Wille nie chcą sierot

[kawa_i]

to jest właśnie polska. kilku ludzi złej woli z kasą przeciwko kilku,
pozbawionym domu i z formalnego punktu widzenia bezbronnym dzieciakom. wiadomo
kogo państwo faworyzuje, kogo wspiera a prawo daje większe możliwości manewru.
to nie jest normalne!

Wille nie chcą sierot

[kleopatra52]

niech duch Twój wstapi i odmieni oblicze ziemi.....TEJ
ZIEMI....... to wszystko pruderio mocherowa......

Nuworysz - jeden z najgorszych gatunków buractwa.

[l.o.r.t.e.a]

Raz sie z toba w pelni zgodze:) n/t

[onufry.zagloba]

Wille nie chcą sierot

[ar.co]

O co zakład, że ci wszyscy sąsiedzi to przykładni katolicy, co niedziela w
kościółku, podejmowanie księdzaq po kolędzie, na Wigilię zasmarkane wzruszenie
i opowiadanie dzieciom (swoim oczywiście, nie żadnym patologiom) o "biednym
Jezusku", który nie miał własnego domu?

[middoo]

O co zaklad, ze ci wszyscy lekarze przykladnie spelniaja swoje obowiazki za
1500 zl i sa ofiarami nagonki zlego PiSu?

A co do religi to wszyscy bez wyjatku maja taki sam swiatopoglad jak ty...
Niestety prawda cie w oczy zakole... ale nie placz.

Wille nie chcą sierot

[magdalena_jaskolka]

W głowie się nie mieści... Ludzie są tak skoncentrowani na sobie ("spadną ceny
nieruchomości"), nie wyedukowani (ta wzmianka o zboczeniach i samogwałtach),
pozbawieni empatii i zwykłych ludzkich uczuć, a przy okazji rozsądku, że to aż
niewyobrażalne. Te dzieci mają sznsę na w miarę normalny rozwój emocjonalny
wyłącznie w małych, a nie wielkich domach dziecka. Dlatego jeśli się okaże, że
sprawa jednak zakończy się sukcesem dla bandy zacofanych egoistów, to naprawdę
będzie oznaczać, że czas opuścić ten kraj. Nie mogę uwierzyć w taką
znieczulicę.

[luiart]

Zachowanie "moich rodakow" w komentowanym artykule, wymaga...niestety...Tylko
Ciszy... Jak spowodowac,zeby temu podobne "Normalnosci" z mojego starego
kraju,nie wyszly poza obszar,Jezyka Moich Dziadkow w,na nowo budujacej sie
(takze moralnie)...Europie...emigrant z Belgii

[luiart]

Nie do konca jestem przekonany,ze wszyscy komentujacy tutaj przeczytany
artykul,zrozumieli sens powiedzenia...ze...Wszystkie Dzieci Sa Nasze...W
kwestji opinii, cyt."Zapros te dzieci do swojego domu,a dopiero potem sie
wymadrzaj" Otoz,podczas jednego z ostatnich moich pobytow w kraju,zglosilem
propozycje do,wlasnie,zaproszenia kilku z "takich dzieci" do ich parodniowego
pobytu,u mnie w Belgii...Po pewnym czasie,dotarly do mnie opinje miejscowej
spolecznosci,(domyslam sie takze b.moralnej)ze...napewno jestem Pedofilem.Lacze
pozdrowienia

[frusto]

To byly zwykle dzieci (tzn sieroty pochodzace z zwyklych rodzin) czy z rodzin
patologicznych? Ile z nich bylo molestowanych przez rodzicow? Ile pochodzilo z
rodzin alkoholikow? Ile z nich bylo maltretowanych przez doroslych? Co bys
zrobil, gdyby ktores z tych dzieci zabilo na przyklad rybke, potem plakalo i
obiecywalo poprawe, po czym zabiloby nastepne w jeszcze bardziej okrutny sposob?

