Jaki był ten pontyfikat

[tjarym]

w koncu jakis artykul w polskiej gazecie o papiezu, ktory nie jest laurka. Do
tej pory, zeby sie odslodzic czytalem nytimesa i bbc.com

Jaki był ten pontyfikat

[y00rek]

Po owocach ich poznacie. Wszystkich.

Autor sądzi, że "wolność bezprzymiotnikowa", jest 'wyższym bytem', że jest
jedyną definicją wolności, że pozostałe mieszczą się w obszarze
tischnerowskiego 'tyz prowda', albo nawet 'gó.. prowda'. Jest więc owa
mityczna 'wolność' Złotym Cielcem? Może. Choć przecież na sławnym warszawskim
gmachu stoi napisane: "SPRAWIEDLIWOŚĆ jest ostoją mocy i trwałości
Rzeczpospolitej" Nie wolność, tylko sprawiedliwość. No akurat na tym gmachu ma
to swoje dobitne uzasadnienie ;-) Aha: nie mam tu na myśli tzw.
"sprawiedliwości społecznej". To już było.

Tak się zastanawiałem, i wyszło mi, że kiedy w swoim życiu popełniam głupstwa
albo podłości, to na ogół stoją za tym wolność i głupota. Czyja wolność? Ano
moja oczywiście. Moja "bezprzymiotnikowa" wolność. Głupota też zresztą moją.

Z wolnością jest problem: jeśli w wolnym i demokratycznym głosowaniu uchwalimy
przymysowe strzyżenie rudowłosych, albo codzienne bieganie dla tych z nadwagą
(wybrałbym już raczej emigrację, bo mam brzuszysko), to wolności zdaje się nie
naruszyliśmy - bo cóż znaczą te mityczne 'gwarancje', o których wspomina
Graczyk. Gdzie się zaczynają, gdzie kończą. Czego dotyczą, a czego już nie?
Ot, drobiazg choćby - czy lesbijki i geje mogą oczekiwać, że damy im szanse na
zawieranie związków cywilnych? Czy to leży w obrębie owych gwarancji, czy nie?
Powiedzą niektórzy, że to łamie ich wolność. Niech i tak będzie. To ja wtedy
zapytam: a czy to jest SPRAWIEDLIWE, że geje i lesbijki nie mają takiej
możliwości? A jeśli to nie jest sprawiedliwe? Powiedzą wtedy niektórzy:
mnóstwo jest niesprawiedliwości na świecie: ani uroda, ani zdrowie, ani
bogactwo nie są równo rozłożone. To prawda. I próba 'sprawiedliwego' podziału
dobytku mogłaby się skończyć krwawo (co ludzkość już przerabiała). No ale
ten argument w kontekście związków lesbijek i gejów nie ma zastosowania. Bo i
jakie tu koszty albo i zagrożenia? Czyją wolność do posiadania, zdrowia i
życia się naruszy?

No to kłopot z tymi gwarancjami.

A mnie się przypomina psalm 37:

"Sprawiedliwi posiądą ziemię".

Zdrówka!
y.

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

> Tak się zastanawiałem, i wyszło mi, że kiedy w swoim życiu popełniam głupstwa
> albo podłości, to na ogół stoją za tym wolność i głupota. Czyja wolność? Ano
> moja oczywiście. Moja "bezprzymiotnikowa" wolność. Głupota też zresztą moją.

Z drugiej jednakże strony, że kiedy w swoim życiu robię rzeczy dobre i godne
pochwały, to też na ogół stoi za tym wolność.

Pytanie jest inne:

Czy wybranie przeze mnie dobra w sposób wolny wpływa jakoś na moje następne
wybory - np. dzięki temu wyborowi spadają mi jakieś łuski z oczu tak, że przy
kolejnej okazji wyboru chęć wybrania zła jest mniejsza niż pierwej?

Gdyby odpowiedź była twierdząca, to by znaczyło, że wybór pomiędzy dobrem i złem
nie jest nigdy wyborem całkowicie wolnym - "łuski" na naszych oczach
sprawiałyby, że zło widzielibyśmy mniej złym i bardziej godnym wyboru niż w
rzeczywistości.

W takim przypadku prawidłową procedurą byłoby wybieranie w kolejnych wyborach
zawsze dobra, tak długo, aż - w granicy - szansa wybrania przez nas zła
zmalałaby do zera. Innymi słowy, wtedy nie bylibyśmy już w stanie wybrać zła i
wybór przestałby istnieć.

Wybór zła powodowałby podobny mechanizm, lecz w drugą stronę. Staczanie się w
kierunku zła permanentnego.

Coś mi się nie podoba w tym rozumowaniu. Otóż według tej zasady - jeżeli z
powodu naszej niewiedzy o prawdziwej naturze zła wybieramy zło lub dobro
jednakowo często, to wychodzimy na zero. Nawet po nieskończenie długim czasie
nasz bilans wyborów będzie pół na pół. Nasz w sensie ludzkości średnio. Będą
takie jednostki, które przypadkowo wybiorą wciąż dobro i dojdą do stanu
niemożliwości wyboru zła. Będą też jednostki, które przypadkowo wybiorą wciąż
zło i takie dojdą do stanu niemożliwości wyboru dobra. Jednak będą to zaledwie
ogony krzywej Gaussa.

Ale! Jeżeli natomiast wiemy skądś (z natury? z nieba? od Kościoła, który nam tę
regułę objawia?), że bardziej "opłaca się" wybierać dobro, bo po tym każdy
następny wybór dobra jest łatwiejszy, to cóż łatwiejszego niż dostosować się do
tej zasady i dojść do stanu niemożności wyboru zła?

Te rozważania statystyczne są oczywiście śmieszne (można by nawet poczynić
odpowiednie obliczenia lub symulacje komputerowe, do jakiego stanu doskonałości
dojdzie ludzkość przy mniej lub bardziej preferencyjnym wyborze dobra). Ale w
czym rzecz: Mam wrażenie, że jeżeli wybór dobra ułatwia wybieranie dobra, to
taka idea oznacza, że w rzeczywistości wszelkie sytuacje wyboru są fałszywe.
Jesteśmy w stanie wybierać zło tylko dlatego, że pozornie wydaje się nam warte
wyboru. Po naszym dojściu do stanu doskonałości żaden wybór nie będzie istniał,
ponieważ zobaczymy, że w rzeczywistości zło jest absolutnie niewarte wyboru. A
więc w niebie wolność nie istnieje.

Czym jest wolność?

[silver.dragon]

Przedstawiony wywód w bardzo ścisły sposób próbuje opisać relacje między
wolnością a dobrem i złem. Ja również jestem umysłem ścisłym :) więc takie
podejście do sprawy jest mi bliskie. Problem w tym, że zawsze czuję pewien
dyskomfort. Obawiam się, iż ekstrahując z rzeczywistości prosty model nie
opisuję już tej rzeczywistości.
Wracając jednak do wypowiedzi Anuszki...
Wolność w nauczaniu KK i opisywana we wcześniejszych wypowiedziach oznacza
możliwość wyboru dobra lub zła bez konsekwencji. Tak, wiem, że to nie zgadza się
z tym co słyszymy o piekle i niebie! Ale czy jest wolnością powiedzenie dziecku,
że może robić co chce ale za złe zachowanie dostanie w tyłek? Powtażam więc -
jeśli mówiemy o wolności to oznacza to wybór dobra lub zła bez poniesienia
konsekwencji!
Z drugej strony mamy dwi ścieżki: prostą i przyjemną ścieżkę własnego egoizmu i
hołdowania własnym przyjemnościom oraz trudną ścieżkę miłowania bliźnich i
oddania im samego siebie.
Pójście prostą ścieżką, wybranie egoizmu jest złem, za które nie dostajemy
klapsa w tyłek. Dlatego, wobec braku negatywnych konsekwencji utwierdzamy się w
drodze ku złu i popadamy w niewolę gdyż zmiana kierunku zaczyna przerastać nasze
siły (najprostszym tego przykładem są nałogi).
Pójście ścieżką trudną wymaga wysiłku. Musimy ciągle przezwyciężać swoją słabość
i miłość własną. W każdej chwili możemy zwątpić i wybrać łatwiejszą drogę. I my
to ciągle robimy bo pokusa jest olbrzymia. Jednak wytrwałość w dążeniu do dobra
dodaje nam siły i pozwala przezwyciężyć chwilowe słabości.

W odróżnieniu od opisu Anuszki ja tak rozumiem wolność i jej relację do dobra i
zła. Czy to jest właściwe rozumienie? Zawsze jestem otwarty na dyskusję :).

Pozdrawiam serdecznie,

Radek

[nalewood]

"Aha: nie mam tu na myśli tzw. "sprawiedliwości społecznej". To już było."

Miłość bliżniego i przykazanie "nie zabijaj" też już było praktykowane długo i
częstokroć z równie mizernym skutkiem jak wspomniana sprawiedliwość społeczna
czy z tego wynika że z nich także powinniśmy zrezygnować?

[y00rek]

To ironia była (ustrój PRL oficjalnie był wszak ustrojem "sprawiedliwości
społecznej"). Może faktycznie nie dość mocno zaakcentowana.

pozdr.
y.

Specyficzne zrozumienie wolnosci i kosciola

[fritz.fritz]

Pan Graczyk pisze cytujac:
"Im wiecej czlowiek czyni dobra, tym bardziej staje sie wolnym. Prawdziwa
wolnoscia jest tylko wolnosc w sluzbie dobra i sprawiedliwosci. Wybór
nieposluszenstwa i zla jest naduzyciem wolnosci i prowadzi do »niewoli
grzechu «” (KKK 1732,1733)."

I tak o to rozumie ta wypowiedz:
" Bo jesli nazwiemy "prawdziwa wolnoscia" wybór dobra, to automatycznie wybór
zla musimy traktowac jako "wolnosc falszywa", nie-wolnosc, niewole ("niewole
grzechu") - a w takim razie znika mozliwosc wyboru. Innymi slowy: wolnosc nie
polega na mozliwosci wyboru, a jedynie na wyborze dobra."

To zrozumienie jest troszeczke nielogiczne w paru punktach, mianowicie:

1. wybor "zla" nie oznacza "falszywej wolnosci" (to jest przeciez semantyczny
bezsens) tylko zlego wyboru poniewaz jest sie wlasnie wolnym. W wyniku zlego
wyboru, a zly jest taki wybor, ktory nie sluzy sprawiedliowsci i dobru, ma sie
mniej wolnosci.

2.Wniosek autora ze "Innymi slowy: wolnosc nie polega na mozliwosci wyboru, a
jedynie na wyborze dobra.". Z wnioskiem tym autor ma problem: nie zgadza sie z
nim. I slusznie. Ten wniosek jest naprawde rowniez bez sensu.

Co do roli kosciola i nowoczesnego swiata: Na tym wlasnie polega roznica
miedzy powiedzmy klubem politycznym a kosciolem reprezentujacym wiare. Kazdym
kosciolem i kazda wiare. Np. SLD, ze zmienia zasadniczo swoje poglady z biegiem
czasu, np. w ciagu ostatnich 16 lat, od 1989 roku.

Wyobrazcie sobie, kosciol bylby rowniez tak samo nowoczesny i otwarty na swiat
i dokladnie w ten sam sposob dopasowywalby sie do nowoczesnego swiata. Jeszcze
raz zupelny bezsens.

Sila kosciola polega na tym, ze sie wlasnie nie zmienia. Ze jest dokladnie taki
sam. Ze jezeli ktos da sie zamrozic na 500 lat to po obudzeniu pojdzie do
kosciola i zmowi dokladnie te same modlitwy. To jest elementarne dla kazdej
wiary.

Czekam zreszta na krytyke nienowoczesnosci judaizmu. Przeciez ta dziwna religia
jest znacznie starsza od KK i cholera, nie ma najmniejszego zamiaru sie
zmienic. Czyzby byla idealna?

Jedyna doktryna kosciola, ktora naprawde jest problematyczna, to jest
stosunek...do stosunku.

Ah, jak yoorek napisal, sa kluby lesbijek, sa kluby kobiety nowoczesnej i nikt
nie wpada na pomysl postawienia faceta na ich czele. Rowniez nikt nie zmusza
lesbijek do regularnego spolkowania z panami.

Kosciol Katolicki jest najbardziej tolerancyjna religia i dzieki tym wartosciom
ktore przekazal spoleczenstwom Europy, powstala wlasnie obecna kultura
europejska. Wystarczy ja porownac np. z kultura muslimska: niewierne kobiety
zostaja po prostu ukaminiowane. Pare innych religii i cywilizacji rowniez
dyskryminuja obcych. Jedynie Europa, no i USA ( w tym sensie to Europa) sa w
tym sensie tolerancyjne.

Ah, ci ktorym nie podoba sie kosciol katolicki utworzyli klub: kosciol
protestancki.

Proby wymuszania reformo KK sa dowodem extremalnej wrecz nietolerancji.

[y00rek]

> Ah, jak yoorek napisal, sa kluby lesbijek,
> sa kluby kobiety nowoczesnej i nikt
> nie wpada na pomysl postawienia faceta na ich czele.

Jak gdzieś to napisałem?? No proszę, proszę. A myślałem,
że pomroczność jasna zdarza się wyłącznie w rodzinach
prezydenckich ;)

pozdrawiam,
y.

Śmieszny redaktor RG

[pepperoni_prawdziwy]

Publicyści byli lub obecni "Tygodnika Powszchnego" są pocieszni: zza biureczka
w redakcji recenzują działalność człowieka, który kierował strukturą
zrzeszającą w ścisły bądź luźny sposób blisko miliard ludzi na sześciu
konstynentach. Siedzi sobie taki redaktor Graczyk, siedzi za biureczkiem, tu
pochwali, tu skarci, tu zrobi zatroskaną minę. Tu podpowie następcy JP II jak
zbawić świat. W wszystko z miną zatroskanego mędrca. Śmieszne. Pewnie mu
smutno, że jego publicystyki nikt nie recenzuje tak uważnie, jak on recenzuje
pontyfikat Wielkiego Papieża.

Znakomity i mądry tekst. Gratulacje dla Autora

[mbishop]

Dawno nie czytałem tak wyważonego, bezstronnego i przenikliwego tekstu o
nauczaniu Papieża. Jeszcze raz gratuluję.

[ochmis]

Albo rzadko, albo malo czytasz!
Pozatym przylaczam sie!

[lejaga]

Na temat potyfikatu bedziemy sluchali wiele opinii, czytali roznych autorow,
przez bardzo dlugi czas, do nastepnych pokolen wlacznie. Jak to zwykle bywa,
bedzie prawie tyle opinii ilu wyrazajacych je. A Papiez byl tylko jeden. I
teraz widac jak jeden, wybitny czlowiek, , potrfil /i tak bedzie dalej /,
poruszyc umysly i dusze ludzi. I w tym jest Jego WIELKOSC, obojetnie jak beda
wypadac te oceny.

nastepny papiez kontynuatorem polityki Wojtyly ?

[wojna_o_kase]

nastepny papiez kontynuatorem polityki Wojtyly ?

- to byloby zle dla kosciola. Wojtyla oslabial reformy II soboru Watykanskiego,
mianowal samych twardoglowych kardynalow i pozwalal tysiacom ludzi umierac na
AIDS bo nie tolerowal prezerwatyw. Za jakies 200 lat medrcy kosciola przeczytaja
Darwina i powiedza: 'ooops!, sorry, od dzis mozna z gumkami...'. Do tego czasu
tysiace ludzi umra niepotrzebnie.

Kosciol zrozumial ze Galileusz mial racje po... 400 latach. Yntelektualysci.

[szemor]

Wiesz, jaki wybór będzie dobry dla Koscioła i co będzie za 200 lat, a także
umiesz ocenić 150 kardynałów mianowanych przez Jana Pawla II. Wartosc tej
wiedzy jest taka sama, jak sugestia, ze tysiące ludzi umiera na AIDS z powodu
stanowiska Kosciola w kwestii prezerwatyw.

[johnybravo6]

Mysle ze troche jest w tym przesady ze JPII przyczynil sie do wzrostu umieralnosci na AIDS wsrod poludniowoafrykanskich dzieci zakazujac stosowania prezerwatyw. PO pierwsze na wszystkich prezerwatywach jest napisane ze nie stanowia skutecznej ( w sensie 100%) ochrony przed zakazeniem wirusem HIV oraz tzw chorbami przenoszonymi droga plciowa. Jedynie zmniejszaja ryzyko takiego zakarzenia. Wiec skladanie na plecy JPII odpowiedzialnosci za ozwoj epidemii AIDS w krajach trzeciego swiata jest zarzutem bezpodstawnym i nieodpowiedzialna populistyka.
PO drugie brak kontroli urodzen w krajach trzeciego swiata nie wynika z wiary ale raczej z braku edukacji ku temu potzrebnej oraz dostepnosci srodkow regulujacych ilosc poczetych dzieci.
PO trzecie prezerwatywy nie maja az tak wielkiego wplywu na zakazenie wirusem hIV jak naprzyklad mialaby dostepnosc srodkow medycznych zmniejszajacych replikacje wirusa w okresie okoloporodowym . Otorz wirys z matki na dziecko przenoszony jest naczsciej w ostatniej fazie ciazy i w czasie porodu. Bez zastosowania lekatst typu Zydowudyna ryzyko zakarzenia noworodka waha sie w granicach 26-30 procent podczas gdy stosowanie zydowydyny w okresie okoloporodowym zmniejsza to ryzyko do 8% czyli trzykrotnie. Wiec moze zarzut powinien raczej dotyczyc krajow bogatych ktore nie finansuja leczenia zakarzonych matek w okresie okoloporodowym .
I jeszcze jedno . NAjkczestrza przyczyna tzw. nabytych niedoborow odpornosci na swiecie ( do tego typu chorob zalicza sie AIDS (Aquired immunodeficiency syndrom-tlum. zespol nabytego niedoboru odpornosci ) jest niedozywienie wsrod dzieci wystepujace zwlaszcza w krajach tzw. Trzeciego Swiata. W porownaniu z niedorzywieniem ktore tam wsrod dzieci panuje klopoty z AIDS nie sa az tak wielke choc zdecydowanie lepiej brzmia w mediach zwlaszczaze zarzut o niedorzywienie uderza we wszystkie panistwa tworzace ONZ. Stan dzieci w tych krajach zdecydowanie by sie poprawil gdyby ich codzienna porcja ryzu byla zdecydownie wieksza i bardzei bogata niz dotychczas.
Coz byc moze KOscol katolicki wykazuje sie pewna niekonsekwencja w dopuszczaniu naturalnej i nieskutecznej antykoncepcji a negowaniu sztucznej ale skutecznej , niemniej obwinnianie JPII za epidemie AIDS w Afryce to sztrzal badzo niecelny.
POzdrawiam

Graczyk pomyśl wpierw

[margo47]

Te pseudorefleksje pana Graczyka warto skonfrontować z jakimś rzetelnym
opracowaniem myśli papieża. Personalizm to poważny nurt filozofii, jak widać,
dla pana Graczyka zupelnie nie-do-ogarnięcia. Stąd kuriozalne "sprzeczności",
jakich ten byle gazeciany pseudointeligent się niby to dopatrzyl.

