarzam: dla dobra dzieci pozwoliłam mu zostać.
Nie kłócimy się,nie ma awantur, pozory są zachowane więc
przynajmniej przez kilka lat dzieci będą miały spokojny dom i oboje
rodziców.
Poza tym nasz synek jest niepełnosprawny, za chwilę nie będę w
stanie sama go podnieść i co wtedy ?
A że nie mogę na niego patrzeć ? Czy jestem jedyną żoną, która jest
nieszczęśliwa ? Nie sądzę ... Moje potrzeby muszę odłożyć na bok

[gatta5]

czuję dokładnie tak, jak autorka wątku, choć chyba dopiero po
przeczytaniu Twojego postu miss zdałam sobie z tego sprawę. Zdrada
mojego męża polegała na tym, ze całowal się w tańcu z jaką panną i
mi o tym powiedział, ale nigdy n ie odczuł tego jako zdradę. Myślę,
ze to teraz wydaje mu się, że to było nic nie znaczące zachowanie, a
ja jestem przewrażliwiona, że sie tym denerwuje. Kocham go, ale
zaczęło mnie denerwować jego zachowanie, cały czas płaczę i ogólnie
nie jestem szczęśliwa.

[beauty-mela]

Bardzo dobrze cię rozumiem,bo czuję się tak samo.W tym momencie
pogoniłam gnojka.Zdradził mnie jakieś półtora roku
temu,wybaczyłam...a w każdym bądź razie tak mi się
wydawało.Najgorsze w tym wszystkim jest to że ja go wciąż kocham.Ale
nie umiem mu wybaczyć i żyć normalnie.Ta jego zdrada ciągle tkwi we
mnie jak zadra której nie mogę wyciągnąć.
Po wielu rozmowach i awanturach ze względu na dziecko zgodziłam się
w tedy na jego powrót.Ale było tylko gorzej,a do tego jego praca nie
pozwala na zaufanie mu.Ciągle jest zdala od nas.
Nie wiem jak ty sobie radzisz,ale ja po tym czasie jak byliśmy razem
wiem że nie umiem mu zaufać i byc znim jak wcześniej.A problemy
tylko narastają.
Ja złożyłam pozew rozwodowy i czekam na rozprawe.
Życzę powodzenia.
Ja nie umiem wybaczyć i żyć z tą świadomością.Ciągle o coś go
podejżewam.

[gosika78]

Tak czytam Twoje wypowiedzi i ... Czuję, jakbyś siedziała w mojej głowie :) Odczucia i spostrzeżenia mam identyczne. Zdradę odkryłam ponad pół roku temu, jesteśmy nadal razem, ale nie mieszkamy ze sobą - nie jestem w stanie przyjąć go z powrotem do mojego domu, boję się podjąć decyzję o powrocie. I też nie wiem, czy to minie...

[tara34]

jeśli zdecydujesz się być z mężem ,musisz zapomniec o przeszłości
to cena ratowania związku jeśli natomiast chcesz
rozpamiętywać ,odejdż inaczej to droga do nikąd

[marlena_mill]

Droga miss_housewife, ja mogłabym napisać o sobie słowo w slowo to
samo, bo faktycznie problem teraz tkwi w naszych głowach. Uwierz mi,
że to nie mija...są lepsze dni i gorsze, gorszych więcej...:(
Ja już tak się dręczę od ponad roku, odejść od niego czy nie i nie
chodzi tutaj o dzieci, o to czy dam sobie radę (bo dam !) tylko o
to, co dzieje się w mojej głowie ! A wszystkie jak widzę mamy to
samo : brak zaufania, ciągle podejrzenia a przez to kłótnie i
szarpanie się każdego dnia.
Mój mąż prawie dwa lata miał inną , byłoby pewno tak do dzisiaj,
gdybym się o tym przypadkiem nie dowiedziała, bo oni tak potraią
wieść podwójne życie latami, mając gdzieś to, że kogoś krzywdzą !
Dwa lata kłamstw, oszustw, wymyślania niestworzonych histori,
dlaczego musi wyjechać, dlaczego w sobotę musi iść do pracy,
dlaczego musi później wrócić ...koszmar ! A ja w domu sama ... z
dziecmi...niekochana, zostawiona....oszukiwana...
Ja mu nie potrafię wybaczyć do dzisiaj, ani oczywiście zapomnieć.
Własciwie to wiem i jestem przekonana, że rozstanie jest najlepszym
rozwiązaniem i przerwanie mojej udręki, tylko co zrobić z tą chorą
miłością do niego ? Najgorsze jest to, że my kobiety kochamy za
bardzo i zawsze niewłaściwych facetów.
Rozum mówi: odejdź, zostaw to za sobą jak zły sen, zacznij nowe
życie, poznasz jeszce kogoś, jeszcze będziesz szczęśliwa, hesteś
młoda, atrakcyjna ( to dzięki terapi u psychologa:) ! a Serce ? ono
nie che o tym słyszeć ! ono chce do niego... ja nie rozumiem
własnych uczuć, a Wy też tak macie ???
I to jest właśnie ten koszmar !!! Koszmar, z którym trzeba skończyć
bo nikt tego długo nie wytrzyma lub zamieni swoje życie w piekło !