[frusto]

> niewyobrażalne. Te dzieci mają sznsę na w miarę normalny rozwój emocjonalny
> wyłącznie w małych, a nie wielkich domach dziecka.
Tak, ale nie takich jak w Polsce. W Polsce tak naprawde male domy dziecka sa
tylkodlatego forsowane, bo paradoksalnie przynosza oszczednosci, a dzieci sa tam
i tak skazane na wieczna niepewnosc i rotacje.

> Dlatego jeśli się okaże, że
> sprawa jednak zakończy się sukcesem dla bandy zacofanych egoistów, to naprawdę
> będzie oznaczać, że czas opuścić ten kraj. Nie mogę uwierzyć w taką
> znieczulicę.

Czas opuscic moj kraj byly wtedy, gdyby banda urzedasow poparta przez
rozemocjonowany motloch odebralaby ludziom prawo do bronienia wlasnego interesu.
Wolnosc oznacza takze prawo do bycia bez serca. Dobroczynnosc ma tylko wtedy
sens, jezeli nie jest nakazana.

[krwawy.zenek]

Czy ktoś wymaga od nich dobroczynności? Ten budynek jest ich własnością? A może
jakiś przepis pozwala im decydować, co właściciel tam umieści?

[frusto]

Zabraniasz im protestowac?

[krwawy.zenek]

Nie. Pytam tylko, czy ktoś wymaga od nich jakiejś "dobroczynności"? Nic mi o
tym nie wiadomo.

[frusto]

Ok, zle sie wyrazilem. Chodzilo mi o to, ze nie mozna im zabraniac protestowac.
Maja prawo byc bez serca.

[krwawy.zenek]

Tak, to prawda. A obserwatorzy mają prawo im zarzucać, że są bez serca.

[frusto]

Pod warunkiem, ze chociaz sprobuja wysluchac racji tej drugiej strony i nie beda
krzyczec, ze jezeli tym drugim uda sie skutecznie protestowac, to "ten kraj jest
chory" i trzeba z niego uciekac.

Znowu z Lublina jakas ohyda? Aron2004 - coś Ty!

[1410_tenrok]

wielkie panstwo nie lubi dzieci. Polska? To już nie Polska, to Rydzoland!!

Moje dzieci nie sa wasze

[frusto]

Najpierw a propo "jak widac nie wszyskie dzieci nasze sa". To najbardziej
parszywe haslo jakie moze byc. Nie jest prawda, ze "wszystkie dzieci nasze sa".
Wypraszam sobie, by ktos twierdzil, ze moje dzieci sa jego; takie hasla wlasnie
prowadza do tego, ze ktos chce na sile decydowac co jest lepsze a co gorsze dla
mojego dziecka, tylko na podstawie aktualnej mody czy niesprawdzonych teoryjek.

Tyle tego hasla. Co do reszty, ale ja tych ludzi rozumiem - rozumiem skad te obawy.

Moja siostra byla dyrektorka rodzinnego domu dziecka. Jej dzieci przyjezdzaly do
nas na wakacje. Babcia im nieba podstawiala, karmila, kupowala co chcialy (no,
moze nie wszystko, krezusami nie jestesmy a dzieci troche jednak bylo). Po czym:
1) Sasiadki pytaly nas, dlaczego dzieci zebrza ( bo mowily, ze u nas taka bieda
i nic nie maja wiec prosza o wsparcie...)
2) Pewnego razu babcia przylapala ich na kradziezy z sklepu. Dlaczego? Ukradly
batoniki, ktore i tak babcia by im kupila, gdyby tylko poprosily. Dzieci same
nie wiedzialy dlaczego. Ojciec i matka po zastanowieniu postanowili, ze dzieci
powinny pojsc do sklepu i odpracowac. Kierownik, znajomy, troche byl zaskoczony
ta prosba, ale sie zgodzil. Nie wiem, czy to cos dalo..

