Siła słabych

[abba15]

Post niedostępny ze względu na naruszenie prawa lub regulaminu.

panie Żydziński a co słychać u TW "Filozofa"?

[abba15]

musi pan wiedzieć że zdrajca Judasz jakieś cechy przyzwoitości posiadał bo ze
wstydu powiesił się na suchej gałęzi, a obecni szuje i zdrajcy jaki problem
mają? czyżby suchych gałęzi brakowało?

"Ubekistan" musi zostać wykończony raz na zawsze

[abba15]

Usuwanie agentów, uderzanie przez władze we wzorce peerelowskiej propagandy i
historii, pokazywanie "drugich twarzy" tzw. autorytetów - nasila tylko atak.
Polskę trzeba oczerniać, gdyż kończą się czasy polityki grubej kreski, która po
1989 r. wywarła kluczowy wpływ na wydarzenia w naszym kraju. Wtedy, tuż po
"okrągłym stole", ludzie mający nadzieję na rozliczenie zbrodniarzy nagle
usłyszeli o potrzebie "konsensusu", nagle usłyszeli Adama Michnika, który
apelował, by dać spokój wszelkim lustracjom, przekonywał, że Aleksander
Kwaśniewski to oświecony komunista, a generał Jaruzelski to równie oświecony
patriota, co to nie dał się ruskim, a więc krytycy powinni się od niego odp... ć.
I tak ta zabawa w ukrywanie agentów trwała aż do jesieni 2005 r.
Opór części tzw. elit inteligenckich: dziennikarzy, naukowców, polityków, wynika
po prostu ze strachu. Stąd lamenty o łamaniu praw człowieka, w których to
narzekaniach króluje tandem: postkomuniści-PO. - Jeżeli mieszkańcy chcą, aby
ulice nazywały się tak, a nie inaczej, to niech zajmą się tym samorządy, ale nie
narzucajmy im tego ustawowo. (...) Jeżeli nazwy się zmienia w celach
ideologicznych, aby pognębić ludzi, pokazać, że ma się władzę, że dziś ktoś
decyduje również o historii, to ja jestem przeciwny. Nie twórzmy historii przy
pomocy polityki - twierdzi wiceszef klubu SLD Ryszard Kalisz.
A Platforma? Ta ostrzega przed... szaleńcami! Wicemarszałek Sejmu Bronisław
Komorowski (PO) podkreśla bowiem: - Jak zwykle w tego rodzaju sprawach mogą się
pojawić szaleńcy, którzy będą dążyli do wymiany wszystkiego, będą tropili
każdego patrona ulicy, lustrowali go, sprawdzali, czy przypadkiem nie nosił w
kieszeni legitymacji PZPR.
Oj, widać, że boją się, boją. I posiłkują się tu świadomie nieprecyzyjnym prawem
utworzonym dla potrzeb III Rzeczypospolitej, umożliwiającym bezkarne machlojki
prywatyzacyjne i polityczne. Z tego prawa korzysta dziś Trybunał Konstytucyjny,
obalając kolejne elementy reformy państwa. Nie zdziwię się więc, jeżeli padną
również elementy lustracji i dekomunizacji.
Wtedy trzeba po prostu zmienić konstytucję, gdyż Polska musi zostać oczyszczona
ze wszystkich brudów pozostałych po rządach salonów III RP.
"Ubekistan" musi zostać wykończony raz na zawsze.

[davvidda]

Załóżmy czarne koszule i marsz, marsz!

Siła słabych

[pawelem2]

A nie powiedział ? "Nie płaczcie nade mną..." Trudny to temat...

Siła słabych

[pawelem2]

Dla mnie nauczanie Jana Pawła II kojarzy się raczej ze "zło dobrem zwyciężaj",
czyli zwycięstwo miłości nad śmiercią. Słowo sukces , jeśli w domniemaniu
doczesny może i nie pasuje. A podstawowym przesłaniem jest dla mnie nauka o
Bożym Miłosierdziu.

