Usypane z piasku poezji...

[milky_way_1]

Pełna miłość to dawać z siebie
to co najcenniejsze wartościowe szczere
Miłość jest wieczna nie miała początku
i nie ma końca…
inna jest do bliźniego a inna do Ojca
Inna do kogoś przy moim boku
co dotrzymuje kroku
a inna do dziecka ta matczyna rodzicielska
Sama miłość jest darem od Boga
choć czasem daleka droga,
daje spokój, pogodę ducha
choć wkoło zawierucha
Miłość też może być zachłanna
wykorzystywana naganna
Moja miłość jest szczera
a sam raz
nie zapisana w papierach
na pokaz
Gdy kocham piszę wiersze
wesołe, spokojne, najszczersze
Moja miłość nie zazdrości
Nie szuka poklasku
dla chwili uniesienia blasku
Bywa, że stopy skaleczone
ręce i serce
lecz miłość wszystko wytrzyma
zniesie nawet w poniewierce
Gdy miłość w sercu rozkwita
Budzi się wszystko do życia
Bo każdy na nią zasługuje
Gdy ją odnajdzie
Bogu podziękuje
Jego życie będzie prostą drogą
wzbogaconą w najpiękniejsze słowo
Miłość to światło życia
które mamy w sobie
dając je innej osobie

[milky_way_1]

Rozkołysz… rozkołysz… rozkołysz…
rozkołysz fale…
W tańcu czuję się… oddycham doskonale…
Popłynąć… popłynąć… popłynąć…
w takt walca…
Leciutko… leciutko… na palcach

Z leciutkie białej mgiełki
Wyłania się kraina senna
Od nowa w nocy z miłością
Jakże urocza przepiękna inna
Skąpana w bursztynowym zachodzie słońca
Który nie ma początku i nie ma końca

Dodać życiu inspiracji
Bez bólu strachu i też racji
Kochać tak bez pamięci chcieć
W zachodzie słońca lub płomieniu świec
Kochać tak bez pamięci
Zasypiać budzić się wpół objęci

Na plaży biegać o północy
Gdy nie patrzą innych wygłodniałe oczy
Nie zostawiać śladów na piasku
By nie zdradzać obecności nawet o brzasku
A gdy wiatr obmyje z piasku nasze opalone twarze
Wpół objęci staniemy w patrzenie w słońce na bulwarze

Podziwiać będziemy słońce zachodzące
W morskim szafirze w głębi tonące

Odchodząc w morzu czerwienią
Ostatni blask nuci naszym marzeniom
Wieczorem z zapachem żywicy i sosny
Pamiętając ostatni słońca promień ostry
Wrócimy objęci drżący z plaży
Aby w blasku świec dalej sen swój marzyć

Uwodzić spojrzeniem, ciałem, duszą
Zapachem powabem nieśmiałą katuszą
Nie zatrzyma mnie nic nie zatrzyma mnie nikt
Wyruszam z ukochanym na szczyt
Uczucia nam nieznane nie do końca zbadane
Co nie mają początku co nie mają granic
Zasypiać… to znów budzić się wpółprzytomni
W miłości spełnieni i wolni

[rudka.a]

[milky_way_1]

Szczęście to wspólne marzenie
Szczęście to wspólne spełnienie
Szczęście to budzić się ranem
Koło osoby kochanej
Wspólnie w nowy dzień wchodzić
Rozmową wszystkie trudności łagodzić
Gdy wspólna melodia spełniona
Miłości wszystko pokona

Szczęście to też być z sobą w zgodzie
W miłości w jestestwie na co dzień
Chwila uniesienia
Dodaje życiowej energii spełnienia
Szczęście to uśmiech i proste słowa
Szczęście to wspólna rozmowa
To co dopełni szczęście to miłość jego pojęcie
Chwila uniesienia ku słońcu wszystko odmienia
Jedna z tysięcy cząstek dopełnienia
Szczęście to uczucie życzliwości innym dane
Z uśmiechem nie zapomniane

[milky_way_1]

Czym jest szczęście pytają poeci, żony, matki, ojcowie a nawet dzieci
Szczęście jest jak jedna chwilka, muśnięcie motylka
Słowo pisane, zawarte na papierze, raz dobrze napisane, szczere,
Innym razem przykre, wrogo nastawione, ściernym papierem najeżone
Może być piórkiem na dłoni, nie należy go wtedy gonić
Jak zechce samo zostanie, odejdzie gdy nadejdzie kraniec
Szczęście to iskra w zapalniku, dobiegająca błędnych ogników
To świeży powiew, w radości poranka
Śpiew ptaków, wschód słońca każdego ranka
To miłość do rzeczy błahych, obleczona w niemodne łachy
Kropla w bezbarwnym płynie, fioletowa dopóki się nie rozpłynie
Potok i strumień bystry, po drugiej stronie Martwej Wisły
Kwiat zwinięty w pączek, dotyk maleńkich rączek
Dotyk ciepłego płomienia, który wszystko w światło zmienia
To tęcza z jednej strony mojego brzegu, a na drugim Ty może teraz w biegu
To noc i dzień, światło i cień, pole i rosa, i złoto w kłosach
Szczęście trudne do zdefiniowania, to miłość, poezja cała

[milky_way_1]

Szczęściem, może być taniec, śpiew teraz tu do utraty tchu,
Powiew subtelny, delikatny, wystrzał korka szampana,
w poniedziałek z rana, w karnawałową noc taniec,
aż do zatracenia granic, to wierzba płacząca, i ja pełna słońca.
Pośród obrazu piękna jestem zachwycona, ręka stworzyciela była natchniona.
Pełna miłości, wiary nadziei wychodzę przeznaczeniu na spotkanie,
nie bojąc co się stanie. To deszcz jesienny, kolorowe liście w koronach drzew,
mieniące się złociście, to ulotne spojrzenie kogoś obcego, przypadkowo
napotkanego, to darowane kwiaty z uśmiechem serdecznie bez przytulania
koniecznie, to uśmiech osoby starszej ze zmarszczkami,
pocałunek w dłoń pewnej pani, to okazanie szacunku,
mimo odmiennego zdania i gotowości wyznania.
Szczęście to temat bardzo szeroki, może wybiegnąć w obłoki,
bo każdy widzi inaczej, szczęście też jest gdy płaczę.
To delikatny temat nie do odgadnieni, każdy szczęście inaczej może definiować,
a dla mnie to każdy dzień, każdy uśmiech i cień.

[leziox]

Ty,no fajne to takie,akurat na noc zeby tylko spac z raczkami na kolderce...

[leziox]

Nie wiem czy ci szpileczki nie utworzyc.

[milky_way_1]

Jak sobie Leziox życzysz...
Do napisania tego wiersza, czy jak to nazwać... zainspirowała mnie ta
melodia...

Edward Simoni - El Condor Pasa

Gdy cały świat dźwiękami rozbrzmiewa w tak radosnym dniu
Gdzie cudny ptak w koronach śpiewa tak magicznie znów
Gdy już na zawsze w sercu mym Ty jedyny Ty na zawsze Ty kochany Ty
W te najpiękniejsze wspólne dni byłeś Ty jedyny Ty na zawsze Ty
W swoją weź moją dłoń przytul otrzyj łzy, otrzyj skroń
Pośród szarych dni z miłością Ty rozjaśniasz mi te szare dni
Wspólnie wyruszamy w bezkresny czas gdzie łączy wraz cisza w nas
Tam na krańcu tęczy pośród łabędzi z naszą krainą w marzenia spowitą
Serce radością śpiewa, miłością wszystko rozbrzmiewa
Na początku na krańcu nieba tylko Ty i czas do walki zagrzewa
O te najpiękniejsze dni jedyne dni, gdzie tylko Ty liczysz się na serca dnie
Zobacz tam na harfo tęczy gdzie czas w barwy najpiękniejszy
Jesteśmy my tylko my i każde z nas zatrzyma czas miłości czas kwitnący w nas
Tu spełniają się sny nasze sny, gdzie ja i Ty na zawsze razem młodzi pomimo
lat powodzi
Na zawsze zostaniemy razem z płonącym w sercu żarze
Tu melodią ukołyszemy myśli swoje, pragnienia swoje, na zawsze we dwoje
Ku zachodzącemu słońcu, naszemu marzeniu, naszemu spełnieniu w gorącu
Na Boga niebiańskich łąkach gdzie miłość rozkwita z pąka
A bielą rosa skąpana pod stopami naszego Pana
Gdzie tylko dobroć, miłość, nadzieja gdzie Ty i ja na zawsze szczęśliwi pogodni
W miłości złączeni z Bogiem zgodnie niosąc w dłoniach nadziei pochodnie

[leziox]

To od Simon&Garfunkel zdaje sie.
Chociaz w Peru znali ta melodie chyba troche wczesniej.

[debi_bebi]

A to dlaczego?
Czy to zaraz trzeba być Goethem, Byronem, albo Norwidem, żeby pisać poezję?

[marijola1]

Pewnie nie
Poezje ma chyba w sobie kazdy. Nie kazdy tylko potrafi zamienic ja
na slowa.Niektorzy czynia to jednak doskonale,inni dobrze, a jeszcze
innym tylko sie wydaje ze to potrafia

[debi_bebi]

Mnie się nic nie wydaje- ja zupełnie nie potrafię, prócz rymów częstochowskich i
czasem jakiegoś para- aforyzmu. Tych ostatnich jednak nie zapisuję, bo zanim
zdążę, to zapomnę

[marijola1]

Mnie sie natomiast czasami cos wydaje

[milky_way_1]

Marijolko każdy wiersz jest wartością samą w sobie. Może się podobać
każdej osobie, wcale nie musi być długi, może zawierać parę wersów, właściwie
życie to temat na duży poemat. Czasem coś zapiszę, jak zdołam dorwać kartkę,
coś do pisania, to wtedy wychodzą najlepsze wiersze. Proszę nie pisz,
że nie będziesz bo jak wiadomo trening czyni mistrza. Każdy potrafi napisać,
ale trzeba mieć wenę w odpowiednim czasie. Każdy od czegoś zaczynał, nawet od
rymów Częstochowskich, i później lepiej wychodzi. Kiedyś Debi_bebi mnie
zrugano już za wiersze na forum i co mam przestać pisać bo tak ktoś sobie
wymyślił... niech weźmie na wstrzymanie to nie jego walizek. Wogóle dziewczyny
życie jest poezją i tak trzymać, wystarczy tylko ubrać odpowiednio wszystko w
słowa gdy głowa pełna marzeń, wspomnień gotowa i jest tutaj lub tam patrzy z
wysoka odbijając się w obłokach nie myśląc co będzie potem gdy zapisane w
ludzkim pocie, wszystkie dokonania w pracy w każdych wzmaganiach. Uśmiech na
buźki i Alleluja, pisać rymować jak przyjdzie wena, kiedyś przeczytać gdy celu
nie ma. W wierszach te cel jest zapisany, gdy go znajdziemy wtedy poddamy się
jego wpływom i znowu wiemy do czego dążyć i czego chcemy. Po myśli popłynęłam,
miłego dnia pełnego chumoru nawet jak śnieg i zawierucha... to uśmiech od ucha
do ucha, bo to rozjaśni nam wszystkie drogi i też otworzy nam wszystkie drzwi
nawet do serca zamknięte dziś