Jeśli chodzi o blokowanie depaty publicznej to polecam panu G. inne tematy (już
nie zastępcze), np. "Rola GW w blokowaniu debaty publicznej dotyczącej
obecności polskich wojsk w Iraku" albo "Dlaczego GW marginalizowala stanowisko
papieża, jeśli chodzi o tęże agresję na suwerenne państwo" albo "Dlaczego w GW
przestano drukować poważne artykuly na temat aborcji, gdy tylko SLD zawarlo
uklad z kościolem: czerwoni nie ruszają aborcji, czarni popierają wejście do
Unii" (to ostatnie to tak na marginesie postulowanych przez Graczyka
kościelnych debat na temat roli kobiet).

Jak już uderzać się w piersi, to najpierw w swoje, potem cudze. Zasad zwyklej
przyzwoitości matka i ojeciec nie nauczyli, czy co?

Zainteresowanym polecam bordzo przystępne opracowanie personalizmu (również
nurtu "papieskiego"). Przypominam, że papież wykladal etykę personalistyczną
przez kilkanaście lat swojej profesury na KULu (uogólniam, by wydobyć
ignorancję Graczyka, której nie uratowal nawet cytat z Koakowskiego).

www.osoba.pl/personalizm.html

[switka]

No i właśnie to jest najbardziej rozdrażniające - obrońcy doktryny Papieża, którzy swą polemikę pozbawiają argumentów, a wkładają w nią tyle jadu i obelg!!! Czuję, że to oni osłabiają siłę Jego nauki, tak ja Radio Maryja hańbi polski katolicyzm.

Graczyk napisał - moim zdaniem - tekst, który parę kwestii filozoficznych i historiozoficznych w nauce Jana Pawła wyjaśnia, a właściwie uwypukla. Mnie też się od dawna coś nie zgadzało, ale nie wiedziałam co - nie czytałam encyklik (postanowiłam poprawę), papieską doktrynę pośrednio. To że wszyscy kochamy Papieża, nie może pozbawić nas zmysłu krytycznego, ostatecznie wkrótce wybiorą nowego Papieża i warto będzie znać słabsze miejsca w nauce Kościoła, żeby umieć kolejnego Piotra ocenić jak należy.

Ja osobiście bardzo dziękuję p. Graczykowi za ten artykuł. Agresywna krytyka Jana Pawła (nawet jeśli merytorycznie uzasadnina) poprostu boli i obraża naszą miłość i przywiązanie do Osoby. Natomiast kolejne laurki nie wnoszą niczego nowego, zaczyna się robić monotonnie. Na taki artykuł czekałam od dawna. Katarzyna.

[margo47]

Pani Katarzyno, pani mnie po prostu oslabia. Wybaczy pani, ale zanim się
ustosunkuję, podam parę faktów: jestem niewierząca, ale czytająca i to
samodzielnie. Mnie niczyje pośrednictwo w przyswajaniu sobie książek (w tym
encyklik) nie jest potrzebne. Stąd może obca jest mi postawa, która panią
charakteryzuje: nie wiem o co chodzi, ale dobrze, że krytykują (CHOĆBY BEZ
SENSU), bo już się zaczynalo robić nudno. A Ci, którym się to nie podoba,
znaczy się, mają problemy z przedlużoną żalobą.

Otóż ja nie mam. Oczywiście papież jest dla mnie ważny, bo dzięki niemu żyję w
wolnym kraju. Tylko co ma piernik do wiatraka... Nie skrytykowalam AKTU krytyki
papieża, tylko jakość tej krytyki. Recepcja myśli papieża nie powinna się, moim
zdaniem, zaczynać od byle czago.

Wybaczy pani, ale o personaliźmie nie ma w tym artykule nic. Na pytanie:
dlaczego wolność realizuje się tylko poprzez wybór dobra, otrzymujemy
kryptomarksistowski "dialektyczny" belkot.
Przedstwione są za to "sprzeczności", jakie wywoluje to pytanie w glowach
hedonistów z bogatego świata kapitalistycznego.
Sorry koleżanko, ale projekcja wlasnych ulomności intelektualnych na trudny
system filozoficzny jest po prostu śmieszna. (Bodajże Pieronek opowiadal
dowcip, krążący po KULu, że księża, którzy trafią po śmierci do czyśćca, będą
musieli za karę czytać książki Wojtyly)

Jako pierwszy wolalabym przeczytać wyczerpujący artykul przedstawiający
stosunek Wojtyly do indywidualizmu zachodzniego, a dopiero POTEM polemikę,
nawet niech to będzie jakiś "Nie=wiadomo-kto" Graczyk. Zgadza się pani ze mną w
tym punkcie? Czy jednak zadowala panią pseudo-polemika z kwestiami, którym
sobie pani jeszcze nie przyswoila? (To nie jest zarzut - sama jestem na
początku drogi). Cóż, czerpanie wiedzy z krytyki kogoś, kto sam nie wie, o czym
pisze, jest dla mnie jednak kuriozalne...

Apeluję więc do redaktorów, by wykorzystali chwyt, którego tak nadużywali
podczas inwazji na Irak, kiedy niemal w każdym numerze gazety byly przedruki z
konserwatywnej prasy probuszowskiej :-PPP Teraz warto by zrobić podobnie -
udostępnić lamy ludziom, którzy przestudiowali myśl papieża, czyli zapewne tzw.
otwartym katolikom.

Następnie redaktorzy mogą już zrezygnować ze swoich zwyczajowych praktyk, czyli
odrzucania artykuów polemicznych, jak to bylo podczas agresji na Irak, kiedy
odmówiono wydrukowania wywiadu z KURONIM!).
WTEDY krytyki niech będzie jak najwięcej, z prawa, z lewa, z góry i z dolu...

[silver.dragon]

Muszę przyznać, że ja też miałem niesmak z powodu agresywnego tonu Twoich
wypowiedzi, Margo (przepraszam, że nie tytułuję "Pani" ale pasuje mi to do
dyskusji forumowych).

Doceniam natomiast Twoją wiedzę i podziwiam zdolność do samodzielnego
zagłębiania się w literaturę traktującą o filozofii. I chociaż ton mi nie
odpowiadał to jestem też bardzo wdzięczny za krytykę akrtykułu bo powala ona
znaleźć szerszy kontekst zawartych w nim tez. Nawet jeśli jestem osobą, która
sobie "jeszcze tych kwestii nie przyswoiła".

Pozdrawiam,

Radek

[margo47]

Za komplementy - dziękuję, a jeśli chodzi o ton, to się bardzo poprawil, skoro
nie kasują już moich postów ;-DDD

[wicek.wacek]

Artykul Graczyka nie jest agreywny. Jest taki, no "za a nawet przeciw". Jesli go
uwaznie przeczytac, to po kilku zdawkowych pochwalach kwestionuje wlasciwie
wszystkie fundamenty nauczania papieskiego. Nie jest to zreszta nowoscia u tego
autora, przed 10 laty rozbijacza "Tygodnika Powszechnego".
Graczyk polemizuje z papieskim rozumieniem wolnosci i prawdy, w imie
liberalizmu, jaki wyznaje. Wolnosc, to dla niego "wolnosc od...", a prawdy
bezwzglednej nie ma. Ale jakiz by to byl najwyzszy autorytet Kosciola, ktory by
kwestionowal istnienie prawdy obiektywnej, czy tez propagowal "wolnosc od..".
Papiez daje nauki katolikom, a inni, jesli chca, niech te nauke przyjma.
Imputujac naukom papieskim to, ze wioda one do sprzyjania opresywnym rezimom czy
do kwestionowanaia demokracji, Graczyk jest po prostu nieuczciwy.
Dodam jeszcze dwie istotne rzeczy: wbrew temu, co Graczyk twierdzi, Papiez, ani
Kosciol nie sa przeciw "wolnosci od...", ani tez nie zmuszaja niewierzacych do
uznania wiary katolickiej. Domagaja sie natomiast dzialania zgodnego z
sumieniem. Nie dziwi to wcale u Autora soborowej deklaracji "O wolnosci religijnej".
Przypomne slowa Papieza i Kosciola odnosnie wolnosci i prawdy. Odnosnie wolnosci
tak Papiez wypowiedzial sie na Bloniach Krakowskich w 1979 r.:
"Czy mozna powiedziec Bogu: nie!, Chrystusowi: nie! Oczywiscie, mozna. CZLOWIEK
JEST WOLNY! Ale, czy wolno? I w imie czego wolno?!".
Co do prawdy, przytocze fragment wielkopiatkowej modlitwy za niewierzacych:
"Modlmy sie za tych, ktorzy nie uznaja Boga, aby w szczerosci serca postepowali
za tym, co sluszne..."

[margo47]

Dokladnie tak odbieram ten artykul, jak to opisaleś :-)

Krytyczna recepcja nauki papieskiej jest jak najbardziej wskazana. Najpierw
jednak należy przedstawić myśl papieża od środka, w jej wlasnej logice.
(Zwlaszcza w gazecie, która tak się pyszczy na temat faktu, że Polacy nie znają
książek ani encyklik Wojtyly.)
Dopiero potem przystąpić do polemiki, nazywając przy tym po imieniu ideologię,
która przyświeca dziennikarzowi. Wtedy jest przynajmniej jasność stanowisk.

Wkurza mnie też utożsamianie przez Graczyka nowoczesności z liberalizmem -
pojawienie się technicznych nowinek automatycznie implikuje wedlug niego
korzystanie z nich: stosuję hormonalne środki antykoncepcyje - bo są; spuszczę
bombę atomową - bo mam ją akurat na skladzie.... AIDS w Afryce nie powstrzymają
spekulancko drogie lekarstwa zachodnich koncernów, tylko papieski prikaz
stosowania prezerwatyw, produkowanych w Chinach przez zachodnie firmy....itd

Ciekawe ile poczekamy na "polemikę" Węglarczyka, który skrytykuje papieża za
to, że ten nie poparl wojny w Iraku. Zapewne dowiemy się z niej, że papież
wspieral reżimy opresywne, (od których za to wyzwala Busz, Kwas i Michnik ;-
PPPPP), bo nienawidzil demokracji i wolności.....

[jastrzab27]

Ja studiowałem papieskie encykliki i myślę, że graczyk ma rację. Wicek Wacek
myślę, wolność to jednak ciągl;e możliwość wyboru i na tym się powinno
poprzestać. Graczyk to bardzo przejrzyście wyjaśnia. Definicja katechizmowa
może natomiast prowadzić do groźnych konsekwencji. Skoro moja wolność wzrasta
wraz ze zmniejszaniem się okazji do grzechu, to czyż nie lepiej zbudować dla
mnie takie instytucje (prawo), które owe okazje do grzechu będą maksymalnie
ograniczać? To dlatego Leszek Kołakowski, komentując papieską definicję,
napisał, że owa "Augustyńska doktryna w tym punkcie jest dobrym uzasadnieniem
reżimu opresywnego" ("Puls", nr 62). Nic dodać nic ująć. Nie zgadzam się że
Papież daje nauki tylko katolikom to bardzo zawężająca rola tego pontyfikatu. Z
jego nauk czerpał cały świat /mam nadzieję/. Jeżeli zaś chodzi o odniesienie do
prawdy i demokracji to tutaj również słuszność ma Graczyk. Jeżeli przyjmiemy,
że istnieje prawda obiektywna, a lepiej absolutna. I tę Prawdę
Absolutną /zgodnie z tym co powiedział o Sobie Chrystus/ nazwiemy Bogiem to
zgodzisz się, że na tej ziemi nikt /nawet Kościół/ nie posiada tej Prawdy, bo
nie można posiadać Chrystusa. Jeden może być jej bliżej, inny dalej, ale nie
można jej zadekretować, jak tego bardzo często domagają się niektórzy ludzie
Kościoła lub powołujący się na Jego autorytet. Prawda jak mówi Sobór Watykański
II obroni się siłą samej prawdy. Myślę, że Graczyk nie chce aby Kościół
negował istnienie prawdy obiektywnej /wolałbym mówić Prawdy Absolutnej/ on
tylko przypomina, że wszyscy tej prawdy poszukują /przynajmniej powinni
poszukiwać/ i za nią dążą, ale jej nie posiadają. I tu zgadzam się z tym co
napisałeś :Modlmy sie za tych, ktorzy nie uznaja Boga, aby w szczerosci serca
postepowali
> za tym, co sluszne..."

> "Czy mozna powiedziec Bogu: nie!, Chrystusowi: nie! Oczywiscie, mozna.
CZLOWIEK
> JEST WOLNY! Ale, czy wolno? I w imie czego wolno?!". No właśnie w imię czego
wolno? Myślę, że wolno właśnie w imię wolności. Bo Bóg nigdy nie zniewala i
tego nie może robić także Kościół i Papież.
To czego się domaga Margo stoi przed nią otworem. Kto zabrania zająć się
personalizmem głębiej i przedstawiać go na szerszym forum. Zarzuty, że nie
zrobił tego Graczyk w swoim krótkim artykule są pozbawione podstaw. Nie takie
było zadanie tego artykułu.

Jeszcze małe dopowiedzenie

[jastrzab27]

Odnośnie tytułu to rzeczywiście zgadzam się, że jest dobrany nieszczęśliwie.
To "jaki był ten pontyfikat" nie da sie zamknąć w klamrze wolności, prawdy i
demokracji. i tu się zgadzam z Margo. O ile dobrze odczytałem jej intencje.
Acha jeszcze pytanie. Gdzie Dostojewski umieścił to swoje stwierdzenie: "gdybym
miał wybierać pomiędzy prawdą a Chrystusem, to wybrałbym Chrystusa"? To jest
bardzo dyskusyjne stwierdzenie. Myślę, że Dostojewski wiedział, że nie da się
oddzielić Chrystusa od prawdy. Ale jestem ciekawy gdzie on to zamieścił.

[margo47]

W "Idiocie" albo w jakichś swoich wypowiedziach dotyczących tej powieści.
Postaram się sprawdzić, ale teraz idę oglądać "Lśnienie". Pzdr.

[margo47]

Wracając do Dostojewskiego: to stwierdzenie o Jezusie i Prawdzie jest kluczem
do rozumienia jego twórczości. Dyskutować zawsze można, byle nie na zasadzie,
że "pana stwierdzenie jest dyskusyjne, dlatego panu już dziękujemy".

To raczej refleksja, nad którą trzeba się pochylić, czyjś wybór moralny, a nie
teza do udowodnienia. Worto by też to stwierdzenie skonfrontować z myślą
papieża, z tym że należy pamiętać, że Dostojewski "nienawidzil" katolicyzmu,
Zachodu i Polaków.

Jeśli chodzi o tytul artykulu to myślę, że gdzieś się spotykamy. Tyle że tam
gdzie ty widzisz bląd w sztuce albo nieszczęśliwy wypadek, ja dostrzegam celowe
dzialanie.

[margo47]

Jeśli faktycznie stydiowaleś encyklikal, to może się popiszesz wlasnymi
przemyśleniami. Cytat z Graczyka i zapewnienie, że ma on rację, to czyste
klakierstwo.

Poza tym cytowanie Kolakowskiego jest idiotyzmem. Papież nie chcial żadnych
instytucji opartych na jakiejś doktrynie prawdy. A to że Kolakowski wyjeżdża z
takimi możliwymi konsekwencjami to tylko przyzwyczajenia starego komucha, dla
którego bolszewickie metody budowania systemów to chleb powszedni. Tym którym
wydaje się, że Kolakowski to czolowy antykomunista przypominam, że dlugie lata
byl on doktrynerem marksizmu. Co prawda zająl się w pewnym momencie jego
krytyką, ale jak widać pewne nawyki mu jednak zostaly.

Reszte twoich wywodów na temat Prawdy zmilczę, bo są tandetne i sklaniają mnie
do opini, że twoje lektura encyklik byla mocno powierzchowna, żeby nie
powiedzieć bezmyślna. Sorry, ale przeczytaj za jakiś czas to co napisaleś, a
myślę, że się ze mną wtedy zgodzisz.

Poza tym wydaje mi się, że uzasadnilam to, dlaczego przed polemiką powinno iść
przedstawienie poglądów autora. Mianowicie dlatego, że taka pani Kasia będzie
nauki papieża oglądać przez pryzmat tego, co nawypisywal Graczyk. Będzie taką
ofiarą manipulacji, aż szkoda, że na wlasną prośbę.

Oczywiście rozumiem, jakie cele wyznaczyl sobie Graczyk i fakt, że je sobie
realizuje. Ja krytykowalam przede wszystkim politykę redakcji i to, że
swiadomie dopuszcza ona do nadużycia. Że radośnie dąży do zalożenia czytelnikom
liberalnych okularów.

A rola mediów w przybliżaniu myśli papieża będzie niestety decydująca. Zobacz
po sobie: czytaleś niby encykliki, a nie umiesz wyartykulować wlasnych sądów,
powtarzasz slowo w slowo to, co przeczytaleś w gazecie. Jutro wydrukują co
innego i też będzie paplal: tak, tak, tak albo i ja też, i ja też...

