PRL to też Polska

Esbecki pachoł

[gw_organtw]

co tu komentoważ durne plwociny dyżurnego psa GW-na

gw_organtw: niestety, odmóżdżony patafian o nie-

[sumer55]

uregulowanym życiu erotycznym!!! Ksiądz czy zakonnik jakiś?? A może działacz
PiSu lub LPR/MW.

[polonus3]

Z oskarzeniami o wspolprace Gilowskiej z SB trzeba byc ostroznym poniewaz Gilowska
jest Zydowka i mozna byc posadzonym o antysemityzm. No i co wtedy?

[kontrfakty]

Jestem zwolennikiem daleko idącej swobody działalności gospodarczej, wolności w
sferze tworzenia dóbr ekonomicznych, połączonej jednak z dobrze dobraną
obecnością państwa, stosowną do sytuacji i do możliwości kraju, także w sferze
socjalnej. Nie jestem ideologicznym liberałem, oczywiście nie jestem również
wrogiem liberalizmu.
Teraz dwie refleksje o 13-leciu. Od 1989 r. znowu jest bardzo pouczające
czytanie przedwojennej publicystyki ekonomicznej, a także wypowiedzi polityków
i ekonomistów z tamtego czasu. Na przykład książki Władysława Grabskiego: „Dwa
lata pracy u podstaw państwowości naszej”, czy książki Eugeniusza
Kwiatkowskiego: „Dyspropocje”, czy przemówień Witosa, ale i wielu innych.
Pouczające jest jak charakteryzowano ten czynnik gospodarczy w ówczesnej
Polsce, który dzisiaj nazywamy niezbyt ciepło „kapitałem ludzkim”, a dokładnie
na jakie cechy upowszechnione w społeczeństwie, a negatywnie wpływające na
możliwości rozwoju gospodarczego kraju politycy, naukowcy i publicyści zwracali
uwagę. Otóż znajdujemy obfitość wypowiedzi zwracających uwagę, na
niesamodzielność, rewindykacyjność, nierzetelność, skłonność do kombinowania i
załatwiania na lewo, niską innowacyjność i na odnoszenie się do państwa wedle
formuły, maksimum świadczeń, zero obowiązków. Jest rok 1926, pisze Wincenty
Witos: „Utarło się też u nas przekonanie, że wszystkim należy się od państwa
lekkie, dobrze płatne zajęcie, częste urlopy, renumeracje, 13 pensja, no i
zapomogi. Bo jak nie to wiece, groźby, strajki, awantury”. (cyt. za „Wybór pism
i mów”. Lwów 1939). Prawie na to samo zwraca uwagę znany ówczesny ekonomista
profesor Roman Rybarski, a oprócz tego tak charakteryzuje kulturę pracy
państwowej: „Po ministerstwach, po urzędach przeprowadza się bez końca
reorganizacje. Zmienia się wciąż ustawy, choć nie przeszły jeszcze przez próbę
życia. W pracy państwowej brak jest poczucia ciągłości. Każdy kto przychodzi
chce od siebie zaczynać.” (cyt. za „Przyszłość gospodarcza Polski” Warszawa
1933). Teraz Władysław Grabski: „Powoli tylko i stopniowo ogół naszego
społeczeństwa dochodzi do uświadomienia sobie tej prawdy, że jednym z
najbardziej istotnych czynników sanacji gospodarczej jest urobienie
usposobienia społeczeństwa do skutecznej gospodarczej działalności, takiej,
która by pozwalała kryzysom się nie poddawać i własnymi siłami je
przezwyciężać ...i w dziedzinie polityki rządowej lub sejmowej, te lub inne
błędy lub nie trafne posunięcia i nastroje szkodliwe lub pożyteczne dla rozwoju
gospodarczego stoją w bardzo bliskim związku z dojrzałością w sprawach
gospodarczych opinii publicznej. Przy jej braku linia polityki gospodarczej
rzadko kiedy może być celowa i skuteczna. Samo domaganie się od rządu, by
usuwał te lub inne dolegliwości, by ograniczył lichwę, drożyznę, by usunął brak
pracy, wszystko to nie prowadzi do celu, jeżeli nie ma wśród ogółu dobrej
świadomości tego, w jakiej mierze i jakimi środkami, jakimi zarządzeniami
rządu, a w jakiej mierze działaniem samego społeczeństwa, daje się to
osiągnąć ...Często mówimy, że w naturze polskiej leży indywidualizm.
Szczęśliwie by to było gdybyśmy naprawdę byli indywidualistami. Ale u nas
częściej niż gdzie indziej, słyszy się wyczekiwania rady na każde niedomaganie
od rządu. To nie jest indywidualizm, ale mazgajstwo.” (cyt. za „O własnych
siłach”. Gebethner i Wolff, 1926.) Mógłbym ciągnąć dalej.
Minęły pokolenia, przewaliły się burze dziejowe zmieniły się ustroje i – kiedy
patrzymy na dzisiejsze społeczeństwo polskie – nadal obserwujemy wiele tych
samych cech. Jak widać rację miał wielki historyk francuski, Fernand Braudel,
który pod tymi „zaburzeniami powierzchni” dostrzegł to co nazwał zjawiskami
długiego trwania. Na początku lat 90-tych wydawało się, i pewno to nie było
złudzenie, że Polska wyskoczyła ze swoich butów historycznych. Niestety wkrótce
potem stopniowo zaczęła w nie z powrotem wchodzić i chyba nadal wchodzi. Sądzę,
że pod względem cech społecznych sprzyjających wysokiej prężności ekonomicznej
zostajemy w tyle także za Czechami i Węgrami, czyli za krajami, które są
naszymi rywalami o pozycję lidera gospodarczego w regionie. To dosyć
fundamentalne konkurencyjne upośledzenie będzie przez długi czas – bo jego
usuwanie z natury wymaga długiego czasu – spychało Polskę raczej ku gronu żółwi
niż orłów gospodarczych. Także wtedy kiedy będziemy już członkiem Unii
Europejskiej. Sądzę, że dziś Polska ma o wiele więcej cech, by naśladować drogę
Grecji niż Irlandii. Ale to nie jest nieusuwalna przypadłość, pod warunkiem, że
sobie ją uświadomimy i że podejmiemy odpowiednie i konsekwentne działania nad
poprawą konkurencyjności naszego społeczeństwa, nie tylko gospodarki. Podzielam
więc pogląd profesora Sadowskiego o ogromnym znaczeniu inwestycji w ów „kapitał
ludzki”. (...)
- Wystąpienie podczas posiedzenia RADY STRATEGII SPOŁECZNO-GOSPODARCZEJ PRZY
RADZIE MINISTRÓW, źródło: „POLSKI USTRÓJ SPOŁECZNO-GOSPODARCZY JAKI
KAPITALIZM? – RAPORT”, Warszawa, 2003 r., str. 83-86
(kprm.gov.pl/rssg/raport22.pdf)