To nie sa zwykle dzieci. Naprawde. Jedno, dwoje dzieci oderwane od
dotychczasowego srodowiska - super. Ale od jezeli zaczyna ich byc wiecej, i
jesli jeszcze zaczyna sie wlasnie rotacja ... mogila. Niewazne, jak dobrzy beda
wychowawcy, ile w to wloza milosci. Mija rok, dziecko jedzie na wczasy do
kochanych rodzicow i po powrocie robota zaczyna sie od nowa. Przyjdzie nowe
dziecko, i wszystko znowu trzeba zaczynac od nowa. To sie nigdy nie konczy. tzn
konczy sie wreszcie. Moja siostra juz nie jest dyrektorka rodzinnego domu
dziecka. Najpierw rozpadlo jej sie malzenstwo. A potem cale zycie. Dwa lata
zajelo jej dojscie do siebie.

Latwo powiedziec "bezbronne dzieciaki". Ale jezeli odmawiasz wszelkich racji tym
ludziom, najpierw sam sie zglos na ochotnika i popracuj przez pol roku 24h z tym
dziecmi. Nie jako wolontariusz na godziny - bo to nie ma porownania. Najpierw
zapros te dzieci do swojego domu. A dopiero potem sie wymadrzaj.

[anka1]

jedno slowo komentarza : wstyd.
wstyd za takie podejscie do dzieci ciezko pokrzywdzonych przez doroslych. bo to
wina doroslych,ze istnieja domy dziecka.

[frusto]

To wina doroslych, ze sa domy dziecka. Masz racje. Ale nie wszystkich doroslych.
A ja nie mowie, ze popieram tych, ktorzy protestuja. Mowie tylko, ze maja prawo
protestowac, bo ich rozumiem. I sam nie wiem, czy bym chcial miec rodzinny dom
dziecka kolo mojego domu. Bo ja wiem, jakie tam dzieic trafiaja. I mozesz mnie
nazwac bez serca, ale ja nie chce, by reedukacja tych dzieci odbywala sie
kosztem moich dzieci. Na pewno nie chce, by mojemu synowi na przyklad rozwalil
kiedys leb o kaloryfer biedny skrzywdzony chlopak z domu dziecka. Nie
obchodziloby mnie wtedy tez, ze wina rozbitego lba jest jakis dorosly.

-

[laaazy_boy]

Bzdury piszesz frusto frustracie. Fakt, że twoja siostra odniosła życiową i
zawodową porażkę nie jest żadnym dowodem na patologiczność dzieci pozostawionych
w domu dziecka. Podobnie jak sytuacja, w której dzieci oddane twojej rodzinie
wymykały się wam z rąk. Dowodzi to tylko nieudacznictwa i mizerii wychowawców.

Przez 4 lata pracowałem jako wolontariusz w jednym z domów dziecka. Dużych
domów, nie tych małych i kameralnych. Problemy pojawiały się - to prawda - jak w
każdej grupie dzieci w tym wieku, jednak sposobem na ich skuteczne rozwiązanie
była szczera rozmowa oraz wzajemne zaufanie, a nie paranoidalne podejrzenia,
jakoby dzieci te były gorsze ze względu na przykry fakt, że zostały porzucone
lub odebrane rodzicom.

[frusto]

Gadasz bzdury kolego. Do mojej siostry tez przychodzili tacy woluntariusze.
Szczerze rozmawiali z dziecmi, po czym zadowoleni szli do swoich domow sobie
odpoczac, a moja siostra siedziala z dziecmi dalej. Sorry, ale ktos kto spedza
godzine-dwie z dziecmi g* o nich wie.

Kilka przykladow z zycia wzietych, problemow prawdziwych ktore miala albo moja
siostra albo inne jej kolezanki:

Chlopak sobie nie radzi. Wychowawczyni, mloda dziewczyna zaraz po studiach
decyduje sie zastosowac to, czego uczyli jej na studiach - zaczyna chlopaka
chwalic za jego rozne osiagniecia zamiast ganic za to, co znowu zrobil. Nagle
chlopak przykrywa sie kocem i skonsternowana wychowaczyni konstatuje, ze sie
zaczyna pod kocem onanizowac. Co bys wtedy zrobil, geniuszu?