[milky_way_1]

Spotkali się na łączach sieci
dwoje dorosłych z duszami jak dzieci
Codziennie jej w podzięce kwiaty u stóp składał
piosenki na dobranoc dla niej układał
Pisał wiersze pachnące latem, tęczą kolorowe
w zapachach w słowach bławatkowe
Rano witał ją pachnącą kawą, uśmiechem
miłym słowem, dotykiem dłoni
co rytmy w piosence goni
To widziałam jak wieść niesie
w przestworzach na łąkach w lesie

Gdy zmierzch ku słońcu widać z jej okna
patrzy na zachód zawsze pogodna
Podziwia lot ptaków, zachód słońca
ich miłość miała początek i nie ma końca
Chciał ją zabrać w dalekie podróże
Podarować wszystkie świata róże
Zamknąć swój i jej świat w ciepłych dłoniach
podarować jej to co najpiękniejsze
…pisał droga moja

Miała swoją melodię tajemną
walcząc z przeciwnością dzienną
Jej wiara była silna
nieraz wręcz dziecinnie naiwna
Widział ją jak tańczyła w świetle księżyca
ten widok wszystkich zachwycał

Chodziłam po tej podłodze
nieraz wzrokiem nieraz słowem
To nie był marsz zwycięstwa
lecz ich miłość święta księga
To co widziałam było prawdziwe
poruszało do głębi uczucie żywe
na niewłaściwych stronach zapisane
zginęło w czeluściach netu na amen

Biegał dla niej po wirtualnej łące
zbierał bukiety kwiatów pachnące
Uśmiechy rozdawał
nawet z wrogiem się bratał
aby ją pokochali taką jaką poznali
Żył w swoim mieszkaniu samotnie
tak jak pustelnik w grocie
Odkąd ją spotkał pokochał
to uczucie w sercu na zawsze zachował

Gdzieś na krańcu drogi dobry Bóg ich złączy
bo miłość prawdziwa nigdy się nie kończy
Nie wiem jak ta historia się zakończyła
nigdy ich nie poznałam nie zobaczyłam
Lecz gdybym mogła
coś w tym świecie zrobić dla dobra
Darowałabym to co każdemu trzeba
przychyliła kawałek błękitnego nieba
Bo to miłością się zowie co czuje
do kogoś co tej miłości, pomocy potrzebuje

[milky_way_1]

Cichutki stukot kół, tak… to… to… tak… to… to… tak… z oddali widać równy
grzbiet gór, to widocznie najbliższy znak, że zbliżam się do celu mej
wędrówki, gdzie wszystkie znane górki, gdy byliśmy młodzi, gdzie przetarte
przez nas ścieżki, gdzie biegając biliśmy się w śnieżki. Pamiętam jak pierwszy
raz Cię śniegiem natarłam, uciekłam i wszystkie kulki naraz zagarłam swoimi
małymi dłońmi, a Ty mnie goniłeś jak błędny ognik, lecz zawsze chętny aby
nieść mnie na rękach gdy jestem zmęczona zziębnięta.
To był czerwiec gorący miesiąc w roku i choć nie byłeś blisko, zdążyłeś
przyjechać no ognisko. Pomagałeś, nosiłeś drwa na ognisko wtedy byliśmy już
blisko i nie mieliśmy przed sobą tajemnic byliśmy szczęśliwi i wierni.
Strugałeś kijki pod lasem były na ogniskową kiełbasę. Nawet nie wiedziałeś jak
wyglądam gdy tańczę, gdy obieram ze śmiechem pomarańczę, uśmiechnąłeś się
wtedy, pierwszy raz zobaczyłeś i ręce pocałunkami ozłociłeś. Gdy wszyscy
znajomi przybyli z ciepłem z uśmiechem Cię powitali, choć nigdy Cię nie
widzieli, dopiero teraz poznając pokochali, jakbyś był jednym z nas, i nie
znał co to zmarnowany czas. Gdy rozpaliliśmy ognisko wtedy całe towarzystwo
zasiadło przy iskrach, płomieniach co czerń nocy w ogień z iskrami zamienia.
Rozbłysło nawet wkoło olśnienie, widzieliśmy tańczące na ziemi cienie, nawet
nie przeszkadzał lekki chłód nocy, wtedy śpiewaliśmy przytuleni, wpół objęci
nieprzytomnie zakochani przejęci.
To było nad dużym stawem, wydeptaliśmy porośniętą brzegiem trawę i słychać
było żab kumkanie, na drugim brzegu gęganie. Świerszcze grały serenadę,
najpiękniejszą świata w nocy tyradę. Słysząc ją uśmiechnęłam się do siebie,
ten koncert wiosenny, gdy byliśmy młodzi dzielni został w pamięci po dziś
dzień i powraca jak najpiękniejszy sen. Odjeżdżałeś wtedy rano, z kolegą z
koleżanką mą kochaną. Po tym ognisku wszystko się zmieniło, szczęście w barwy
dopełniło, i zawsze wracamy wspomnieniem do tamtych dni z drżeniem, gdy
pierwszy raz w sercu to było i wszystko od tego się zaczęło.
Teraz gdy za oknem przebiegam wzrokiem mijający pejzaż, to widzę jak w moich
rzęsach, w ich kąciku spływa samotna łza radości, pamiętająca te wszystkie
stany odkąd byłeś mój ukochany. Od tamtych dni nic się nie zmieniło jedynie
lat przybyło i zmarszczek niewiele już w nie młodym ciele. Lecz oczy zostały
takie same, błękitne jak niebo nad ranem, i choć na skroniach pierwszy widzę
włos biały, taki jakie nasze mamy w tym wieku miały, to nic w środku się nie
zmieniłam, tylko w miłości i w doświadczeniach żyłam, i jeszcze latami
dorosłam, stałam się lato nie wiosna.

[milky_way_1]

JESIEń

W sadach na łąkach spadają liście
Szaro-ceglaste, brunatno-złociste
Tworząc kobierzec pod stopami
Złoto jedwabny tysięcy kolorami

I zatańczyła nam pani Jesień
Liście jak kiście w koszu przyniesie
Żołędzie, kasztany w sadzie owoce
Gruszki i jabłka w zimie ozłocę

Wtem po gałęziach wiewiórka biega
O zapasy na zimę w dziuplach zabiega
Orzechy, żołędzie, grzyby, nasiona
W bogactwie lasu pełna korona

Jesienne niebo błękitem lśni
I coraz częściej chłód przenika
Są teraz krótsze jesienne dni
Koniec września- początek października

Obłoki po niebie zwolna płyną
Rzucając cienie nad doliną
W jesienne krótki słoneczne dni
Pełne kolorów gdy słonko lśni

Zamglone niebo wita ranek
I astry odbijane w wodzie
Płynące chmury jak baranek
Na przekór jesiennej pogodzie

A obok przelatują łabędzie
Z oddali słychać ich śpiewanie
Wieczorny koncert dzisiaj będzie
Jak ciche fletni nocne granie

[milky_way_1]

Dziś niedziela księżycowa
Kawy kwarta, miesiąca połowa
Miesiąc skurczony połowe prawie
Jak w biegu ptactwo wodne na stawie

Przyszła znów jesień w złocie skąpana
Barwna, wesoła wiatrem owiana
Czerwone, żółte spadają liście
w sadzie w ogrodzie szare złociste

To jest jesień co radość nam niesie
Na polach w parkach w pachnącym lesie
W koszu przyniosła kolorowe skarby
Mające przeróżne kształty i barwy

Park jest w bogactwo znowu ubrany
Żołędzie, liście, szyszki, kasztany
Zaczarowała wszystkie kolorowe drzewa
Gdzie ptak w konarach radośnie śpiewa

To najpiękniejsza Złota Polska Jesień
Skarby w koszu nam znowu niesie
Bawi się codziennie z wiatrem i z nami
Wszyscy tą jesień złocistą kochamy

[milky_way_1]

Ive Never
Been To Me


Miłość jest czysta…
Miłość jest lekka…
w zamkniętych
w otwartych powiekach
to choroba która leczy rany
to najpiękniejszy okres w życiu z ukochanym
to czas w miejscu stojący
to żar w sercu płonącym
to najpiękniejszy czas pośród dnia i nocy
to okres w życiu uroczy
to wschód słońca
nocy westchnienie
na ścianie tańczące cienie
to śmiech w zimie
to płatki na ustach gdy je Twój uśmiech rozwinie
to otwarta
zamknięta księga
wyznanie miłości
przysięga…
kto zaznał prawdziwej miłości
w słowach… w czynach… w tonie…
ten wie, że nigdy płonąc nie spłonie

[leziox]

Troche sie za szybko pochwalilem z ta szpileczka,myslalem ze mozna wiecej niz
trzy miec.
Ale wszyscy dzielnie cie czytamy
I masz tu juz swoich cichych wielbicieli,plci roznej...

[milky_way_1]

Leziox dziękuję za to, że chciałeś umieścić... To tylko takie próbki
pisania pod wpływem chwili, piosenki lub zdarzenia. Czytałam Twoją twórczość i
Maryjolki i przyznam jestem pełna podziwu i uznania, niektóre teksty są
naprawdę bardzo dobre. Jak zwykle coś pod wpływem tym razem myśli... niema
to żadnego związku z pisaniem tutaj

Słowa jak ciepłe orzeźwiające krople deszczu
Odbijające się w hałasie w ciszy i dreszczu
Przez życie idziesz sam i kochasz sam
Choć wkoło kochających tłum i życia czar

Miłość w życiu jest najważniejsza
Od pozostałych uczuć najpotężniejsza
Nie trzeba w życiu nigdy się śpieszyć
Tylko w miłość na tym świecie wierzyć
Na ulicy gdy nocnych lamp odbić blask
To przed siebie tą jedyną drogę znasz


Przez życie idziesz sam w sercu miłość masz
Wkoło tłum ludzi masz, to zawsze i tak sam
Wiecznie sam choć wkoło kochających Cię masz
Zobaczyłeś blask gdy przyszedł odpowiedzi czas
Było wielu co mówili wiedzą a nie wiedzieli nic
Oceniali nie wiedząc nawet jak żyć

Choć setki kart i ksiąg znasz, nawet gdy za dużo dasz
W moich snach jesteś sam zawsze tak
Choć wkoło ludzi moc rozjaśniających niejedną noc
I ogrzeją zziębnięte dłonie co były wtedy Twoje
Można rozmawiać nie mówiąc nic
I wiedzieć jak należy żyć

Padały słowa jak ciepłe krople deszczu
Odbijając się echem w powietrzu
Słowa jak słowa cicha i słodka rozmowa
W mgnieniu oczu, we mnie w ciszy są słowa
W blasku świec wystarczy tą ciszę w sercu mieć
W dotyku dłoni gdy dzień noc rozgoni

Gdy wiatr wraz z deszczem siecze po twarzy jeszcze
Gdy wieczornych neonów blask idziesz sam
Wiecznie sam lecz w sercu miłość masz
I nawet gdy burza i deszcz to wiem
Zawsze tam jesteś jak orzeźwiające powietrze
To słowa ciszą szeptane zawsze sercem pisane

[milky_way_1]

Widział ją idącą promenadą słońca
Pośród tłumu lekką jak nimfa tańcząca
W letniej zwiewnej sukience
I pięknej jak mgiełka
Z rozwianymi włosami
W kolorze hebanowego drewna
Kapelusz trzymała w dłoni
A wiatr we włosach promienie słońca gonił

[milky_way_1]

Złudzenie

Jak dzień budzący się o świcie
jak po nocy powracające życie
Jak kropla wody źródlanej
w dłoniach czystych przejrzystych

Z wiatrem, słońcem gorącym
z zachodem płonącym
Unoszę w sobie marzenie
to Twoje i moje spełnienie

Zabiorę nas oboje
wyruszymy na krańce moje
Ty wraz z marzeniem
w moich oczach jak życzenie

I grając na harfie przy kominku
płomień rozpala nadzieję
Światłem ulecę przez okno
a wiatr ten obraz rozwieje

[milky_way_1]

Dziękuję Herminko26 piszę tylko czasem jak mnie vena dopadnie.
Miłego wieczoru odpoczynkowego i dużo uśmiechu

[milky_way_1]

To jest obraz jak z dziecięcych lat
Las a wkoło jakby bajkowo
biało zielono kolorowo.
Mostek a pod nim rzeczka
gdzie w lecie słychać kumkanie żab
i w dali zaśnieżony sad.

