Pamięć ukryta na wieki w migotliwym płomieniu świecy.
Wtedy, gdy dopiero odkrywało się świat.
Wtedy, kiedy obserwowało się cień własnych dłoni, próbując ująć palcami rzeczywistość.
Przy pustym stole, na którym los miał dopiero wyryć kolejne daty.
Był i obrus, który - zabrany wprost z bajki - nakrywał się sam.
I cerata, z której niejednokrotnie przychodziło usuwać szpecące plamy.
Wosk topniał nieuchronnie wąska strużyną ściekając ku podstawie.
Knot popielił się z minuty na minutę.
Nie zapalałeś żarówki, by czar nie prysnął.