Przywódca tureckich nacjonalistów o Benedykcie XVI

gracz01 Muhammad i hadisy 30.11.06, 11:53

> Jesteśmy przeciwko przemocy, bo islam to religia pokoju,
> współczucia i tolerancji. Dlaczego zachodnie media nie
> mają nic przeciwko prowokacyjnemu i niesprawiedliwemu
> pokazywaniu islamu i jego proroka?
>
W zestawieniu z tym, co wyczyniał prorok Muhammad z ludźmi, którzy nie
podzielali jego idei, słowa przywódcy tureckich nacjonalistów mogą dziwić. Czy
tureckim islamistom, którzy tak ochoczo ciągną ku UE, nie przystoi branie
przykładu z czynów proroka Muhammada, o których rozpisują się hadisy?

Ów muzułmański "Boży Posłaniec" jawi się w hadisach jako okrutny przywódca
muzułmańskich bojówek niosący zagładę niemuzułmańskim społecznościom, pustynny
rzezimieszek napadający na kupców, fanatyczny orędownik okrutnego prawa,
morderca przeciwników politycznych grabiący ich mienie oraz dysponujący
członkami ich rodzin niczym wojennym łupem. Kto nie wierzy, niechaj czyta:
www.geocities.com/wlodek_fenrych/teksty_wlodka/hadisy.htm

"Kiedy więc spotkacie tych, którzy nie wierzą,
to uderzcie ich mieczem po szyi;
a kiedy ich całkiem rozbijecie,
to mocno zaciśnijcie na nich pęta.
A potem albo ich ułaskawicie, albo żądajcie okupu,
aż wojna złoży swoje ciężary."
(Koran 47:4)

Nienawiść w imię najświętszej nawet religii jest zawsze nienawiścią. Dlaczego
wielki mufti twierdzi, że "religii krytykowac nie można"? Czy to znaczy, że nie
można krytykować proroka Muhammada, za jego nawoływanie do przemocy, budowanie
państwowości w oparciu o przemoc i dyskryminujące prawa głoszone w Koranie?
Dlaczego muzułmanie nie godzą się na krytykowanie religii? Ponieważ taka
krytyka pokazałby szerokim masom prawdziwe życie Muhammada. Muzułmanie nie
mogliby zaprzeczyć faktom, że człowiek ten nie był dobrotliwym kaznodzieją
błąkającym się po pustyni i nawracającym innych w pokoju, lecz posługiwał się
przemocą grabiąc i mordując.

Nie ma konieczności dyskutowania z historią. Starczy spojrzeć jak islam
rozprzestrzeniał się po świecie w czasach Muhammada i pierwszych kalifów:
muzułmanie wciąż byli z kimś w stanie wojny. Wojny ekspansywnej, zaczepnej.

Sura 47 (z której pochodzi zacytowany na wstępie fragment) powstała w okresie
medyńskim życia Muhammada. W Medynie muzułmanie byli tolerowani (w
przeciwieństwie do Mekki, gdzie uznano ich za zagrożenie dla porządku
społecznego miasta) ale niewielu ludzi przekonywało się do idei
głoszonych przez Muhammada. Muhammad zmienił wówczas pozę z natchnionego
kaznodziei na wojskowego przywódcę, a dla materialnego utrzymania swojej
wspólnoty usankcjonował grabieże (ghazw) arabskich niemuzułmanskich osiedli
oraz karawan przemierzających szlak Mekka-Syria. Okoliczni Arabowie ze strachu
przed grabieżami zaczęli stopniowo przechodzić na stronę muzułmanów, a tych,
którzy się opierali mordowano.

Świecka władza Muhammada w Medynie stawała się coraz bardziej rozległa a jego
frakcja coraz bardziej dominująca. Przekaz Muhammada nabierał gwałtowności i
był pełen zachęty do zbrojnych konfrontacji z "bałwochwalcami". Pojawiają się
także administracyjne zarządzenia dotyczące poddanych innowierców (dhimmi) i
coraz częściej mowa jest o zbrojnej konfrontacji z Mekkańczykami.

Jest to również czas ukształtowania się relacji z Żydami. W Medynie mieszkały
wówczas trzy grupy Żydów: Banu (al)Nadir, Banu Qaynuqa i Banu Qurayza.
Początkowo Muhammad traktował ich jak sprzymierzeńców, próbował nawet przekonać
Żydów, że jest wyczekiwanym przez nich mesjaszem. Żydzi jednak wykazali wiele
błędów w jego doktrynie niezgodnych z Torą i odprawili go z kwitkiem. Kiedy
Muhammad zorientował się, że Żydzi nie uznają go za proroka i nie może liczyć
na ich wsparcie diametralnie zmienił politykę wobec nich. Zrezygnował ze
zwyczajów, które wcześniej przejął z judaizmu m.in. zmienił kierunek modłów
(kibla) z Jerozolimy na Mekkę, ustanowił dniem świętem piątek (dotychczas była
to sobota) itp... a sami Żydzi zostali uznani za zagrożenie dla wspólnoty
muzułmańskiej.