Obok las jak we mgle
z tłem jak we wczorajszym śnie
Ogołocone bez liści drzewa
i tylko sikorka na gałęzi śpiewa
a raczej kwili
w mroźnej śnieżycy chwili.


I sosny jak strzeliste wieże
na wietrze ze śniegiem
Stoją między drzewami samotnie
jakby od zimna sromotnie
zima je z szyszek ogołociła
i wszystkie drzewa opromieniła
swą szklistą cienką jak mgiełka powłoką
pokrywającą załzawione oko.


A w dali pod lasem domek i z komina
unosi się dymek sroga jego mina
I woźnica w saniach już do domku suną
i konia nakarmią owsa mu podsuną
Gdy do sieni wejdzie ze śniegu i mrozu
ciepło go obejdzie, podrzuci powrozów
co były do siana w stodole splecione
aby znów zwierzęta w lesie nakarmione
miały znów do syta soli w swych korytach
i siana też słomy co w stodole leży
i do leśniczego to wszystko należy.

Rozsiadł się na ławie co przy stole stoi
a żona przy kominku już mu obiad stroi
Po obiedzie odpocznie przy ciepłym kominku
z żoną porozmawia wypiją po drinku.
I gdy wieczór zasiądzie już z nimi o zmroku
dotrzymując im wspólnie już od dawna kroku
Pomodlą się wspólnie przed świętym obrazem
i odpoczną wspólnie pod pierzynką marzeń

[milky_way_1]

Tak równo i przyjemnie cicho nie wiosennie
Pośród puchu białego równiutko leżącego
Widać ślady zrobione
Odbite zostawione
Pośród parku alejek gdzie są dróżki i knieje
Gdzie wśród słońca skąpane drzew bielą oblane
Tu jak stwórca zostawił jakby wcześniej się bawił
I gdy płatki spadają bielą wszystko skąpają
Tylko cienie na śniegu i odbite też w biegu
Ktoś te ślady zostawił jakby w zimie się bawił
I tak stoję wpatrzona w słońce ślady gdzie ona
Zima bielą okryła i w pierzynkę spowiła
Świat od góry po stopy
Gdzie są właśnie tu wzloty
Gdzie nie słychać już śpiewu
Tylko ślady na śniegu ktoś zostawił stęskniony
Zimy, śniegu, argony
Popatrz ze mną tam w dali jakby w śniegu świat cały
W pięknie w bieli w spokoju drzewa cień znów rzucały
Na świat piękny wspaniały
Ciszą objęty pięknem oniemiały
Obraz piękna spokoju w słońcu cały skąpany
Tylko chwila w tym raju białym z słońcem zaspanym

[milky_way_1]

Być wolnym jak ptak,
unieść się w przestworza
lecieć z wiatrem przez świat
pomiędzy lądy i morza.

Unieść ze sobą wspomnienia
wszystko znów w tęczę zamieniać
i tak pozostać na granicy lotu i ziemi
aby być całkiem spełnionym jak feniks

Gonić promienie gdzie padną
lub bujać na Boskiej chmurze
wlewać w swe serce radość
jak ozon po letniej burzy

Nie dać się nigdy złapać
w sidła zdradliwej burzy
nawet gdy znowu zajdzie
słonko ku gór podnóży

Wznieść się jak orzeł biały
szybować z ciepłym zefirem
oddychać pełną piersią
choćby na jedną chwilę

[milky_way_1]

Myśli piękne ulotne schwytane w niejednej chwili
Co dzień do życia wolne pisane by czas umilić
Lecz też z miłością pisane jak motyl barwne na ranem
Lub w sercu już zakiełkowała miłość maleńka cała

Myśl jest też lekka jak piórko unoszona wiatru powiewem
gdy ją spotkasz na drodze pozdrów ode mnie śmiechem
Śpiewem też możesz uczcić jej piękno i tęsknotę
Gdy już zawita do ciebie to przyjmij ją z ochotą

Jest ciepła czuła miła jak słońce gorejące
Nawet czasem zakwitnie w ogrodzie Twym pachnącym.
Gdy już ją ukołyszesz w swym sercu jak w ramionach
Zwróci się znów gdzie trzeba gdzie czuje się natchniona

Gdy serce twe uwiodła żyj chwilą kochaj całą
I nigdy ją nie pytaj gdzie bywa na dobranoc
Ta myśl pamięta, czuje, gdy myślisz się raduje
I w sercu ją umieścić i wtedy wypięknieje
Obudzi znów do życia, rozbudzi znów nadzieję

Gdy natchnie Twoje serce to w całej swej miłości
To pochwyć chwilę wtedy bo bywa w gotowości
Niejedno serce czeka i tęskni na myśl wiotką
Ulotną znów jak mgiełka i znów jak mgiełka słodką
Dziś me myśli kolorowe, dostały ciepła odnowę
Są jak zaczarowane to najpiękniejszy życia testament

[milky_way_1]

w wierszach zawarte uczucie
szczere miłości godne
do innych nigdy już nie podobne
miłość jest wieczna nie ma koloru
jest też i zwiewna bogini boru
jest też czerwona jak róża rozkwitła
jak najsmaczniejsze także powidła

może przybierać przeróżne kształty
podłużne, owalne i także barwy
lecz przeźroczysta też może bywać
jest wtedy piękna i nic nie skrywa
tylko przepływa z serca do serca
nawet jej nie ma w całych kobiercach
lecz bywa listkiem co z drzewa spływa
a także ptaszkiem co czasem śpiewa

może być wieszczem co mknie przez gaje
także wędrowcem stąpać w rozstaje
miłość jest różna nie zna godziny
przychodzi także z innej rodziny
może każdego i w każdej chwili
obdarzyć miłością uczuciem miłym

może wyruszyć przez ścieżki lodu
i zajrzeć także znów do ogrodu
może przez prerię konno dojechać
i jak ta małpka po drzewach biegać
i wróżką w wierszach a także czasem
już szumi cicho w koronach lasu
miłość jest silna, miłość jest mocna
to najpiękniejsza w Twym życiu wiosna

[milky_way_1]

przyjaźń jest miła piękna szczera
gdy życie zaboli gdy sponiewiera
kiedy ją odnalazłeś w tęsknocie w śmiechu w biedzie
a może sama przyszła do Ciebie
kiedy przyszła do Ciebie, kiedy odnalazłeś ją
czy może w radości nie biedzie
o odpowiedź proszę Ciebie

wiem, że moja jest prawdziwa po życia mego kres
nawet nie wiedziałam, że tak z przyjaźnią jest
bo przyjaciel jest na dobre, najbardziej na złe dni
tak bywa z moją przyjaźnią
czy odpowiesz dzisiaj mi
przyjaciel wie, że jest moim przyjacielem
nie muszę to powtarzać to znaczy bardzo wiele
przyjaźń to nieśmiertelnik to nie bogaty kwiatek
lecz zawsze cichy wierny jak wiosna jak bławatek

[milky_way_1]

Róża… róża… imię, kwiat czy poezji słowo
A może owoc gdy stoję tu miła z Tobą
To kwiat żółty przytul go do warg czerwonych
Słodkich namiętnych jak miłości płomyk

To piękny kwiat główkę w słońcu otwiera
Jakże bogaty tak w kolory najpiękniej teraz
Gdy aksamitne płatki w kolor go żółty zdobią
Przyjmij go ode mnie gdy jestem teraz z Tobą

Ty jesteś moją różą tą jedną w całym świecie
Nawet w poezji słodkiej już takiej nie znajdziecie
Rozkwitłaś będąc ze mną jak kwiat którego dałem
Takiego nigdy wcześniej zapachu nie poznałem

[milky_way_1]

Szczęściem jest…

Twoja dłoń w mojej dłoni
To promień słońca na skroni
Twe oczy w moje wpatrzone
Że mnie wybrałeś za żonę

Tęcza nad pobliskim lasem
Spokojny sen tymczasem
W deszczu z Tobą spacery
Jedzone wspólnie desery

To uśmiech któregoś syna
Szczęścia naszego przyczyna
To słońce witające ranek
Wpatrzone oczy kochane

Szczęście to maleńkie okruszyny
Zbierane miłością przyczyny
Dni koło osoby kochanej
To słońce rozświetlające ranek

Herbata z plasterkiem cytryny
Zbierane wspólnie maliny
To spłacone ostatnie raty
Darowanie z uśmiechem kwiaty

[milky_way_1]

Zawita wiosna
jej najpiękniejsza kolorowa postać
Wypatruję ją już w obłokach
znów zawita do nas z wysoka
I chcę ją spotkać na cudnej łące
gdzie mlecze, chabry, maki kwitnące

Niech śpiewa radośnie i nawet głośno
witam przepięknie kochana wiosno
Niech z słońcem tańczy pijanym
wiosennym ciepłym świeżo rozlanym
Niech znów śpiewają w lesie skowronki
niech zakwitają przeróżne dzwonki

Znów ciepłe noce, znów ciepłe dni
znów jest słonecznie znów serce drży
Jest już zielono i kwiatów kiście
i w snach wiosennych znowu się przyśni
I do ogrodu wiosna zawita
wszystko kwiatami wkoło rozkwita

I znów szaleje i znów pulsuje
wszystko od dawna wiosnę wskazuje
Wszystko okrywa zielenią marzeń
a ja uśmiechem znów ją obdarzę
I znowu wyśnię i znowu marzę
lecz wtedy będzie to sen na jawie

Szaleje w pączkach radość rozkwita
nie wiem czy zostać czy znowu witać
I znowu przyjdzie wszczepi do oka
i znów wypatrzę ją tam w obłokach
I chcę ja spotkać znowu na łące
gdzie chabry, maki, dzwonki kwitnące

I znów ze słońcem tańczę pijanym
gdzie tak zielono zakwitły łany
I znów zaśpiewam cudnie radośnie
na powitanie pachnącej wiośnie
Niech znów śpiewają ptaki skowronki
niech zakwitają konwalii dzwonki

[debi_bebi]

O, Milky też wiosnę poczuła

[milky_way_1]

Nawet widziałam Debi_bebi, wygląda rozkosznie...