Do domu dziecka trafia chory chlopak. Ma klopoty w szkole. Siostra z nim
szczerze rozmawia, tlumaczy, chlopak ja spokojnie wysluchuje i mowi "p* sie
stara k*. Ja jestem chory." I wychodzi z pokoju. Po czym pisze skarge, ze on
jest biedny i chory a tutaj go maltretuja w domu.

Jednej dziewczynie wydawalo sie, ze ma swietny kontakt z dziecmi - smialy sie z
nia, razem jezdzili. Do czasu, az sie dowiedziala, ze na spotkaniach z pania
psycholog, ze dzieci ja regularnie oskarzaja o znecanie psychiczne.

Dziewczyna uciekla z domu dziecka. Ale nie tak latwo - najpierw okradla caly
dom, wszystko swoje i swich opiekunow plus zrobila im bajzel. Policja ja
odnalazla, przy niej niektore rzeczy skradzione z domu, na to dziewczyna ze ona
nie wie o chodzi, ale skoro juz tu jest policja to chce oskarzyc opiekunow o
molestowanie seksualne. Molestowanie seksualne to jest hicior wsrod tych dzieci.

Do domu rodzinnego trafia dziecko z jakas choroba psychiczna. Nikt nic nie mowi,
co mu konkretnie jest, tylko, ze nalezy mu dawac duzo milosci. Okazuje sie, ze
chlopak ma niekontrolowane wybuchy agresji - pierwszego dnia bije stare dzieci z
domu dziecka, na wszystko reaguje bluzgami, w szkole bije do krwi kolegow, na
probe rozmowy wpada w szal. Co bys proponowal? Szczera rozmowa? Z chlopakiem
ktory majac widelec w reku probuje ci natychmiast wylupac ci oko?

Robisz swoim dzieciom kanapki do szkoly, dzien w dzien, kazdemu taka jaka lubi.
Kontrolujesz czy jedza sniadanie. Dzieci sie ciesza, przytulaja, obcalowuja.
Pewnego dnia dostajesz wezwanie do szkoly - pani wychowawczyni mowi, ze dzieci
twierdza, ze sa glodzone w domu.

Nie mowie o wszystkich dzieciach - te, ktore mialy normalne rodziny lub chociaz
w miare normalne, to sa zwykle kochane dzieci. Inne to jest kazdy wulkan z
milionem problemow. Kazde z nich wymaga 24h na dobe uwagi. Kazde z tych dzieci
potrzebuje pomocy i milosci calego sztabu ludzi. A w rodzinnym domu dziecka
dostajesz osmioro dzieci naraz, z ktorych kazde kradnie, klamie jak najete,
kazdemu czlowiekowi mowi co innego i nawet nie potrafi odroznic juz chyba kiedy
klamie a kiedy mowi prawde. Masz dziecko, ktore cale zycie bylo molestowane
przez ojca i "wujkow", czyli meneli z ktorymi pil. Dziecko, ktore jest tak
przyzwyczajone do przemocy, ze jezeli ktos je normalnie glaszcze czy przytula
reaguje krzykiem i histeria, ktore niemniej regularnie jedzie do ojca na wizyty
- i wraca stamtad z siniakami, ale za to opowiadajac, jak tam bylo wspaniale.
Sluchajac historii tych dzieci masz lzy w oczach - ale masz ich osmioro, a oczu
do plakania tylko dwoje.

Ja p*. Ja nie wiem, czy bym chcial, by obok mnie byl rodzinny dom dziecka.
Wybaczcie, ale ja mialem stycznosc z tymi dziecmi. Rozmawialem z nimi,
opowiadalem im historie, one sie przytulaly do mnie i smialy sie (a takiego
smiechu nie mozna z niczym pomylic - smiech histeryczny, za glosny, jakby
dziecko chcialo ci za wszelka cene udowodnic, ze jest wesole). A potem sluchasz
o nich historii po ktorych wlos ci sie jezy na glowach. Mam dwojke wlasnych
dzieci i wolalbym, zeby mojemu synowi kochany dzieciak nie rozwalil glowy o
kaloryfer, tak jak to zrobil w szkole jeden z kochanych dzieciakow mojej siostry
szkolnemu koledze.