Odpowiedź Kuczyńskiemu:
(...) Myślę, że bardzo potrzebne było wystąpienie ministra Kuczyńskiego,
ponieważ profesor Gomułka wyrażał bardzo ogólny pogląd, że to co się dzieje w
Polsce jest wynikiem konieczności historycznej, a tylko szybki wzrost dochodu
narodowego, jak zrozumiałem, był rezultatem dobrego planu gospodarczego rządu,
Minister Kuczyński ukonkretnił ten pogląd, wskazując na wady narodu polskiego.
To bardzo znane zjawisko od czasu Władysława Gomułki itd., że sukcesy są zawsze
rezultatem działań władzy, a porażki skutkiem albo konieczności historycznej,
albo wad narodu. Zwraca uwagę jeszcze jedna rzecz w wystąpieniu profesora
Gomułki. Skoro wzrost był tak szybki, to dlaczego państwo nie może wywiązywać
się ze swych obowiązków, a w dodatku od szeregu lat nie ma środków na
inwestycje? Czy to nie paradoks? (...)
- Prof. dr hab. T. Kowalik: Wystąpienie podczas posiedzenia RADY STRATEGII
SPOŁECZNO-GOSPODARCZEJ PRZY RADZIE MINISTRÓW, źródło: „POLSKI USTRÓJ SPOŁECZNO-
GOSPODARCZY JAKI KAPITALIZM? – RAPORT”, Warszawa, 2003 r., str. 75

I z tekstu W. Kuczyńskiego w „GW”:
(...) System PRL był okropny, wiedzieliśmy, że nie żyjemy w takiej Polsce, jaką
byśmy sami urządzili, ale jednak w Polsce, w państwie polskim. Od strony
systemu było ono takie samo przez 45 lat, ale od strony rzeczywistości bardzo
różne; terrorystyczne na początku, bardziej tolerancyjne później, a na końcu
zdechłe. Język był polski, administracja polska, oświata polska. Legalnie, nie
na kompletach, kształciły się setki tysięcy fachowców, nie w podziemiu, lecz
legalnie powstały dzieła kultury; filmy, książki, rzeźby, wielka muzyka,
piosenki, odkrycia naukowe. Powstawały i były publikowane, przecież za zgodą
cenzury. I były czytane, oglądane, słuchane i kochane, nawet
tak "kolaboranckie" dzieła jak "Stawka większa niż życie" czy "Czterej pancerni
i pies" ostatnio zakazane w telewizji publicznej. A kochane do dziś, także
przez moje dzieci, a i ja je chętnie oglądam. "Bolek i Lolek", "Miś Kolargol"
czy trochę zapomniana "Gąska Balbinka" też były kolaboranckie, bo z pieczątką
cenzury. (...)