Rozkwitły pola rozkwitły łąki
Obrosły w kotki bazi postronki
Choć jeszcze płaty gdzieś śniegu leżą
To i na drzewach nasiona ziębom
Już od jesieni są i smakują
I inne ptaki też rozkoszują

Na nieboskłonie znów jak orlica
Pytałam przecież Pana Księżyca
Czy widział wiosnę gdzieś koło siebie
Gdzie gwiazdy sypią srebro po niebie
Nie byłam pierwsza stałam w kolejce
Jak na widecie dzieci w alejce

Lecz tylko mrugnął okiem z uśmiechem
I wskazał wiosnę tam na widecie
Przyszła z pierwszymi dłuższymi dniami
Gdy słonko wstało z ptaków trelami
Jest lekka zwiewna dziewczyna młoda
Piękna powabna jak górska woda

[leziox]

Watek ten jest wart wiele
W nim kusza ptakow trele
I nastroj ten radosny
Bo juz tak blisko wiosny


I naprawde szkoda zeby zniknal w czelusci forum.
To hop w gore

[milky_way_1]

Leziox miłe to jest, ale mam swoje powody

Powitała nas wiosna jakże ciepła radosna
Nawet ptaszek w tej chwili gdzieś z daleka zakwilił
Pierwsze słońca promienie jakże jest już wiosennie
Obudziło się słońce i promienie gorące
dzisiaj mocno błyszczące
Ogrzewają i topią śniegi jeszcze leżące
na zielonej znów łące

Na pobliskim żywopłocie
gdzie nie słychać nic prócz pociech
Które w czasie zimy rosły wyfrunęły w czasie wiosny
Obok trawa zielona w słońca mieni się ona
jakby świeżo zroszona
Bo wiosenny znów deszczyk jakby trawę chciał pieścić
I leciutko ją zrosił w słońcu skrzą się promienie
jest już świeżo wiosennie

I otwieram znów okno na odległy widnokrąg
Gdzie wraz z wiosną zieloną w słońcu jakże szaloną
rozbujały się drzew gdzie w koronach ptak śpiewa
bo to pora radosna zawitała już wiosna

Jest to pani zielona młoda wiotka szalona
I w kolorach brzoskwini jakże inna w tej chwili
Gdy złociste jej włosy pełne słońca i rosy
Roztańczone wraz z słońcem dziś radosnym gorącym
Między drzewa wraz z deszczem poszła wiosna raz jeszcze
I rozwija się życie wraz z pączkami w rozkwicie
i różowią się drzewa tam gdzie rośnie kolendra

A ja wiosnę znów wdycham i wraz z wiosną zakwitam
Jak odżywa przyroda jakże zimna znów woda
Lecz przejrzysta i rwąca gdzieś tam z góry płynąca
Lico swoje obmywam gdzie ta woda odpływa
I już słyszę w oddali ktoś znów wodę tę chwali
I tak śpiewa od rana gdy już całam skąpana
W rosie w trawie w zieleni gdzie w kolorach się mieni
Ogród w różu i w kwiatach w słońcu w bieli w rabatach
I powietrzem oddycham jakże czystym i wzdycham

Bo w kolorach świat cały popatrz znowu powstały
Przebiśniegi kwitnące, tulipany pachnące
Kolorowe krokusy i magnolia biała
Koniczynka polna jakże doskonała
Usiąść patrzyć do góry gdzie jest niebo i chmury
Gdzie na niebie się gonią i od treli nie stronią
Ptaki z wiosną przybyłe jakże oku znów miłe

[milky_way_1]

Nic nie wiadomo o osłabieniu
Nawet jak widać nic nie mówieniu
Żaden leniuszek się nie zagnieździł
Tylko po polach i lasach jeździł

Wena jest zawsze nic nie otrząsa
Nawet jak widać nic się nie dąsa
Moja jest zawsze u mnie na miejscu
Nawet nie trzeba szukać w kobiercu

Nie wiem gdzie inna gdzie szukać trzeba
Gdyż tu na forum nie szukam nieba
Nie hasam wcale nawet nie pląsam
Tylko popatrzę na pana w wąsach

[leziox]

Milo cie znowu zobaczyc w pelni sil tworczych,Milky

[milky_way_1]

Leziox witaj pięknie w Dniu Mężczyzn.
Wszystkiego co szczęściem się zowie
Niech wybrana myśli tylko o Tobie
Miłości moc,też marzenia
Wszystkiego co życie w niebo zmienia
Niech dziś wszystkie kobiety Cię kochają
Niech się nie wstydzą, niech buzi dają...

[milky_way_1]

Dla A...

W cieniu drzew, pośrodku dnia, kocham Cię mocno tak
Gdy ocierasz przemęczoną twarz, też kocham mocno tak
Kocham w liściu, w zieleni, w świetle, w smudze cieni
Nawet jak telefon odbieram, gdy kurze z foteli ścieram

Również podczas spaceru, w czasie deszczu, na środku skweru
Gdy fale uderzają o brzeg, gdy wrzucasz drugi, trzeci bieg
Gdy mijamy statki na redzie, gdy biegną dzieci na przedzie
Jak siedzimy na plaży razem, nawet gdy nic się nie zdarzy

Gdy tańczę z Tobą stęskniona, jak trzymasz mnie w mocnych ramionach
Jak dajesz mi bez okazji różę, nawet gdy zobaczę nadchodzącą burze
Kocham w tęczy co na niebie łuk rozścieliła, i gdy drzazga w Twojej
dłoni tkwiła
Gdy do ust jagodę lub malinę dajesz, idąc ścieżką nad rzeki samym
krajem

Kocham gdy śpisz blisko przy mnie, gdy szepczesz czule intymnie
Gdy wracamy boso brzegiem morza, gdy w sercach naszych pożar
Idąc parkiem w letniej sukience, kocham trzymając Cię za rękę
Gdy jesteś blisko kocham bardziej, w słońca wieczornej barwie

[milky_way_1]

Dla Przyjaciela


Poznałam Cię przez przypadek
Byłeś jak na rozszalałym morzu statek
Na rozłożonych żaglach płynąłeś z wiatrem
Sterem Ci była pogoda jak partner
Nie wiedziałam kim jesteś w podróży przez ocean
Dopłynąłeś do wyspy zwierzeń, jesteś jak laureat
Pokazałeś mi różne świata granice
Swe życie, marzenia i tajemnice
Otworzyłeś przede mną serce
Było w niepewności w rozterce
W problemach się zmagałeś
W podróży jednak nie zapomniałeś

Kim teraz jesteś w moim istnieniu…
W ciszy w życiu w serca skupieniu

Wiatrem przybywającym gdy trzeba
Rozgonić chmury z błękitnego nieba
Promieniem słońca oświetlającym drogę bez końca
Delikatną dłonią pełną wiary, nadziei, miłości
Radością serca z odrobiną szalonej czułości
Aniołem stróżem stojącym po mojej stronie
Dobrym duszkiem który ratuje gdy tonę
I światłem w tunelu na szczęście
Gdy nie jest blisko wyjście lub wejście
Nic nie wiedziałam gdy Cię poznałam
Choć całe życie tego szukałam
Wtedy wcale nie zauważyłam
Choć mocno kochałam i dobrze żyłam
Że byłeś odpowiedzią na wszystkie pytania
Już nie potrzebuję więcej szukania
Gdy jest mi źle, jesteś mym celem
Zostałeś na zawsze mym Przyjacielem

Myśli...

[milky_way_1]

W myślach można dokonać wiele rzeczy.
W myślach wypowiedzieć wiele ważnych słów.
W snach napisać wiele wierszy, rano zapominając je znów.
W myślach namalujesz obrazy, delikatną ręką znów, nawet gdy to się
nie wydarzy, Ty namalujesz je tu.
W słowach zamkniesz obrazy, w słowach uchwycisz treść, nawet piękne
witraże, gdzie barwa i kolor jest.
Wiele smaków zapominasz z czasem, przypominasz je nagle znów,
wtedy z podwojonym razem z rozkoszą posmakujesz jak słów.
Wiele zapachów wonnych, delikatnych, tkliwych, namiętnych a nawet
żarliwych jest zamkniętych gdzie dłonie, gdzie miłość romantyczna
płonie.
Wrażenia niedoświadczone niekiedy lekkie szalone, niekiedy mocne w
doznaniach nie zawsze do dokonania.
Nie sposób wszystkie marzenia zrealizować, czasem trzeba w biegu z
życiem przystopować i wybrać ten najlepsze jak czyste wonne
powietrze.
Plany przychodzą z płynącą czystą wodą, raz zaplanowane lecz
niezrealizowane, innym razem na szybko stworzone najpiękniej wtedy
wypełnione.
Podróże które planujesz na pewno zrealizujesz, to tylko kwestia
czasu Człowieku_lasu. Odbędziesz je z przygodą, marzenia
przecież mogą, przenosić nawet góry, i wzlecieć ponad chmury, więc
trwaj w marzeniach swoich, na pewno je podwoisz .
Pokrewne światy nieodkryte, jak rząd nadświetlnych dusz z zachwytem.
Masz dostęp tam gdzie nie ma każdy, to z bratnią duszą jesteś zawżdy.
Osoby niepoznane były nieoczekiwane. Gdy pora, czas na to pozwolą
poznasz je z główną rolą, i będziesz wiedział zawsze, czy było warto
także, tak trudzić się z poznaniem i z czasu obstawaniem.
Uczucia niewyznane niż zawsze to testament, najlepszy w danej
chwili, i może przecież mylić, bo każdy różnie czuje, i też
interpretuje, i w słowach bardzo wielu nie widać wcale celu, lecz
tylko same słowa, to bywa pusta mowa.
Miłości niezakochane, może od dawna są oddane, tylko jeszcze serce
nie odgadło gdzie to miłości światło. Czas wszystko to naprawi i ich
w miłości zbawi.
Nie wiem o kim myślisz i o kim śnisz, lecz jeśli przyśni się Ci, to
obraz zachowaj pod powiekami, z księżycem, z słońcem, nawet z
gwiazdami, i łatwiej będzie w życiu Ci, bo sen na jawie nie możesz
śnić.