[frusto]

Aaa tak nawiasem mowiac, Twoje metody swietnie sie sprawdzaja - ale z dziecmi
zwyklymi (tzn z zwyklych domow dziecka), ale nie z tymi, ktore zazwyczaj maja
pierwszenstwo przy trafianiu do domow rodzinnych. Bo te drugie nie wiedza co to
zaufanie i szczera rozmowa. Albo klamiesz, albo nigdy nie miales z takimi do
czynienia.

[laaazy_boy]

Frusto - problemy wychowawcze, o których piszesz z pewnością mają miejsce.
Wiadomo - dzieciaki pochodzą z różnych środowisk, mają różną przeszłość. Część z
nich była obiektem przemocy, molestowania, a następnie sama stawała się w
mniejszym lub większym stopniu katem. Do tego wychowanie w dużych grupach, w
zdehumanizowanych domach dziecka, w których wychowawcy nie mają ani czasu ani
ochoty na prawdziwą pracę z poszczególnymi dziećmi, sprzyja tylko rodzeniu się
patologii. Jednak w takich domach dzieciak traktowany jest jak któryś z kolei
wychowanek, którego należy trzymać w karbach, w ramach odgórnie narzuconej
dyscypliny.

Zupełnie inaczej wygląda to w małych, dobrze opłacanych placówkach lub w
rodzinnych domach dziecka. Gdy 2 - 3 wychowawców ma pod opieką 10cioro dzieci,
wtedy jest w stanie, oczywiście w miarę możliwości, do tych dzieciaków dotrzeć,
zaprzyjaźnić się z nimi, wzajemnie zrozumieć, ustalić podział ról etc. Dodaj do
tego sesje z psychologiem i socjalizacyjne formy terapii dla starszych
wychowanków, które uczą ich odpowiedzialności i uwrażliwiają na cierpienie
innych ludzi, budzą głęboko ukryte dobre uczucia - np. wolontariat w hospicjach
- wtedy stan rzeczy jest diametralnie inny. Jestem daleki od tezy, że każde
dziecko z problemami może zostać uratowane, jednak zdecydowana większość z
pewnością.

A propos tej grupki starych ludzi wysnuwających irracjonalne argumenty przeciw
placówce opiekuńczej - jestem pewien, że gdyby podejście tych ludzi zamiast
wrogiego i pełnego lęku zmieniło się na prokooperacyjne - wtedy nikt nie miał by
problemów z dziećmi. Więcej - wtedy duża część wychowanków miałaby szansę na
zaistnienie w grupie społecznej poza murami szkoły i własnym środowiskiem.

Jednak takie podejście wymaga otwartości i empatii, która tych ludzi nie cechuje
w najmniejszym stopniu. To takie polskie - mieć wszystko w dupie i chcieć
świętego spokoju, odwracać się na ulicy, gdy kogoś biją, przejeżdżać obok
miejsca wypadku po to, by nie daj boże nie musieć udzielać pomocy i zobaczyć
czegoś strasznego etc. Ogólnie - poza skrawkiem własnego tyłka nic ich nie
obchodzi. To smutne. To podejście od dupy strony.

[frusto]

Kurcze, cos sie zmienilo ? W czasach, gdy moja siostra prowadzila rodzinny dom
dziecka, polegalo to na tym, ze dostala dzieci pod opieka o ktorych nic nie
wiedziala (i sama musiala sie dowiadywac na wlasna reke niektorych rzeczy),
dzieci mialy raz na tydzien godzinna sesje z wolontariuszami oraz raz na tydzien
godzine z pania psycholog. Poza tym jedyna pomoc jaka dostala moja siostra to
dary od roznych firm i osob prywatnych - w 90% slodycze i niewymiarowe ciuchy,
ktorych dzieci i tak nie nosily (bo na przyklad wolaly znoszony sweterek ktory
dostaly od babci). Nawet jak nie mieli ogrzewania to dopiero jak siostra
zagrozila sprowadzeniem prasy ktos sie ruszyl, zeby cos zrobic...

