Zaślepiająca nienawiść katolickich radykałów do...

[adriankd]

http://www.fotka.sex.pl/profil/nimfetka/


zapraszam do oglądania i komentowania moich gorących foteczek

takiego bełkotu nie czytałem już dawno, ten facet

[pl2512]

myli akt miłosiernego wybaczenia grzechu przez Zbawiciela z wolną opinią
każdego człowieka. I taki debil jest czołową postacią sztandarowej gazety
propagandowej w Polsce.
Durniu, żyd Jezus z Nazaretu na takich faryzeuszy darł się i krzyczał, że są
jak groby bielone na zewnątrz, a wewnątrz jest robactwo. Aborcja jest potworną
kaźnią istoty ludzkiej w chwili, kiedy jest ona pozbawiona wszelkich praw i
zdana na łaskę i niełaskę swojej matki.
Także ty łysy czubasie z propagandowego GóWna kiedyś rozwijałeś się w łonie
swojej matki jako płód. To było twoje życie, a nie życie twojej matki. Tak
rodzą się zwierzęta żyworodne. Takie są pierdolone, ale jedyne prawa natury na
tej planecie. Naczelni nie rodzą się z jaj ty łysy przygłupie!
Słowa kardynała Glempa były i są niezwykle delikatne w porównaniu z tym co te
wstrętne babsko, szukające rozgłosu i promowane przez cwaniary z organizacji
feministycznych, usłyszałoby od Jezusa.
Jeżeli aborcja nie jest najbardziej obrzydliwą i wyrafinowaną formą kaźni
istoty ludzkiej w okresie życia płodowego, to równie dobrze zabijanie ludzi z
przyczyn rasowych czy religijnych nie posiada w sobie żadnych znamion zbrodni.
Hitlerowscy zbrodniarze z całą charakterystyczną dla siebie hucpą mówili, że
to żydzi zbudowali sobie komory gazowe. Z tą samą bezczelnością, ironią i
hucpą wypisaną na głupich ryjach, tacy durnie jak autor powyższego bełktotu
piszą, że zabijanie człowieka w łonie matki nie jest zabójstwem!
Więc czym kurwa ono jest? Ostatecznym rozwiązaniem kwestii problemów
finansowych mamusi i tatusia?
A czymże innym były ustawy norymberskie i die Endlösung der Judenfrage?
Argumenty używane przez tamtych zbrodniarzy są równie bezczelne i aroganckie
jak przez takich ludzi jak dureń, który napisał ten najochydniejszy artykuł
jaki czytałem w gazecie!
Nie wycieraj sobie ty szmato ust osobą Chrystusa! Nie jesteś nawet godny pisać
o Judaszu!

Etyka katolicka - oxymoron

[piotrek410]

Etyka czy religia

Każda z wielkich religii monoteistycznych uznaje, iż jej misja nie
ogranicza się do teorii zbawienia, ale także do wychowania
moralnego, które ma to zbawienie wierzącym zapewnić. Każda z nich
uznaje zarazem, iż jej wskazania moralne obowiązują zarówno
wierzących, jak i niewierzących, podzielających ich wiarę, jak też
wyznających z ich punktu widzenia herezje. Do dziś obecny jest
zarówno w części kultury europejskiej, w USA, a zwłaszcza w kulturze
islamskiej, pogląd, iż wychowanie religijne jest niezbędnym
warunkiem zapewnienia w społeczeństwie ładu moralnego i społecznego
szacunku dla wartości etycznych. W rzeczywistości jednak religia nie
zapewnia żadnego uniwersalnego porządku etycznego, a propagowane
przez nią ideały w dużej mierze nie są nawet wartościami w sensie
etycznym.

Prominenci religijni najważniejszych wyznań wpoili w ludzkość w
przekonanie, że religia jest tożsama z etyką, co w najdoskonalszy
sposób wyraził, sam mocno w to wierząc, autor Braci Karamazow, w
słynnym stwierdzeniu, że jeśli Boga nie ma, to wszystko wolno.
Zgodnie z tym przekonaniem wychowanie religijne jest wychowaniem
etycznym, bo religia ma kształtować normy religijne, niemożliwe do
określenia poza nią. Jest to przekonanie podobnie fałszywe jak to,
że religia stanowi podstawę etycznego ładu w społeczeństwie.

