Kciukiem wystukał historię swojego życia po skoku

[abhaod]

"Jestem szczęśliwy w każdej chwili, kiedy ból daje się wytrzymać. To są
momenty, które muszę wykorzystać maksymalnie. To są dni, za które trzeba po
prostu dziękować Bogu."

w końcu Bóg się do czegoś przydał, lepiej późno niż wcale...

Kciukiem wystukał historię swojego życia po skoku

[de.fect]

Mam doświadczenia z podobnym przypadkiem w świętokrzyskim. Chłopak
19 letni doznał urazu kręgosłupa na motocyklu. 44 lata przeleżał w
łóżku - nieruchomo. Pod koniec Jego życia pokazała tego herosa
cierpliwości - TVN w reportażu. Przyjaźniłem się z nim przez ten
cały okres cierpienia. Zmarł w dniu moich urodzin - zapamiętam tę
datę do końca swych dni. Miał na imię WALERIAN.

[ptr0]

de.fect napisał:

> Mam doświadczenia z podobnym przypadkiem w świętokrzyskim. Chłopak
> 19 letni doznał urazu kręgosłupa na motocyklu. 44 lata przeleżał w
> łóżku - nieruchomo. Pod koniec Jego życia pokazała tego herosa
> cierpliwości - TVN w reportażu. Przyjaźniłem się z nim przez ten
> cały okres cierpienia. Zmarł w dniu moich urodzin - zapamiętam tę
> datę do końca swych dni. Miał na imię WALERIAN.
Nie masz gdzieś linka do tego programu w TVN? Niesamowite...

Kciukiem wystukał historię swojego życia po skoku

[bambambama]

carpe diem

Kciukiem wystukał historię swojego życia po skoku

[shroeder1970]

"To co robił ordynator, można nazwać tylko szantażem: jeśli nie dostał co
tydzień koperty z odpowiednią zawartością, straszył rodziców, że mnie wypisze
i będą się sami musieli martwić, co dalej. Mama płakała, i płaciła".

A co na to pan prokurator? Uda, że nie widział? Łapówkarstwo jest ścigane z
urzędu, a wiadomość prasowa jest źródłem informacji.

[krzysiek651]

Chłopczyku, Bóg nie jest potrzebny młodym i zdrowym, ale takim,
dla których pozostał Ostatnią Nadzieją. Kiedyś, gdy bedziesz zdychać
na raka, w samotności, przyjdzie on i do Ciebie i wtedy pożałujesz
za ten jad którym tu plujesz.

[krzysiek651]

krzysiek651 napisał:

> Chłopczyku, Bóg nie jest potrzebny młodym i zdrowym, ale takim,
> dla których pozostał Ostatnią Nadzieją. Kiedyś, gdy bedziesz
zdychać
> na raka, w samotności, przyjdzie on i do Ciebie i wtedy pożałujesz
> za ten jad którym tu plujesz.

To było do abhaod

[arcyfioletowy]

Proszę księdza ale przez księdza też chamstwo przemawia, czy katolicyzm uczy takiego zachowania.
Zauważylem też że wiara katolicka jest łączona ze straszeniem w rodzaju "co to będzie kiedy będziemy chorzy", czy to taka katolicka forma szantażu ??

Po co Bóg jest potrzebny ludziom?

[pensioner63]

To prawda, że Bóg jest potrzebny ludziom chorym aby ich podtrzymać na duchu, aby
mogli wierzyć, że stanie się cud i wyzdrowieją. Ludzie głęboko wierzący łatwiej
i szybciej zdrowieją. Depresja zabija ludzi.

Bóg jest również uniwersalnym wyjaśnieniem niezrozumiałych zjawisk dla wielu
ludzi. Zeus growomowładny rzucał pioruny. Teraz dzieci na lekcjach fizyki uczą
się elektrostatyki i Zeus już nie rzuca piorunów, przeszedł ze świątyń do
historii. Ale nie każdy człowiek może lub jest w stanie zrozumieć fizykę. Poza
tym świat jest skomplikowany i mechanizmów wielu zjawisk ludzie nie znają. Więc
Bóg jest potrzebny dla znacznej większości ludzi.

[abhaod]

krzysiek651 napisał:Kiedyś, gdy bedziesz
> zdychać
> > na raka, w samotności, przyjdzie on i do Ciebie i wtedy pożałujesz
> > za ten jad którym tu plujesz.

po pierwsze nie przyjdzie, bo go nie ma, po drugie mam prawo umrzeć na własny
rachunek i bez wiary w niego :) a twój wpis to typowy religijny fanatyk, ziejący
pianą nienawiści do wszystkiego co inne

to jest prawdziwe życie gdzie nie ma potrzeby

[eni7.08]

wymyślania sobie problemów i interesowania się wielkością rachunku sąsiadki
albo śledzeniem czy emigranci z Anglii wracają czy nie czy ci co już wrócili
to zostaną czy może dalej wrócą.To prawdziwa historia i prawdziwa walka z
samym sobą a czasem ze znieczulicą otoczenia.Widać to zresztą najlepiej po
ilości komentarzy.Pod nowym zdjęciem cycków Pani Dody jest ich 300 w
godzinę.No ale co ja wiem napisanie tego zajęło mi kilkanaście sekund a zaraz
zejdę na dół na śniadanie.Mariusz nie zrobi tego nigdy.
Pozdrawiam Cię jeśli to czytasz i umieszczę cię w jednej ze specjalnych
przegródek pamięci na wypadek gdybym trafił na twoją książkę w księgarni albo
na dni kiedy wydaje mi się że mam "tak wiele problemów"
P.