To teraz pytanie. Czy Kuczyński ma dwójmyślenie, że tak odmiennie ocenia
społeczeństwo polskie, bo przecież w społeczeństwie: niesamodzielnym,
rewindykacyjnym, nierzetelnym, skłonnym do kombinowania i załatwiania na lewo,
niskiej innowacyjności i odnoszącym się do państwa wedle formuły, maksimum
świadczeń, zero obowiązków, nie mogą powstawać: dzieła kultury; filmy, książki,
rzeźby, wielka muzyka, piosenki, odkrycia naukowe ora

[kontrfakty]

Wycięło mi koncówkę, to dopiszę ostatni akapit w całości:
To teraz pytanie. Czy Kuczyński ma schizofrenię, że tak odmiennie ocenia
społeczeństwo polskie, bo przecież w społeczeństwie: niesamodzielnym,
rewindykacyjnym, nierzetelnym, skłonnym do kombinowania i załatwiania na lewo,
niskiej innowacyjności i odnoszącym się do państwa wedle formuły, maksimum
świadczeń, zero obowiązków, nie mogą powstawać: dzieła kultury; filmy, książki,
rzeźby, wielka muzyka, piosenki, odkrycia naukowe oraz nie mogą kształcić się
setki tysięcy fachowców? A może chodzi teraz o podlizywanie się elektoratowi
narodowemu?

autor ma racje

[karul]

i zwolennicy katolickiego zadupia europy nie wybacza mu tego. tacy z nich
demokraci.

a fakt jest taki, ze w porownaniu z ta operetkowa trzecia republika zbudowana
za pieniadze cia i medaliki z watykanu, polska ludowa to byl przywoity kraj. a
politycy pzpr - w porownaniu z ta parada idiotow jaka teraz sie tam odobywa -
byli skromnymi i kulturalnymi ludzmi.

kto mowi inaczej po prostu klamie i lze, ale jak wiadomo dla polakokatolika nic
przyjemniejszego jak lamac przykazania jehowy, obrotowego oficjalnego bozka
tego czarnozimeu.

PRL w III RP

[nfa05]

Mamy jeszcze tego PRLu po dziurki w nosie
www.nfa.pl/articles.php?id=267
www.nfa.pl/articles.php?topic=5

[adrem63]

Summer55 napisał:
>Moja teza jest następująca: największy wrzask o lustrację podnoszą ci, którzy
za PRLu
siedzieli cicho jak mysz pod miotłą - z reguły w jakiejś kruchcie -i są z reguły
nieudacznikami (ani im za komuny nic nie wychodziło ani im dzisiaj nic nie
wychodzi) albo są tak młodzi, że nic nie wiedzą a co gorsze nic wiedzieć nie
chcą i najłatwiej przyswajają kretyństwa tych pierwszych (którzy za wszelką cenę
chcą udowodnić te swoje bohaterstwa, jak to oni walczyli z komuną: np to
stowarzyszenia z Krakowa, któremu się nie podali "czterej pancerni....").
Współczuję Kuczyńskiemu a jednocześnie podziwiam, że zdecydował się na napisanie
tekstu, jaki winien być już dawno napisany.<

Zgadzam się z tym poglądem, dodam tylko, że według moich obserwacji ilość śmieci
spodziewających się wyniesienia na fali antykomunizmu ciągle jeszcze duża,
dlatego dalej intensywnie się bełta, aby tę falę wzmocnić.

Dobry, rzeczowy i wywazony artykul

[tadluzny]

Zgadzam sie z panem Kuczynskim prawie calkowicie. Prawie dlatego, ze jednak ja
z milicjantem bym sie nigdy za bardzo nie spoufalal lub zwierzal mu. Moze
jednak nie mialem nigdy okazji?
Osobiscie denerwuje mnie i to bardzo ta durna wiara w dokumenty preparowane
przez SB. W PRL duzo bylo falszu, klamstw i prowokacji, mysle wiec, ze to
znajduje swoje odzwierciedlenie takze w archiwach.
Jest wielu ktorzy maja w wielkiej pogardzie (i slusznie) SBekow. Ale niech no
tylko okaze sie ze ten SBek napisal cos o moim dzisiejszym wrogu politycznym to
natychmiast to wykorzystam, bo wtedy to jest prawda! Po co bawic sie w jakies
weryfikacje, niech sie oskarzony sam broni...