[jastrzab27]

Wiesz muszę powiedzieć, że Twoje uwagi są obraźliwe. Żeby zreferować poglądy
Papieża trzeba by wydać niejedną książkę. Natomiast artykuły polemiczne mają to
do siebie, że zakładają już jakąś wiedzę u czytelnika. Jakaś tam p. Kasia
myślę, że nawet gdyby przeczytała jakieś obszerne przedstawienie poglądów
Papieża to i tak niewiele by z tego wyniosła. Poza tym popatrz na swoje posty,
poza tym, że obrażasz innych nie przedstawiłaś żadnych swoich argumentów, tylko
uparcie trzymasz się tezy, że Graczyk manipuluje Papieżem. Bez żadnych dowodów.
No może z wyjątkiem wydumanej tezy, że nie omówił obszernie całej nauki
Papieża. Ale o tym już pisałem, że zakładał już jakąś wiedzę u czytelnika.
Jeżeli czujesz głód tej wiedzy to nie czekaj, aż Graczyk, czy inny redaktor
przedstawi ci gotową papkę, tylko sama bierz się za studiowanie dokumentów i
przemówień papieskich. Nie powtarzam bezmyślnie za Graczykiem, tylko
przytoczyłem fragment, który, wg mnie, dobrze objaśnia rozumienie wolności. Ja
się z tym zdaniem zgadzam i dlatego je przytoczyłem. Bóg nie rozumie wolności w
sensie ciągłego wyboru dobra. On sam zdawał sobie już w Raju sprawę, że
człowiek może Go odrzucić. On poszukuje człowieka i ciągle wskazuje drogę do
szczęścia, ale chce, by człowiek sam się przekonał o słuszności tej drogi.
Zgadzam się że wolność ludzka nie jest absolutna, że sam na własne życzenie
popada w niewolę "nie czynie dobra, którego chcę, ale czynię zło, którego nie
chcę". Tylko, że należy pamiętać, że granicą wolności jest drugi człowiek. Tam
gdzie zaczyna się łamanie wolności drugiego tam zaczyna się niewola. Dlatego
nikt nie może w imię mojej wolności nakładać mi wędzideł. Owszem, jeżeli mój
wolny wybór naruszy czyjąś wolność i nietykalność, naruszy czyjeś prawa, to
muszę za to ponieść konsekwencje. Ale każdy ma prawo do błędu i każdy ma prawo
wybierać również zło. tego prawa nie odebrał nawet Bóg, kóry najbardziej chce
szczęścia człowieka. Dlatego jeżeli papieskie rozumienie wolności będziemy
rozumieć jako propozycję to pełna zgoda na nią.
Nie chcę Cię obrażać, bo nie o to chodzi, ale nie można zgrywać mędrka, który
pozjadał wszystkie rozumy i nie przedstawiac, żadnych konkretnych argumentów.
Tylko uparcie twierdzić, że Graczyk jest be, Gazeta jest be, bo manipuluje
Papieżem, bo jest liberalna /jakby to było coś wyjątkowo złego/ i nie
przedstawia całości jego poglądów. A poza tym uderzę się w piersi i
rzeczywiście jeszcze raz przeczytam nie tylko papieskie dokumenty, ale i
dokumenty soborowe. Bo ostatnio to zaniedbałem i wybierałe to co się przyda w
kazaniu. Ale ok przeczytam jeszcze raz i ciebie też zachęcam.

[margo47]

Cóż, może faktycznie nadaję w wyższym rejestrze, niż powinnam (zwykle jest
bowiem tak, że siadam do komputra wtedy, gdy coś mnie wyjątkowo zirytuje). W
każdym bądź razie nie chciałam urazić ciebie jako osoby, a co najwyżej ciebie
jako autora konkretnego postu. Każdy z nas, forumowiczów, musi się liczyć z
odrzuceniem naszych wynurzeń i nie ma co robić z siebie obrażonej
primabaleriny, proszę pana.

Graczyk publikuje niezłe rzeczy, dotyczące Episkopatu, np. głośno komentowany
wywiad z Pieronkiem. Tu go doceniam. Gdy jednak zaczyna "grzeszyć pychą" i
niewiadomo z jakich „wyżyn intelektualnych” krytykować życiowy dorobek
papieża, to patrzę mu uważnie na ręce. A te nieskazitelnie czyste, okazuje
się, nie są – stąd mój sarkazm.

Wiem skądinąd jak się obrabia teksty w redakcjach i może być tak, że niektóre
skróty zwulgaryzowały "subtelność" jego wywodu, o ile go w ogóle "nie
podkręciły" do granic wypaczenia. Jeśli tak to niech sobie Romek załatwi tę
sprawę w redakcji, bo ja nie zamierzam go przepraszać.

Jako czytelniczka przyznaję sobie bowiem prawo do wymagań. Jeśli dostrzegam
nieścisłości, nadużycia czy nierzetelność, zgłaszam reklamacje. Główne prawo
kapitalizmu: "płacę, więc wymagam", no chyba że się mylę ;-)

"Jakaś tam pani Kasia" - to pani Katarzyna z któregoś z powyższych postów.
Postanowiła otoczyć mnie troską chrześcijańską, co jest piękne, choć zbędne.

Jeśli natomiast chodzi o kompetencję czytelników, to może takową zakładać prasa
SPECJALISTYCZNA, ale nie ta masowa.

Jeśli tzw. dziennik opinii nie informuje o zapatrywaniach ideologicznych
publicysty, to oznacza to, że wyraża on stanowisko redakcji. A jak wieść gminna
niesie, Wyborcza mieni się liberalną jedynie w działach gospodarczych.

Co do reszty jej zawartości to, prócz jawnych sympatii do PeDecji, utrzymuje
ona (iluzję), że jest obiektywna do ostatniej kropli tuszu.
A skoro tekst Graczyka neutralny światopoglądowo nie jest, to chyba należy
przyjąć, że pewna manipulacja czytelnikiem zachodzi, prawdaż czy nieprawdaż?

Nigdzie nie napisałam z kolei, że Graczyk manipuluje Papieżem. Mefisto z niego
doprawdy żaden ;-)

Nie będę też wchodzić w polemiki "teologiczne", a więc "zgrywać" mędrka, co mi
imputujesz. Właśnie dlatego, że mam w sobie (wbrew pozorom) duże pokłady
pokory, przynajmniej wobec papieża. Jak mi się wyklaruje coś sensownego,
wartego podzielenia się z innymi, to wejdę na jakieś forum i sobie ulżę
psychicznie.

No chyba że będziesz bardzo nalegał, to się wezmę i wysilę teraz ;-DDDDD

Spójrzcie na to nadużycie:

[silver.dragon]

"Skoro moja wolność wzrasta wraz ze zmniejszaniem się okazji do grzechu..."
W którym miejscu powyższe stwierdzenie wynika ze słów Katechizmu "Im więcej
człowiek czyni dobra, tym bardziej staje się wolnym"? Brak okazji do grzechu nie
ma nic wspólnego z czynieniem dobra!

Żałuję, że moja wnikliwość czytania artykułów nie jest taka żeby zauważyć takie
nadużycie od razu, po pierwszym spojrzeniu na te słowa. I dziękuję tym bardziej
forumowcom za tę świetną dyskusję, która pozwala trochę dokładniej
przeanalizować artykuł.

Według mnie taki przeskok z cytatu KKK do tezy pana Graczyka dyskwalifikuje tę
część artykułu traktującą o Wolności (Muszę znaleźć cytowany fragment
Kołakowskiego). Wracam do analizy pozostałych fragmentów :)

Pozdrawiam,

Radek

Też mi nadużycie

[jastrzab27]

Kolejny mędrek się znalazł. Nadużyciem jest to co ty zrobiłeś cytując tylko
wygodny dla ciebie fragment katechimowej definicji. Cała , przytoczona przez
Graczyka definicja, brzmi: "„Wolność, dopóki nie utwierdzi się w pełni w swoim
najwyższym dobru, jakim jest Bóg, zakłada możliwość wyboru między dobrem a
złem, a więc albo wzrastania w doskonałości, albo upadania i grzeszenia.
Charakteryzuje ona czyny właściwe człowiekowi. Staje się źródłem pochwały lub
nagany, zasługi lub winy. Im więcej człowiek czyni dobra, tym bardziej staje
się wolnym. Prawdziwą wolnością jest tylko wolność w służbie dobra i
sprawiedliwości. Wybór nieposłuszeństwa i zła jest nadużyciem wolności i
prowadzi do »niewoli grzechu «” (KKK 1732,1733). Właśnie to stwierdzenie: Wybór
nieposłuszeństwa i zła jest nadużyciem wolności i prowadzi do »niewoli
grzechu « implikuje to stwierdzenie Graczyka :"Skoro moja wolność wzrasta wraz
ze zmniejszaniem się okazji do grzechu..." Jeżeli człowiek mając okazję czynić
dobro nie czyni go, to tym samym choćby nie czynił jawnego zła też popełnia
grzech zaniedbania dobra, dlatego też brak okazji do grzechu ma bardzo dużo
wspólnego z czynieniem lub nie czynieniem dobra. Graczyk więc mógł użyć
stwierdzenia: :"Skoro moja wolność wzrasta wraz ze zmniejszaniem się okazji do
grzechu..." Nie widzę tutaj w tym stwierdzeniu niczego niestosownego.

[silver.dragon]

Biję się w piersi, że i ja zastosowałem zbyt duży skrót. Muszę się z Tobą
zgodzić, że końcówka tego cytatu pozwala wysnuć taką implikację jaka znalazła
się w artykule. Jednak całość cytatu na to w żadnym razie nie pozwala.

Jak sam trafnie zauważyłeś zaniedbanie dobra też jest złem. W związku z tym
wybór jest dwubiegunowy: wybieram zło, albo dobro (co nie znaczy oczywiście, że
każda podejmowana przez nas decyzja ma aspekt moralny). To też znalazło się w
cytacie: "Wolność [...] zakłada możliwość wyboru między dobrem a złem, a więc
albo wzrastania w doskonałości, albo upadania i grzeszenia"

W tym kontekście powiedzenie "brak okazji do grzechu" oznaczałoby czynienie
dobra z braku innego wyjścia co samo w sobie jest absurdalne. Żeby takie
określenie miało sens, "brak okazji do grzechu" trzeba więc zrozumieć jako brak
okazji do krzywdzenia innych czyli aktywnego czynienie zła. Jednak taki "brak
okazji do grzechu" jest sprzeczny z początkowym fragmentem cytatu z KKK (i z
Twoją uwagą o złu jako braku dobra).

Istotne w tej dyskusji są jeszcze dwa aspekty:
Po pierwsze pan Graczyk nie twierdzi, jak rozumiem, że doktryna kościoła ze
względu na ten fragment aprobuje "reżimy opresyjne", lecz, że mogłoby to
posłużyć do uzasadnienia reżimu opresyjnego. Nie bardzo w związku z tym rozumiem
czego autor oczekiwałby od Kościoła. Czy żeby dla wytrącenia argumentów z ręki
apologetów tychże rezimów przestał nauczać o zniewalającej naturze grzechu czy
żeby zmienił terminologię? W tym drugim przypadku schodzimy na poziom
semantyczny i dyskutujemy po prostu o prawdziwym znaczeniu słowa "wolnośc".

Po drugie pan Graczyk ostatecznie odwołuje się do doktryny Kościoła powstałej w
średniowieczu a nie do KKK na uzasadnienie swoich tez. Ja na taką dyskusję już
jestem za cienki. Św. Augustyna nie czytałem. Mogę tylko spróbować sięgnąć do
cytowanego Kołakowskiego.

Pozdrawiam,

Radek

Przepraszam, że tak długi tekst zapodaję

[jastrzab27]

ale myślę,ze wart jest on rozważenia. Jest to rozdział z książki "Tischner
czyta katechizm": J.T.: Otwieramy dziś, Jacku, rozdział nowego katechizmu,
zatytułowany „Człowiek odpowiada Bogu". Będą w tym rozdziale poruszane sprawy
dnia dzisiejszego bardzo żywo nas obchodzące.
Żeby zrozumieć abstrakcyjne katechizmowe formuły, do¬brze jest na nie spojrzeć
oczami innych czytelników. Nowy katechizm doczekał się już bardzo wielu
omówień - ale za granicą. W Polsce jest ich stosunkowo niewiele.
Najbardziej interesujące jest omówienie Leszka Kołakow-skiego. Kołakowski ma
bardzo osobisty stosunek do wiary i także do tego katechizmu, który analizuje
poprzez pryz¬mat historii idei.
|.Ż.: I jego skutków dla naszego codziennego życia.
|.T.: Tak, bo, jak wiemy, Leszek Kołakowski to nie tylko historyk idei, ale
przede wszystkim świadek czasów totalita¬ryzmu. Niedawno wyszliśmy z czasów
totalitaryzmu, więc Kołakowski pyta, czy w nowym katechizmie nie ma jakichś
(otalitarnych pokus. Gdyby one były, to ujawniłyby się przede wszystkim w
definicji wolności. Nic zatem dziwnego, /e interesuje go zwłaszcza katechizmowe
ujęcie wolności.
Nie chcę Cię, Jacku, przepytywać z marksizmu-leniniz-mu...
|.Ż.: Pewnie bym nie zdał.
l .T.: ... ale czy pamiętasz marksistowską definicję wolności?

.Ż.: Czy myślisz o definicji mówiącej, że wolność to uświadomiona konieczność?
J.T.: Albo inaczej: być wolnym to rozumieć konieczność Wolność to rozumienie
konieczności.
J.Ż.: Można wiązać tę tezę z marksizmem, ale przecież ma ona swoje dalej
sięgające historyczne korzenie - choćby w rozumieniu miejsca człowieka w
strukturze feudalnej, gdzie każdy miał wolność na swoją własną miarę. Zanim w
czasach rewolucji francuskiej wolność trafiła na sztandary, ludzie na ogół
przeżywali ją jako rozumną koniecz¬ność.
J.T.: Co to znaczy rozumieć konieczność? J.Ż.: Godzić się na nią? J.T.:
Pływałeś kiedy kajakiem? J.Ż.: Trochę.
J.T.: Pytam, bo kajakowy spływ bardzo dobrze odpowiada totalitarnej definicji
wolności. Płyniesz z nurtem rzeki, masz w ręku wiosło i tak ustawiasz kajak, by
płynąć wedle nurtu. Jesteś wolny, kiedy płyniesz z nurtem. Wedle marksistów,
kiedy chcesz płynąć pod prąd, jesteś pozornie wolny. Masz pozorną wolność.
Leszek Kołakowski pyta, czy czegoś takiego nie ma w Ka¬techizmie7. Czy nie ma
rozróżnienia pomiędzy wolnością pozorną a wolnością rzeczywistą. Czujesz, jakie
by to miało konsekwencje?
J.Ż.: Czuję też historyczne źródło tego niepokoju. Opisaliś¬my je w naszych
wcześniejszych rozmowach. To są te religijne pokusy, o których mówiliśmy, a z
których wielo¬krotnie w historii wynikała żądza narzucenia innym swojej wizji
dobra. Kołakowski pisał, że w tym modelu rozumie¬nia świata, który kiedyś
zrodził Świętą Inkwizycję, jest też źródło totalitaryzmów dwudziestego wieku.
J.T.: Można człowiekowi powiedzieć: słuchaj, dobrem jest kolektywna własność.
Taka jest obiektywna prawda. I teraz, w imię tego dobra, zmuszę Cię, byś
wstąpił do kołchozu.
J.Ż.: Bo wtedy będzie ci dobrze!
J.T.: „Dobrze" to by było pół biedy. Ale oni ci mówią, że wtedy będziesz wolny -
że będziesz obiektywnie wolny. Pamiętasz Na pełnym morzu Mrożka? Trzech
rozbitków, głód, trzeba jednego zjeść. Którego? Wybrali cherlaka. Mo¬gą go
zabić pod presją, mają nad nim przewagę. Ale lepiej by było, gdyby się sam
zgodził - dopiero gdy się zgodzi, będzie naprawdę wolny.
Zjedzą go, tak czy inaczej, ale kiedy zaakceptuje obiek¬tywną konieczność, to
się prawdziwie wyzwoli. I ten cher¬lak się godzi, bo go przekonali. Staje na
scenie i mówi do publiczności: „Bo gdzie jest prawdziwa wolność? Tam gdzie nie
ma zwykłej wolności! A gdzie jest zwykła wol¬ność? Tam gdzie nie ma prawdziwej
wolności".
Leszek Kołakowski usłyszał ten ton w nowym katechiz¬mie. Poczuł się
zaniepokojony, zwłaszcza jednym zdaniem...
J.Ż.: „Im więcej człowiek czyni dobra, tym bardziej staje się wolny". Nie chcę
powiedzieć, że to zdanie mogłoby się znaleźć w sztuce Sławomira Mrożka, ale
niepokój, który Mrozek wyrażał, może i tu mieć swoje mocne korzenie.
J.T.: Jest jakaś dwuznaczność: ja Ci powiem, co jest dobre, i powiem Ci, kiedy
jesteś wolny.
J.Ż.: Ta dwuznaczność pojawia się dopiero wtedy, gdy to ty mi mówisz, co jest
dobre, i kiedy jestem wolny.
J.T.: A gdybyś tak sam z siebie?
J.Z.: Wtedy sporu między dobrym a wolnym nie będzie.
J.T.: Masz tutaj dalsze zdanie: „Prawdziwą wolnością jest tylko wolność w
służbie dobra". Dalszy powód niepokoju Leszka to termin „prawdziwa wolność".
Czy człowiek jest wolny po prostu?
Czy może być wolny prawdziwą albo fałszywą wolnością? Rozumiesz ten niepokój?
Katechizm może nam wmawiać, że nauczy nas tej prawdziwej wolno¬ści.
J.Ż.: Rozumiem, że słówko „prawdziwa" staje się tutaj partykułą niwelującą.
J.T.: Może się stać, bo to ja ci powiem, co jest prawdziwe, a co jest fałszywe.
Kwestionuje się wewnętrzne doświad¬czenie wolności na rzecz zewnętrznych
orzeczeń.
J.Ż.: W samym tym stwierdzeniu niebezpieczeństwa nie widzę. Niepokój czuję
dopiero, kiedy zapytamy, kto ma powiedzieć, czym jest prawdziwe dobro.
J.T.: Zauważ, jak Leszek Kołakowski jest wrażliwy na defi¬nicje, na słowa. Jest
na nie uczulony poprzez historię idei, bo całą tę sprawę umieszcza w nurcie
historii idei.
Na łamach „Tygodnika Powszechnego" odpowiada mu ojciec Giertych, który odkrył
nieścisłość w polskim tłuma¬czeniu z języka francuskiego. Mianowicie
francuskie „librę arbitre" powinno się tłumaczyć jako „wolny wybór", a nie
jako „wolność".
Mówię to tylko po to, żeby pokazać, jak ważne są w tych sprawach pewne
fundamentalne formuły. Przesunięcie jed¬nego słowa zmienia sens całości.
J.Ż.: Ale wydaje mi się, że ten niepokój, który Kołakowski wyraża, tylko
częściowo wynika z dziejów myśli politycznej czy z tradycji filozoficznej, a w
dużo większej mierze bierze się z politycznej tradycji Kościoła. Gdyby takie
zdanie znalazło się w książce jakiegoś filozofa, nikt by o niepokoju nie mówił.
Niepokój budzi się dopiero, kiedy ten zapis znajduje się w dokumencie Kościoła -
instytucji, która na naszym kontynencie przez setki lat sprawowała dużą część
władzy politycznej, a i w dzisiejszej Polsce zabiega o istotny wpływ na kształt
życia politycznego. Bo rodzi się obawa, że biskupi zechcą społeczeństwu
narzucić swoją wizję wolności tak samo, jak próbują narzucić swoje przekonania
w wielu innych sprawach.
J.T.: Widzimy, jak szalenie ważne jest rozumienie tekstu w kontekście
historycznym. Niby idea wolności formuje się gdzieś na poziomie abstrakcji, ale
potem zauważamy jak z abstrakcji spada na ziemię i wali ludzi po głowach.
Słuchaj, Jacku: a Ty, czy czujesz się wolny, gdy działasz wedle konieczności?
Wedle konieczności rozumnej. Czy wtedy wolnym się czujesz czy tylko mądrym?
J.Ż.: To bardzo trudne pytanie, bo ono ma głębokie korze¬nie. Jak mówisz,
rozumna konieczność to...
J.T.: Łykasz aspirynę, jak jesteś zaziębiony?
J.Ż.: Tak. I jak łykam aspirynę kiedy jestem zaziębiony, to czuję się wolny.
Natomiast kiedy przychodzi do mnie ktoś i mówi: „jesteś zaziębiony, więc łyknij
aspirynę", to mogę się czuć albo kochany, albo uciemiężany.
J.T.: To znaczy, że Twoje doświadczenie wolności albo niewolności pojawia się w
kontekście międzyludzkim. Nie w sporze z sobą samym, ale w kontakcie z innymi.
Więc jest to fenomen śródludzki. Wolność, można powiedzieć, nie jest w Tobie
ani we mnie, ale jest między nami.
I rzeczywiście: jak idziesz na przykład na spacer, widzisz rów przed sobą i nie
możesz iść dalej, nie czujesz się zniewolony. Ale kiedy ktoś przed tobą
wyskoczy i powie: „tam ci chodzić nie wolno!", poczujesz się zniewolony.
J.Ż.: Bo zniewolenie jest kwestią wolnego wyboru, a nie konieczności, jeżeli
ktoś ci narzuca świadomość konieczno¬ści, zaczynasz c

dokończenie

[jastrzab27]