[marijola1]

Hej! Czy to Milky-way w drugim wcieleniu?
Najwazniejsze Lesny Czlowieku by na mysleniu nie poprzestac i nie
zyc tylko snami

Mariolko... :-)

[milky_way_1]

Słodka jesteś, wywołałaś mój ogromny uśmiech. Tak jak Ty jestem
kobietą, i wiele ról mamy do spełnienią w życiu. Jako matki, żony
(...), babcie, przyaciółki, bratnie dusze. Jesteśmy stworzone na
obraz samego Boga. Różnimy się diametralnie jako kobiety, ale też
mamy do wypełnienia różne misje w życiu, różne powołania. Świadomość
kobiecości jest najważniejsza, i tego co chcemy przekazać, a to jak
zostanie odczytane to już nie zależy od nas.
Miłego dnia, pięknej niedzieli i niegasnącego słonca.
Pozdrawiam cieplutko

[marijola1]

Dziekuje za cieple pozdrowienia. I za to slonce niegasnace

[milky_way_1]

Pustynia i
puszcza

Razem z Tobą popłynę, sama płynąć nie zamierzam
Lubię słuchać, poznawać, w nieznane strony zmierzać
Zamykam oczy w skupieniu czując Twój oddech
Ciepły, gorący na ramieniu czuję jak płomień
Nie mówię nic, milczę, oddech zastępuje słowa
Ciche mruczenie to też jest rozmowa

Razem z Tobą płynę, za siebie się nie oglądam
Na rozszalałe morze silny wiatr nadciąga
Z falami płynę, jak łódka rozkołysana
Dobijam do brzegu na piasek, padam na kolana
W rozłożone żagle, wiatr znowu dmucha
Ze mną przytulony odgłosów burzy słuchasz

Wszystko wkoło szemrze, szaleje drży i dygoce
Jakby tuż nad nami zbiegły się największe moce
Muzyką słów cichutko do ucha mi dmuchasz
Wypiłam z Tobą w cieniu szał i słucham
Między ustami uśmiech spełnienia teraz szuka
A Ty grasz mi ciągle muzykę wprost do ucha

W zamglonych oczach nie widać, światła ni ciemności
W zwichrzonych włosach topię dłoń, chwila czułości
Nie mogę dłużej mocno tak na Ciebie się zamykać
Za bardzo pragnie dusza ma spełnienia jak płomyka
Odkryć się… poszukać dać, w celi mego ciała
Gdy jestem znów, z Tobą tu uczuciem tak wytrwała

Unosisz w dłoniach w słońcu, a gwiazdy są kompasem
Lekko wędruję z płatkiem z bezkresnym dla nas czasem
Trwamy wtuleni w siebie w miłości tak jak w tańcu
Już nie w koralikach… lecz w pełnym różańcu
W braterstwie, w słowach, po cichu mi szeptanych
Na ustach mych gorących w kropelki zebranych

I słodycz spiłeś już z mych ramion i z mych dłoni
Z ust bardzo namiętnych i także z mych skroni
Jak światło wybuchasz rozszczepione w dali
Jak ogień gorący co w kominku się pali
I jesteś spełniony w milionie kawałków
W małych okruszkach najpiękniejszych kwarków

Jesteś już jednością ze mną tu i teraz
W całej łagodności doznajesz spełnienia
Jesteś jak kometa rozbłysła do krzyku
Zastanie tu po niej kamyk na kamyku
Bóg patrzy z podziwem jak pięknie w bliskości
Doznajemy jego spełnienia boskości

Myśli...

[milky_way_1]

rankiem wychodzę przed mój dom
z słońcem znowu się spotykam
w dłoniach stokrotkę tulę już
ustami znowu ją dotykam

wyglądem odurzona tym
jak najpiękniejszym znów zapachem
zielenią pieszczę stopy swe
z błękitem nieba i też lasem

tu strumień cicho szemrze mi
o niepoznanych Ci krainach
w podróż na koniec świata dziś
wędruję z Tobą po równinach

[milky_way_1]

Marzenia w sny zamienić, w obrazy albo wiersze, miłość małżeńska
ważna, i życie z nią najpierwsze. Sen jest spokojem duszy, bo w
snach spełniamy siebie, gdy spokój zburzysz duszy, ze snem jesteś
jak w niebie. Ja znowu biorę wszystko, radości, troski, słowa,
codziennie jakbym znowu rodziła się od nowa.Wieczorem gdy zasypiam,
to jakbym umierała,a rano się odradzam, do życia wracam cała.
I tylko gdy zasypiam granica się zaciera,na jawie swe marzenia, znów
staram się odbierać. Lecz moje powołanie, jest bycie matką- żoną,
widocznie tak być musi, już dawno zarządzono, gdy byłam już
pragnieniem, rodziców mych miłością, ich życiem i marzeniem,
ich rajem i boskością. Od lat żyję w harmoniiz miłością mego życia,
kocham Go im szanuję, nic nie mam do ukrycia. Miłość to piękne
słowo, kto zna jego znaczenie, poświęci swoje życie, drugiemu co
marzeniem, spełnieniem jego życia, szczęściem co rankiem wstaje
i nocą czułość, miłość, drugiej połowie daje. Aby być ciągle
młodym, choć lata nie te same, aby być jak odbicie jak szlifowany
diament, niech ciągle Cię zachwyca, piękno, wrażliwość, dobro,
miłość na to co wzniosłe, co w tej miłości wzrosło. Bo młodość to
pytania, spragnione dziecko wiedzy, bo młodość nie tak całkiem
należy do młodzieży, bo młodość jest jak dziecko, dziwi się
i zachwyca, cieszy się i raduje, znajduje radość z życia…

[milky_way_1]

Szczęście, pieszczota, dotyk wyczekiwane
Z miłością w rozmowie nad ranem
W śpiewie ptaków w słońca promieniach
W zmianie pogody w marzeniach
To wyjazd na łono natury
Zdanie dobrze matury
To uśmiech osoby bliskiej
I szept cichutki o wszystkim
To po plecach drapanie
I spanie w wonnym sianie
Szczęście to serca bicie
W nocy o świcie
Delikatna ręką pieszczota
Wzrokiem, pocałunkiem prostota
To bycie w marzeniach razem
W nocy w kolorach zdarzeń

[milky_way_1]

The Beautiful Planet Earth

Stojąc na szczycie świata, wspominając młodości lata
Widzę na górze śnieg, a ona narzuciła mgłę na ramiona
Jest nią spełniona, cisza spokój wszechogarniająca harmonia
Wszystko wkoło z miłości to pokój, który nie jest cieniem
To miłość wolne spojrzenie, bez lęku, bez słowa
Nikt nie zatraca się od nowa, nikt tu nikogo nie posiada
Nie ma dzikich słów nic nie wymaga
Jest tylko przestrzeń piękna kraina
Nie ma głębokości imienia nie ma
Imię nie posiada dla jednych niebo tak tutaj włada
Inni też piekłem ją nazywają, bo w tej miłości się zatracają
Na to wszystko patrzę oczami, sercem duszą, zmysłami
Tu zakochani tańczą śpiewają jak skowronki
Trzymając w ręku przeróżne kwiaty fiołki i dzwonki
Jedni tańczą w rytm walca, inni patrzą stojąc na placach
Słychać też śpiew przepiękny to śpiew słowika
Jego trel wszystko przenika
Widzę trzymającą w dłoni ziemię, pięknie wygląda
Jak matka kochająca
Patrzę jak otwierają się na miłość
Nieważne czy młody czy starszy to czułość
Nikt nie posiada na własność, miłość czysta to światłość
Wiem miłość jest czysta, uniwersalna
Na wszystko odpowiedź ma miłość sakralna
Patrzę i tańczę na wietrze tu czyste górskie powietrze
W tańcu jest miłość, czyste obłoki, góry i morskie zatoki
A wiatr rozwiewa błękitną nieba szarfę dalej w miłości tańczę
I tak zastygnąć w bezruchu na szczycie świata gdzieś w buszu
I nigdy już więcej nie pragnąć spotkania z tą jedyną czakrą
Nie ma lęku tu przed skokiem w niezmierzoną otchłań z obłokiem
Miłość jest jedynym w życiu spełnieniem z pracą z tańcem z marzeniem

Leśny_człowieku... :-)

[milky_way_1]

Rankiem przez okno promyk słońca wpadł
Na poduszce zostawił swój magii ślad
Ciepłe miejsce ogrzane z blaskiem dnia
Promienny uśmiech który chce Ci dać

Dzień dobry wysyłam z promiennym blaskiem
Z echem, z uśmiechem, z tęczą nad lasem
Tu gdzie jestem jest piękne
Jest czyste powietrze
I czasu ile trzeba
By rozwinąć skrzydła do nieba

Tu błękit przegląda się w jeziorze...to chmurka
To niezapomniana porośnięta kwiatami górka
I drzewo kwitnące wysoko
Z niego przyglądam się obłokom
Jest też wolne miejsce na drzewie
Czeka na Ciebie

Stąd widać rozległą przede mną równinę
Niezmierzoną pięknem w słońcu krainę
I tutaj gdy mogę z rana zawsze przychodzę
By mieć czas ma myśli, by mieć swobodę

Mogę myśleć w skupieniu ile trzeba
Chodzić po niezmierzonych łąkach nieba
Myć stopy w pobliskim płynącym strumieniu
Usiąść pod drzewem z szumem w cieniu

To miejsce dobrze znasz, tu zatrzymał się czas
Tobie tu wolno wejść kiedy tylko masz chęć
To więź... nielicznym tylko znana
Obdarzona niektórych przez Pana
Wspólne jedyne nierozerwalne miejsce
To serce

O mnie.

[milky_way_1]

Każdy jest niezwykły, każdy jest jedyny,

to moja świadomość miłości przyczyny.

Człowiek jest bezcenny, człowiek jest kochany,

każdy człowiek przecież diament szlifowany.

Nigdy nie posiadam, tylko kocham szczerze,

drugiemu pomocna miłość ma w ofierze.

I rozdaję dobroć, przyjmuję bliźniego,

jestem przecież wolną świadomą swojego.

Wychodzę codziennie na spotkanie z Bogiem,

bliźnim ofiaruję pomoc swą za progiem.

Bliźnich kocham szczerze, pomoc ofiaruję,

i przyjmuję miłość z nią także raduję.



Człowiek jest tak wolny, wolny wobec siebie,

aby było tutaj dla niego jak w niebie.

Świętość tu na ziemi normalność przepiękna,

stworzona przez Boga w ludziach nieprzeciętna.



Kocham bliźnich mądrze i nierozerwalnie,

kocham za to że są już nieodwołalnie.

I jestem szczęśliwa, radość otrzymuję,

i odpowiedzialność zawsze zachowuję.

Robię to co mądre, prawdziwe i dobre,

w zamian otrzymuję życie bardzo godne.

Miłość to odpowiedzialność za Ciebie i za mnie,

i abyś na drodze miał codziennie mannę.

Kiedym powołana w prawdziwej miłości,

to przeszłam przez ciernie przez ogień boskości.

Miłość okazuję inaczej każdemu,

innych słów i czynów w miłości bliźniemu.

Miłość ma nie zazdrości, nie szuka poklasku,

w bliźnich też nie godzi dla chwili i blasku.

Czystość to świadomość, ważność Twej osoby,

nie przyjemność chwili dla poczucia mowy.

Ma postawa dobra, świadoma miłości,

to uczucia przeto w postawie w godności.

Miłość kwestia daru a także wolności,

spontaniczność potrzeb, uczuć i trwałości.

Uczucia to moje potrzeby, przeżycia,

potrzeba bliźniego moja miłość z życia.



Miłości istotą decyzja dojrzała,

całego człowieka każdą cząstką ciała.

Myślenie, emocje, i więzi w miłości,

o rozwój człowieka o jego wartości.



Na co dzień wyrażam miłość w obecności,

w pracy, i w emocjach w więzi w gotowości.

Pełną mą miłością, niezwykłą, sakralną,

ma miłość małżeńska jest nieodwołalną.

Pragnę kochać mądrze każdego człowieka,

poczucie spełnienia mam i już nie czekam.

I rozdaje wiele uśmiechu czułości,

bo radość do życia zaczynam w miłości.

