Polscy piłkarze zjeżdżają na zgrupowanie

[malinowo]

uwielbiam patrzec na pieknych mezczyzn :)

hmmmm

[malinowo]

ale ten artur przystojny jak marzenie :)

emanuela

[malinowo]

raz..dwa..trzy
aaaaaaaaaaaaa
trzeba sie rozkosznie przeciągnąć
aaaaaaaaaaaaaaaaa
Emanuela jak to Emanuela miała cudowny sen
śniły jej sie czekoladki o zmysłowym nadzieniu
ziewając wspomina nęcącą rozkosz
długie podkręcone rzęsy słodyczą doznań jednoczą sie w jawie
aaaaaaaaaaaaaa
czekoladowe
dobre
rozkoszne
słodkie
śniły jej sie czekoladki
owinięte w złotą klamerkę ze szlaczkiem w różyczki
rozkoszne
a właśnie dlaczego ro... co jakie ?
no bo oczywiście słodycz poznała spragnionymi ustami
jej usta drżały w nęcącym nienasyceniu
„czekoladka” myślała
„musi byc niesamowicie fenomenalnie fantastyczna” wydedukowała
i usta rozpalone karminem musnęły ...
nie to czynność niedokonana
wiec musnęłyby muskając
sen byl enigmatyczny w swej fascynacji rozkoszą
doznań natury czekoladowej ze szlaczkiem w różyczki
no i te cholerne róże dlaczego nie stokrotki
Emanuelę rozbolała głowa
„ciekawe sa czekoladki w wymiarze filozoficznym” deliberowała
i odziana we wspomnienie ruszyła do kuchni
cholera a tam same truskawki owite w barwna biel bitej śmietany
doprawdy cholera
doprawdy zjadłaby Emanuela czekoladkę
doprawdy
wysublimuje ja z pojęcia czerwieni i bieli
wyłuska delikatność słodycz ekstazę
raz dwa trzy
Morfeusz łaskawie w porywie laski zsyła sen
naga Emanuela w gąszczu bitej śmietany i truskawek rozmazanych na
ciele
śni czekoladowo w drobny szlaczek miłości

emanuela dwa

[malinowo]

fenomenalne fascynacje w pasji
korelujące z purpurą spojrzeń
rozkwitające doznaniem chwili zamkniętej w kropli deszczu
połyskują perłą narodzin
ujmując ażurowe sekundy
godziny gdy zaistniała
„jestem” szepnęła
„kocham” pisnęła
musnęła pąsem ust różanych
płatek kwiatu miłości
nieskończonym fajerwerkiem ekstazy rozbłysła szkarłatem
„jestem” szepnęła
„kocham” pisnęła
paznokciem zakończonym lawendowym szlaczkiem
zdrapała skazę bezimiennej szarości
barwną melodią tęczy zaznaczyła realność fantasmagorii
jej bajka perygrynowała w świat fantazji serca
„jestem” szepnęła
„kocham” pisnęła
unosząc się na diamentowych skrzydłach stanęła na ultramarynowej
chmurze
wznosząc się i opadając
wołając i szepcząc
malując źrenice ujmującym czarem
„jestem” szepnęła
„kocham” pisnęła
„milcz” wrzasnął przebijając ją pinezką
kończąc egzystencje motyla
zamieniając ją we wspomnienie tęczy