Wszyscy wiedzą że coś się nie da zrobić,
i wtedy pojawia się ten jeden który nie wie,
że się nie da i on właśnie to coś robi....

Kalectwo jest takie "niemedialne"

[ofiara_przemian]

W naszym skomercjalizowanym świecie, gdzie człowiek musi być piękny,
sprawny i młody, zdaje się nie być miejsca dla ludzi takich, jak
nasz bohater. Miejmy nadzieję, że jego książka nie będzie
jednorazowym dokonaniem literackim. Przecież potencjał takich osób
można świetnie wykorzystać nie tylko w prasie dla niepełnosprawnych,
lecz także jako felietonistów w prasie, która wychodzi dla ogółu.
Wydaje mi się, że ludzi męczą już powoli ploteczki o romansie
premiera, dywagacje na temat IQ Dody, czy rozważania o psich kupach
na trawniku. Punkt widzenia takich ludzi, jak nasz bohater byłby
świeżym powiewem dziennikarstwa (choćby to była amatorszczyzna) w
kolorowych tygodnikach czy dziennikach typu "Fakt", ale też "GW"
itp. Ja ze swej strony chciałabym zobaczyć tych ludzi w telewizji,
na ulicy, w urzędzie, w swoim miejscu pracy, ale nie jako petentów,
wkurza mnie, że wciąż spycha się ich na margines i skazuje na życie
w domu lub ośrodku pomocy społecznej, prawie w całkowitym
odosobnieniu, jak gdyby bez praw publicznych. To samo tyczy się osób
chorych, pamiętam oburzenie moich koleżanek, gdy dziennikarz TVN-u,
chory na raka i wyniszczony chorobą postanowił wrócić do pracy.
Wyglądał nie najlepiej, co od razu spotkało się z komentarzem moich
znajomych, że "tak nieestetycznych ludzi nie powinno się pchać na
wizję". Pracowałam wtedy w tzw. korporacji, a szef ciągle powtarzał,
że jesteśmy elitą, niezły dowcip. Jesteśmy ciemnogrodem Europy.

Yoni Eareckson-Tada

[ofiara_przemian]

Proponuję lekturę książki autorstwa Yoni Eareckson-Tada, kobiety,
która w wyniku upadku z konia cierpi na tetraplegię (całkowity
bezwład górnych i dolnych kończyn, z tego co pamiętam z lektury,
swego czasu czucie miała tylko w okolicach karku). Jest to
przejmujący zapis życia tuż po wypadku, zmagania się z
niepełnosprawnością i realizacji planów mimo wszystko. Ta kobieta,
mimo swojego kalectwa, jest niesamowicie aktywną osobą, poznała też
miłość swojego życia, pomagała i pomaga wielu ludziom w podobnej
sytuacji. Na książkę tę przypadkowo trafiłam w bibliotece. W liceum
mieliśmy zleconą pracę domową z religii - przeczytać jakąś
publikację katolicką, powiem szczerze, że prawdziwe Katharsis można
osiągnąć czytając prawdziwe historie ludzi, a nie Biblię, która jest
takim science-fiction albo zbiorem bajek dla dorosłych. Historia
Yoni przeraża, zasmuca, ale też daje nadzieję i pobudza do myślenia
nad sobą. Jest przy tym napisana w taki prostym, nie nachalnym
stylu, bez patosu, użalania się nad kimkolwiek, są nawet anegdoty.
Ta kobieta była w Polsce, mój kolega był na spotkaniu i stwierdził,
że nie ma bardziej pogodnej, otwartej, a jednocześnie rzeczowej
osoby, która by tak normalnie traktowała swoje kalectwo, a
jednocześnie nie miała żadnych zahamowań w kontaktach z tzw. zdrowym
otoczeniem, odważną, pełną ciepła, poczucia humoru i sympatii do
rodzaju ludzkiego. Ta kobieta przeszła piekło, ale wygrała z
wszelkimi barierami i realizuje się zarówno w pracy terapeuty i
dokonaniach literackich, jak też w życiu osobistym (nie wiem tylko,
czy ma dzieci, z medycznego punktu widzenia to pewnie niemożliwe).

[abhaod]

polecam książki Clemensa Kuby "Heilung das Wunder in uns", nie wiem czy są
przetłumaczone na polski, facet był po wypadku sparaliżowany od pasa w dół,
dzięki swojej sile mentalnej zregenerował swoje ciało, dzisiaj jest w pełni
zdrowym człowiekiem

Brawo Mariusz !! n/t

[alexpark]

Kciukiem wystukał historię swojego życia po skoku

[jotrebska]

czemu Pan Bóg daje nam takie życie i nie uświadamia nas po co ono
wogóle jest?czasami myśle, że to Szatan stworzył swiat ,tyle na nim
zła...

rehabilitacja

[tfurca]

www.aksonaxis.org.pl
to tez pomaga

Kciukiem wystukał historię swojego życia po skoku

[quisti]

skafander i motyl mi się przypomniał

Kciukiem wystukał historię swojego życia po skoku

[leonima]

Przeczytałam "Życie po skoku". To szczera, autentyczna historia. I na swój
sposób piękna. Nie potraktowałam jej jako przestrogi przed skokiem do wody, ale
przed ogólnie pojętym brakiem rozwagi. Do wody nie skaczę, ale zdarza się, że
podejmuję ryzyko w Tatrach. Zdecydowanie bardziej przekonała mnie myśl o wierze
w wiarę, że jakoś to będzie, że dobro w ludziach jednak tkwi. Pozytywny wydźwięk
tak trudnej książki jest powalający.