Żydowskie plemiona Nadir i Qaynuqa zostały wygnane z miasta, po tym jak nie
wsparły Muhammada w bitwie pod Badr (624). Była to pierwsza wielka bitwa
muzułmanów z mekkańczykami, którzy wysłali wojskową ekspedycję przeciwko
Muhammadowi, który napadał i grabił kupców przybywających do Mekki i
wyjeżdżających z niej, uniemożliwiając tym samym właściwe gospodarcze
funkcjonowanie miasta. W świętym dla mekkańczyków-niemuzułmanów miesiącu Rajab
muzułmanie zapuścili się w pobliże Mekki, gdzie próbowali przechwycić karawanę
kupiecką. Akcja ta dokonana ponadto w wolnym od prowadzenia walk miesiącu
przechyliła czarę goryczy u mieszkańców Mekki, którzy wysłali ekspedycję
militarną przeciwko muzułmanom i na pomoc kupcom. Muhammad zaczął uciekać w
kierunku Medyny i w końcu zajął dogodne obronne pozycje pod Badr, skupiając tam
siły muzułmańskie i swoich sprzymierzeńców.

Muhammad bitwę pod Badr wygrał jego pozycja w Medynie wzrosła, a dwa wymienione
wcześniej plemiona żydowskie, od których nie otrzymał poparcia wygnał z miasta,
w którym pozostali tylko Żydzi z plemienia Qurayza. Na własne nieszczęście,
ponieważ 700 mężczyzn z tej grupy Żydów zostało wymordowanych, a kobiety i
dzieci wzięte w niewolę, po tym jak Quarayzajczycy sprzymierzyli się z
mekkańczykami, kiedy ci oblegali Medynę w 627 roku. Po pięciu latach od
przybycia Muhammada do Medyny (622) nie było już tam żadnego Żyda z licznej
diaspory, która obecna była w mieście od ponad 200 lat, gdzie pokojowo żyła z
miejscowymi Arabami (chrześcijanami i "poganami").

W ciągu stu lat od śmierci Muhammada muzułmanie podbili rozległy obszary od
Hiszpanii po Indie, niewoląc i mordując ludzi, grabiąc i niszcząc dorobek
wcześniejszych cywilizacji, który uznawali za niezgodny z duchem Koranu.

-=BIO HAZARD=-

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

apropag Przywódca tureckich nacjonalistów o Benedykcie XV 29.11.06, 19:06

Pamietajmy, ze Ataturk ich wszystkich pognal i Turcja jes
> t jedynym laickim krajem muzulmanskim. Zeby jeszcze Polska poszla jej sladem...
> Wszystkim byloby latwiej... w Zjednoczonej Europie.
Swiete słowa żeby jeszcze zrozumieli to nasi "Pasterze".
- gracz01 Muhammad i hadisy 30.11.06, 11:53
  
  > Jesteśmy przeciwko przemocy, bo islam to religia pokoju,
  > współczucia i tolerancji. Dlaczego zachodnie media nie
  > mają nic przeciwko prowokacyjnemu i niesprawiedliwemu
  > pokazywaniu islamu i jego proroka?
  >
  W zestawieniu z tym, co wyczyniał prorok Muhammad z ludźmi, którzy nie
  podzielali jego idei, słowa przywódcy tureckich nacjonalistów mogą dziwić. Czy
  tureckim islamistom, którzy tak ochoczo ciągną ku UE, nie przystoi branie
  przykładu z czynów proroka Muhammada, o których rozpisują się hadisy?
  
  Ów muzułmański "Boży Posłaniec" jawi się w hadisach jako okrutny przywódca
  muzułmańskich bojówek niosący zagładę niemuzułmańskim społecznościom, pustynny
  rzezimieszek napadający na kupców, fanatyczny orędownik okrutnego prawa,
  morderca przeciwników politycznych grabiący ich mienie oraz dysponujący
  członkami ich rodzin niczym wojennym łupem. Kto nie wierzy, niechaj czyta:
  www.geocities.com/wlodek_fenrych/teksty_wlodka/hadisy.htm
  
  "Kiedy więc spotkacie tych, którzy nie wierzą,
  to uderzcie ich mieczem po szyi;
  a kiedy ich całkiem rozbijecie,
  to mocno zaciśnijcie na nich pęta.
  A potem albo ich ułaskawicie, albo żądajcie okupu,
  aż wojna złoży swoje ciężary."
  (Koran 47:4)
  
  Nienawiść w imię najświętszej nawet religii jest zawsze nienawiścią. Dlaczego
  wielki mufti twierdzi, że "religii krytykowac nie można"? Czy to znaczy, że nie
  można krytykować proroka Muhammada, za jego nawoływanie do przemocy, budowanie
  państwowości w oparciu o przemoc i dyskryminujące prawa głoszone w Koranie?
  Dlaczego muzułmanie nie godzą się na krytykowanie religii? Ponieważ taka
  krytyka pokazałby szerokim masom prawdziwe życie Muhammada. Muzułmanie nie
  mogliby zaprzeczyć faktom, że człowiek ten nie był dobrotliwym kaznodzieją
  błąkającym się po pustyni i nawracającym innych w pokoju, lecz posługiwał się
  przemocą grabiąc i mordując.
  
