lubat
03.04.09, 08:58
Parę uwag o Kubie oczami samych Kubańczyków:
"Po kilku pobytach i rozmowach z setkami Kubańczyków od Hawany po Guantanamo,
po przejechaniu wielu tysięcy kilometrów za naiwne uważam przekonanie, że
trzask prask jednego dnia reżim się załamie i nastanie demokracja.
– Na dobrą sprawę nikt tu nie ma bladego pojęcia, jak wyglądałaby demokracja
na Kubie – mówi mi Emanuel z uniwersytetu w Hawanie."
"– Jak sobie wyobrażasz wybory parlamentarne na Kubie? – pyta mnie w Santiago
de Cuba lekarz z ośrodka zdrowia, gdzie trafiłem z nogą rozciętą na rafie
koralowej. – Niechby i do wyborów poszli wszyscy Kubańczycy... Wybiorą albo
ludzi obecnej władzy, którzy błyskawicznie przemienią się w demokratów, albo
takich samych jak oni, populistycznych, wyszczekanych gierojów z wiosek. I
wtedy będzie dopiero jazda. Jeśli USA zniosą blokadę gospodarczą, to na pewno
nie zezwolą na bezwizowy wjazd Kubańczyków. Natomiast zjawią się tutaj
gringos, jak za Batisty, dobudują jeszcze trochę hoteli i Kuba znowu stanie
się burdelem i kasynem USA. Na to zgody nie ma nawet wśród nas, jakiej takiej
„klasy średniej”."
"Czy światowy kryzys neoliberalnego kapitalizmu w jakiś sposób wpłynie na
dalsze losy otoczonej wodami oceanu Kuby? To pytanie zadawałem wielokrotnie
Kubańczykom w marcu.
– Mamy większe zmartwienia – padała stereotypowa odpowiedź. Kubańczykom
naprawdę niewiele potrzeba do szczęścia. Mają ciepłe wody Atlantyku i Morza
Karaibskiego w miejsce bezustannego deficytu prądu i wody pitnej, całoroczne
lato, gorące i bezpruderyjne panienki w każdym wieku, a przede wszystkim
wrodzoną radość życia i salsę na troski podlewaną rumem pędzonym z resztek
upraw trzciny cukrowej. Nie spieszy im się do kapitalizmu, właściwie nie
spieszy im się do niczego. Na jakąkolwiek prośbę w odpowiedzi usłyszycie
maniana, co słownikowy poliglota zrozumie jako „jutro”, ale to może być za
tydzień, miesiąc, rok albo nigdy."
www.nie.com.pl/art20737.htm