J.Ż.: Bo zniewolenie jest kwestią wolnego wyboru, a nie konieczności, jeżeli
ktoś ci narzuca świadomość konieczno¬ści, zaczynasz czuć zniewolenie.
J.T.: Ale tu się pojawia jeszcze jedna sprawa. Bo w Katechiz¬mie jest jeszcze
jedno określenie wolności, związane z do¬świadczeniem łaski.
J.Ż.: „Im bardziej jesteśmy ulegli wobec poruszeń łaski, tym bardziej wzrasta
nasza wewnętrzna wolność, nasza pewność zarówno wobec trudności, jak wobec
nacisków i przymusu ze strony świata zewnętrznego".
J .T.: Niesamowite zdanie! Też mogłoby budzić niepokój, bo im bardziej jesteśmy
ulegli, tym bardziej jesteśmy wolni.
J.Ż.: Ale wobec łaski, czyli wobec bytu należącego do innej niż my kategorii.
J.T.: Nie chciałbym się wplątywać w złożone problemy łaski. Wolę się wplątać w
coś całkiem innego. Zobacz, że wolność nie pojawia się tu ani jako wolna wola,
ani jako wolny wybór, lecz jako wyzwalanie.
jest bardzo ciekawe, że w ludzkim doświadczeniu nie ma wolności czystej, jest
tylko wyzwalanie. Wyzwalanie spod zewnętrznej przemocy, ale także spod jakiejś
przemocy wewnętrznej. I stąd ta dialektyka łaski i wolności.
W wielkiej metaforyce wolności kojarzy się wolność ze skrzydłami, jesteś wolny
wtedy, kiedy masz skrzydła. A zatem jesteś wolny, kiedy nie idzie o to, czy w
prawo, czy w lewo, tylko o to, by w górę.
Co więcej: doświadczenie wolności masz wtedy, kiedy wiesz, że „możesz". Nawet
kiedy nie działasz i nie robisz z wolności użytku, czujesz, że jesteś wolny.
Można powiedzieć: wolność to sposób istnienia. Nawet gdy nic nie robisz: jesteś
albo nie jesteś wolny.

[silver.dragon]

Dzięki za arcyciekawą lekturę. Już wiem jaką książkę muszę przy najbliżej okazji
przeczytać.

Pozdrawiam,

Radek

[margo47]

Swietnie, że chcialo ci się przytoczyć tak dlugaśny fragment - dużo wniósl do
dyskusji. Przy okazji przyznasz chyba, że zaznaczenie na początku, iż będzie to
krytyka z gruntu marsistowka, pozwala uniknąć w umyslach odbiorców chaosu...
pzdr.

[jastrzab27]

Dzień dobry
Cieszę się Margo, że tekst ci się podobał. Ale mam nadzieję, że nie zatrzymałaś
się na początku? Przyznasz, że gdy czytasz dalej to widzisz, ze ta krytyka nie
jest z gruntu marksistowska. Posądzanie Tischnera o hołdowanie marksizmowi jest
jednak nie na miejscu. No chyba, że nie czytałaś jego książki "Polski kształt
dialogu". Ale nie trzeba czytać tej książki, tylko uważnie /i bez uprzedzeń/
przeczytać ten fragment, który zamieściłem, żeby zauważyć, że nie jest to
krytyka marksistowska. Miałem Ci początkowo nie odpowiadać i zostawić Twój
tekst ocenie innych, ale, ponieważ jestem człowiekiem dialogu, zmieniłem zdanie.
Pozdrowienia.

[margo47]

Doczytalam do końca twojego drugiego postu, przysięgam.

I nie posądziam nigdzie Tischnera o kryptomarksizm. Odniosam się jedynie do
fragmentu, w którym przytacza on komentarz Kolakowskiego. Tischner nazywa
Kolakowskiego: świadkiem totalitaryzmów, historykiem idei, a potem jakby nigdy
nic stawia (KLUCZOWE) pytanie: Czy pamiętasz MARKSISTOWSKĄ DEFINICJĘ WOLNOŚĆI?
Reszta dialogu jest porównianiem tejże z wolnością katechzmową. Tak, czy nie?

I dla mnie jest to w porządku. Gdyż po prostu poznaję marksistowską krytykę
katechizmu. Chętnie przeczytam następnie równie wnikliwą liberalną,
muzulmańską, i wszelkie inne...

A na takie NADkrytyki WSZECHwiedzące jak ta Graczyka pozwolę sobie nadal
reagować alergicznie. Również na powolywanie się na Kolakowskiego w taki
NIZOBOWIĄZUJĄCY sposób jak to zrobil Graczyk, będę odpisywać jak powyżej.

Jak na czlowieka dialogu, masz wyjątkowo trafnego nicka. Od razu nastraja mnie
pokojowo ;-DDD Pozdrawiam. Margo-Golębica

Tischner zna marksistowskie początki Kołakowskiego

[jastrzab27]

i wie również, że jego odejście od marksizmu było szczere i całkowite. A to co
zostało Kołakowskiemu po marksizmie, to wrażliwość na wypaczenia tej ideologii.
Nie posądzj proszę Kołakowskiego o marksizm, czy kryptomarksizm. Poza tym
zgadzam się z jedną z Twoich rozmówczyń niejaka a kosmulską, że twoje poglądy
są bardziej odzwierciedleniem Twoich emocji i pozowania na jakąś wielką
inteligentkę, niż konkretnymi argumentami, dlatego ta dyskusja niestety staje
się jałowa. Pozdarwiam jednak serdecznie i życzę więcej pokory i samokrytyki
oraz delikatności względem innych. Do widzenia lub może lepiej do kolejnego
spotkania na jakimś forum.

[margo47]

To, że moje posty są emanacją moich emocji, to wiesz z postów nie kosmulskiej,
tylko z... moich wlasnych, gdyż taką wlaśnie deklarację w nich WPROST zlozylam.

Radzę się też poważnie zastanowić nad tym kto i na kogo "pozuje". Ja jedynie
przeanalizowalam tekst i wytknęlam naprawdę SZKOLENE blędy. Za darmochę i
anonimowo.

Nie zdarzylo mi się natomiast użyć stwierdzeń typu: czyjeś odejście od czegoś
tam bylo SZCZERE i CAłKOWITE albo to co w kimś tam ZOSTAłO to i to. Aż takiego
mniemania o moich możliwościach dotarcia do informacji to jednak nie mam.
A na tę wlaśnie chorobę cierpi nie tylko twój powyższy post, ale także tekst
Graczyka. Może warto by się zastanowić nad problemem pozerstwa od tej strony?

Nie wiem też na co liczysz, deklarując chęć spotkania się na innych forach.
Skoro dyskusja ze mną wydaje ci się taka jalowa, to rozglądaj się raczej już za
nickiem kosmulaskiej ;-DDD
Przy okazji nie masz poczucia, że bardziej pusta niż moje posty jest... twoja
kurtuazja?

Resztę wezmę sobie do serca. Nie tylko będę się biczować od rana do wieczora,
ale zarzucę też na ramiona worek pokutny i udam się na Czerską do Canossy.
Zadowolony?

Co więcej: jak tylko przysposobię sobie nauki Jana Pawla, zacznę kochać
wszystkich, delikatnie i czule. Kosmulską oczywiście najbardziej :-DDD.
Pozdrawiem niemniej serdecznie.

Masz rację. Niepotrzebnie siliłem się na kurtuazję

[jastrzab27]

Żegnam Panią.

[a_kosmulska]

ten obrzydliwy jad, ktory wylewa sie z opinii napisanej przez margo47 (majacej
zreszta bardzo wysokie mniemanie o sobie) jest bardzo przykry. zero tolerancji
prosze szanownej margo47. pan Graczyk ma te wyzszosc nad panienka, ze sie nie
zaperza i tonem spokojnego, a nie przemadrzalego czlowieka prezentuje swoje
poglady. i chyba spodobalo sie pannie slowo pseudo-..., bo dosc czesto pada w
tej lawinie nieuargumentowanej krytyki. czasami warto sie chwile zastanowic nim
sie zaatakuje, bo tak jak napisal pan Graczyk krytyka nie dostrzegajaca niczego
dobrego jest tak samo zla jak pelna , a zarazem bezmyslna aprobata.
zwalam postawe pani margo47 na licealny okres buntu, a to mija
pozdrawiam

[izul2]

Krzywdząca opinia dla margo drogi panie. A tak obiektywnie-czy nie ma złości w
tym co pan napisał( zwłaszcza ostatnie zdanie). Chyba, że się mylę.

[margo47]

Mam nadzieję, że się nie mylisz. Moje wpisy byly jednymi z pierwszych, chyba
dlatego aż tak sobie pofolgowalam (szczególnie, że jestem przewrażliwiona na
punkcie Wyboraczej za robienie przez nią PRu agresji na Irak).

Teraz jak jest na forum dużo postów przemyślanych i na poważnie podejmujących
temat wolności, te moje, przyznaję, robią wrażenie jakby faktycznie ociekaly
jadem (podtrzymuję jednak opinię, że Graczyk sam się podlożyl).

W każdym razie dzięki za wsparcie. Pozdrawiam.

[a_kosmulska]

moim zdaniem krzywdzaca jest opinia o panu Graczyku, ktora zbudowana jest na
niewytlumaczalnej nienawisci do GW pani margo47. pana wypowiedz jest kolejnym
dowodem na to, iz nie umiemy czytac uwaznie, bo otoz moj login a_kosmulska
jasno daje do zrozumienia, ze nie jestem mezczyzna. pan w pierwszych slowach
zwraca sie do mnie "drogi panie".
od pewnego czasu niekonsekwencja, zacietrzewienie i upor by nie powiedziec
glupota juz mnie nie zloszcza, lecz smiesza.
pozdrawiam

[izul11]

Szanowna Pani, bardzo przepraszam za pomyłkę. Sama nie wiem jak mogłam
przeoczyć. Jednak muszę stwierzić, że jesteśmy po równo, bo ja także jestem
kobietą.Jak mniemam również można się było tego domyślić ale to nic. Bez urazy.
Pozdrawiam

[a_kosmulska]

no to fajnie, ze jest po jeden i nikt poza m47 sie nie bzdyczy.
rowniez goraco pozdrawiam.

[margo47]

Moja domniemana przez panią "nienawiść" jest calkowicie uzasadniona, w
przeciwieństwie do pani bezkrytycznie ślepej "milości", a raczej tępej ufności
w slowo drukowane.

Jeśli dopatrzyla się pani w moich postach niekonsekwencji, uporu i glupoty, to
pozwoli pani, że zapytam, dlaczego nie zaznaczyla pani, w których to niby
miejscach one tak rażą.

Zapamniala pani również podzielić się z nami swoją (zapewne glęboko
przetrawioną) refleksją na temat tez pana Graczyka.
Żywię nadzieję, że pani wywód okaże się doskonale logiczny, elastyczny i
WSZECHMĄDRY, darównujący wręcz randze artykulu pana G. Że stanie się
dla mnie wzorem, do którego sięgnę w chwilach uwiądu.

Tym czasem swoje "roześmiane" polajanki to sobie pani może zachować dla męża,
jeśli takowego pani ma.

[a_kosmulska]

margo47 napisała:

> Moja domniemana przez panią "nienawiść" jest calkowicie uzasadniona, w
> przeciwieństwie do pani bezkrytycznie ślepej "milości", a raczej tępej
ufności
> w slowo drukowane.
>
chcialam zauwazyc, ze ja nigdzie nie wypowiadam sie na temat GW ani emocji
jakie we mnie budzi, natomiast pani owszem tak. i ma pani do tego absolutne
prawo. moja wypowiedz tak naprawde dotyczyla zdumienia jaki wywolal ton pani
postow i argumenty a raczej ich brak. to, ze tekst pana Graczyka zawiera dla
mnie sporo cennych mysli i spostrzezen, ze nie jest kolejna laurka nie oznacza,
ze slowo pisane, na dodatek jak pani sugeruje pisane przez GW, jest dla mnie
wyrocznia i absolutem.

> Jeśli dopatrzyla się pani w moich postach niekonsekwencji, uporu i glupoty,
to
> pozwoli pani, że zapytam, dlaczego nie zaznaczyla pani, w których to niby
> miejscach one tak rażą.
>
a to akurat calkiem nieslusznie wziela pani do siebie, ale jak mawia stare
powiedzenie uderz w stol... ja glownie dopatrzylam sie w pani postach braku
szacunku do rozmowcy objawiajacego sie bardzo niegrzecznym tonem pani
wypowiedzi.

> Zapamniala pani również podzielić się z nami swoją (zapewne glęboko
> przetrawioną) refleksją na temat tez pana Graczyka.
> Żywię nadzieję, że pani wywód okaże się doskonale logiczny, elastyczny i
> WSZECHMĄDRY, darównujący wręcz randze artykulu pana G. Że stanie się
> dla mnie wzorem, do którego sięgnę w chwilach uwiądu.
>
zionie od pani takim jadem jak od calego naszego prawicowego swiatka i chyba
stad takie slownictwo jak wszech... czy wspominane juz pseudo...
proponuje wiecej dystansu do swoich pogladow, oraz wiecej tolerancji dla innych
pogladow, bo w innym wypadku nie stanowi pani zadnego partnera do dyskusji,
poniewaz jest pani zwyczajnie niesympatyczna, zeby nie powiedziec ...

> Tym czasem swoje "roześmiane" polajanki to sobie pani może zachować dla męża,
> jeśli takowego pani ma.

widze jeszcze problemy natury ososbistej u pani. jest pani bardzo sfrustrowana
osoba. mimo, iz obrazila mnie pani stukrotnie pozdrawiam

[margo47]

Wątek wyraźnie się kończy, skoro pojawiają się posty, które kompletnie niczego
nie wnoszą do dyskusji. Zgrabnie ominęla pani moje nagabywania o wyrażenie
swoich sądów, jak rozumiem, nie bez powodu. Doceniam również ripostę na
osobisty docinek - tyleż blyskotliwa, co nietrafiona.

Jeśli chodzi o tzw. nożyce... cóż, po prostu nie mam wyrobionych odruchów
ucieczkowych, w przeciwieństwie do co poniektórych na tym forum ...

Na drugi jednak raz proszę o precyzyjniejsze kierowanie uwag, będących
odpowiedzią, a nie rozpoczęciem wątku. Pozwoli to uniknąć chaosu, jaki pani
wniosla powyżej...

Pozdrawiam. I nie omieszkam dodać, że przynajmniej styl ma pani ladny i
przejrzysty.

Cieszy mnie ten artykul jak wiosna w ogrodzie!

[ja.polak]

Wlasnie na tym polega dialog - aby respektujac osoby dyskutowac z ich
przekonaniami. Idealizowanie i wypowiadanie tylko "poprawnych pogladów" jest
forma rezimu i zniewolenia umyslu.

Sadze, ze traktujac powaznie nauczanie Papieza mamy wyciagac wnioski i budowac
na tym SWOJE poglady - a nie "wkuwac na pamiec co on powiedzial"...
... mamy tworzyc nowy i lepszy swiat na fundamentach tradycji - a nie kopie
przeszlosci z karykatura "wielkich osób"...

WOLNOŚĆ

[oraw]

Szanowny Panie Redaktorze!
Wolność , o której tyle Pan pisze jest kategorią nie z tej bajki!
Albowiem nie jest prawdziwą WOLNOŚCIĄ możliwość wyboru między ... ( bo
wybierając cokolwiek w istocie odrzucamy - siebie w części , której nie
wybraliśmy) ale
prawdziwą WOLNOŚCIĄ jest
WOLNOŚĆ OD WYBORU !!!
Uwierz Pan w to , a osiągniesz ...
WOLNOŚĆ!!!!!!!!!!!!!!!!

[tom1003]

Aaaaaaa dość tego wrednego nudziarstwa! Zachęcam wszystkich, niezależenie od
przekonań do czytania papieskich dokumentów. Zarówno Radyjo jak i Wybiórcza po
prostu bredzi i majaczy. Można się zgadzać, lub niezgadzać, być katolikiem,
żydem, buddystą, ale warto mysleć samodzielnie. Tego na pewno nie nauczą nudni
publicyści

[jaxahon]

Nudni nie są publicyści, zanudzał Papież.
Nie byłem nigdy w stanie wysłuchać go dłużej niż kilka minut.
Po prostu gadanie o niczym.

Dlaczego margot47 sama nie zacznie pisać do Wyborczej? Chętnie zamieszczają
obce teksty.

Moja ocena tego pontyfikatu.

[wolt-r]

Dość przydługi, o nurcie wstecznym (cofnięto 99% reform Soboru Watykańskiego
II) i dość kosztowny dla Watykanu (wycieczki Papy zwane pielgrzymkami drogo
kosztowały).
Na szczęście jest ojczyzna. Polska dała Papie konkordat sformułowany w każdym
punkcie tak, że Kościół ma PRAWO, zaś Polska ma OBOWIĄZEK. W efekcie łożymy na
Kościół co rok około 12 miliardów zł (wbrew konstytucji!) Oczywiście prawie
nikt nie daje tej kasy tak wprost... 90% wydatków Funduszu Ochrony Środowiska
to wydatki na rzecz Kościoła katolickiego: jego przydomowych oczyszczalni,
Caritasu itp. Tak działają wszystkie nasze ministerstwa, co daję rocznie
rzeczoną sumę 12 mld zł.

[radkol]

Male ludziki polemizuja z papieska nauka... czy to moze panika po Wilekim
Tygodniu?

Polemizują małe ludziki?