Siła słabych i ludzkie spojrzenie

[tomekjeden]

Takich wypowiedzi jest chyba wyczuwalny brak w naszym życiu publicznym. Są one
jak powiew świeżego czystego powietrza. Ksiądz arcybiskup połączył wiedzę z
troską o człowieka. Nie znam się na tych rzeczach zupełnie, przypominają mi się
jednak po przeczytaniu artykułu, jak przez mgłę, przeczytane kiedyś eseje
wielkiego myśliciela Martina Bubera, w których też jednym z głównych motywów
jest szacunek dla człowieka w kontekście eksplikacji religijnej i politycznej
ludzkiej kondycji.

W "nadbudowie" mozna sobie pozwolic na nieomal

[1europejczyk]

wszystko. Stad taka slowna ofensywa polskiej hierarchi kk. Rzeczywistosc
ostatnich 18 lat zwerfikowala, niestety niepomyslnie, milosierne darmowe pomysly
tych, ktorzy za nie nie placa. Gdyby moze polska hierarchia kk z bp Zycinskim na
czele zaangazowala wlasne srodki jako gwarancje naszego milosierdzia wobec
postkomunistycznego szamba to bylaby bardziej przekonywujaca.
Jak do tej pory tak jednych jak drugich oplacamy naszym codziennym wysilkiem w
pracy i zadne darmowe pustoslowie tego czy innego arcybiskupa czy biskupa nie
zmieni oceny skutkow naszego bezzasadnego dotychczasowego wysilku, bedacego
wynikiem milosiernej "grubej kreski" nie tyle niedocenionego co zwyczajnie
rozkradzionego przez tych w imie ktorych zostala zadekretowana.

[tomekjeden]

Nie rozumiem zupełnie Pana postu. Coś o pustosłowiu i szambie raczył Pan
skreślić. A gdzie jakieś rzeczowe argumenty? Dlaczego dopisał się Pan do mojego
postu?

Wygląda na to, że Życiński w piekło nie wierzy

[nowytor5]

jak już wziął te srebrniki, to mógłby się jakoś zachować.

Ach ta odwieczna słabosc do hipokryzji

[brat_oblat]

Na przykladzie arcybiskupa Zycinskiego dobrze widac jak wielka szkode przynosi
polskiemu spoleczenstwu religia. Jozef Zycinski jest jednym z najbardziej
zdolnych ludzi jacy urodzili sie na polskiej ziemi: posiada swietna pamiec,
wyjatkowe zdolnosci do nauki jezykow obcych, tytan pracy tworczej, piekielnie
inteligentny.
W kazdym cywilizowanym kraju taki talent bylby wylowiony i umozliwionoby mu
zrobienie kariery tam, gdzie jego talenty i zdolnosci moglyby sie naprawde
rozwinac. Dzisiaj jego upadek zaznacza sie w naboznym belkocie, ktory
wyprodukowal i zainteresowaniu jaki ta jego epistola wywolala.

Te odwolywania sie do mitologicznego Abrahama, te poparcie dla swojego szefa w
Watykanie, moga wywolac tylko wyrazy politowania.

Ale jest wsrod tego politrukowego “po linii i na bazie” rowniez i takie zdanie:

“Trudno uniknąć gorzkich myśli, gdy popularny obecnie styl pomówień
lekceważących elementarną ludzką godność porównujemy ze stylem znamiennym dla
tradycji judeochrześcijańskiej.”

Tu sprawa staje sie powazniejsza, bo wyglada na to, ze nasz przewielebny
geniusz zapomnial czym jest ta tradycja chrzescijanska (podczepiajace sie dla
postarzenia sie w celach marketingowych pod judaizm).