Komentując udział polskiego Kościoła instytucjonalnego w pracach nad
ustawą o in vitro abp Józef Michalik zadeklarował: "Kościół jest
zainteresowany etyką, a nie polityką" ("Gazeta Wyborcza" z 7.10.
2009 r.). To, co sprawia wrażenie pozornej oczywistości, jest w
gruncie rzeczy świadomym fałszem. Kościół interesuje się bowiem
przede wszystkim religią, a nie etyką i z całą pewnością prowadzi
lobbing polityczny, w przypadku tej ustawy posuwając się zarazem do
zupełnie nieetycznych środków (manipulacja pojęciami, znieważanie
rodziców dzieci z probówki, szantaż i groźby wobec
parlamentarzystów). Gdyby abp Michalik chciał powiedzieć całą
prawdę, powinien stwierdzić, że Kościół jest zainteresowany, by
wszelkimi dostępnymi metodami nadać tej ustawie kształt zgodny z
katolicką normą religijną. Podobny sens miała ostatnia publikacja o
in vitro przygotowana przez kilka pism katolickich, w tym przez
zasłużony dla polskiej kultury "Tygodnik Powszechny", który być może
w ten symboliczny sposób zamknął rozdział swojej historii, w której
był on głosem rozważania wartości, a nie tylko tubą religijnej
doktryny.

Kościół w Polsce chce nas dziś ze szczególną mocą przekonać nie
tylko do tego, że religia jest równoznaczna z etyką, ale także, że
religia katolicka jest jedyną etyką możliwą do przyjęcia. Wynika to
zapewne z poczucia zagrożenia światem wartości etycznych bez
religii, którego wzór tworzy dziś zachodnia Europa. "Jeśli chcemy
ocaleć, musimy poddać się etyce Boga" - pisał Franciszek Kucharczak
w "Gościu Niedzielnym" (nr 45 z 2009 r.). Zgodnie z tą myślą Bóg
zapewnia etyczny fundament dla ludzkości. Tyle tylko, że "etyka
Boga" to nie etyka, lecz religia i zapewnia ona co najwyżej
religijny fundament świata. O którego Boga zarazem chodzi? Zdaje
się, że zawsze Boga tego wyznania, do którego przynależy ten, kto
się na niego powołuje. I wciąż teza ta nie rozwiewa wątpliwości:
skąd wiadomo, że Bóg w ogóle istnieje oraz że myśli o etyce to samo,
co pan X lub jego autorytety religijne?

Uznaliśmy za truizm twierdzenie, że religijność oznacza moralność i
że jest jej warunkiem koniecznym. Że bez religii moralność jest
niemożliwa. Tymczasem twierdzenia te są dużo mniej oczywiste niż się
wydaje. Poziom ludzkiej moralności zasadniczo nie zależy bowiem od
religijności. Zachowywanie religijnych norm, kultywowanie religii,
nie musi wcale iść w parze z poziomem moralności ani jednostkowej,
ani społecznej. I przeciwnie - brak religii, nie musi oznaczać
etycznego ani społecznego zamętu, co pokazuje współczesna
zachodnioeuropejska kultura. Gdyby poziom moralności rósł wprost
proporcjonalnie do poziomu religijności, polskie społeczeństwo
powinno być najbardziej moralne w Europie. Proste obserwacje nie
potwierdzają tej tezy. Polacy z punktu widzenia praktykowania
wymogów katolickiej świętości są na pewno w europejskiej czołówce.
Liczba udzielanych Polakom sakramentów należy z pewnością do
największych w Europie. Ale czy ktokolwiek uznałby z tego powodu, że
jesteśmy najbardziej moralnym narodem Europy? Religijne państwa
islamskie są dziś uważane w zachodnim świecie za największe źródło
światowego zagrożenia. I to, im bardziej te państwa są religijne,
tym bardziej zdają się być groźne dla wartości, które cenimy z
etycznego punktu widzenia - ludzkiej wolności, godności, życia...

Zatem także w powszechnej, choć nieartykułowanej świadomości, nie
utożsamiamy wcale religijności z moralnością. Zarazem jednak, gdyby
ktoś zapytał, jakimi wskazaniami mamy się kierować, by dobrze
(etycznie) postępować w życiu, większość ludzi odeśle nas do
religii. Skąd ta zdumiewająca sprzeczność? Dzieje się tak, bo
chociaż wiemy, że wykonywanie religijnej normy nie uczyni nas
lepszymi w sensie moralnym, to zarazem nie mamy innego, tak
powszechnie uznawanego źródła moralności, niż religia.