[wolt-r]

Najłatwiej walnąć dogmat, że przy wypowiedziach Papy to wszystkie inne
wypowiedzi są nic nie warte - wówczas nie ważne są nawet treści obu wypowiedzi,
bo papieska z góry jest lepsza. Tak rozumujesz.Szkoda, że niepapieży
przekreślasz.
Papież zresztą mówił bardzo mądre rzeczy, na wycieczkach (tzw. pielgrzymkach)
był wzorem i autorytetem dla innych, pisał godne podziwu encykliki (papier
przyjmuje wszystko)... Jednak decyzje, które podejmował jako papież, pozwalają
strącić go do czeluści piekielnych. Przeczytaj Jego biografię pisaną przez
osobę niewierzącą.

[parallels]

Iwan, w gebie to ty mocny jesteś :)

Można tyż z cybulką. Gombrowicz

[wenowejta]

[wgj8515]

Autor artykułu postępuje wg. starego kawału:
"Na lekcji religii dzieci pytają się księdza: 'Czy Bóg jest wszechmogący?'
Oczywiście moje drogie dzieci - odpowiada ksiądz.
To czy Bóg może stworzyć tak wielki kamień, którego sam nie może podnieść"
A kawał ten jest w książce Wańkowicza pt. "Tędy i owędy", czyli ma strasznie
długą brodę.
W każdym wyidealizowaniu dochodzimy do sprzeczności, lub nasze rozumowanie
staje się sofizmatyczne.
Oczywiście wyidealizowane społeczeństwo nie mogące wybierać zła nie istnieje.
Natomiast społeczności gdzie wybierano tylko zło już mieliśmy w historii
ludzkości (niemieckie obozy koncentracyjne i GUŁAG).

Ludzkość jako całość miała zawsze tendencję do naginania prawa czy to Boskiego
czy to stanowionego. Bo gdyby tak nie było to wystarczyłoby 10 przykazań a
opasłe tomy kodeksów nigdy by nie powstały. Nie byłoby również adwokatów,
sędziów i prokuratorów, bo po prostu byliby niepotrzebni.
Sądzę, że JP II umyślnie i z pełnym wyrachowaniem stawiał bardzo wysokie
wymagania w swoim nauczaniu, co może zostać odczytane jako wpadanie w
sprzeczność logiczną. Znając jednak naturę ludzką zdawał sobie sprawę, że
ludzie będą to nauczanie dostosowywać do swoich potrzeb. Z takiego punktu
widzenia powinno się rozpatrywać Jego nauki.

[boykotka]

Brak mi w tym wszystkim nadrzędnej idei propagowanej przez JCH - idei
wybaczania błędów. KK nie może być bardziej świetym od JCH. Proszę o tym
pamiętać. Dopóki każdy z nas nie nauczy się mówić zgrzeszyłem i proszę o
wybaczenie, nie ruszym dalej.

[wiliamwilson]

Wolność polega na możliwości wyboru: albo wybieram zło, albo wybieram dobro.
Cokolwiek wybiorę, świadczy to o mojej wolności. Jednak, jeśli wybieram zło, to
w kolejnych wyborach moja wolnośc jest ograniczona, a w rezultacie staję się
zniewolona złem. Gdy wybieram dobro, to ono mnie nie zniewala, tak jak zło.
Dobro sprawia, że człowiek był i jest nadal wolny. Poniewaz nadal jest wolny,
zawsze grozi mu wybór zła. O ile trudniej ze zła wyjśc w strone dobra niż
odwrotnie. Oczywiście powyższe "zło" i "dobro" to wielkie uproszczenie w celu
bardziej przejrzystego ujęcia problemu.

Kompromitacją autora artykułu jest według mnie stwierdzenie, że nauki Jana
Pawła II są zbyt ambitne. Proszę wybaczyć, ale jeśli chodzi o moralność i
wszelkie rozmowy na temat Wolności, Dobra i Człowieka, to musimy być ambitni!!!
Trzeba stawiać sobie wysoko poprzeczkę, nie iść na skróty, nie iść na łatwiznę.
Nie odrzucać czegoś tylko dlatego, że jest trudne i że stawia nam, ludziom,
jakieś wymagania.

[margo47]

:-)))

Wierzysz w dogmaty, więc

[piezo1]

sam odbierasz sobie możliwość odkrycia, że to, co zwiesz złem daje równie
wielki wybór.
Mówiąc to samo wstecz: dogmaty są złem, bo ograniczają wybór (wolność wyboru).
Gdzie logika w Twej wypowiedz? Sorki, zapomniałem: wystarczy głęboko wierzyC!

[margo47]

Co ty gadasz, czlowieku? Dziewczyna (sprawdź końcówki, no chyba że gramatyka
języka polskiego pozostaje dla ciebie czymś nie do opanowania) przedstawila
rozumienie wolności i jej związek z dobrem w nauce JPII.

Nie bylo to - jak ci się wydaje - wyznanie wiary w dogmat, a raczej
bezinteresowna "pomoc" autorowi. Inaczej mówiąc, WW wykonala robotę za
Graczyka, który uznal za stosowne obwieśczenie światu swojej intelektualnej
niemocy, jak również nierzetelności zawodowej (w końcu jako dziennikarz mógl
poprosić kogoś kompetentnego o pomoc zamiast popisywać się indolencją).

Twoja refleksja nad zlem jest natomiast trywialna. Są jednak kierunki
filozoficzne, które podobne "myśli" do twoich rozwijają. Zlo penetrowal min.
Dostojewski, który nie omieszkal zaznaczyć, że gdyby mial wybierać między
prawdą, a Chrystusem wybralby Chrystusa.

Wszelka praca mózgownicą wyraźnie ci się jednak przyda - może zaczniesz pisać
na temat...

[ryba473]

Mądry,moim zdaniem, i wyważony artykuł.Jeszcze dodam,że odważny.Nie jestem
wierzący,ale szanuję Jana Pawła 2.Przecież ,wydaje mi się,że każdy kto ma prawo
wyboru,wybiera zawsze dobro,czasami potem się okazuje,że to było jednak
zło.Trudno tak też się zdarza.

[radorabdin]

Jan Pawel II mial wyjatkowo dobra opinie o swoich mozliwosciach
intelektualnych, co nie koniecznie podzielal swiat. Dla wiekszosci by on marnym
intelekualista, filozofem, pisarzem i poeta. Rezultat jego pracy jest doskonale
widoczny w tym, w jakiej sytuacji jest obecnie kosciol.GRATULUJE TEGO, ZE
DOCZYTALES TEN ARTYKUL DO KONCA. Ja nie bylem w stanie tego zrobic, dawno nie
widzialem takiego rozdetego do niemozliwosci, pelnego pustoslowia komentarza.

Mow za siebie, czlowieku!

[wicek.wacek]

[wlodekbar]

sadze, ze to dobry, kompetentny artykul.

[margo47]

A na jakiej podstawie?

[radkol]

Panu Graczykowi radze przeczytac artykul z dzisiejszego "Naszego Dziennika"
autorstwa ks.prof.Cz.Bartnika pt."Papiez Jan Pawel II jako Dar Bozy". Bedzie to
doskonala lekcja klasy, a przede wszystkim pokory.

Akurat ks. Bartnik niewiele ma wspolnego z pokora

[wicek.wacek]

radkol napisał:

> Panu Graczykowi radze przeczytac artykul z dzisiejszego "Naszego Dziennika"
> autorstwa ks.prof.Cz.Bartnika pt."Papiez Jan Pawel II jako Dar Bozy". Bedzie to
>
> doskonala lekcja klasy, a przede wszystkim pokory.

[electra5]

www.guardian.co.uk/pope/story/0,12272,1451750,00.html

Krew na rękach papieża

Jan Paweł II został papieżem w 1978 roku, to znaczy wówczas, gdy zmierzch
emancypacyjnej polityki lat sześćdziesiątych przechodził w czarną noc ery
Reagana i Thatcher. Kiedy zniżkowa tendencja ekonomiczna z początku lat
siedemdziesiątych zaczęła się dawać we znaki, świat zachodni dokonał
zdecydowanego przesunięcia na prawo, zaś przemiana nieznanego polskiego
biskupa z Karola Wojtyły w Jana Pawła II stanowiła fragment owej szerszej
transformacji. Kościół katolicki przebył właśnie swoistą wersję buntu lat
sześćdziesiątych, zwaną Drugim Soborem Watykańskim, po czym nastał czas, by
pohamować wybujałe dążenia lewicowych mnichów, rozśpiewanych sióstr zakonnych
i latynoamerykańskich katolickich marksistów. Ich postawa brała się z
dziedzictwa papieża Jana XXIII, który zdaniem katolickich konserwatystów był
w najlepszym razie wariatem, a w najgorszym – radzieckim agentem.

Do tego zadania potrzeba było kogoś dobrze wytrenowanego w zimnowojennych
taktykach. Jako prałat z Polski, Wojtyła wywodził się prawdopodobnie z
najbardziej reakcyjnego bastionu kościoła katolickiego, gdzie rzewnemu
kultowi Maryi towarzyszyły nacjonalistyczny ferwor i zażarty antykomunizm.
Lata kontaktów z polskimi władzami komunistycznymi sprawiły, że tak jak inni
polscy biskupi, przyszły papież stał się wytrawnym politycznym kombinatorem.
Owo podejście przekształciło polski kościół w strukturę czasami trudną do
odróżnienia od stalinowskiej biurokracji. Obie instytucje były zamknięte,
dogmatyczne, skłonne do potępień i hierarchiczne, a przy tym przesiąknięte
mitem i kultem jednostki. Tak się jednak złożyło, że – jak wielu wrogów,
będących w istocie swoimi lustrzanymi odbiciami – uwikłały się one w
śmiertelną walkę, toczoną o duszę polskiego ludu.

Świadomi, jak mało mogą zyskać na dialogu z polskim reżimem, biskupi nie byli
skłonni wysłuchać – wzorem Rowana Williamsa – obu stron teologicznego
konfliktu, jaki rozgrywał się wówczas w kościele powszechnym. Podczas wizyty
w Watykanie, jeszcze zanim został papieżem, autorytarny Wojtyła przeraził się
na widok kłótni teologów. To nie tak się miały sprawy nad Wisłą! ZAchowawcze
skrzydło Watykanu, które od początku nienawidziło ustaleń Drugiego Soboru i
robiło wszystko, by je unieważnić, spoglądało teraz na Polaków w poszukiwaniu
zbawienia. Kiedy tron Piotrowy został opuszczony, konserwatyści schowali do
kieszeni swoją niechęć do papieża spoza Włoch i wybrali takowego po raz
pierwszy od 1522 roku.

Usadowiwszy się na tronie, Jan Paweł II zabrał się do niweczenia osiągnięć
Drugiego Soboru. Wybitni teologowie liberalni otrzymywali od niego reprymendy
i musieli się kajać. Do jego najważniejszych celów należało z powrotem skupić
w papieskich rękach całą władzę, która wcześniej została zdecentralizowana i
oddana lokalnym kościołom. We wczesnym kościele, laicy obu płci wybierali
swoich własnych biskupów. Drugi Sobór nie szedł tak daleko, ale obstawał przy
doktrynie kolegialności, czyli przy tym, że papież nie powinien być
postrzegany jako capo di tutti capi, ale jako pierwszy wśród równych.

Jan Paweł II nie uznawał jednak równości z nikim. Od swoich pierwszych lat
jako biskup, wyróżniał się nader wygórowaną opinią na temat swoich zdolności
intelektualnych i duchowych. Graham Greene pokpiwał sobie, iż pewnego dnia w
gazetach pojawi się nagłówek „Jan Paweł II kanonizował Jezusa Chrystusa”.
Biskupi byli wzywani do Rzymu by wysłuchać rozkazów, nie zaś na braterskie
konsultacje. Honorowano frankistów i zbzikowanych mistyków ze skrajnej
prawicy, podczas gdy wyzwoliciele z Ameryki Łacińskiej otrzymywali jedynie
połajanki. Autorytet papieża okazał się na tyle niepodważalny, że przełożony
hiszpańskiego seminarium zdołał przekonać swoich studentów, iż ma osobiste
pozwolenie od papieża, by ich masturbować.

Rezultatem skupienia całej władzy w Rzymie była infantylizacja lokalnych
kościołów. Przedstawiciele kleru stali się niezdolni do wykazania
jakiejkolwiek inicjatywy bez nerwowego spoglądania, co na to święta centrala.
Właśnie w momencie, gdy lokalne kościoły były najmniej zdolne podejść
dojrzale do kryzysu, wybuchł skandal z molestowaniem seksualnym dzieci. W
odpowiedzi Jan Paweł II zapewnił lukratywne stanowisko w Rzymie biskupowi,
który uporczywie tuszował szokujące fakty.

Jednakże największą zbrodnią tego pontyfikatu nie było ani przyłożenie ręki
do ukrywania nadużyć seksualnych kleru, ani neandertalskie podejście Jana
Pawła II do kobiet. Jak na ponurą ironię, Watykan przeklął – jako „kulturę
śmierci” – prezerwatywy, dzięki którym niezliczone rzesze katolików z krajów
rozwijających się mogłyby uniknąć straszliwej śmierci w wyniku AIDS. Papież
idzie po wiekuistą odpłatę obarczony winą za te wszystkie zgony. Jego
pontyfikat stanowił jedną z największych katastrof w dziejach chrześcijaństwa
od czasów Karola Darwina.

Terry Eagleton is professor of cultural theory at Manchester University

Czekam tylko jak napadną na ciebie ci wszyscy

[jastrzab27]

"pobożni". RZeczywiście to dość agresywna krytyka tego pontyfikatu, choć myślę,
że bardzo pobieżna i zbyt emocjonalna. Aczkoliwek nie pozbawiona pewnej
słuszności. Np. biskup Gajo chciał sie widzieć z Papieżem w poniedziałek
wielkanocny /oczywiście nie tego roku/ i nie został wpuszczony do Watykanu. Ale
ogólnie to ta pani trochę przesadziła w tej krytyce. Napewno Jan Paweł II nie
zaprzepaścił Vaticanum Secundum choć go trochę wyhamował.

HA, HA, HA, ale jajcarska opinia :)))

[silver.dragon]

Rany, jakie kity można wciskać nie znającym polskiej rzeczywistości Brytyjczykom:

"przyszły papież stał się wytrawnym politycznym kombinatorem" albo "Świadomi
[biskupi] , jak mało mogą zyskać na dialogu z polskim reżimem..."

Dziękuję, Elektra za pokazanie jakie idiotyzmy mogą wypisywać zacietrzewieni
wrogowie Katolicyzmu. Jak przeczyta to człowiek, który w latach 70-tych żył w
Polsce to nie wie czy śmiać się ma czy płakać.

"dialog z polskim reżimem"... ROTFL :)))

Pozdrawiam,

Radek

Komuchom dziekujemy!

[wicek.wacek]

[izul2]

Straszny fanatyzm, brak wiedzy i pozytywnych cech osobowościowych.To jest mój
wniosek o autorze. Skoro Polacy nie są partnerami do dyskusji, to po co o nią
zabiegać.Chyba, że ma się na uwadze zasianie nienawiści. Ale MY myślimy
logicznie-zapewniam.Jedyne co mi się ciśnie na usta, to żal mi autora.Nie chcę
polemizować, bo w tym przypadku byłaby to szersza polemika. Ale sądzę,że Pan
autor zanim się nie wyzbędzie nienawiści nie jest do tego zdolny. Nie Panu
sądzić papieża- tak to odbieram. Proszę uczciwie porównać cechy osobowosciowe
papieża i własne. Przyjemnej nocy

[tom1003]

zawsze uwazalem Wyborczą raczej za mistrza propagandy w porównaniu z radiem
Maryja , ktore po prostu wbija kolki do glowy. Wyborcza byla w stanie
rpzekonywac do swoich bredni nawet ludzi inteligentnych. Ale takie rozumowania
przy pomocy cepa juz chyba sie do tego nie nadaja

NIECIEKAWY

[radorabdin]

Jak kazdy polski komentrz ten takze jest rozgadany, rozdety do niemozliwosci i
o niczym, puste slowa, zadnych faktow, kolejne kadzenie tym razem troche
zawoalowane. Electra 5, ten komentarz z Manchesteru jest taki jak byc
powinnien: szczery oparty na logicznwej znajomosci tematu i zwarty. A nie takie
flaki z olejem o niczym.

Guardian komuszy!

[wicek.wacek]

Jaki był ten pontyfikat - glos z Manchesteru

[blue_pole]

Bardzo ciekawego podsumowania pontyfikatu Jana Pawla II dokonal brytyjskiego
Guardian Profesor Terry Eagleton z Manchesteru: “Jego pontyfikat stanowił jedną
z największych katastrof w dziejach chrześcijaństwa od czasów Karola Darwina.”

www.guardian.co.uk/pope/story/0,12272,1451750,00.html
Krew na rękach papieża

Jan Paweł II został papieżem w 1978 roku, to znaczy wówczas, gdy zmierzch
emancypacyjnej polityki lat sześćdziesiątych przechodził w czarną noc ery
Reagana i Thatcher. Kiedy zniżkowa tendencja ekonomiczna z początku lat
siedemdziesiątych zaczęła się dawać we znaki, świat zachodni dokonał
zdecydowanego przesunięcia na prawo, zaś przemiana nieznanego polskiego biskupa
z Karola Wojtyły w Jana Pawła II stanowiła fragment owej szerszej
transformacji. Kościół katolicki przebył właśnie swoistą wersję buntu lat
sześćdziesiątych, zwaną Drugim Soborem Watykańskim, po czym nastał czas, by
pohamować wybujałe dążenia lewicowych mnichów, rozśpiewanych sióstr zakonnych i
latynoamerykańskich katolickich marksistów. Ich postawa brała się z dziedzictwa
papieża Jana XXIII, który zdaniem katolickich konserwatystów był w najlepszym
razie wariatem, a w najgorszym – radzieckim agentem.

Do tego zadania potrzeba było kogoś dobrze wytrenowanego w zimnowojennych
taktykach. Jako prałat z Polski, Wojtyła wywodził się prawdopodobnie z
najbardziej reakcyjnego bastionu kościoła katolickiego, gdzie rzewnemu kultowi
Maryi towarzyszyły nacjonalistyczny ferwor i zażarty antykomunizm. Lata
kontaktów z polskimi władzami komunistycznymi sprawiły, że tak jak inni polscy
biskupi, przyszły papież stał się wytrawnym politycznym kombinatorem. Owo
podejście przekształciło polski kościół w strukturę czasami trudną do
odróżnienia od stalinowskiej biurokracji. Obie instytucje były zamknięte,
dogmatyczne, skłonne do potępień i hierarchiczne, a przy tym przesiąknięte
mitem i kultem jednostki. Tak się jednak złożyło, że – jak wielu wrogów,
będących w istocie swoimi lustrzanymi odbiciami – uwikłały się one w śmiertelną
walkę, toczoną o duszę polskiego ludu.

