Tragedia Anny, matki - listy

[vito3]

ten list jest swiadectwem tego ze opieka spoleczna jest fikcja i
sluzy tylko sobie do utrzymania aparatu,jak miala sie matka
siedmiorga dzieci krecic przy mopsie moze miala tam kleczec,skandal

Tragedia Anny, matki - listy

[wyszynek13]

Jestem mamą kochanej, ślicznej, pogodnej dziewczynki... z
czterokończynowym porażeniem mózgowym i jestem w stanie zrozumieć
Panią Annę. Jest nam czasami tak ciężko, że trudno to nawet wyrazic
słowami. Codzienność z takim dzieckiem wymaga naszego całkowitego
oddania, trzeba je pielęgnować 24 godziny na dobę, bo w nocy np.
może miec atak epilepsji. Praktycznie nie ma już czasu i miejsca na
własne życie i samorealizację. Przy tak chorym dziecku najczęściej
jedno z rodziców musi zrezygnowac z pracy, co pociąga za soba
pogorszenie sytuacji materialnej. Najtrudniejsza jednak jest
świadomość ciężkiego kalectwa własnego dziecka, jego całkowitej
bierności oraz lęk o to co będzie dalej? Co będzie jak mi
zabrakinie sił? Mam oparcie w rodzinie i w mężu, choc jakoś tak sie
składa, że cały ciężar opieki, sprawy rehabilitacji i leczenia,
pielęgnacja i cała ta przerażająca odpowiedzialnośc w wyborze
terapii spada na mnie. Czasami wydaje się to pracą syzyfową, bo
jeden atak padaczki niweczy miesiące rehabilitacji. Nawet w mojej
sytuacji nie jestem sobie w stanie wyobrazic jak może sobie poradzić
kobieta porzucona przez męża z 7 dzieci w tym dwójką
niepełnosprawnych. To po prostu za dużo dla człowieka i gdzie u
diabła jest tatuś? Jak sam nie chce pomóc i umywa ręce to może
opłacić jakąś pomoc. Czemu na niego nie spada odpowiedzialność?

Empatia urzędnicza:
Gdy po przekroczeniu przez męża o parę złotych śmiesznie niskiego
dochodu na członka rodziny z niepełnosprawnym dzieckiem (583 zl-
idiotyzm) zostały mi zabrane pieniądze ze świadczenia
pielęgnacyjnego, pracownik opieki społecznej miał mi do powiedzenia
z uśmiechem na ustach: "co się pani martwi, są bardziej
potrzebujący". Poczułam się jakby mi ktos dał w twarz, bo co ten
człowiek może wiedziec o wychowywaniu całkowicie sparaliżowanego
dziecka. Przed urodzeniem córki do głowy mi nie przyszło, że będę
zmuszona korzystać z pomocy państwa. Ci bardziej potrzebujący,
których wspomniany pan, tryskający empatią, raczył wymienić to w
większości rodziny patologiczne, wszelkiej maści pijacy i
naciągacze. Z powyższych problemów przy odpowiedniej determinacji i
sile woli można wyjść, z porażenia mózgowego niestety, już nie.

Pomoc psychologa:
Po urodzeniu dziecka, którego ciężki stan wynika z komplikacji
okołoporodowych, nie doznałam żadnej opieki psychologicznej, ani w
szpitalu, gdzie mówiono mi kilkakrotnie, że dziecko umiera i nie ma
juz nadziei (zostawiając mnie z tą świadomością w pokoju z matkami
karmiącymi swe zdrowe noworodki) ani już po wyjściu z dzieckiem.
O możliwościach jakichkolwiek świadczeń dowiedziałam się po kilku
miesiącach. Nigdy wcześnie nie miałam z tym do czynienia. Muszę
dodać, że w tym czasie chodziłam z dzieckiem do ośrodka
rehabilitacyjnego i do kilku lekarzy specjalistów. Myślę, że na tym
etapie juz powinna być jakas informacja o możliwościach pomocy
przewidzianej przez państwo. Nie jestem niezaradna ale po traumie
jaką przeżyłam po porodzie starałam się skupic się na rehabilitacji
córeczki - kilka razy dziennie, podawaniu leków, inhalacjach też
kilka razy dziennie no i również na tym aby się nie załamać. Sama
starałam się wychodzić z częstych napadów lękowych, z
przytłaczającej odpowiedzialności za tą małą bezbronną istotę,
zadająć sobie bez przerwy pytanie: czy podołam. Sama nie wiem jak to
wytrzymałam, chyba wiedziałam, że musze byc silna dla Niej.
Znów nie jestem w stanie wyobrazic sobie nawet ogromu problemów i
lęków w przypadku Pani Anny.

Córeczka ma 6 lat, w międzyczasie pojawił się zdrowy świetnie
rozwijający się synek, dzięki któremu pewnie też jakoś się trzymam.
Mam wsparcie w najbliższych. Oczywiście, że korzystam z róznych
dopłat do sprzętów rehabilitacyjnych, turnusów itp. ale o tym że coś
takiego funkcjonuje dowiadujesz się sama z internetu lub od innych
rodziców przewlekle chorych dzieci - niezawodne źródło informacji.
Co mają zrobic mniej zaradni, bez dostępu do sieci? W cywilizowanym
kraju za jaki Polska ma ambicje uchodzić, rodzice wychowujący
poważnie chore dziecko powinny miec jakąś pomoc psychologiczną i
powinny mieć zagwarantowaną informację o świadczeniach
przysługujących im z tego tytułu. Takie osoby jak Pani Anna nie moga
byc pozostawione same bo człowiek jest istota krucha i takiego
ogromu nieszczęśc nie da sie znieść bezboleśnie.



Joanna Wyszyńska-Gralak - mama Wandy

A wikary z Bogatyni pomyka Audi :)

[lexus_400]

I o swoje dzieci sie nie musi przejmowac ... on tylko dba o
ministrantow :)