Za fundament euroatlantyckiej etyki uznawana jest Biblia. Akceptują
to nawet ludzie ponadprzeciętnie wykształceni, dobrze znający
okrucieństwo i antyhumanistyczną wymowę wielu jej fragmentów.
Przyjmując za dobrą monetę twierdzenie o jej niedosłowności, nie
zgłaszają żadnej etycznej wątpliwości wobec tekstu, w którym Bóg
nakazuje wyrzynać całe miasta i krwawo mścić się na swoich wrogach.
W którym za cnotę uznaje się wydawanie kobiet obcym, by "czynili z
nimi, co zechcą", byleby nie naruszyć prawa gościnności. W którym
bohaterstwem jest zabicie własnych dzieci Powszechne oburzenie
wywołuje zaś piosenkarka, która wyraża brak szacunku dla stanu
umysłowego autorów świętej księgi. Przekonanie o tym, iż księgi te
(Biblia czy Koran) są źródłem moralności, rozpowszechniło się do
tego stopnia, że uznajemy, iż wszystko, co związane z religią, jest
etyczne, a także, iż podważanie twierdzeń religijnych jest atakiem
na publiczną moralność.

W istocie religia i etyka dość poważnie się różnią, choć mają
wspólne pole zainteresowań - ludzkie działanie. Tyle tylko, że etyka
polega na myślącym rozważaniu wartości; zajmuje się tym, co w tym
działaniu dobre i złe. Religia zaś to przede wszystkim praktykowanie
kultu i doktryna, która rozdziela święte od nieświętego w ludzkim
życiu. Dla religii wszelkie wartości są podporządkowane świętości i
o tyle są dla niej ważne, o ile świętości służą. Nie ethos jest dla
religii bowiem ważny, lecz theos. Etyka, jako część filozofii, jest
wyrazem wolności ludzkiego umysłu. Religia zaś to zbiór
dogmatycznych twierdzeń, ustanawiających swą obiektywność i
niepodważalność w tym, co uznawane za objawione.

cdn

[piotrek410]

ciag dalszy..

W ten sposób łatwiej zrozumieć, choć nie znaczy to: zaakceptować,
uczucia i poglądy katolickiego księdza, profesora uniwersytetu,
uznającego się za eksperta od etyki, który nie ubolewa nad krzywdą
zgwałconej 14-letniej dziewczynki, ale ubolewa nad nieświadomym
niczego zarodkiem, efektem tego gwałtu, który został poddany aborcji
(ks. Alfred Wierzbicki, Przegrana sumienia? "Gazeta Wyborcza" z
20.06. 2008 r.). Mamy tu istotnie do czynienia z przegraną sumienia
etyka z sumieniem księdza. Ksiądz broni bowiem świętości, nie
pozwalając etykowi rozważyć takich wartości etycznych, jak godność
tej dziewczynki czy wartość oraz jakość jej życia. Etyka zawsze
przegra z religią w takiej sytuacji, bo dla człowieka religii
świętość stoi zawsze ponad innymi wartościami. Dlatego w
konfrontacji: godność kobiety - świętość zarodka, ta pierwsza dla
człowieka wyznającego wiarę w katolickie świętości musi zawsze
przegrać.

Świętość, czyli sacrum (w pierwotnych religiach - tabu), jest tym,
co dana religia uznaje za boskie, Bogu należne lub zgodne z boską
normą. Świętego nie wolno naruszyć, nie wolno przekroczyć, nie wolno
w nie człowiekowi ingerować. Jak bardzo arbitralnie rozumieją treść
tej świętości różne religie, łatwo dostrzec, obserwując różnice
między nimi. W islamie święty jest np. wizerunek Mahometa, w
hinduizmie przejawem boskości jest krowa, w katolicyzmie- wiem, że
zabrzmi to tak, jakbym należnych proporcji nie zachował, ale
powiedzmy to muzułmaninowi albo hinduiście - m.in. święta jest
zygota.