Świadomi, jak mało mogą zyskać na dialogu z polskim reżimem, biskupi nie byli
skłonni wysłuchać – wzorem Rowana Williamsa – obu stron teologicznego
konfliktu, jaki rozgrywał się wówczas w kościele powszechnym. Podczas wizyty w
Watykanie, jeszcze zanim został papieżem, autorytarny Wojtyła przeraził się na
widok kłótni teologów. To nie tak się miały sprawy nad Wisłą! ZAchowawcze
skrzydło Watykanu, które od początku nienawidziło ustaleń Drugiego Soboru i
robiło wszystko, by je unieważnić, spoglądało teraz na Polaków w poszukiwaniu
zbawienia. Kiedy tron Piotrowy został opuszczony, konserwatyści schowali do
kieszeni swoją niechęć do papieża spoza Włoch i wybrali takowego po raz
pierwszy od 1522 roku.

Usadowiwszy się na tronie, Jan Paweł II zabrał się do niweczenia osiągnięć
Drugiego Soboru. Wybitni teologowie liberalni otrzymywali od niego reprymendy i
musieli się kajać. Do jego najważniejszych celów należało z powrotem skupić w
papieskich rękach całą władzę, która wcześniej została zdecentralizowana i
oddana lokalnym kościołom. We wczesnym kościele, laicy obu płci wybierali
swoich własnych biskupów. Drugi Sobór nie szedł tak daleko, ale obstawał przy
doktrynie kolegialności, czyli przy tym, że papież nie powinien być postrzegany
jako capo di tutti capi, ale jako pierwszy wśród równych.

Jan Paweł II nie uznawał jednak równości z nikim. Od swoich pierwszych lat jako
biskup, wyróżniał się nader wygórowaną opinią na temat swoich zdolności
intelektualnych i duchowych. Graham Greene pokpiwał sobie, iż pewnego dnia w
gazetach pojawi się nagłówek „Jan Paweł II kanonizował Jezusa Chrystusa”.
Biskupi byli wzywani do Rzymu by wysłuchać rozkazów, nie zaś na braterskie
konsultacje. Honorowano frankistów i zbzikowanych mistyków ze skrajnej prawicy,
podczas gdy wyzwoliciele z Ameryki Łacińskiej otrzymywali jedynie połajanki.
Autorytet papieża okazał się na tyle niepodważalny, że przełożony hiszpańskiego
seminarium zdołał przekonać swoich studentów, iż ma osobiste pozwolenie od
papieża, by ich masturbować.

Rezultatem skupienia całej władzy w Rzymie była infantylizacja lokalnych
kościołów. Przedstawiciele kleru stali się niezdolni do wykazania jakiejkolwiek
inicjatywy bez nerwowego spoglądania, co na to święta centrala. Właśnie w
momencie, gdy lokalne kościoły były najmniej zdolne podejść dojrzale do
kryzysu, wybuchł skandal z molestowaniem seksualnym dzieci. W odpowiedzi Jan
Paweł II zapewnił lukratywne stanowisko w Rzymie biskupowi, który uporczywie
tuszował szokujące fakty.

Jednakże największą zbrodnią tego pontyfikatu nie było ani przyłożenie ręki do
ukrywania nadużyć seksualnych kleru, ani neandertalskie podejście Jana Pawła II
do kobiet. Jak na ponurą ironię, Watykan przeklął – jako „kulturę śmierci” –
prezerwatywy, dzięki którym niezliczone rzesze katolików z krajów rozwijających
się mogłyby uniknąć straszliwej śmierci w wyniku AIDS. Papież idzie po
wiekuistą odpłatę obarczony winą za te wszystkie zgony. Jego pontyfikat
stanowił jedną z największych katastrof w dziejach chrześcijaństwa od czasów
Karola Darwina.

Terry Eagleton

[tom1003]

komentarz rozbawiajacy, tylko dlaczego pierwszy lepszy satyryk trzeciego rzędu o
lewicowych pogladach ma tytul profesora? Polska jako bastion reakcji,
nietolerancji, nacjonalizmu, a najwiekszym naszym zlem jest "antykomunizm", he,
dobre sobie... wredni polscy antykomunisci unieszkodliwiani co prawda wczesniej
w Katyniu, wredni antykomunisci ktorzy w "czarnej erze Reagana" w sierpniu 80
dokonali zamachu na komunistyczny swiat powszechnego szczescia, wreszcie wredni
antykomunisci wiosny 1989. Czy walka naszych partyzantow przeciw Hitlerowi tez
byla objawem wystapienia skrajnej poslkiej prawicy przeciw legalnej wladzy, bądź
co bądź lewicowej boć "narodowo socjalistycznej"

[radorabdin]

Nie, Polska jest wspanialym, supernowoczesnym krajem, gdzie przecietny obywatel
zarabia 600 zl na miesiac (jesli zarabia!!!), gdzie lekarze, dla zysku zabijaja
pacjentow w karetakach pogotowia, poslowie nagminnie siedza w wiezieniach a
politycy przypominaja kacykow z ze Srodkowej Afryki. Taki kraj sobie
storzyliscie. I nie ma co sie oszukiwac. Polska jest zacofanym do granic
niemozliwosci krajem we Wschodniej Europie. Przetrzyjcie oczy i popatrzcie na
siebie . Jak inni was widza macie probke w opinii tego angielskiego profesora.
Papiez byl produktem tego polskiego "postepu". Ja chociaz mieszkam poza Polska
24 lata, jak najbardziej zgadzam sie z opinia profesora. Ostatni pobyt w Polsce
w 2004 roku utwierdzil mnie w przekonaniu, ze to nie postep ale ciemnota ostro
postepuje w kraju.

[sothis666]

Och, czyzby...?:)
To jest bardzo interesujące, bo wynika stąd, że opuszczałaś kraj w latach 1980/1981, czyli wtedy gdy (jak pisze profesor, z którym "się zgadzasz"): "...zmierzch emancypacyjnej polityki lat sześćdziesiątych przechodził w czarną noc ery Reagana i Thatcher". A cóż to pchnęło Cie w otchłań tej czarnej nocy?
Wszak pan Eagleton z pewnościa nie pochwaliłby, jako wytrawny marksista, Twojego wyboru:) Facet, któremu klaszczesz, opluwał ochoczo rządy państw, które przyjmowały wybierających wtedy wolność Polaków, zza swojego uniwersyteckiego biurka wypisując bzdety na temat Europy Wschodniej oraz socjalizmu, o których wiedział i wie guzik. Tak samo jak o papiestwie i religii, którą usiłował godzić z marksizmem:)

[izul3]

Chyba brakuje Ci dowartościowania na tym zachodzie. No szkoda.Skąd to "znawstwo"
tematu jeśli się tu nie mieszka? Aby coś uogólniać trzeba dobrze znać kwestię
(podręczniki metodologiczne są dostępne, poczytaj zanim się wypowiesz). Każde
dziecko wie, że w każdym kraju społeczeństwo jest zróżnicowane.Malowana Polka
(ak). Doprawdy wstyd

Madry glos z Polski

[blue_pole]

Autor: Kalina Wojciechowska czerwiec 2004

Tajemnice Marii Magdaleny

Od czasu do czasu w prasie i tej popularnej, i tej aspirującej do miana
kulturalnej czy naukowej, pojawiają się sensacyjne tytuły: "Jezus był
żonaty!" "Maria Magdalena - przyjaciółka i towarzyszka Jezusa!", "Potomkowie
Jezusa i Marii Magdaleny!". Coraz częściej też Marię Magdalenę – uznawaną za
przywódczynię pierwotnego chrześcijaństwa - wybierają sobie za patronkę
środowiska feministyczne związane z różnymi Kościołami, zwłaszcza
protestanckimi (np. Maria von Magdala – Initiative Gleichberechtigung für
Frauen in der Kirche). Jak to możliwe, aby była prostytutka stała się jedną z
największych osobowości rodzącego się chrześcijaństwa? A może Maria Magdalena
wcale nie była jawnogrzesznicą? Kim więc była?

Tak naprawdę wiadomo o niej bardzo niewiele. Pochodziła prawdopodobnie z
miejscowości Magdala (od hebr. migdal - twierdza, zamek, wieża), położonej
niedaleko Tyberiady na zachodnim brzegu jeziora Genezaret. Podawanie przy jej
imieniu nazwy miejscowości, a nie imienia ojca, męża lub syna – jak to było w
zwyczaju, sugeruje, że była kobietą żyjącą samotnie. Tradycyjnie uważa się ją
za osobę majętną, której własnością miał być zamek Magdala. Wielu artystów
przedstawiało więc Marię Magdalenę w bogatych, królewskich szatach, a
przynajmniej w purpurowym płaszczu/maforionie, oznaczającym godność monarszą, z
drogocennym flakonem zawierającym równie cenny balsam (np. Piero della
Francesca, Caravaggio, Holbein, Tycjan). [rys.2]
Ewangelie wspominają, że towarzyszyła Jezusowi w czasie jego publicznej
działalności i wędrówki z Galilei do Jerozolimy. Łukasz pisze: Jezus „szedł
przez miasta i wsie, nauczając i głosząc ewangelię o Królestwie Bożym. A było z
nim Dwunastu i kilka kobiet, które uwolnił od złych duchów i od słabości: Maria
zwana Magdaleną, którą opuściło siedem złych duchów, Joanna, żona Chuzy,
zarządcy u Heroda, Zuzanna i wiele innych, które mu usługiwały”.
Magdalena - według relacji Jana - stała u stóp krzyża na Golgocie (według
ewangelii synoptycznych przyglądała się ukrzyżowaniu z daleka); brała udział w
złożeniu ciała nauczyciela z Nazaretu do grobu i wreszcie jako pierwsza w
wielkanocny poranek zjawiła się przy grobie, by stwierdzić, że jest pusty i
dowiedzieć się o zmartwychwstaniu. To jej pierwszej – znów według Jana - ukazał
się zmartwychwstały Jezus, którego początkowo wzięła za ogrodnika. Nie dane jej
było jednak po ludzku cieszyć się z tego spotkania – Jezus bowiem nie pozwolił
się jej dotknąć (słynne noli me tangere, które stało się źródłem różnych
spekulacji na temat charakteru tego dotyku). Powierzył jej za to szczególnie
ważną misję – powiadomienie uczniów o zmartwychwstaniu. Czy to zadanie oznacza,
że Marię Magdalenę należy uznać za prawdziwą założycielkę chrześcijaństwa,
inicjatorkę dogmatu o zmartwychwstaniu? Za apostołkę apostołów – jak nazwał ją
w IV w. Ambroży z Mediolanu (wedle innych dokumentów uczynił to dopiero w IX w.
Rabanus Maurus)? Za prorokinię – jak twierdzi w swojej obliczonej na sensację
książce Jesus the Man (Sydney–London 1992) Barbara Thiering, która uważa,
że „Maria” (hebr. Miriam) nie oznacza imienia, lecz tytuł pochodzący od imienia
prorokini Miriam, siostry Mojżesza i Aarona?

Niemal przez całą starożytność i we wczesnym średniowieczu przedstawiano
Marię Magdalenę jako tę, która wygłasza kazania do apostołów i pierwszych
wyznawców Chrystusa. Była kobiecą przeciwwagą, zarówno dla postaci Piotra
(zawsze wymieniana była jako pierwsza w grupie kobiet, tak jak Piotr wśród
apostołów), jak i dla Pawła (jak Paweł zajmowała się działalnością misyjną), a
później także dla Jana Chrzciciela (prowadziła ascetyczny tryb życia na
pustyni). Spośród wielu podań z tego okresu najbardziej znana jest stara
legenda spisana w XIII w. przez Jakuba de Voragine, której warianty stały się
później podstawą dla spekulacji na temat św. Graala i św. Krwi. Oto po
zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu Jezusa jego wyznawcy stali się ofiarami
okrutnych prześladowań ze strony żydów i Rzymian. Maria Magdalena z
Maksyminusem i Marcellusem, należącymi do grona siedemdziesięciu dwóch uczniów
Chrystusa, ze swoją siostrą Martą i bratem Łazarzem, z Cedoniuszem - ślepcem
uzdrowionym przez Jezusa i z innymi jeszcze chrześcijanami zostali pojmani,
uwięzieni na okręcie pozbawionym żagli oraz steru i zepchnięci na morze, aby
zginęli (inna wersja opowiada o ich morskiej ucieczce przez prześladowaniami).
Udało im się jednak przybić do wybrzeży Francji, do Marsylii, gdzie Maria
Magdalena niemal natychmiast zaczęła prowadzić misję wśród pogan. Nauczała
m.in. u wrót świątyni i tam któregoś dnia ujrzał ją książę tego kraju, który
wraz z małżonką przybył, aby złożyć ofiarę swoim bogom.

Wbrew pozorom, książę wcale nie zakochał się w Marii Magdalenie, choć jej
uroda budziła powszechny zachwyt. Po pewnym czasie Maria trzykrotnie ukazała
się we śnie żonie księcia i zażądała, aby otoczyć chrześcijan szczególną
opieką. W przeciwnym bowiem razie straszna kara spotka kraj i władców. Książę
więc, kiedy przekonał się już o prawdziwości wiary Marii Magdaleny i za sprawą
świętej doznał wielu łask, przyjął chrześcijaństwo, kazał zburzyć pogańskie
świątynie; Łazarza uczynił biskupem Marsylii, a Maksyminusa biskupem Aix.
Tymczasem Maria Magdalena udała się do pustelni, gdzie w ascezie pędziła życie,
doświadczając jedynie towarzystwa aniołów. Po trzydziestu latach żyjący
nieopodal bogobojny kapłan rozpoznał w eremitce świętą misjonarkę i powiadomił
o tym biskupa Maksyminusa. W święto Zmartwychwstania Pańskiego, przyjąwszy
komunię z rąk Maksyminusa, Maria Magdalena zmarła.

Na początku XX w., wraz z odkryciem gnostyckiej biblioteki w Nag Hammadi i
esseńskich pism w Qumran odżył ten zapomniany przez wieki wizerunek Marii
Magdaleny nauczającej, przywódczyni pierwotnego Kościoła. Stało się to głównie
za sprawą dwóch powstałych ok. II w. gnostyckich ewangelii - Ewangelii Filipa i
Ewangelii Marii Magdaleny. W obu apokryfach Maria Magdalena przedstawiona jest
jako ta, którą Chrystus wyróżniał spośród grona swoich uczniów. To
uprzywilejowanie kobiety wzbudziło zaniepokojenie wśród mężczyzn, najbardziej
zatrwożył się oczywiście Piotr, którego pozycja stała się wyraźnie zagrożona.
Ewangelia Marii Magdaleny wspomina, jak oburzony Piotr buntuje innych apostołów
przeciw Marii Magdalenie, aby nie wierzyli jej słowom, a tym samym nie wierzyli
w zmartwychwstanie Chrystusa! „Czyżby On [Jezus] rozmawiał z kobietą w
tajemnicy przed nami, nie zaś otwarcie? Czyżby przedkładał ją nad nas?” Inny
uczeń – Lewi (utożsamiany z ewangelistą Mateuszem) bierze jednak Marię w
obronę: „Jeżeli Zbawiciel uczynił ją godną – kim ty jesteś, że ją odrzucasz. Z
pewnością Zbawiciel zna ją bardzo dobrze. Dlatego miłował ją bardziej niż nas”.
Również Ewangelia Filipa wzmiankuje o pełnym wyrzutu pytaniu uczniów
skierowanym do Jezusa: „Dlaczego miłujesz ją bardziej niż nas?”

Można się zastanawiać, czy rzeczywiście w I/II w. pozycja kobiety w
Palestynie była na tyle silna, aby niewiasta mogła się stać przywódczynią
jakiegoś ruchu religijnego? Wprawdzie np. według Józefa Flawiusza i Talmudu
świadectwa kobiet nie mają znaczenia, ale należy pamiętać, że w łonie
ówczesnego judaizmu i szeroko pojętego hellenizmu istniały ruchy zrównujące
mężczyzn i kobiety. „Koedukacyjne” były m.in. wspólnoty esseńczyków czy
orfików. Ciekawa jest też ambiwalencja znanego z mizoginizmu Pawła, który z
jednej strony zupełnie ignoruje pośrednictwo Marii Magdaleny w głoszeniu
zmartwychwstania Jezusa i twierdzi, że zmartwychwstały ukazał się Piotrowi, a
następnie innym apostołom (I Kor 15,3), a z drugiej strony głosi równość

[blue_pole]

Można się zastanawiać, czy rzeczywiście w I/II w. pozycja kobiety w Palestynie
była na tyle silna, aby niewiasta mogła się stać przywódczynią jakiegoś ruchu
religijnego? Wprawdzie np. według Józefa Flawiusza i Talmudu świadectwa kobiet
nie mają znaczenia, ale należy pamiętać, że w łonie ówczesnego judaizmu i
szeroko pojętego hellenizmu istniały ruchy zrównujące mężczyzn i
kobiety. „Koedukacyjne” były m.in. wspólnoty esseńczyków czy orfików. Ciekawa
jest też ambiwalencja znanego z mizoginizmu Pawła, który z jednej strony
zupełnie ignoruje pośrednictwo Marii Magdaleny w głoszeniu zmartwychwstania
Jezusa i twierdzi, że zmartwychwstały ukazał się Piotrowi, a następnie innym
apostołom (I Kor 15,3), a z drugiej strony głosi równość chrześcijan
niezależnie od płci, pochodzenia, czy statusu społecznego (Kol 3,11).
Wiadomo, że w pierwszych gminach chrześcijańskich kobiety odgrywały znaczącą
rolę, co potwierdzają Dzieje Apostolskie i listy autorstwa Pawła, bądź Pawłowi
przypisywane: wspierały finansowo wyznawców Chrystusa, udostępniały im domy,
pełniły służbę diakonacką (np. wymieniona przez Pawła w Liście do Rzymian Feba,
wspomniane w Dziejach Apostolskich Tabita czy Lidia). W sektach gnostyków,
wśród których odsetek kobiet był bardzo wysoki, kobiety pełniły funkcje
nauczycielek, prorokiń, misjonarek, celebrantek, czy egzorcystek (dość
wspomnieć prorokinie Maksymillę i Pryscyllę, jedne z przywódczyń montanizmu).
Tak wysoka pozycja kobiet wynikała w dużej mierze z równouprawnienia, a nawet
uprzywilejowania żeńskiego pierwiastka w dualistycznie pojmowanym świecie. Nic
więc dziwnego, że pisma o przewodniej roli Marii Magdaleny powstały właśnie w
środowisku gnostyckim.