No przypatrzmy sie, na takim drobnym przykladzie, jak ta “chwalebna tradycja”
wypelniala. Oto niedawno z wszystkich ambon w polskich kosciolach tradycyjnie
przeczytano “swiete slowa Ewangelii”:

“Wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia, tam gdzie przebywali uczniowie. Gdy
drzwi byly zamkniete z obawy przed Zydami, przyszedl Jezus (…)”
--------------

Zaiste, znamienna jest ta tradycja chrzescijanska w popychaniu poboznego
motlochu do mordowania Zydow, przy pomocy takich sobie “niewinych slow” swietej
Ewangelii. Tradycja zydowska, w odpowiedzi na te “ziejaca miloscia” tradycje
chrzescijanska nakazywala w te dni, kiedy w kosciolach padaly slowa sugerujace
ze “te wredne Zydy zamordowaly nam Pana Jezusa” nie wychodzic w ogole z domow.

Czy ta chrzescijanska tradycja pomowien Zydow o mord Boga, rozni sie od
dzisiejszych pomowien w aferach lustracyjnych? Na pewno. Te dzisiejsze
pomowienia nie prowadza do zbrodni tak jak tamte…
------------------

PS
Te idiotyzmy czytane w kosciolach wg Ewangelii sw. Jana, moga budzic
uzasadnione zdumienie. Jak to bylo mozliwe, zeby ten sw. Jan, Zyd z krwi i
kosci, mogl napisac, ze apostolowie (czyli Zydzi oddajacy czesc Jahwe w dniu
zydowskiego swieta), zamykali sie gdzies w obawie przed Zydami???

Zagadka nie jest zbyt skomplikowana, kiedy zna sie troche literatury (w Polsce
oczywiscie niedostepnej). Otoz te nieszczesne Ewangelie przepisywano i
przerabiano sobie swobodnie na rozne sposoby pod potrzeby owczesnego rynku
(patrz przypadek dopisania do ewangelii Marka fragmentu o zmartwychstaniu, a
warto tez pamietac, ze to byla ta pierwsza z czterech).

O tym przerabianiu i FALSZOWANIU ewangelii pisal wyraznie ok.170 roku
Dionisius, biskup gminy chrzescijanskiej w Koryncie, przy okazji afery, ktora
wybuchla gdy sie okazalo, ze jego listy byly przerabiane badz falszowane. Ten
falszerski proceder dlugo musial byc kontynuowany skoro jeszcze w roku 250
biskup Cyprian z Kartagine ostrzegal przed falszerzami jego listow, ktore
produkowano nagminnie wsrod chrzescijan, aby go zdyskredytowac. Moze ci swieci
nie byli jednak tacy znowu swieci? )))

W obronie silnych

[brat_oblat]

A tu jeden z elaboratow naszej gwiazdy medialnej, wywijajacej skromnie klonica
w slusznej obronie swoich dochodow:
---------------------

Abp Józef Życiński - Tygodnik Powszechny

Bóg filozofów i biologów

Czy wiara jest wirusem?
Gdy fundamentaliści religijni usiłują odrzucać teorię ewolucji jako niezgodną z
wiarą religijną, fundamentaliści ateistyczni wykluczają z góry wszelką próbę
połączenia wierzeń religijnych z ewolucyjną wizją przyrody.
Słowa uznania trzeba wyrazić dla wydawnictw CiS i WAM, dzięki którym polski
czytelnik otrzymuje dwie interesujące książki w bardzo krótkim czasie od
ukazania się angielskich oryginałów. Książkami tymi są "Bóg urojony" Richarda
Dawkinsa oraz jej krytyka pióra kolegi Dawkinsa z Oxfordu Alistera McGratha,
podjęta wspólnie z Joanną C. McGrath w pracy: "Bóg nie jest urojeniem.
Złudzenie Dawkinsa".