Źródłem świętości są święte księgi i interpretujący je głos
religijnych autorytetów, w szczególności kapłanów. Na przykład
grzeszność antykoncepcji - stosunkowo oryginalny pomysł wśród
rozstrzygnięć różnych religii - jest wynikiem myśli Pawła VI, który
określił katolicką normę moralną w tym względzie w encyklice Humanae
vitae z r. 1968. Historia tworzenia tej normy jest pouczająca.
Istniało duże prawdopodobieństwo, iż werdykt papieża będzie
ostatecznie inny, ponieważ powołana przez niego komisja ekspertów
nie wypowiedziała się w tej sprawie jednoznacznie. Przesłanką
decyzji papieża nie był jednak sąd natury etycznej, ale czysto
teologiczny, uznający akt ludzkiej prokreacji za święty. Paweł VI
nie pytał o to, jakie dobro lub jakie zło wywołuje antykoncepcja.
Pytał, co jest święte w ludzkiej seksualności. Religia rozważa
bowiem świętość i konkluduje grzeszność - w tym przypadku świętość
ludzkiego rozmnażania i grzeszność sztucznej ingerencji w ten akt.

Etyka jest refleksją humanistyczną, a nie teologiczną. W obu
dziedzinach mamy wprawdzie do czynienia z wartością, normą i oceną
ludzkiego działania, ale kategorie te są odnoszone do różnych
porządków. Można, owszem, mówić o moralności religijnej -
motywowanej religijnie moralności ludzi wierzących. Ale
pojęcie "etyka religijna" to metafora. W tym, co się określa takim
mianem, chodzi o system norm teologicznych, które tylko w części i
tylko przypominają etyczne. Przedmiotem etyki są bowiem wartości,
normy i oceny ludzkich czynów, dla których odniesieniem jest jedynie
człowiek. Kiedy zaczynamy mówić o ludzkim postępowaniu w stosunku do
Boga czy świętości, wchodzimy w obszar teologii, porzucamy zaś
etykę. Etyka to dziedzina spraw ludzkich, a nie boskich. Jednostka
ludzka w perspektywie religijnej może określać się w działaniu
jedynie w relacji do Boga. Dlatego nawet stosunek do innego
człowieka rozpatruje się w kategoriach religijnych jako relację
wobec boskości. Krzywdząc drugiego, wedle wyobrażeń religijnych, nie
krzywdzimy przede wszystkim jego. Krzywdzimy Boga. Nie obrażamy
innego człowieka, lecz obrażamy Boga.

Na dziesięć przykazań Dekalogu przypada odwołanie do tylko pięciu
wartości etycznych - życia, własności, małżeńskiej wierności,
szacunku dla rodziców i prawdomówności. Pierwszym i najważniejszym z
nich jest zaś przykazanie ściśle religijne, dotyczące zachowania
monoteizmu. Wszystkie one mają zresztą przede wszystkim charakter
religijny, a nie etyczny. Wyrażają stosunek do Boga i świętości, a
nie do wartości etycznych. Mamy nie zabijać, bo życie jest święte, a
nie dlatego, że życie jest wartością samą w sobie. Mamy nie kraść,
bo własność jest święta. Mamy nie cudzołożyć, bo małżeństwo jest
święte. Mamy szanować rodziców, bo macierzyństwo i ojcostwo są
święte. Mamy mówić prawdę w sądzie, bo sąd jest święty.

Przykazań tych mamy zarazem przestrzegać nawet, jeśli wiążą się z
jawną i świadomą dla ich wykonawców nieetycznością, czyli, mówiąc
wprost, ze złem. Mamy szanować własność, choćby pochodziła z
wątpliwych etycznie źródeł. Rozwód nie jest dozwolony, nawet jeśli
mąż jest alkoholikiem i brutalnym tyranem. Rodziców należy czcić,
nawet jeśli ojciec jest potworem, a matka stręczycielką. Dwie normy
świętości wedle Dekalogu, które daje się utożsamić z normami czysto
etycznymi, to zakaz zabijania oraz składania fałszywych zeznań. Ta
pierwsza okazuje się jednak względna w religii właśnie ze względu na
ograniczenie dotyczącej jej świętości. Kościół katolicki nie
wyklucza kary śmierci, zabijania wroga w czasie wojny, a także
wszelkiego agresora w obronie własnej, odmawiając w ten sposób
świętości życiu zbrodniarza i tego, kogo uznaje za naszego wroga.
Ostatecznie jedyną norma z Dekalogu, która ostaje się po oddzieleniu
od pojęcia świętości, jest prawdomówność...