Leśny... :-)

[milky_way_1]

W miesiące znowu wspomniane
Wracasz w marzeniach w nie nad ranem
Całkiem rozsądne to wracanie, bo z przyjemnością wspominane
Obraz słowami wykreowany, myślami cudzymi malowany
Czy obraz wart jest wspominania, myślenia o nim i kochania
Jeśli to było takie proste, i w uniesieniach całkiem boskie
Gdy przy niej stałeś się mężczyzną, sercem i duszą połowizną
Nie warto zaraz tak się oddawać, starać zrozumieć a nawet stawać
Sam musisz sobie odpowiedź dać, bo Ciebie na to po prostu stać
Była przy Tobie już wpatrzona, może trzymała Cię w ramionach
Byliście na tej wyspie sami, i całe noce w czułości szeptanej
Te pożegnania Wasze nad ranem, były pisane cudnymi literami
Gdy nawet rankiem promyk słonka, wpadał przez okno śpiewem skowronka
Ty pamiętałeś zawsze o niej, tej doskonałej wypatrzonej
Bo więź ta bratnia już została, na całe życie doskonała
Czar ten niezmienny już dostałeś, w miłości czystej go schowałeś
Jak zatraciłeś się w marzeniach, w słowach szeptanych i spełnieniach
To niech na zawsze tak zostanie, jeśli w Twych myślach wypisane
Uśmiech pocieszenia mam dla Ciebie, jam bratnia dusza w Twej potrzebie
Nie wiem gdzie został jej ten ślad, czy pośród drogi czy pośród plaż
Odeszła w marzeń piękny sen, dziś widzę potrzebujesz mnie

[foremka.1]

Śpieszmy się

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dzwięk troche niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widziec naprawde zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzec
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a bedziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiac o miłosci
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą
ks. Jan Twardowski

[marijola1]

Niebo złote ci otworzę,
w którym ciszy biała nić
jak ogromny dźwięków orzech,
który pęknie, aby żyć
zielonymi listeczkami,
śpiewem jezior, zmierzchu graniem,
aż ukaże jądro mleczne
ptasi świt.
Ziemię twardą ci przemienię
w mleczów miękkich płynny lot,
wyprowadzę z rzeczy cienie,
które prężą się jak kot,
futrem iskrząc zwiną wszystko
w barwy burz, w serduszka listków,
w deszczów siwy splot.
I powietrza drżące strugi
jak z anielskiej strzechy dym
zmienię ci w aleje długie,
w brzóz przejrzystych śpiewny płyn,
aż zagrają jak wiolonczel
żal - różowe światła pnącze,
pszczelich skrzydeł hymn.

K.K. Baczyński
15. VI. 1943 r.
Śpiew z pożogi, 1947
Celowo bez ostatniech wersow .......

[milky_way_1]

The Last Song - Miley Cyrus

Z wiatrem narodziłeś się od nowa
W sobie układasz swój własny świat
A serce Twoje miłością znowu woła
W nim jest romantyczny przemian wiatr

Na Twojej drodze życia wydarzenia wciąż są
Miłość, zmęczenie prowadzi przez drogę Twą
To wszystko dzieje się od początku powicia
W dzień narodzin dostałeś taką rolę od życia

Jak żyć w tym świecie masz wolny wybór
Przez Boga dany dzień, noc, wielkość przygód
To czego pragniesz przekuj w marzenia
Z Boża pomocą dostąpisz w nich spełnienia

Z wiarą rodzimy się co dzień od nowa
Z wiarą co dzień idziemy przez świat
Z wiarą wchodzimy w dzień i w słowa
Z wiarą unosi nas przeznaczenia czas

[milky_way_1]

Przyszła wiosna…
piękna cudowna radosna
w bieli w złocie w czerwieni
w miłości w zieleni
w przeróżnych słońca barwach
ze szczęściem jak kokarda
wdychaj ze mną ten zapach wiosny
słodki... rozkoszny... radosny...

gdy ptak pod Twym oknem zaśpiewa
ze snu różem zbudzą się drzewa
a pierwiosnek po oknem z bielą
gdy drzewa z nim słońcem się dzielą
uśmiechnie się kropelkami rosy
pomyślisz wtedy o zapachach wiosny

młode kiełki wypuściła ziemia
popatrz...
jak wkoło wszystko się zmienia
nawet ptaki w gniazach radośnie
od rana kwilą o przepięknej wiośnie
niech ten obraz dzień Tobie umili
w miłości w pracy w tej chwili

[milky_way_1]

Uśmiechnięta w promieniach słońca
Skosztowania spragniona, miłości, gorąca
Uniesiona z przymkniętymi lekko powiekami
Ma Twój obraz pod nimi schowany

Usta delikatnie rozchylone w rozkoszy
Pamiętające namiętne pocałunki w nocy
Nad czystym jeziorem w słońcu skąpana
Leży w marzeniach uniesiona w doznaniach

Promienie pieszczą delikatnie jej ciało
Które w nocy z płomieniach drżało
Włosy na kocu w bezładzie rozrzuciła
Kochanka niewidzialna ręka to sprawiła

Ręce na biodrach z tęsknotą opiera
Uda delikatnie gładzi, spódniczkę zadziera
Z tęsknotą nad jeziorem już drży cała
Zapachem nenufary w rozkoszy oniemiała

[milky_way_1]

Weź mnie w ramiona… obejmij czule…
wicher rozwiewa me włosy
I lekko złotem falują na wietrze
…zapachem znowu kłosy
Mam zimne ręce- przybiegłam z ogrodu
jak liść z drzewa zerwany
Do Ciebie najmilszy do rąk z ciepłem nocy
do oczu czułością spotkanych

Za oknem wicher wieje i szarpie…
od dawna splecione warkocze
Oczy zamknięte w słowa zaklęte
ciepłem tej nocy… w czary urocze
Gdy wicher wieje z Tobą u boku
ja będąc w Ciebie wtulona
Smokiem tej nocy z czarami wzejdę
w objęcia w Twoich ramionach

Smok mój zielony skrzydła rozłoży
…kołem w białe arabeski
Będzie spokojny- różowy chwilą
w oczach szalenie niebieski
Skrzydła ogromne rozłoży nagle
gdy zadrży kołysze wszystko
I to co dalekie i niepotrzebne
odpłynie z morzem epicko
To co klekoce, brzęczy i dzwoni
zimnym srebrnym łańcuchem
Wszystko odpłynie z liściem zerwanym
…słowem z wiatru podmuchem

[milky_way_1]

W Tobie i we mnie pięknie marzenie drzemie
Jest piękne… cudowne… bogate…
sprytnie ukryte przed całym światem
One są nasze nic nie kosztują…
i najpiękniejsze te w życiu twem
które mają spełnić się jak snem
Więc marzenia miejmy… nie ustawajmy
za głosem serca wciąż podążajmy
Na swej drodze nigdy nie zawracajmy
i swe marzenia z wiarą zdobywajmy
Nich będą nocą i niech będą dniem
niech są marzenia z wiarą co chcę
Po drodze codziennie spełnić w całości
myśleć niezmiennie w przyjaźni w miłości

***

[milky_way_1]

Jestem nad tęczą wysoko
ze szczytów przyglądam się obłokom
I tu w moich marzeniach… jest wszystko do spełnienia
Tu tęcza… latają ptaki… w kolory świat tu bogaty
Marzenia się spełniają… gdzie patki pod niebem latają
Kiedy zapragniesz… dostaniesz gwiazdkę z nieba
… tego co do szczęścia Ci trzeba

Tu problemy się rozpływają… z szafirowego nieba
… gwiazdy spadają
Gdy jestem wysoko nad kominami…
chmury mam pod stopami…
Tutaj śpiewają zielono-różowe ptaki
widzisz…. w marzenia tu świat bogaty
Drzewa widać i chmury…
… nie wszystko to widać z góry

Widzę zielone drzewa, niebieskiej fiołki, róże czerwone
konwalie jak dzwonki…
To wszystko rozkwitnie dla mnie, dla Ciebie
i wtedy będzie na ziemi jak w niebie
Piękne niebo, jasne chmury z światłem dnia
… widzisz wkoło jaki piękny jest świat

W kolorach tęczy jest całe niebo
i twarze uśmiechnięte ludzi…
ten obraz to w wszystkich wzbudził
I trzymających się za dłonie
gdy niebo o zachodzie z czerwienią płonie
i przyjaciół co mówią do siebie
że kochają drugiego i Ciebie
Trzymają się wtedy za dłonie
w przechodzących nawet radość płonie

Lubię jasność nieba… błękit dnia…
i myślę jaki piękny jest świat
Spełniając marzenia, chmury i gwiazdy będą za mną wysoko
będę z Tobą przyglądać się obłokom…
… i problemy rozpłyną się jak kropelki
jak pasma kolorowej tęczy… jak gwar niewielki
Tam nad tęczą znajdziecie nas wysoko…
Przyglądać… przyglądać, będziemy się obłokom
I marzeniom o które walczyłeś… prawie wszystkie spełniłeś

[milky_way_1]

Wędrówką życie jest
człowieka

Życzenia Świąteczne

[milky_way_1]

Czas Wielkiej Nocy czas wyjątkowy
czas odrodzenia, wiary spełnienia
W siłę Chrystusa, w siłę człowieka
co wszystko w spokój w miłość obleka

Aby mazurki na świątecznym stole
Wam koncertowały
aby kurczaki w koszyczku skakały
i ten koszyczek pełen pisanek
obok zajączek, także baranek

I najpiękniejsze znów w krajobrazie
krokusy kwitnące w bukiet bazie
Zielony barwinek, fiołki i żonkile
niech radością ustroją uroczyste chwile

Niech wiosna wejdzie w dom na spotkanie
na Wielkanocnym stole świąteczne będzie śniadanie
Dużego zająca czekoladowego, radości czasu wesołego
Wiosny w przyrodzie, w życiu rodzinnym, w zagrodzie
W pracy, na koncercie, radości w całym świecie
Nadziei, miłości, pogody w te Święta
radość niech gości u Was niepojęta
W kręgu rodziny serdecznych spotkań
w gronie przyjaciół
a także Błogosławieństwa doznań

[kitani]

Wiewióreczka miła niespodziankę mi zrobiła
Dostałam w koszyczku kosmiczny pył i odrobiny szczęścia w nim
( a może to był rudy zajączek z pobliskich łączek? nie wiem już sama co widziałam).
Ponieważ czas Świąt już nastał dzielę się z Wami drobinami szczęścia tymi i jajeczkami kraszonymi
A pył jest..

Zbieram kolory tęczy.