[efi-efi]

Wybaczanie to proces.
To nie dzieje się z dnia na dzień - pozwoliłam ci zostać, wybaczyłam zdradę i -
cyk , życie wraca do stanu "sprzed".
Złe emocje będą na pewno wracały do Ciebie nie raz.
Na dzień dzisiejszy możecie tylko próbować scalić to co zostało nadwątlone. Mąż
musi się starać 10 razy bardziej, a Ty powinnaś dostrzegać to, że się stara.

Wydaje mi się, że szansa na normalny związek jest wtedy kiedy obie strony z
głębi serca chcą pozostać razem, jeżeli chcą być dla siebie nie dla dzieci albo
z przyczyn ekonomicznych.

Czas jest najlepszym lekarstwem, przecież silne emocje kiedyś opadną, problemy
życia codziennego, radości z dzieci, ze znajomych z fajnej książki z czasem
wyprą myśli o krzywdzie jakiej doznałaś.

Jeżeli masz wątpliwości co do zawierania związku małżeńskiego - poczekaj z tym.

[6jolka6]

Dobrze by było, zeby tutaj wpisały sie też osoby, które przezyły
zdradę i maja się już dobrze. Ciekawe, czy sa takie.
Często takie kobiety jak w tym watku sa atakowane, ze to ich wina,
że sa wredne, zazdrosne lub jakieś trędowate. Mąz zdradził, bo ....
Myślałam, ze jestem odosobniona w swoim przeżywaniu zdrady. Ja nie
podjęłam decyzji co zrobić. Dziecko, wspólnota majątkowa, staż
małżeński - to presja by zostać w związku. Zakłamanie męża,
lekceważenie mojej osoby, brak porozumienia, bliskości - druga
strona medalu. W sercu czuje, ze juz nie chce go dłuzej oglądac na
oczy, ale ta powinność. Wiem, ze i tak nic dobrego z tego nie
wyniknie - ale spodobalo mi sie co wyzej napisano - póki dzieci
małe, niech mają ten dom i bezpieczeństwo. A to osobiste
nieszczęście - czy jest na to sposób?
Przecież - po rozwodzie i tak trzeba podjąć ryzyko - albo samej albo
z kimś - też nie ma pewności jaki ten ktos się okaże.
Czy jedynym zatem (w pewnych okolicznościach) wyjsciem jest
rezygnacja z milości i szczęścia osobistego, bo czy ktoś widzi inna
mozliwość?
Bardzo trudno jest sie pogodzić z nagą prawdą, bo czy istnieje
miłość jesli jest/była zdrada? Tzn. ze ktoś kochał, potem nie kochał
i teraz znów kocha? Może trzeba do tego podejść jak do np. kalectwa.
Po utracie np. wzroku tez trzeba dalej zyć, nauczyc się funkcjonować
bez tego.
Jakies rozwiązanie trzeba znaleźć żeby tak nie cierpieć, nie
pamietać, nie wracać. Oczywiście zdrajca, jeśli zostaje w związku,
też poniesie konsekwencje. On też sie okaleczył, tez cos stracił,
trudno żeby nie. A oni bardzo nie chcą ponosic zadnych konsekwencji,
tylko dalej sobie zyć z kochająca zona, uśmiechnietą, gotowa na
wspanialy seks, zapalona do działania, aktywności....niczego ma nie
pamietać, niczego nie wypominać, am być zadowolona, szczęśliwa.
A jak widać nie tylko ja mam z tym ogromny problem.

[efi-efi]

Ale sytuacja miss_housewife jest inna.
Jej mąż stara się zadośćuczynić, nie wymaga żeby wszystko było jak dawniej
natychmiast, chyba dotarło do niego, że rodzina jest czymś więcej niż zabawą na
boku.