Przyzwyczailiśmy się utożsamiać świętość z tym, co dobre w sensie
etycznym, a grzech z moralnym złem. Tymczasem, jak widać na
przykładzie Dekalogu, religia i etyka w dużej mierze pozostają
jednak rozłączne. Co oznacza, iż w większości to, co religijne, jest
albo etycznie indyferentne albo wręcz nieetyczne, a to, co etyczne,
nie jest religijne, a czasem z religijnego punktu widzenia bywa
grzechem. Większość religijnych rytuałów nie da się kwalifikować ani
jako dobre, ani jako złe w sensie etycznym. Istnieje jednak także
wiele postaci zła etycznego, które są przez religie w pełni
akceptowane. Z drugiej strony kategorie etyki zawodowej (np.
rzetelność, staranność, odpowiedzialność za wykonywane dzieło) z
punktu widzenia religii są nieistotne. A niektóre wartości etyczne
są przez wiele religii uznawane za grzeszne - np. hedonistycznie
rozumiane ludzkie szczęście.

Nietrudno wskazać przykłady "świętego zła" - antywartości etycznych,
realizowanych przez religie ze względu na zachowanie lub zapewnienie
świętości. Pierwszym z nich jest "święta wojna". To w imię
krzewienia chrześcijańskiej świętości poświęcano przecież życie
autochtonów w czasach rekonkwisty i konkwisty, doskonale przecież
wiedząc, że zabijanie innych jest złem w sensie etycznym. W tym
samym celu odbyły się także wszystkie wyprawy krzyżowe, których
islamskim odzwierciedleniem jest dzisiejszy Dżihad. Spory o różne
rozumienie sacrum przerodziły się w europejskie wojny religijne XVI
i XVII w., żywe do dzisiaj np. w nienawiści pomiędzy katolikami i
protestantami w północnej Irlandii. I nieprawdą jest, że ludzie
kiedyś nie uważali wojny za złą. Zarówno dziś, jak w przeszłości,
chrześcijaństwo i islam doskonale wiedziały i wiedzą, czym jest
wojna, bo też na co dzień głoszą pokój. To w imię świętości ("święte
zabójstwo") ginęli także ludzie na stosach Inkwizycji, choć jej
realizatorzy rozumieli etyczną wartość ludzkiego życia, sami byli
bowiem żyjącymi ludźmi.

cdn

[piotrek410]

ciag dalszy..

Dla celów religijnych uprawnione jest także "święte kłamstwo", czyli
głoszenie, w imię określonej świętości, jawnej nieprawdy wbrew
wiedzy tego, kto ją wypowiada. Nie szukając odległych historycznie
przykładów: czym innym, jak nie kłamstwem w imię obrony `świętości
życia", było twierdzenie ks. Gancarczyka, iż Alicja Tysiąc
zamierzała popełnić zabójstwo? ("mama, która bardzo chciała zabić
swe dziecko", "Gość Niedzielny" z 7.10.2007 r.). Autor z pewnością
odróżnia zbrodnię od legalnego zabiegu i nawet, jeśli w swym świętym
misjonarskim zapale utożsamia aborcję z morderstwem, to użyte przez
niego sformułowanie jest świadomą manipulacją. W polskiej dyskusji
nad kwestiami etycznymi Kościół stale do takich manipulacji się
posuwa, nie tylko nazywając legalne usuwanie ciąży zabójstwem, ale
także m. in. twierdząc, że in vitro jest wyrafinowaną aborcją lub że
eutanazja to sposób na fizyczne eliminowanie emerytów ze
społeczeństwa. Czym innym także, jak nie kłamstwem w ustach
wierzącego chrześcijanina, jest twierdzenie, że krzyże to wyraz
uniwersalnej europejskiej kultury, a nie symbol jego wiary? "Święte
kłamstwo" w obronie prenatalnych form ludzkiego życia i tak jest
zresztą niczym przy "świętych zabójstwach" w tej samej sprawie
dokonywanych - zamachach amerykańskich fundamentalistów
chrześcijańskich na lekarzy wykonujących aborcję.