Ateizm metaforyczny

Zainteresowanie czytelników filozoficznymi pytaniami niesionymi przez teorię
ewolucji to w dużym stopniu reakcja na popularyzatorski talent Dawkinsa.
Autor "Ślepego zegarmistrza" potrafi o trudnych sprawach mówić językiem
sugestywnych metafor, w których "samolubny gen" lub "wirus wiary" mają
tłumaczyć najbardziej zawiłe pytania o naturę i prehistorię człowieka.
Tłumaczenia te fascynują laików, natomiast specjalistów skłaniają do komentarzy
równie krytycznych, jak książka McGrathów. Ci ostatni kierują w stronę Dawkinsa
pretensje, że praktykuje popularyzatorską beletrystykę, rezygnując z naukowych
opracowań z zakresu biologii ewolucyjnej. W rezultacie autor "Boga urojonego"
ubolewa, że jego książka została dużo lepiej przyjęta przez internautów niż
przez recenzentów, ukazujących jej słabości na łamach specjalistycznych
czasopism. Reakcja taka nie jest jednak zaskoczeniem: internauci wyrażają
odczucia płynące z emocjonalnej fascynacji lekturą, krytycy publikujący w
specjalistycznych periodykach mają natomiast obowiązek racjonalnego
uzasadnienia swych przekonań w sposób wychodzący poza pierwszą reakcję podziwu.

Sam Dawkins nierzadko prowokuje krytyczne oceny, wyrażając opinie, których nie
sposób udowodnić. Twierdzi np., że religijny czytelnik sięgający po "Boga
urojonego" zostanie po lekturze książki ateistą. Deklaracja ta, niezależnie od
intencji autora, niezbyt fortunnie sugeruje, że aby zostać ateistą, wystarczy
przeczytać jedną książkę. Ateista ukazywany jest więc mimo woli jako klasyczny
lector unius libri. Jak ocenić wtedy postawę tych, którzy przeczytali całą
bibliotekę i mimo to nie podzielają poglądów Dawkinsa? Należy do nich właśnie
Alister McGrath, który po lekturze "Boga urojonego" nie tylko nie został
ateistą, lecz zareagował gniewną pasją. W jego przekonaniu Dawkinsa należy
zaliczyć do przedstawicieli fundamentalizmu ateistycznego, w którym
jednowymiarowa wizja religii idzie w parze z bezkrytycznym przeciwstawianiem
teorii ewolucji i myśli chrześcijańskiej.

Odmiany fundamentalizmu

Podczas gdy fundamentaliści religijni usiłują odrzucać teorię ewolucji jako
niezgodną z wiarą religijną, fundamentaliści ateistyczni wykluczają z góry
wszelką próbę harmonijnego połączenia wierzeń religijnych z ewolucyjną wizją
przyrody. Postawę tę ukazał Dawkins w kategorycznej krytyce przesłania Jana
Pawła II skierowanego do Papieskiej Akademii Nauk w październiku 1996 r.
(przesłanie ukazujące otwartość chrześcijaństwa na ewolucyjną wizję
rzeczywistości bywa traktowane jako jeden z ważniejszych dokumentów
poprzedniego pontyfikatu). Doceniając jego wagę, redakcja prestiżowego
kwartalnika "The Quarterly Review of Biology" poświęciła cały numer dyskusji
nad papieskim ujęciem i zaprosiła do debaty przyrodników, filozofów i teologów.

Jedyną osobą, która oceniła negatywnie wystąpienie Jana Pawła II, był właśnie
Richard Dawkins. Jego głos mocno kontrastował z opiniami autorów skądinąd
odległych od chrześcijaństwa, jak np. Michael Ruse, lecz przyjmujących z
nadzieją papieską wizję dialogu z nauką współczesną. Dawkins definitywnie
odrzuca możliwość takiego dialogu, gdyż chrześcijaństwo pozostaje dla niego
symbolem antyintelektualnych złudzeń. Jego zdaniem nauka musi wchodzić w
nieuchronny konflikt z religią, gdyż nośnikiem tej ostatniej jest wirus wiary,
niosący kulturowe schorzenia. Jako grupy dotknięte epidemią powodowaną przez
tenże wirus Dawkins wymienia jednym tchem wyznawców wielebnego Moona,
scjentologów i siostry zakonne. Pierwszy z wymienionych, Sun Myung Moon, jest
znany przede wszystkim z politycznego zaangażowania, bigamii i przestępstw
podatkowych; dla Dawkinsa jawi się jednak niemal jako klasyk religijności.
Twórca "Kościoła" scjentologów Ron Hubbard jest z kolei powszechnie znany jako
szarlatan propagujący idee niezgodne z wiedzą przyrodniczą. Jeśli ktoś, wzorem
Dawkinsa, chciałby do tego towarzystwa dołączyć matkę Teresę z Kalkuty lub św.
Franciszka z Asyżu, dałby jedynie dowód ignorancji religijnej. Tymczasem
Dawkins nie unika podobnych zestawień, następnie zaś ubolewa, że jego idee nie
są właściwie rozumiane przez wszystkich recenzentów.