[milky_way_1]

W uśmiechu, w szepcie, w kropli deszczu, w śpiewie
Zbieram z rosą, gdy biegam po niej boso
Jak mówisz do mnie w swoich słowach, i to bez słów rozmowa
W ciszy, w uśmiechu, w śpiewie na ustach, w drzewie
I nawet wtedy gdy się na mnie gniewasz, lub nic nie mówisz i śpiewasz
Albo gdy mi w dzień przynosisz kwiaty, gdy razem zbieramy kaczeńce
na łące
Piękne złote jak płatki z słońcem tańczące
I gdy ostatni spadnie liść, gdy dasz mi winogrona kiść
Nawet z zimie jak śnieg drogi zawieje, we śnie, nawet wtedy gdy
dnieje,
Najpiękniejsze są nad wodospadem, gdy kroplami opadną nad stawem
I na końcu tej tęczy mnie spotkasz, wtedy będę jak zwinna kotka
I w górach gdy wszystko w zieleni, na halach co w słońca promieni
Wszystko zmienia się jak pogoda, szybka zmienna też woda
Która bystro z góry płynie i rozpływa się w naszej dolinie
Najpiękniejsza po deszczu podwójna, wtedy wszędzie trawa zielona,
bujna
I wszystko w tęczy skąpane, nawet kiedyś nad ranem
Z Tobą o tym rozmawiałam, w szeptach to wszystko słyszałam
I czy to były prawdziwe słowa, czy szeptu naszego rozmowa
A może wtedy to było jak tęcza, najpiękniejsza w wody zagięciach
I słońce przez chmury widziałam, w kałuży nogi kąpałam
Bez parasola chodziłam i nawet wtedy nie śniłam
Że kiedyś może przy tak pięknej pogodzie powiem to co wtedy myślałam
W snach się tego nawet nie spodziewałam
Bo szczęście ma smak wiśni, niekiedy kwaśne się przyśni
Lecz wtedy wiem, że to jest najpiękniejszy na jawie sen
Co wtedy dostałam, najpiękniejszą tęcze w dłoniach trzymałam
Byłam po drugiej stronie, jej wstęga co kolorem płonie
Przybiegła do Ciebie, w radości, w słońca, w potrzebie
I jak za dotknięciem ręki, zaczęliśmy słyszeć podobne dźwięki
Wszystko wkoło miało kolor pastelowy, jak delikatny kwiat nagietkowy
Szliśmy razem pośrodku drogi, bez pośpiechu, bez cienia trwogi
I tak dalej idziemy pośród słońca promieni
Mamy po dwadzieścia lat, bez magii, bez liczenia dat
To wszystko było i będzie, w kolorach tęczy tu wszędzie
Nikt tego nie zauważy, nie widzi, wcale tak nie marzy
A my tak pośród marzeń i zbiegu dróg, wiedząc co to codzienny trud
Zamieniamy go w szczęście i radość, nie mając się codziennie za dość
I pragnąc codziennie się więcej, bez pośpiechu naprędce
Lecz delikatnie powoli, w radosnej chwili niewoli
W objęciu dłoni, od której nikt nigdy nie stroni
I w tym co najpiękniejsze, w miłości spełnionej najszczerszej

[kitani]

Witaj Milky_way miła,
Naładowałam czułe akumulatory
Twoją pieśnią pochwalną
o miłości wzniosłej
teraz znów mogę pomyśleć
o tym co nie wzniosłe.

Wiosennie pozdrawiam

[milky_way_1]

Kiedyś Kitani rozmawiałyśmy wierszami, to było bardzo miłe i
pouczające przeżycie dla mnie. Każda z nas inaczej troszku na to
spojrzała, to była rozmowa o szczęściu. Ja skupiłam się na szczęściu
moim w pierwszej osobie, gdyż wychodzę z założenia, jak będę
szczęśliwa, to wkoło to szczęście innym się udzieli. Dzień zaczynam
od miłości(uczucie), jestem szczęśliwa, i mogę dzielić się tym
szczęściem z innymi. Na pewno zrozumiesz co chcę Ci przekazać.
Piszesz piękne wiersze, to czasem zostaw jak masz ochotę, w tym
wątku. O miłości można pisać dużo wierszem czy to prozą, to jest
najcudowniejsze uczucie, lecz trudne do zdefiniowania, nie ma ono
miary. W tej chwili na myśl przychodzi mi jedno... Ofiarować swoje
życie dla kogoś, lub za kogoś, to jest kwintesencja miłości do
drugiej osoby.
Cieplutko pozdrawiam z wiosną w sercu i wkoło, wtedy jest w życiu
wesoło i radośnie, patrząc jak wszystko kwitnie i rośnie.

W miłości przeznaczenie

[milky_way_1]

Wzrok, Twoje myśli, w jej oczach pogrążone
Od rana co w snach są, jak kochane dłonie
I wszystko zmienia, nie wiesz co ma być
Schwytaj w swe dłonie jak Ariadny nić

Nie wiesz co zrobić z uczuciem odkrytym
Czy wiedzie ku szczęściu, czy w rozstaje dróg
Czy warto wszystko w życiu znamienitym
Zmienić na zawsze ku złączeniu snów

Nie wiesz co zrobić z tym wszystkim od rana
Czy droga kręta wiedzie na rozstaje dróg
Czy droga twoja znowu różami usłana
Gdzie twój dom rodzinny i znajomy próg

Czy może kręta, stopy na kamieniach ranisz
A w ustach masz piach, stale coś myśli mami
Lecz nić już zwinięta w pośpiechu naprędce
Znów ręce przybliża do jej ust, kocha serce

Czy warte to wszystko co umysł podpowie
Czy warte sny zmagań co było już wcześnie
Czy widzisz to co dzień co uśmiech odpowie
Czy widzisz to wszystko cieleśnie

Czy tego już pragniesz do tego też dążysz
I wracasz codziennie do myśli tych w snach
Czy to nie jest wszystko już dziś nadaremnie
I na nic codziennie to mówisz za dnia

Lecz wszystko się zmienia wątpliwość zanika
Gdy ona podaje z uśmiechem Ci dłoń
Wiesz, że ją kochasz to wszystko przenika
Jej włosy, jej uśmiech, oczy jak jeziora toń

Jeziora co zawsze błękitem spowite
I kolor jej oczu od zawsze już ma
To wszystko jest w sercu na zawsze wyryte
Twa miłość, uczucie i wierność co dnia

[milky_way_1]

Byle dalej

Chwytać w żagle wiatr i w pogoni z nim tak
Z rozwianymi włosami na pokładzie stanąć
Rozmarzyć się, nigdy w marzeniach nie gasnąc
I w uszach słychać wiatru szept, z nim w kołysaniu zasnąć

Fale w kroplach deszczu na rozburzonym morzu kołyszą
Tu słychać wiatru śpiew niekiedy zburzony ciszą
Tu słychać wiatru śpiew tu mewy w locie witają Cię
I z wiatrem gonić marzenia gdy na drodze stanie los
Odnowić znowu marzenia w dzień i w noc
Z podniesioną głową iść z odwagą patrzyć śmiało
Nawet gdyby nie było blasku lamp i na tej drodze padało
Nie daj się zwieść z obranej drogi i wyznacz śmiało cel
To wtedy będzie dobrze Ci i śmiało to wszystko bierz
Kołysz z kroplami deszczu się i śmiało wyznacz rejs
W niezmierzony świat z falami pognać chciej
to właśnie jest Twój cel

Z falami w dal gnać z wiatrem jak ptak
Na rozłożonych żaglach wyruszyć w świat
Gdy po szybie krople płyną z cichą zegara godziną
Na rozłożonych żaglach w świat gnać
I nie wiedzieć co tęsknota tylko morza dar
Na rozłożonych żaglach wypłynąć w świat
płynąć nie licząc lat

Usypane z piasku poezji...

[milky_way_1]

Piotr
Rubik - Nowy teledysk



Drzewa a po drzewach wspólne zrozumienie
z podróżą, z przygodą, z marzeniem
Ze szczęściem w przygodę wspólnie wpatrzeni
w uśmiechu, w pogodzie, w przestrzeni

U mnie przebija słońce przez kropelki wody
dodając tym tęczy niesamowitej urody
I powietrze świeże, rześkie i czyste
Jak na halach górskie, w słońcu złociste


„ Człowiek jest stworzony na to…
by szukać prawdy… a nie by ją posiadać. „
Blaise Pascal

[kitani]

Czy na Melynie wypada wierszem troszkę pogadać?
Zresztą, jak mnie tu wpuszczono to i pozwolono Prawda?

Z kolorów fiolet wybrałam.
Z fioletu suknię utkałam
i w suknie tą się ubrałam z potrzeby duszy i ciała,
lecz serce zawołało - za mało!
Za mało kolorów na tobie, już wiosna,
już idź - wiosennie się odziej!

Z krainy snu...

[milky_way_1]

Obudziłam się nad ranem nie pragnąc nic więcej
Zaplątałeś się w moje sny już wcześniej
I w myślach chciałam ten sen wyśnić
Lecz nie przychodziłeś by być w myśli

W Twoją twarz wplątane były moje włosy
To była właśnie chwila rozkoszy
Zatrzymałeś mnie pod powiekami
By być jeszcze chwilę dłużej ze snami

Wtulona w Ciebie nie chciałam nic więcej
Wtedy wystarczyły Twoje ręce
Bardzo kochałam w tym momencie
Aż bolało szczęśliwe serce

Nic nie miało wtedy wagi znaczenia
Ulotne chwile miłości, przeznaczenia
A Ty we mnie wpatrzony, słodko wtulony
W słowach miłości zwracałeś się jak do żony

Może czas wszystko pozmienia
W inne drogi miłości przeznaczenia
Lecz jesteś obok mnie wyśniony, wymarzony
W słowach niekiedy przedstawiony

Byłeś ze mną o świcie to sen który się spełnił
Całowałeś w szyję nieskrycie, wszystko marzenia wypełni
W intensywności, w doznaniach kolorowa głębia
Ukryta w ramionach, spełniona jak wstęga

Po przebudzeniu wpatrzeni w oczy swoje
Rozplatane przez dzień sny moje, sny Twoje
Chwilę czułam się jak żona z Tobą tak skrycie
Lecz sen rozwiał się i minął to życie…

We włosach zaplątałeś się w moich snach o świcie
Jak sen co odejść nie chce w niebycie
Oplotłeś twarz moimi długimi puklami
Zatrzymałeś mój obraz pod rzęsami

Przywołując obraz na dłużej, mając dreszcze
Choć chwilę, choć chwilę, myślisz jeszcze…

[kitani]

Delikatnie, powoli, wziąłeś me myśli w jasyr swej woli,
zmysłowo zawładnąłeś me ciało drżące lekko w podzięce,
zdążyłam tylko pomyśleć naprędce-
to mój SSEN kochany ogarnął mnie całą.
Potem już nie wiem co się działo!

Powtarzaj to miły codziennie
ja Ci się odwzajemnię.
Dobrym humorem w noce i dnie
i miłym słowem na dobre i złe.