Nietrudno będzie mi także wymienić przykłady "świętej zniewagi".
Wiedza o tym, iż obrażanie innych jest nieetyczne, jest powszechnie
dostępna już dla dzieci. Znieważanie innych z pułapu wyższości swej
jedynie słusznej racji jest na porządku dziennym każdej religii. Czy
polscy biskupi nie upokarzają w trwającej o in vitro dyskusji
rodziców dzieci z probówki? Czy ks. Gancarczyk zważał na godność
sędziów Trybunału w Strasburgu, porównując ich z hitlerowskimi
zbrodniarzami, gdy zrozumiał, że nie podzielają oni jego poglądów? I
czy ktokolwiek z ludzi polskiego Kościoła uznał to za
nieuzasadnione? Czy rozgłośnia ks. Rydzyka nie dawała wzoru
poniżania tych, których uznaje się za wrogów "świętej wiary
katolickiej Narodu Polskiego"? Nie mogę przy tej okazji choćby nie
wspomnieć tylko o najbardziej wstydliwej dla chrześcijaństwa
historii zniewagi, którą obdarzano przez wieki Żydów tylko ze
względu na przekonanie o ich zbiorowej winie za śmierć
chrześcijańskiego Boga (a więc "zbiorową grzeszność"). Z tego powodu
Żydów wiekami chrześcijanie prześladowali w Europie, choć dla
prześladujących nie było tajemnicą, iż zadawanie cierpienia innym
jest nieetyczne. Przykład znieważającego dla Żydów fałszu w postaci
powielających okrutne antysemickie stereotypy wisi w postaci obrazów
Karola de Prevosta w sandomierskiej katedrze do dziś, nie jest to
więc tylko sprawa odległej przeszłości.

Jan Paweł II (a za nim Benedykt XVI), który zakazywał Afrykanom
użycia prezerwatywy w walce z epidemią AIDS, musiał mieć świadomość,
że naraża w ten sposób życie wielu aktywnych seksualnie ludzi,
którzy nie byli gotowi na abstynencję w tym względzie. A jeśli tak,
świadomie narażał ich życie w obronie świętości aktu płciowego.
Wybierał "świętą" rezygnację z ochrony życia i zdrowia ludzi w imię
religijnych, arbitralnych twierdzeń, ogłoszonych przez swego
poprzednika. Czy apelując do sarajewskich kobiet, by rodziły dzieci
pochodzące z wojennego gwałtu, nie miał wątpliwości etycznych, które
z taką zachętą muszą się wiązać? Zapewne miał, ale w tych
przypadkach dokonywał świadomego wyboru na rzecz tego, co uważał za
święte w konfrontacji z tym, co święte dla katolicyzmu nie jest
(prawo kobiety do decydowania o swoim losie).

Podstawową negatywną kategorią opisu ludzkich czynów w religii jest
grzech. Teologia definiuje go jako zerwanie więzi z Bogiem,
niepodporządkowanie się boskiemu nakazowi. Grzech nie jest więc
kategorią etyczną, ale teologiczną. W zakresie etyki seksualnej
niczym złym nie jest np. seks przedmałżeński, związki homoseksualne
czy wolne związki heteroseksualne. Z punktu widzenia normy
religijnej (zarówno katolickiej, jak i islamskiej) są to grzechy
najcięższe (zaraz po świętokradztwie i zabójstwie), obciążone
sankcją piekielną.

Nie inaczej jest z cnotą w religijnym rozumieniu. Cnota ta wcale nie
musi być etycznym dobrem. Owszem, miłosierdzie, rozpowszechnione
przez chrześcijaństwo, rozpatrywane w kategoriach etycznych, wyraża
istotne wartości - współczucie i pomoc potrzebującym, humanistyczne
dostrzeżenie człowieka w każdym, nawet najbardziej pokrzywdzonym
przez los. Ale nic etycznego nie ma już np. w dziewictwie,
seksualnej abstynencji i celibacie - najdoskonalszych postaciach
życia seksualnego dla wielu religii, włączywszy w to katolicyzm.
Promocja tej wartości w różnych religiach ujawnia zarazem
powszechną, choć skrywaną, niechęć religii do wartości życia. Gdyby
bowiem wszyscy zachowali dziewictwo, życie nie przetrwałoby ani
pokolenie dłużej niż jego konsekwentni realizatorzy. Notabene, w
chrześcijaństwie kult dziewictwa powstał w wyniku powszechnie
znanego biblistom błędu w tłumaczeniu Starego Testamentu z
hebrajskiego na grecki. Zapowiadana przez Izajasza matka zbawiciela
miała być "młodą dziewczyną", a nie dziewicą, którą uczyniono matkę
Jezusa ze względu na to proroctwo.