Niezgoda filozofów

Niewątpliwie treść "Boga urojonego" zyskałaby, gdyby zredukować w niej warstwę
triumfalistycznej retoryki i błyskotliwych, a nie zawsze trafnych porównań.
Moglibyśmy wtedy otrzymać propozycję pojmowania ewolucji jako gry przypadku i
praw przyrody. Chrześcijanin upatruje w tych prawach obecność Boga kierującego
procesem kosmicznych przemian. Dzieło stworzenia ma swą współczesną kontynuację
i nie należy ograniczać go do odległych czasowo wydarzeń.

Wizji takiej bronił kilkanaście lat temu w polemice z Dawkinsem ks. prof.
Michał Heller. W ramach programu poświęconego zasługom o. Grzegorza Mendla w
badaniach nad podstawami genetyki, BBC zaprosiła do Brna na dyskusję obu tych
uczonych. W pomieszczeniach dawnego klasztoru augustianów, w bibliotece, z
której niegdyś korzystał Mendel, podjęli spór o to, jak pojmować rolę Boga w
przyrodzie i wzajemną więź między prawdą wiary a odkryciami nauk
przyrodniczych. Rzeczowy tenor dyskusji, powtórzonej potem przez media,
odbiegał daleko od stylu zademonstrowanego w "Bogu urojonym". W końcowych
wnioskach obaj dyskutanci podkreślili, że różni ich przede wszystkim pojmowanie
terminu "prawo". Ks. Heller stwierdził, że w pisowni tego terminu użyłby
wielkiej litery, gdyż pytając o istotę praw przyrody dochodzimy do Boga
Stwórcy, który poprzez prawa ukazuje Swą obecność w naturze. Wniosku tego nie
chciał przyjąć Dawkins, dla którego prawo jest tylko prawem i nie ma sensu
pytać o jego głębszą naturę. Ewolucją nie kieruje żaden Bóg; w jej wyjaśnianiu
trzeba zrezygnować z wszelkich religijnych odniesień.
Dawkins zdaje się sugerować, że istnieje tylko jedno dobrze uzasadnione
rozstrzygnięcie wielkich filozoficznych kontrowersji dotyczących Boga i
ewolucji. Tymczasem obok proponowanych przez niego wyjaśnień istnieją
alternatywne ujęcia, których autorzy znali biologię nie gorzej niż autor "Boga
urojonego", filozofię zaś uprawiali w sposób profesjonalny. Jako przykład tego
stylu może służyć dorobek innego przyrodnika z Oxfordu, zmarłego przed rokiem
Arthura R. Peacocke’a. Ten ceniony biochemik opowiadał mi przed laty o swej
ewolucji intelektualnej. W okresie studiów, gdy uważał się za agnostyka, ktoś z
kolegów zaprosił go do wysłuchania serii kazań abp. Williama Temple’a,
dotyczących obecności Boga w ewoluującej przyrodzie. Wysłuchane wtedy
konferencje zaszokowały wizją przyrody, w której Bóg objawia swą bliskość.
Arthur poświęcił resztę życia na wnikliwe opracowanie problemu Boga obecnego w
prawach przyrody. Nigdy jednak nie utrzymywał, że proponowane przez niego
ujęcia powinny być przyjęte przez wszystkich: jego córka przyjęła święcenia
kapłańskie w Kościele Anglikańskim, natomiast syn jest zdecydowanym ateistą.

Ten przykład każe sceptycznie traktować zawarte w książce Dawkinsa
zdroworozsądkowe opin