Wśród gnostyków wielką popularnością cieszyła się też kanoniczna ewangelia
Jana, a przynajmniej jej pierwotne wersje. Do dziś nierozwiązany pozostaje
problem osoby autora i redaktora tego pisma. Wśród wielu domysłów i hipotez
pojawiła się także taka, że to Maria Magdalena stała na czele tzw. wspólnoty
Janowej i że to ona jest w istocie tym „umiłowanym uczniem” wspominanym przez
ewangelistę, towarzyszącym Jezusowi w najważniejszych chwilach życia. Czyżby
wiedział o tym już Pietro Vannucci (Perugino) pod koniec XV w., przedstawiając
Jana i Marię w identycznych pozach stojących pod krzyżem na Golgocie? [rys. 3]
Wizerunek Marii Magdaleny - nauczycielki i przewodniczki, gorliwej
krzewicielki chrześcijaństwa, wędrującej od Italii po Azję Mniejszą i głoszącej
Chrystusa zmartwychwstałego jest ugruntowany w Kościołach prawosławnych. Wedle
tradycji greckiej, Maria Magdalena dołączyła w Efezie do Marii, matki Jezusa i
Jana Apostoła (zachodnie średniowiecze uczyniło Marię także porzuconą
narzeczoną Jana) i wraz z tym ostatnim kontynuowała swoją misję. Zmarła w
Efezie, jej relikwie w 886 r. (lub w 899 r.) przeniesione zostały przez cesarza
bizantyjskiego Leona VI Mądrego (Filozofa) do Konstantynopola, a następnie, być
może przez krzyżowców w XII w., przewiezione do Francji.

Obecność Marii Magdaleny przy kluczowych wydarzeniach z życia Jezusa
powodowała liczne spekulacje na temat roli, jaką odgrywała w życiu samego
nauczyciela z Nazaretu. Za sprawą wspomnianych gnostyckich apokryfów odżyły
dawne legendy i pseudonaukowe spekulacje, które przedstawiają Marię Magdalenę
jako towarzyszkę lub nawet małżonkę Chrystusa, matkę jego dzieci. W Ewangelii
Filipa dość często mówi się o pocałunkach w usta, jakimi Jezus obdarzał Marię
Magdalenę. Dało to podstawę do wysnucia przypuszczenia, że opisane przez
ewangelistę Jana wesele w Kanie Galilejskiej to w istocie pierwszy etap
zaślubin (zaręczyny) Marii Magdaleny i Jezusa. Druga uroczystość odbyła się tuż
przed ukrzyżowaniem (w ewangelii Jana opisana jako namaszczenie w Betanii i
ostatnia wieczerza), kiedy to było wiadomo, że Maria jest w trzecim miesiącu
ciąży. Jak na panujące ówcześnie normy, panna młoda była już dość wiekowa,
miała bowiem ok. trzydziestu lat. Zwyczaj takiego dwuetapowego zawierania
małżeństwa opisuje np. Józef Flawiusz w Wojnie żydowskiej (II, 160-161). Drugi
etap zaślubin następował zwykle po trzech latach albo wtedy, gdy stwierdzono u
kobiety przynajmniej trzymiesięczną ciążę. Chroniło to przed „definitywnym”
poślubieniem kobiety bezpłodnej.

Jezus więc w sposób wiążący poślubiłby Marię Magdalenę – jak precyzyjnie (sic!)
wyliczyła dr Barbara Thiering dokonując karkołomnej „peszeryzacji” (pewnego
rodzaju alegoryzacji) Nowego Testamentu i pism qumrańskich – 18 marca 33 r., na
kilka dni przed ukrzyżowaniem, kiedy Maria kończyła pierwszy trymestr ciąży.
Dziecko – córka Tamar, która w 53 r. wyszła w Koryncie za mąż za apostoła
Pawła – przyszło na świat w sierpniu 33 r. Trzeba dodać, że istotnym elementem
tego rodzaju dociekań na temat życia rodzinnego Marii i Jezusa (nie tylko u dr
Thiering, oczywiście, także dużo wcześniejszych) jest podkreślanie faktu, że
Jezus nie umarł na krzyżu, lecz jedynie zapadł w letarg lub zemdlał.
Opuszczenie grobu miało być dopiero później zinterpretowane jako
zmartwychwstanie.
W grudniu 36 r., jak podaje wspomniana australijska badaczka, Maria znów
była w trzecim miesiącu ciąży, a drugie dziecko – tym razem syn Jezus Justus –
urodziło się w 14 czerwca 37 r. Małżeństwo Jezusa z Marią Magdaleną nie trwało
jednak długo; rozwiedli się ok. 44 r.; Maria Magdalena pozostała związana ze
stronnictwem zelotów, Jezus zaś ożenił się powtórnie z Lidią, przez jakiś czas
działał jeszcze w Palestynie i Azji Mniejszej, a w latach sześćdziesiątych
wyemigrował do Rzymu, gdzie prawdopodobnie zmarł.
Nieco inaczej dzieje małżeństwa Jezusa i Marii Magdaleny przedstawiają
legendy z kręgu francuskich opowieści o św. Krwi (czyli św. Graalu - Sang
Real), która płynęła w żyłach Merowingów. W okresie prześladowań chrześcijan w
latach 40., Jezus, jego małżonka i dzieci udali się do Francji. Na początku V
wieku ich potomkowie skoligacili się z Frankami salickimi, którzy dali początek
dynastii Merowingów. Podczas gdy Merowingowie kontynuowali "męską" linię
dziedzictwa Jezusa, druga, "żeńska" linia - królowe Avallonu w Burgundii -
przedłużała dziedzictwo Marii Magdaleny. Trzeba dodać, że właśnie na terenie
Burgundii znajdują się najważniejsze miejsca związane z legendą Marii
Magdaleny – jej domniemany grób w Vézelay, rzekomy grób jej brata Łazarza w
Autun...

Jak więc stało się możliwe, żeby kobietę, mającą niewątpliwy autorytet i
pozycję wśród pierwszych wyznawców Chrystusa, apostołkę i misjonarkę, utożsamić
z ewangeliczną jawnogrzesznicą?
Być może przyczyniło się do tego zgodne z Talmudem tłumaczenie przydomku
Magdalena jako „kręcone, ufryzowane włosy niewieście”, które były uważane za
atrybut prostytutek. Niekiedy też utożsamia się te „siedem nieczystych duchów”,
od których Jezus uwolnił Marię Magdalenę, z rozwiązłością i niepohamowanym
popędem seksualnym, ale wydaje się to nadużyciem. Postać Marii „z ufryzowanymi
jak prostytutka włosami” stopiła się w jedno z jawnogrzesznicą, która namaściła
stopy Jezusa podczas jego pobytu w domu Szymona i wytarła je włosami oraz z
kobietą z ewangelii Jana, przyłapaną na cudzołóstwie. Po raz pierwszy
(nieoficjalne jeszcze) utożsamienie Marii Magdaleny i jawnogrzesznicy z
ewangelii Łukasza pojawiło się w IV wieku u pisarzy łacińskich – Ambrożego z
Mediolanu i Jana Kasjana, choć nie znają go np. Ireneusz z Lyonu, Orygenes czy
Jan Chryzostom. Być może pod wpływem Ambrożego pozostawał Augustyn, który w
historii Marii Magdaleny – jawnogrzesznicy, która otrzymała przebaczenie i
zasłużyła na miłość Jezusa, widział nadzieję dla siebie. Późniejszy biskup
Hippony bowiem w czasach swej młodości „nurzał się w rozpuście”...
Ponieważ w ewangelii Jana także Ma

[blue_pole]

Być może pod wpływem Ambrożego pozostawał Augustyn, który w historii Marii
Magdaleny – jawnogrzesznicy, która otrzymała przebaczenie i zasłużyła na miłość
Jezusa, widział nadzieję dla siebie. Późniejszy biskup Hippony bowiem w czasach
swej młodości „nurzał się w rozpuście”...
Ponieważ w ewangelii Jana także Maria z Betanii namaszcza stopy Jezusa, dość
wcześnie do ukształtowanych na Zachodzie wizerunków Marii Magdaleny nauczającej
i Marii Magdaleny jawnogrzesznicy dodano jeszcze portret Marii z Betanii,
siostry Marty i Łazarza, tej, która wybrała „lepszą część” i siedziała u stóp
Jezusa słuchając jego nauk. Wyraźna kompilacja tych trzech postaci:
ewangelicznej Marii Magdaleny, anonimowej jawnogrzesznicy/cudzołożnicy i Marii
z Betanii występuje w homiliach papieża Grzegorza I z ok. 600 r. Na tym jednak
zachodnie kompilacje się nie kończą.

Od XI w., podczas wprowadzania reformy gregoriańskiej (a zwłaszcza jej
wersji kluniackiej) i przewartościowywania pobożności zachodniej, kiedy starano
się powrócić do pierwotnej reguły benedyktyńskiej i surowości obyczajów,
podnieść poziom moralny (i umysłowy) nie tylko zakonników, ale także świeckich,
wykorzystywano motyw nawrócenia i ekspiacji Marii Magdaleny – jawnogrzesznicy.
Jej przykład przywoływany w kazaniach (np. Sermo in venerationem Sanctae Mariae
Magdalenae Odona z Cluny) służył więc upowszechnianiu duchowego odrodzenia.
Odżyła legenda o Marii Magdalenie przybyłej do Francji, sławę bowiem zyskiwało
położone niedaleko Cluny - Vézelay, gdzie miały znajdować się relikwie świętej
przeniesione albo z Prowansji albo z Konstantynopola. Dowodów na ich
autentyczność było wprawdzie niewiele, ale do Vézelay zaczęły przybywać
pielgrzymki, notowano cudowne wydarzenia. Tak było aż do 1279 r., kiedy
dokonano w Prowansji sensacyjnego odkrycia: w miejscowości Saint-Maximin-la-
Sainte-Beaume znaleziono sarkofag opatrzony informacją, że spoczywają w nim
szczątki Marii Magdaleny. Od tej chwili kierunek pielgrzymek zmienił się;
Vézelay nieco opustoszało, Saint-Maximin-la-Sainte Beaume odwiedzały rzesze
pątników, a kult świętej dodatkowo rozprzestrzenił się po całej zachodniej
Europie. Ważnymi jego ośrodkami stały się m.in. hiszpańska Kastylia i niemiecka
Lubeka.

Jak wspomniano, jednym z najistotniejszych elementów zachodniego kultu
Marii Magdaleny było wskazanie na jej pokutę. Żeby opis tej ekspiacji uczynić
bardziej dramatycznym, zaadaptowano wschodnią legendę o Marii Egipcjance,
żyjącej prawdopodobnie w V/VI w. Maria Egipcjanka po opuszczeniu rodzinnego
domu w Aleksandrii w wieku 12 lat, zaczęła trudnić się nierządem. Mając lat 17
udała się do Jerozolimy, aby ofiarować swoje usługi pielgrzymom przybywającym
do miasta z okazji święta Podwyższenia Krzyża. Tam dokonało się jej nawrócenie.
Aby odpokutować za swoje grzechy, odeszła na Pustynię Judzką, gdzie spędziła
ponad czterdzieści lat modląc się i poszcząc. Dzięki pokucie uzyskała od Boga
przebaczenie i dodatkowo liczne dary – m.in. dar prorokowania, dar chodzenia po
wodzie, dar unoszenia się w powietrzu. W 521 lub 522 r. zjawił się u niej
świątobliwy starzec - kapłan Zozym (Zosima), z którego rąk przyjęła ostatnią
komunię. Przewidziała też, że w rok później zakończy życie.
Podobieństwo losów jest zaskakujące. O ile jednak w prawosławiu Maria
Egipcjanka nie ma nic wspólnego z Marią Magdaleną (widać to zwłaszcza na
ikonach, na których Maria Egipska przedstawiana jest jako stara wychudzona
kobieta, z KRÓTKIMI włosami, z trzema bochenkami chleba, jedynym pożywieniem,
jakie zabrała ze sobą na pustynię) [rys. 4], na Zachodzie elementy opowiadania
o pokucie i ascezie Marii wkomponowano w legendę o ekspiacji Magdaleny i dodano
do niej pikantne szczegóły – a to o pokusach czyhających na eremitkę, a to o
jej rozpadającym się odzieniu, które zostało zastąpione płaszczem włosów...

Ten ostatni motyw bardzo często wykorzystywany był w ikonografii. W
Średniowieczu w ogóle uważano, że długie włosy nie powinny służyć kokieterii,
lecz okrywaniu nagiego ciała (legenda o św. Agnieszce głosi, że gdy kaci
zapędzili ją nagą do domu publicznego, ona okryła się włosami jak płaszczem;
podobnie Lady Godiva zmuszona przejechać nago na koniu przez Coventry). W
Renesansie najbardziej popularnym wizerunkiem Marii Magdaleny stało się właśnie
przedstawianie jej jako nagiej, okrytej jedynie własnymi włosami pokutnicy na
różnych etapach życia. Zapewne w chwili rozpoczęcia pokuty przedstawia ją np.
Tycjan (w Palazzo Pitti we Florencji) [rys. 1], na dalszym etapie Donatello,
który wyrzeźbił ją jako nagą, wychudzoną staruszkę z włosami pozlepianymi w
strąki, czy Filippino Lippi [rys. 5]. Na marginesie można też wspomnieć ciekawą
rzeźbę z XV/XVI w. autorstwa Tilmana Riemenschneidera przedstawiającą
pokutującą nagą Marię Magdalenę, której ciało okrywa oczywiście płaszcz włosów,
a dodatkowo jej tors i nogi porośnięte są krótkimi włosami przypominającymi
zwierzęcą sierść.

Ciekawe, że w chrześcijaństwie zachodnim najbardziej utrwalił się ten
ostatni wizerunek Marii Magdaleny – magna peccatrix, nawróconej ladacznicy,
żałującej i pokutującej za swoje czyny, choć trzeba dodać, że po Soborze
Watykańskim II Kościół rzymskokatolicki „oczyścił” Marię Magdalenę od zarzutu
uprawiania nierządu i w dniu 22 lipca czci się pamięć kobiety, która pierwsza
ujrzała zmartwychwstałego Jezusa. Wydaje się to krokiem ku przypomnieniu o
wiele mniej popularnego, ale starszego i biblijnie uargumentowanego wyobrażenia
świętej jako krzewicielki chrześcijaństwa. Wciąż marginalne, choć chętnie
wykorzystywane przez ugrupowania feministyczne stojące w opozycji do
patriarchalnego wizerunku Kościoła, jest przedstawianie Marii Magdaleny jako
przywódczyni pierwotnej wspólnoty. Największe emocje jednak wzbudza jej związek
z Jezusem: czy są to relacje mistrz – wierna do końca, oddana uczennica, czy
też sugerowane przez apokryfy więzi uczuciowe, miłosne. Próby rozstrzygnięcia,
jaki charakter miał ten układ, często, niestety, prowadzą na manowce i z
naukową uczciwością nie mają nic wspólnego.

Komentarze ślepych

[sothis666]

To bedzie kontrowersyjna opinia, ale uwazam ze filozofujacy komentatorzy w rodzaju p.Eagletona nie sa w stanie nawiazac najmniejszego kontaktu z prawdziwym znaczeniem pontyfikatu JPII. Przedstawione rozumowanie jest tyleż płaskie co żałosne. Nikt nie raczy dostrzec że koscioła nie stworzyły decyzje w sprawach doktrynalnych i nie one rozwiążą jego problemy. Podstawowym zadaniem kapłana nie jest podpisywanie papierów ani church management. Kapłan jest człowiekiem powołanym do świadczenia swym życiem o świecie niewidzialnym, o jego prawdziwej mocy i o tym jak wiara moze zmienić naszą rzeczywistość i jej pojmowanie.

Ten czlowiek pokazal co znaczy współodczuwanie, wierność swojej prawdzie, pokazał też że swiat sklada sie jeszcze z czesci, ktorych nie dostrzegamy. Gdyby byl lekarzem ludzie ustawialiby sie do niego w kolejce. Gdyby byl Waszym sąsiadem, mielibyscie pewnosc ze macie w nim przyjaciela. Pokazal to samo pojedynczym osobom i w grupach po 2 miliony. To takie "demonstracje" stworzyly dawno temu chrzescijanstwo a nie "fundamentalne" kwestie czy zakladac gumę. Największym przesłaniem tego pontyfikatu jest prymat jakosci osobistego zycia duchowego nad tym co w dyrektywach, choćby i najwazniejszych. Reakcja świata na jego odejście jest zupełnie niezależna od (na przykład) decyzji (czy jej braku) w sprawie kapłaństwa kobiet. Jakims cudem okazało się to dla milionów ludzi nieważne.

Oczywiscie, doktryny takze musza ewoluowac i tu JPII moze wydawac sie zbyt statycznym. Trzeba jednak wziac tez pod uwage ze cala mlodosc tego czlowieka uplyneła na obserwacji jak potrafi zachowac sie czlowiek gdy hamulcow moralnych zabraknie. I wcale sie nie dziwie, skad ta "przesadna" ostroznosc w unowocześnianiu, znoszeniu "przestarzalych zasad"... W zamian zobaczylismy cos bardziej istotnego.

[radorabdin]

O kim ty mowisz, ze jest slepy? Chyba wylacznie o sobie. Trzeba byc
nadzwyczajnie ograniczonym, zeby sobie nie zdawac sprawy z tego, ze wszystko,
co dzieje sie w Watykanie, to tylko i wylacznie polityka. Nic wiecej. A to co
pokazywane jest na zewnatrz to religia. Modlenie sie jest jedynie jego pochodna
a nie glownym zajeciem, niestety. Z tego trzeba sobie zdawac sprawe. Ale wy w
Polsce myslicie,ze wszystko stalo sie dzieki nazdwyczajnemu widzeniu, cudowi a
moze i innym nadprzyrodzonym zjawiskom. Biedni , zacofani, ciemni ludzie. Nie
bez powodu nazywaja was Iranem Europy i maja racje.

[radkol]

Jeszcze jednym dowodem na panike "postepowców" po Wielkim Tygodniu jest
powyzszy post. Tak, chcemy byc ciemni i zacofani i to zgodnie z nauka zmarlego
Papieza. Dzisiaj Polska, a jutro podpalimy caly swiat. Nie mam czasu na dluzsza
polemike, a poza tym nie chce mi sie z toba gadac.

Jeszcze raz powiadam, mow za siebie!

[wicek.wacek]

[izul3]

wiesz co , wyzywanie ludzi od ciemnych to są Twoje argumenty? W myśl tego, ci co
myślą inaczej niż ja są ciemni i głupi. Brawo , toż to dopiero logika.Jak możesz
pisać , że znasz życie Watykanu. Sama ( czy sam) sobie odpowiedz. Trochę
samokrytyki, samooceny.Jeśli tak bardzo elektryzujesz się wypowiedzią jakiegoś
profesora ( wg Ciebie on jest autorytetem), to powiem tak, że będąc ostatnio na
konferencji jeden z profesorów nawiązał do poglądów papieża i miał diametralnie
inne zdanie aniżeli to, które reprezentujesz. Wiem , powiesz, przecież to polski
profesor. Tak właśnie myślisz

[izul23]

Przeczytałam przed chwilą wypowiedź margo
i zdałam sobie sprawę, że dałam się wciągnąć w rozmowę z kimś , z kim tak
naprawdę nie warto i nie ma sensu.Nienawiść uniemożliwia kontakt.Właściwą i
oczekiwaną przeze mnie dyskusją jest ta proponowana przez margo czy też jeśli
się nie mylę jastrzębia.