Tzn nie wiem, czy Ty opisujesz jakis ideal, czy faktycznie gdzies w Polsce
powstaly takie domy dziecka - moze sie cos zmienilo? Za czasow mojej siostry to
byl po prostu koszmar. Nie wiem, jaki sa statystyki, ale moja siostra opowiadala
mi, ze na piecioro znajomych rodzin ktore zgodzily sie prowadzic domy rodzinne,
byl jeden rozwod (oprocz siostry), jeden zawal serca (i dziewczyna ktorej maz
zmarl twierdzila, ze to z powodu stresu zwiazanego z prowadzeniem domu i ona sie
zastanawia czy nie rzucic wszystkiego), jedna rodzina zrezygnowala. Dwie zostaly
- przynajmniej te dwa lata temu. W tym, o dziwo, rodzina o ktorej moja siostra
twierdzila na poczatku ze na pewno nie dadza sobie rady - bo to bylo malzenstwo
fundamentalistycznych katolikow. A jednak 8-O. Tak wiec, zero wsparcia. Siostra
mi mowila, ze niektore rodziny zakladaly swoje wlasne grupy wsparcia, ale dla
niej bylo juz za pozno.

I masz racje, ze kazde z tych dzieci moze wyjsc na ludzi. Ale wtedy, gdy nad
nimi bedzie pracowal caly sztab ludzi - a nie wtedy, gdy jest osmioro dzieci na
dwoje doroslych, ktorzy sa zostawieni sami sobie. Mowiles, ze pracowales jako
wolontariusz - to znaczy, ze miales swoja kotwice czy jak wy tam to w swoim
zargonie nazywacie, prawda? _Wracales po pracy do domu_. W rodzinnym domu
dziecka nie da sie wrocic z pracy do domu. Jestes w pracy 24h na dobe. Co na
przyklad oznacza, ze dzieci w nocy zakradaja sie pod twoj pokoj, zeby zobaczyc
jak zyja "normalni ludzie". I nasluchuja pod twoimi drzwiami, zeby sprawdzic czy
na siebie nie krzyczycie. Oczywiscie dzieciaki mozesz zaprosic wtedy do siebie
raz czy dwa (jezeli nie uciekna pod drzwi udajac ze poszly tylko do kuchni napic
sie wody), ale co to oznacza dla pozycia malzenskiego nie musze chyba dodawac.

[laaazy_boy]

Twój tok argumentacji opiera się na doświadczeniach Twojej siostry i na
zasłyszanych plotkach/historiach o znajomych królika. Mimo to zgadzam się z Tobą
- prowadzenie rodzinnego domu dziecka z pewnością nie jest łatwe i odstaje od
ideałów rodem z amerykańskich filmów. Właśnie dlatego tak istotnym jest, aby za
opiekę nad takimi dziećmi nie brały się pary, które pomyślały kiedyś, że taki
rodzinny dom dziecka to "taka fajna sprawa" lub miały problemy ze spłodzeniem
własnego potomstwa, a "ona" miała zbyt dużo czasu. W takich sytuacjach nic
dziwnego, że realia odbiegają od wyobrażeń i wszystko się pieprzy.

[frusto]

Moja siostra miala ukonczona pedagogike, oraz doswiadczenie w pracy z dziecmi z
zespolem downa, autystycznymi, pracowala tez w domu dziecka jako wychowawczyni z
dziecmi nieslyszacymi, niedowidzacymi itd. Wczesniej w czasie studiow byla
wolontariuszka w domach dziecka (nie, zle powiedzialem - mialapraktyki, ale z
drugiej strony nie musiala wybierac wlasnie takich praktyk). Byla pewna, ze
sobie poradzi. W koncu nie z takimi problemami radzila sobie wczesniej. Po
pierwszym roku zreszta opowiadala, jak jest super i w ogole.

Jakos nie jestem pewien, czy Ty, mimo tez doswiadczenia, bys sobie poradzil. Co
najwyzej zastanawialbym sie, ile lat bys wytrzymal. Bez urazy. No chyba, ze cos
sie zmienilo i faktycznie obecnie rodziny otrzymuja jakies wsparcie.