  Nie ma konieczności dyskutowania z historią. Starczy spojrzeć jak islam
  rozprzestrzeniał się po świecie w czasach Muhammada i pierwszych kalifów:
  muzułmanie wciąż byli z kimś w stanie wojny. Wojny ekspansywnej, zaczepnej.
  
  Sura 47 (z której pochodzi zacytowany na wstępie fragment) powstała w okresie
  medyńskim życia Muhammada. W Medynie muzułmanie byli tolerowani (w
  przeciwieństwie do Mekki, gdzie uznano ich za zagrożenie dla porządku
  społecznego miasta) ale niewielu ludzi przekonywało się do idei
  głoszonych przez Muhammada. Muhammad zmienił wówczas pozę z natchnionego
  kaznodziei na wojskowego przywódcę, a dla materialnego utrzymania swojej
  wspólnoty usankcjonował grabieże (ghazw) arabskich niemuzułmanskich osiedli
  oraz karawan przemierzających szlak Mekka-Syria. Okoliczni Arabowie ze strachu
  przed grabieżami zaczęli stopniowo przechodzić na stronę muzułmanów, a tych,
  którzy się opierali mordowano.
  
  Świecka władza Muhammada w Medynie stawała się coraz bardziej rozległa a jego
  frakcja coraz bardziej dominująca. Przekaz Muhammada nabierał gwałtowności i
  był pełen zachęty do zbrojnych konfrontacji z "bałwochwalcami". Pojawiają się
  także administracyjne zarządzenia dotyczące poddanych innowierców (dhimmi) i
  coraz częściej mowa jest o zbrojnej konfrontacji z Mekkańczykami.
  
  Jest to również czas ukształtowania się relacji z Żydami. W Medynie mieszkały
  wówczas trzy grupy Żydów: Banu (al)Nadir, Banu Qaynuqa i Banu Qurayza.
  Początkowo Muhammad traktował ich jak sprzymierzeńców, próbował nawet przekonać
  Żydów, że jest wyczekiwanym przez nich mesjaszem. Żydzi jednak wykazali wiele
  błędów w jego doktrynie niezgodnych z Torą i odprawili go z kwitkiem. Kiedy
  Muhammad zorientował się, że Żydzi nie uznają go za proroka i nie może liczyć
  na ich wsparcie diametralnie zmienił politykę wobec nich. Zrezygnował ze
  zwyczajów, które wcześniej przejął z judaizmu m.in. zmienił kierunek modłów
  (kibla) z Jerozolimy na Mekkę, ustanowił dniem świętem piątek (dotychczas była
  to sobota) itp... a sami Żydzi zostali uznani za zagrożenie dla wspólnoty
  muzułmańskiej.
  
  Żydowskie plemiona Nadir i Qaynuqa zostały wygnane z miasta, po tym jak nie
  wsparły Muhammada w bitwie pod Badr (624). Była to pierwsza wielka bitwa
  muzułmanów z mekkańczykami, którzy wysłali wojskową ekspedycję przeciwko
  Muhammadowi, który napadał i grabił kupców przybywających do Mekki i
  wyjeżdżających z niej, uniemożliwiając tym samym właściwe gospodarcze
  funkcjonowanie miasta. W świętym dla mekkańczyków-niemuzułmanów miesiącu Rajab
  muzułmanie zapuścili się w pobliże Mekki, gdzie próbowali przechwycić karawanę
  kupiecką. Akcja ta dokonana ponadto w wolnym od prowadzenia walk miesiącu
  przechyliła czarę goryczy u mieszkańców Mekki, którzy wysłali ekspedycję
  militarną przeciwko muzułmanom i na pomoc kupcom. Muhammad zaczął uciekać w
  kierunku Medyny i w końcu zajął dogodne obronne pozycje pod Badr, skupiając tam
  siły muzułmańskie i swoich sprzymierzeńców.
  
  Muhammad bitwę pod Badr wygrał jego pozycja w Medynie wzrosła, a dwa wymienione
  wcześniej plemiona żydowskie, od których nie otrzymał poparcia wygnał z miasta,
  w którym pozostali tylko Żydzi z plemienia Qurayza. Na własne nieszczęście,
  ponieważ 700 mężczyzn z tej grupy Żydów zostało wymordowanych, a kobiety i
  dzieci wzięte w niewolę, po tym jak Quarayzajczycy sprzymierzyli się z
  mekkańczykami, kiedy ci oblegali Medynę w 627 roku. Po pięciu latach od
  przybycia Muhammada do Medyny (622) nie było już tam żadnego Żyda z licznej
  diaspory, która obecna była w mieście od ponad 200 lat, gdzie pokojowo żyła z
  miejscowymi Arabami (chrześcijanami i "poganami").
  
  W ciągu stu lat od śmierci Muhammada muzułmanie podbili rozległy obszary od
  Hiszpanii po Indie, niewoląc i mordując ludzi, grabiąc i niszcząc dorobek
  wcześniejszych cywilizacji, który uznawali za niezgodny z duchem Koranu.
  
  -=BIO HAZARD=-

Najnowsze z forum Publicystyka

Zaloguj się