[radorabdin]

Ja natomiast uwazam, ze 99.9% ludzi wierzacych nie ma zielonego pojecia o tym
w jaki sposob sie manipuluje wierzacymi duszami( ty niestety teaz jestes
manipulowany, co widac!!!). Papiez zyskal wielka popularnosc dzieki srodkom
masowego przekazu, to one pomogly mu i wykreowaly go na superstar. On
oczywiscie nie obnosil sie ze swoimi wstecznymi pogladami, bo po co, ten
zainteresowany glebiej i tak wiedzial a cala reszta, szara masa i tak nie byla
w stanie zrozumiec. Wiekszosci wizerunek Papieza wystarczal taki jaki byl.
Ludzie maja nieduze wymagania, majlo interesuja sie wewnetrznymi sprawami,
klikami i sporami w kosciele. Cieszyli sie,ze Papiez chial dobra dla
wszystkich, pogody i pokoju. Ale czy Papiez powinniec cos innego propagowac?
Nie. Wiekszosc Polakow nie jest w stanie pojac, ze instytucja papiestwa to
polityka, w wypadku Jan Pawla II byla to nieudaczna, zacofana polityka
kardynala ze Wschodniej Europy. Na waszym miejscu zastanowilabym sie, dlaczego
wiekszosc cudzoziemncow tak wlasnie o was mysli i tak was widzi.

[sothis666]

radorabdin napisała:

> Ja natomiast uwazam, ze 99.9% ludzi wierzacych nie ma zielonego pojecia o tym
> w jaki sposob sie manipuluje wierzacymi duszami( ty niestety teaz jestes
> manipulowany, co widac!!!). Papiez zyskal wielka popularnosc dzieki srodkom
> masowego przekazu, to one pomogly mu i wykreowaly go na superstar. On
> oczywiscie nie obnosil sie ze swoimi wstecznymi pogladami, bo po co, ten
> zainteresowany glebiej i tak wiedzial a cala reszta, szara masa i tak nie byla
> w stanie zrozumiec. Wiekszosci wizerunek Papieza wystarczal taki jaki byl.
> Ludzie maja nieduze wymagania, majlo interesuja sie wewnetrznymi sprawami,
> klikami i sporami w kosciele. Cieszyli sie,ze Papiez chial dobra dla
> wszystkich, pogody i pokoju. Ale czy Papiez powinniec cos innego propagowac?
> Nie. Wiekszosc Polakow nie jest w stanie pojac, ze instytucja papiestwa to
> polityka, w wypadku Jan Pawla II byla to nieudaczna, zacofana polityka
> kardynala ze Wschodniej Europy. Na waszym miejscu zastanowilabym sie, dlaczego
> wiekszosc cudzoziemncow tak wlasnie o was mysli i tak was widzi.

Wiekszosc cudzoziemców, jak widac, mysli za mało, za mało także czyta zanim sie wypowie. Gdyby przyjrzała się, ta większość, wyciągnęła by moze wnioski z histerycznych czasem reakcji kurii na niektore decyzje JP. Nie wpychała by do jednego wora całej watykańskiej machiny. I nie powtarzała w ciemno, że Papież "chcial dobra dla wszystkich, pogody i pokoju", bo teksty równie głębokie mozna uslyszec tylko w przedszkolu. Pragnę też dodać że nie jestem katolikiem:)

ps. wiara nie jest zjawiskiem kolektywnym ani medialnym tylko indywidualnym, moze sie co najwyzej kolektywnie (w wielu ludziach jednoczesnie) przejawiać.

ps2. jesli JPII byl wsteczny, chętnie usłyszałbym o kims postępowym. Mozesz podać przykład? Takiego postepowca?
-pozdrowienia:)

[izul2]

Widzę wiele nieścisłości w tejże opinii, choćby takowa, iż żeby podawać dane
liczbowe albo twierdzić, że większość trzeba by było owe stwirdzenia oprzeć na
badaniach naukowych a nie na tym , bo mi się tak wydaje i moja ślepa nienawiść
ukierunkowuje. Tak to widzę, szanowna radorabdin No cóż na pokorę , dobroć nigdy
nie jest za późno

[izul21]

No piękny popis! Załóżmy:Ludzie mało interesują się sporami i klikami w
kościele. Szanowna osobo, to świetnie oddaje Twój sposób myślenia. A może
zrozumiesz, że wiara to całkiem co innego. Oczywiście dla wielu osób za trudne
wyzwanie.
Apropos Papieża i Jego popularności- samo pokazanie się w mediach, to za mało
aby uzyskać popularność. Rozejrzyj się głębiej, to może coś dostrzerzesz.
Mnóstwo jest przykładów na to , że Papież jest dla wielu autorytetem- ale to nie
jest zasługą mediów ( przede wszystkim postawy tegoż Człowieka pzez wielkie CZ).
Możesz mnie wyzywać od ciemniaków ( to chyba jest normą u krytykantów Kościoła).
Powiem tak , kieruję się w życiu sercem i rozumem.

Jestes zwyczjnym doktrynerem!

[wicek.wacek]

WOLNOSC A WOLNOSC PRAWDZIWA

[paskudaprawdziwa]

Mysle, ze dyskusja i publikacja sa intersujace i wazne. A jednozanczosci nie
musimy uzyskiwac, w drodze do cwiczenia sie w wolnosci.


W wydanym w 1992 r. Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy:

„Wolność, dopóki nie utwierdzi się w pełni w swoim najwyższym dobru, jakim jest
Bóg, zakłada możliwość wyboru między dobrem a złem, a więc albo wzrastania w
doskonałości, albo upadania i grzeszenia. Charakteryzuje ona czyny właściwe
człowiekowi. Staje się źródłem pochwały lub nagany, zasługi lub winy. Im więcej
człowiek czyni dobra, tym bardziej staje się wolnym. Prawdziwą wolnością jest
tylko wolność w służbie dobra i sprawiedliwości. Wybór nieposłuszeństwa i zła
jest nadużyciem wolności i prowadzi do »niewoli grzechu «” (KKK 1732,1733).

i dalej Graczyk :
„Właśnie ów koncept "prawdziwej wolności" jest sednem sporu. Bo jeśli
nazwiemy "prawdziwą wolnością" wybór dobra, to automatycznie wybór zła musimy
traktować jako "wolność fałszywą", nie-wolność, niewolę ("niewolę grzechu") - a
w takim razie znika możliwość wyboru. Innymi słowy: wolność nie polega na
możliwości wyboru, a jedynie na wyborze dobra. „

I tu, p. Graczyk sie myli- moim zdaniem. Wolnosc implikuje dobro, ale nie
wyklucza dlaszego wyboru zla, bo nie tylko nie wyklucza dlaszego wyboru, ale
go wrecz zaklada.

Wolność polega na możliwości wyboru: albo wybieram zło, albo wybieram dobro.
Wybor nie jest latwy, bo wiele razy nie wiemy co jest dobrem, a co zlem. Nie
było i nie jest jednoznaczne, bardziej teraz niz w przeszlosc.

DOBOR i ZŁO ostatecznie sa tajemnica, do ktorej zblizamy sie i to wcale nie
tak bardzo prosta droga. Nestety. Ale tez, dzieki temu, nie jestsmy
robotami doskonale zaprogramowanymi, celowo i w sposob zorganizowany
zmierzajacy do celu, z gory ustalonego i jasnego. Cel ostateczny i pierwsza
przycyzna sa dla nas Tajemnica, a my sami odkrywcami siebie swaita i Boga.
Staje sie w jakims stopniu stworcami, na obraz i podobienstwo, albo
przeciwienstwo Boga – Tajemnicy.

Niejasnosc/Tajemnica wiec jest :
(1)przekelnstwem (skazani jestesmy na bladzenie), ale i
(2)zbawiem (okreslmy sie wybierajac, ustanwiajac jakas droge zbliznia sie
do .... DOSKONALOSCI, albo przeciwnie.

To jest niebezpeiczne, ale dzieki temu mozemy dostrzegac i tworzyc ---

[miro17]

Wydaje mi się, że nauczanie zmarłego Papieża o wolności jest bardziej spójne,
niż przedstawia to Graczyk. Warto przywołać tu dawno sformułowaną definicję
dobra autorstwa Henryka Elzenberga: "dobro jest to wartość chciana, a piekno -
wartość kontemplowana". Wedle niej dobro to to, czego człowiek w swoim sumieniu
najgłębiej chce, czasem wbrew temu, czego mu się okazjonalnie zachciewa. Nie
jest to teza empiryczna, taka mianowicie, że ludzie na ogół, statystycznie,
chcą dobra, ale określenie tego, co myślimy wymawiając słowo "dobro".

"Wolność do", kiedy nic nie przeszkadza w wyborze dobra, jest jedynym sensownym
sposobem rozumienia wolności, bo wolny wybór zła jako zła znaczy w świetle
definicji Elzenberga tyle, co kwadratowe koło. Równocześnie nic nie akcentuje
tak mocno autonomii wyboru dobra, jak powyższa definicja, bo jedyną instancją,
do której mogę się zgłosić z pytaniem, czego naprawdę, w głębi duszy chcę, jest
moje własne sumienie. Nawet zawierzenie autorytetowi, mozliwe, jeśli czuję się
niezdolny do samodzielnego rozstrzygania, jest również autonomiczną decyzją
podjetą najpierw we własnym sumieniu.

Podobnie ma się rzecz z demokracją. Warto przypomnieć, że przed wojną
wykluczenie Żydów z "Bratniaka" odbywało się na wielu uczelniach w drodze
najbardziej demokratycznego głosowania. Nie zauważyłem, żeby Jan Paweł II
zaproponował jakiś ustrój alternatywny dla demokracji, natomiast przestrzeganie
przed złym korzystaniem z jej dobrodziejstw nie jest tak bardzo pozbawione
sensu. A konstatacja, że przez głosowanie nie da się ustalić ani tego, co
prawdziwe, ani tego, co słuszne, wydaje się co najwyżej nazbyt banalna, ale moze
warto ją powtarzać, żebyśmy docenili doniosłość poszukiwania prawdy i
fundamentalnych ogólnoludzkich wartości niezależnie od wyniku głosowań.

Jedno, co ogromnie zniesmaczyło mnie przy lekturze tekstu Graczyka, to cwaniacka
podmiana Prawdy, o której pisze Papież w cytowanych encyklikach, na "katolicką
Prawdę". ("...domaga się, by życie publiczne było zgodne z katolicką Prawdą").
Nie będę tego dalej komentował.

Według mnie, zasadnicza różnica pomiędzy nauczaniem Papieża a poglądami
liberałów polega na tym, że że Jan Paweł II nie przymuszając nikogo do przyjęcia
s w o j e j prawdy, uważa życie w prawdzie i miłosci za fundamentalne dla
świadomej egzystencji człowieka (taki z niego fundamentalista), a liberałowie
sądzą, że jeśli jest to dla kogoś ważne, to owszem, w imię wolności nie mozna mu
tego zabronić, byle zbyt mocno nie nakłaniał innych do takiego dziwactwa. "Jeśli
ktoś nawet uważa że "res sacra miser" (miłosierdzie jest rzeczą świętą), to jego
sprawa, my i tak wiemy, że prawdziwym sacrum jest wolność i święte prawo własności".

Moje sympatie, zarówno z intelektualnych, jak emocjonalnych powodów, są po
stronie nauczającego Papieża i nie przeszkadza mi w tym fakt, że osobiście czuję
się niewierzący.

[jastrzab27]

Witam
Zgadzam się, że woly wybór zła jako zła jest bez sensu.
> dobra autorstwa Henryka Elzenberga: "dobro jest to wartość chciana, a piekno -
> wartość kontemplowana". Wedle niej dobro to to, czego człowiek w swoim
sumieniu
> najgłębiej chce, czasem wbrew temu, czego mu się okazjonalnie zachciewa. Nie
> jest to teza empiryczna, taka mianowicie, że ludzie na ogół, statystycznie,
> chcą dobra, ale określenie tego, co myślimy wymawiając słowo "dobro".
Problem nie polega na tym, że należy wybierać dobro, tego Graczyk nie
kwestionuje, problem polega na tym, żeby nikt nie uzurpował sobie prawa do
mówienia co jest "prawdziwą wolnością". Przytoczę tu fragmenty z Tischnera:
J.T.: Można człowiekowi powiedzieć: słuchaj, dobrem jest kolektywna własność.
Taka jest obiektywna prawda. I teraz, w imię tego dobra, zmuszę Cię, byś
wstąpił do kołchozu.
J.Ż.: Bo wtedy będzie ci dobrze!
J.T.: „Dobrze" to by było pół biedy. Ale oni ci mówią, że wtedy będziesz wolny -
że będziesz obiektywnie wolny. Pamiętasz Na pełnym morzu Mrożka? Trzech
rozbitków, głód, trzeba jednego zjeść. Którego? Wybrali cherlaka. Mo¬gą go
zabić pod presją, mają nad nim przewagę. Ale lepiej by było, gdyby się sam
zgodził - dopiero gdy się zgodzi, będzie naprawdę wolny.
Zjedzą go, tak czy inaczej, ale kiedy zaakceptuje obiek¬tywną konieczność, to
się prawdziwie wyzwoli. I ten cher¬lak się godzi, bo go przekonali. Staje na
scenie i mówi do publiczności: „Bo gdzie jest prawdziwa wolność? Tam gdzie nie
ma zwykłej wolności! A gdzie jest zwykła wol¬ność? Tam gdzie nie ma prawdziwej
wolności".
Leszek Kołakowski usłyszał ten ton w nowym katechiz¬mie. Poczuł się
zaniepokojony, zwłaszcza jednym zdaniem...
J.Ż.: „Im więcej człowiek czyni dobra, tym bardziej staje się wolny". Nie chcę
powiedzieć, że to zdanie mogłoby się znaleźć w sztuce Sławomira Mrożka, ale
niepokój, który Mrozek wyrażał, może i tu mieć swoje mocne korzenie.
J.T.: Jest jakaś dwuznaczność: ja Ci powiem, co jest dobre, i powiem Ci, kiedy
jesteś wolny.
J.Ż.: Ta dwuznaczność pojawia się dopiero wtedy, gdy to ty mi mówisz, co jest
dobre, i kiedy jestem wolny.
J.T.: A gdybyś tak sam z siebie?
J.Z.: Wtedy sporu między dobrym a wolnym nie będzie.
J.T.: Masz tutaj dalsze zdanie: „Prawdziwą wolnością jest tylko wolność w
służbie dobra". Dalszy powód niepokoju Leszka to termin „prawdziwa wolność".
Czy człowiek jest wolny po prostu?
Czy może być wolny prawdziwą albo fałszywą wolnością? Rozumiesz ten niepokój?
Katechizm może nam wmawiać, że nauczy nas tej prawdziwej wolno¬ści.
J.Ż.: Rozumiem, że słówko „prawdziwa" staje się tutaj partykułą niwelującą.
J.T.: Może się stać, bo to ja ci powiem, co jest prawdziwe, a co jest fałszywe.
Kwestionuje się wewnętrzne doświad¬czenie wolności na rzecz zewnętrznych
orzeczeń.
J.Ż.: W samym tym stwierdzeniu niebezpieczeństwa nie widzę. Niepokój czuję
dopiero, kiedy zapytamy, kto ma powiedzieć, czym jest prawdziwe dobro.

[izul3]

Podziwiam za logikę wypowiedzi, serce i kulturę. Tu nawet nie chodzi o pogląd
ale tak jak napisałam autor myśli i ma wysoką kulturę, czego oczekiwałabym od
innych osób.

[izul3]

Pisząc wcześniej o kulturze miałam na myśli wypowiedź miro.

Taki jest tryb argumentacji liberałów !!!

[luckx]

Tak, tak powoli, ale skutecznie do celu. "Nalezy publicznie mówić o kapłaństwie
kobiet teraz, żeby za 20 lat mogło to być zrealizowane" - panie Graczyk,
czytuję Pana artykuły, które nigdy nie były przychylne Kościołowi Katolickiemu
i klerowi, i nie zawiodłem sie i tym razem. Odnoszę wrażenie, że gdyby tacy
ludzie jak Pan mieli wpływ na to co sie dzieje w Kościele Katolickim, to za 20
lat papieżem byłby transseksualista o upodobaniach zoofilskich, a księżmi
wyświęcani byliby notorycznie pedofile (bo to przecież "kochający inaczej" i
trzeba im dać szansę) a misjonarzami byliby tacy jak Pan ! Tylko czy wtedy
istniałby jeszcze Kościoł Katolicki - z pewnością NIE !!! I dlatego nie wciskaj
Pan ludziom tego Totalitarnego Liberalizmu do głów, bo jeszcze się to uda i
gość goniący Pana na ulicy z nożem w ręku, za to że nosisz Pan krzyż na szyi,
będzie dopingowany oszałamiającym aplauzem obserwujących żądnego sensacji i
nowych doznań tłumu przechodniów.
Oby Pana dzieci i wnuki nie doczekały takich dni. Kiedy wszelkie autorytety i
wartości wezmą "w łeb" w imię powszechnego liberalizmu, wolności i tolerancji.
Możesz Pan sobie odświeżać swoje mieszkanie i umysł, ale daj Pan spokój
Kościołowi Katolickiemu. Czy zmiany w innych kościołach (luterański,
anglikański) przyczyniły się do wzrostu liczby wiernych - NIE. Dlatego proszę
dać sobie spokój z tego typo propozycjami !!
Pozdrawiam
Krzysztof Bestwina

[jeslitokonieczne]

Jest moja nadzieja i modlitwa, ze nowy papiez zainicjuje powrot z
intelektualnej banicji wybitnych teologow, jak jak Hans. Kung, Edward.
Schilebeeckx, Uta .Ranke-Heinemann, Matthew. Fox, zeby wymienic tylko tych
najbardziej znanych. Jesli do pelnej liczby wlaczyc aktualnych i potencjalnych
uczniow oblozonych anatema katolickich myslicieli - jest ich legion!
Od nowego Ojca Swietego oczekujemy, ze jak na przadziwego ojca przystalo,
bedzie doktrynalne bledy korygowac w tworczej dyskusji, zamiast skazywac na
milczenie lub nieunikniona herezje (jesli milczec nie potrafia) odwaznych i
tworczych katolickich myslicieli, ktorzy oprocz intelektualnej wolnosci cenia
sobie takze swoja katolickosc.

[jastrzab27]

Będę się modlił, żeby Twoje słowa się spełniły chociaż w części. Dzięki za tez
wypowiedź.