Religia nie jest etyką wreszcie także dlatego, że religia i etyka
inaczej określają cele ludzkiego działania. Dla religii celem tym
jest osiągnięcie zbawienia. Celem etyki jest zaś osiągnięcie jak
najwyższej moralnej jakości ludzkiego działania. W związku z tym
różne systemy etyczne tworzą różne odpowiedzi na pytanie o dobro i
zło, o życie godziwe, o szczęście. Tak, jak różne religie udzielają
różnych odpowiedzi na pytanie o to, co jest święte po to, by
osiągnąć zbawienie. Człowiek etyczny będzie starał się w życiu o
realizację etycznych wartości, człowiek religijny - świętości.

Czym innym zatem w istocie są religia i etyka. Czym innym się
zajmują, w innych obszarach działają, inne mają priorytety i inne
obszary zainteresowań, choć czasem te obszary się na siebie
nakładają. Innych porządków dotyczą, inne cele stawiają, a swych
rozstrzygnięciach bardzo często się rozchodzą, sprawiając, że to, co
dla religii wartościowe, nie jest takim dla etyki i na odwrót. Warto
zatem zdać sobie z tego sprawę, zwłaszcza w kraju, w którym sędzia
Trybunału Konstytucyjnego, rozstrzygając sprawę wliczania do
średniej ocen państwowego świadectwa ocenę z prywatnego wyznania,
stwierdza, iż religia służy przecież wychowaniu młodzieży i w
związku z tym jest elementem publicznej edukacji, a więc nie ma nic
dziwnego w tym, iż państwo tę edukację wspiera.

Autor tekstu: Adam Kalbarczyk
-------------------------------------------------

Co za bełkot! Napisałeś dużo bzdetów ubranych w...

[pl2512]

ładną stylistykę, ale całkowicie pominąłeś sens problemu o którym pisał ten łysy
pajac z GW. Istotą problemu nie jest religia, światopogląd, reguły i zasady
kierujące tymi lub innymi grupami etnicznymi czy kulturowymi. Zabójstwo jest
zabójstwem niezależnie od tego jak tą sprawę definiują organizacje religijne,
polityczne czy indywidualne tzw. autorytety.
Żyjemy w XXI wieku i każdy lekarz, nawet najbardziej zdemoralizowany
aborcjonista przyzna, że organizm dziecka jest osobną jednostką, życiem,
człowiekiem, autonomicznym ustrojem organicznym.
Durnie tacy jak Pacewicz, Środa czy Senyszyn i cała reszta tej lewicowej bandy
określa religię jako zabobon i marksistowskie opium ludu (lub jak to przekręcili
komuniści ,,Opium dla ludu"), jednocześnie całkowicie odrzucając wszelkie
informacje i najnowsze odkrycia z dziedziny embriologii i endogenezy, które
jasno i wyraźnie wskazują, że płód ludzki nie jest bezkształtną kupą komórek bez
czucia, lecz całkowicie autonomicznym organizmem żywym, istotą identyczną jak
podstarzały Pacewicz tylko we wczesnej fazie rozwoju, posiadającym czucie i już
w szóstym tygodniu rozwoju wykształcającym narządy wewnętrzne jak i zewnętrzne.
Ludzie pokroju Pacewicza i całej tej poprawno-politycznej czerwonej bandy
zabiegają o prawa do humanitarnego traktowania bezpańskich psów, kotów
piwnicznych czy karpi, jednocześnie wykazując głęboką pogardę dla życia
ludzkiego w fazie prenatalnej. I co tutaj ma do tego kościół? Dlaczego wszyscy
skupili się na typowej boksowance kościół - czerwoni? To jest konflikt o
człowieczeństwo niezależne od religii czy przynależności politycznej. Ja jestem
katolikiem, który w kościele ostatni raz był lata temu, ale mój stosunek do
aborcji nie ma nic wspólnego z nauczaniem tej organizacji. Morderstwo nazywam
morderstwem. I choćbym był ostatnim człowiekiem na ziemi uważanym za wstecznego
i zabobonnego katolika, zawsze będę stawał w obronie życia, tak jak stanąłbym w
obronie życia Pacewicza czy Tysiąc.
A ty koleś wypisujesz jakieś pierdoły podpisując się pod nimi z nadzieją, że
ktoś uzna ten twój bełkot za jakieś złożone przesłanie. Tymczasem to klasycznie
sranie po ścianie. Poucz się jeszcze polonisto, bo zanim zaczniesz coś pisać, bo
przed tobą jeszcze daleka droga!