Wiosenna odnowa…

[milky_way_1]

jak to wszystko mam powiedzieć tobie teraz
przecież była już od dawna ta niedziela
tylko w kapciach siedzisz wciąż naburmuszony
nie dostrzegasz roześmianej swojej żony

śpiewa rano i wieczorem bo jest wiosna
rozkwitnięta bardzo u nas już radosna
a ty tylko wzdychasz stale już męczony
i nie bierzesz się już wcale do swej żony

jak popadnę w melancholię to zobaczysz
smakołyki i zabawy nie uraczysz
co znów siedzi w twojej głowie już od rana
skoro mina tak łokrutnie frasowana

jak się wcale za mnie znowu już nie weźmiesz
to ci wszystko to pokaże jak jest we śnie
to co daje do jedzenia zaraz znika
stale coś ci znów podkładam to połykasz

jak nie zrobisz zaraz tego to zobaczysz
jak to było kiedy jeszcze coś to znaczy
weź się za mnie nawet z rana dziś miarowo
bo to będzie dla nas nową odbudową

tylko mówisz wzdychasz zawsze już od rana
sześćdziesiątka już na karku jest kochana
serce zdrowe przecież bije jak w zegarku
nic nie szkodzi że już lata są na karku

jak mnie nie chcesz już od rana wziąć w ramiona
to ja będę bom na punkcie twym szalona
weź się za mnie bardzo ostro proszę teraz
nie ma mowy o najmniejszych znów manierach

już na dworze znów od rana pachnie wiosną
wtedy w głowie nawet kwiatki znowu rosną
popatrz na mnie już z uśmiechem proszę ciebie
niech mi będzie znowu dzisiaj jak w tym niebie

nie chcę znowu być twym smutkiem zarażona
chcę być znowu w twych ramionach bom szalona
znowu widzę z twoich oczach to znów płonie
i namiętne są od rana twoje dłonie

teraz widzę, że już wiosna nawet w tobie
dała radość i namiętność twej odnowie
już od nowa w tobie dobrze serce tyka
najpiękniejsza dla mych uszu to muzyka

O puszystej

[milky_way_1]

puszysta kobieta to miękka podusia
czasem nawet mocno twoje zmysły rusza
światło pięknie pieści jej ładne krągłości
w dobie chudych kobiet, odchudzania kości

zewsząd nawołują walka z nadwagami
bywa jak Don Kichot(a) walka z wiatrakami
bo to właśnie tłuszczyk tak pięknie zachwyca
w kobietach puszystych tkwi tu tajemnica

takie krągłe kształty niekiedy poruszą
zwłaszcza jak jest wtedy puszystą podusią
bo poruszy zmysły chudością znużone
to kobiece wdzięki w „wałeczki” otulone


obfite kształty, puszystość ciała
to wszystko zagłusza
w środku to najpiękniejsze… dusza

Ósmy grzech poezja

[milky_way_1]

kiedy moja żona jest w kuchni zachwyca
wtedy wiersz jej wyjdzie niema tajemnica
to czyta poezja gdy pichci i piecze
nawet wtedy słucha piosenek och człecze

raz pichci szaszłyki od rana do nocy
wtedy właśnie pisze bez mojej pomocy
limeryki wtedy wychodzą jej ładnie
właśnie wtedy całość układa się składnie

gdy robi gołąbki, mój Boże o zgrozo
wtedy też zaczyna znowu pisać prozą
wolę wtedy cicho do kuchni zaglądać
pisze wtedy księgę wolę nie oglądać

dzisiaj znowu w kuchni same są kłopoty
wtedy wyjdzie piękny jak zwykle erotyk
lecz gdy w nocy mamy już same igraszki
to rano wychodzą jej przepiękne fraszki

***

[milky_way_1]

Marillion - Beautiful

w melancholii milczenie, niekiedy chwile radości, zastanowienie
i to, że to wszystko od rana, w muzyce z życiem kochana
zawarte w słowach, to bywa cudna bez słów rozmowa
nawet w milczeniu, w chwili radości i uniesieniu
w drzewach, w kwiatach, w roślinach, na miedzach w niejednych gminach
tak jak stokrotki rosnące na zielonej łące i myli ulotne, niekiedy
nawet zalotne
wspomnienia, wspomnienia, wspomnienia, warte niekiedy zastanowienia
tego co było, co mogło być, co się skończyło
i to czego w słowach nie wypowiesz, nie wyśnisz, nie zdołasz dowieść
czy tak zawsze być musi, i wszystko w słowach zanucisz
od zawsze zamienić obrazy w słowa, lecz czy to jest prawdziwa mowa
a może napisane to naprędce, bo tylko to zostało nic więcej
lecz niekiedy to melancholia jest do wszystkiego już w słowach
zdolna
i wtedy to są najpiękniejsze słowa, w miłości to wszystko schowasz
o zachodzie to widać w słońcu płonącym, na wodzie gdzie ślad został
tonący
w kwiatach cudnie kwitnących ze słońcem złoto gorącym
nawet w niejednym spojrzeniu, w blasku i słońca cieniu
pokaż swoją prawdziwą twarz , pokaż na co Cię w tym życiu stać
w miejscu u zbiegu dróg, gdzie stoi dobry Bóg
tu po drzewach wiewiórka biega, zbiera orzeszki z każdego drzewa
tu drzewa odbijają się w wodzie, w słońca pięknym zachodzie
w morza melodii i szumie, w zachodzie co wszystko rozumie

Zapach szczęścia

[milky_way_1]

Otworzyłam oczy z samego rana
nieco jeszcze trochę zaspana
Jak kot przeciągnęłam się leniwie
ciepło, nieco pieszczotliwie

Zobaczyłam co wokoło, co w duszy gra
to tylko porankiem mocno tak
Ogarnęła mnie euforia z samego rana
choć nieco byłam też rozespana

Zaczęłam przeszukiwać w myślach
zakamarki umysłu
nie byłam pewna czaru i zmysłu
I tak nie będąc jeszcze świadomą
co się stanie
znowu sobie zadaje pytanie.

Szczęście… czy ma ono smak?
Czy może zwyczajnie pachnie?
A może zapach ten jest wszędzie
nie na mnie ?

Może pachnie ogrodem
i kwiatów aromatem
A może wodzi na nos
mnie wyjątkowym kwiatem

Może zapachem chleba
gdy rankiem wstajesz głodny
Lub gdy po pracy wracasz
do domu już swobodny

W bukiecie wina znajdę
jego słoneczną woń
A potem z nóg mnie zwali
krystaliczna czerwieni toń


Zamieszkuje w starej chacie
przesiąkniętej wspomnieniami
W rogu gdzie wspaniałych chwil
zapisanych radościami

Szczęście jest jedwabiste
w myślach powietrzem otula
Słodyczą lepką wnika
mnoży słodkością ula


Wiem teraz już najwięcej
powiększa moje serce
A robi to ukradkiem
bajecznie czuje się zatem

Zapach ten jest niepowtarzalny
szczęścia mojego nienamacalny
Lekko szaleńczy, roziskrza oczy
tęczy kolorami, wprost uroczy

Co dzień od rana znowu przynosi
na skrzydłach zadowolenia unosi
To traf, przypadek, jestem sobą
i moje szczęście pachnie Tobą

***

[milky_way_1]

Cóż z życia choć wszystko w kolorowych barwach
niejednokrotnie wznosi się do Nieba skarga
Choć mróz bezbronnym najmłodszym nie dokucza
to jednak coś innego wzburza i wzrusza
Niemoc nad ich losem, gdyby tak po trosze
każdy swojego serca cząstkę dał
I wyrwał z życia to co chciał…
Pokój tam gdzie pożoga…
Gdzie zapomniana przez rękę Boga
Ojczyzna głodujących ludzi
Gdy z rządów nikt się nie obudzi
w kraju walk bratobójczych, najbiedniejszym
Pełnym przemocy
czyżby opuszczonym przez Boga
bo niewiernym, najodleglejszym
Nie…
Tylko odwrócił się brat przeciw bratu
a przecież są z tego samego światu
I cierpią najmniejsze, cierpią w milczeniu
nie myślą nawet już o jedzeniu
A przecież są przyszłością Narodów
gdzie nie powinno być wojen i głodu
I tylko zależy…
ode mnie
od Ciebie
Czy cząstka tego co damy
pomoże choć w części zabliźnić ich rany

Wiosną

[milky_way_1]

Promień słońca przez okno wpadł
Z bielą kwiatów w wiosenny sad
Na oścież wtedy otwieram okno
Witam się rano z przepiękną wiosną

Wszystko do życia budzi się teraz
Więc już z uśmiechem mówię to nieraz
Roztopią zimę w sercach skostniałych
W ogrodzie życia kwitnącym całym

Kwiaty i listki, i z blaskiem słońca
Długie wieczory ciepłe bez końca
Z zielenią wiosny w pobliskim parku
Spacery w słońcu już na jarmarku

Cieszę się każdym promieniem słońca
To pora roku jakże pachnąca
Kwitnie tysiącem barw i odcieni
Na nowo wkoło wszystko w zieleni

[milky_way_1]

Katie Melua - Nine Million


Uśmiech jak słońce gorące
Bezgranicznie świecące
Gdy smutno uśmiechnij się
Doda sił rozpromieni Cię
Wleje nadzieję w serce Twe
Rozjaśni oblicze Twe

Uśmiech nic nie kosztuje
Więc miliony Ci dziś daruję
Za Twe wiersz piękne i cudne
Sprawiające radość a nawet smutne
Szczęście w Twym życiu gości
Nigdy już nigdy nie doznaj przykrości

Dziś ogromną radość mi sprawiłeś
Serce uśmiechem rozpromieniłeś
W wierszach piosenkach natchnienie
Dziś Ci je Leśny opromienię
Uśmiechów dać Ci chcę tysiące
Radosnych, promiennych jak słońce

[milky_way_1]

Może właśnie taka klatka jego własne bezpieczeństwo
Może słabo jest poznane nieznajome mu rodzeństwo
Los to nie po ojcu matce, wcale nie po żadnej wpadce
Lecz tak żył od zawsze pewnie więc pytania nadaremnie
Krata nie jest mu więzieniem tylko takim życiem znanym
I już zawsze tak być musi… los mu taki jest pisany…
Krata lubi być więzieniem lecz w przypadku tu kanarka
To dla niego bezpieczne to jest właśnie taka miarka
Żal jest przecież w kraju całym nie ma teraz żadnej miary
Krata znaczy w myśli Twojej, lecz jej nie ma wcale w mojej
Ten kanarek jest szczęśliwy choć go los na drodze znaczy
Gdy go spotkasz dobrym słowem może nawet go uraczysz
Te pytania więc nie do mnie bo los mi kanarka znany
Lecz przez wielu czytających błędnie interpretowany

Wiersze Leśny są różnie interpretowane i różnie pisane przez wiele
osób, a sposób odbioru… Każdy inaczej na to patrzy, to zależy od
osoby czytającej i jej dobrej woli. To nie są łatwe dni po tym co
się wydarzyło w Polsce, i wybacz odpowiedź też może być nie
satysfakcjonująca, niekiedy pytania są też nie na miejscu. Wiesz co
to jest spontaniczność… i jeszcze coś takiego jak niedoszukiwanie
się znaczenia ukrytego w wierszach, bo czasem sposób napisania może
być spowodowany chwilą lub zasłyszanymi wiadomościami, lub coś
zobaczyło się w jakimś miejscu, i też może byś wplątane w wiersz.
Przepraszam, to nie miejsce i nie czas na takie pisanie.

Wędrując przez życie.

[milky_way_1]

Wędrując przez życie.

Jak dzień rozpoczynam życie o świcie
To moja wędrówka prosta by się zdawać chciało
Lecz nie zawsze jest tak pięknie jak by się zdawało
Ta ścieżka jest prosta wiedzie poprzez równiny
Wokoło są same maliny, jaśminy mnie zatrzymują
Odurzają swym zapachem, zanurzam się w nich czasem
Droga zakręca, rozwidla się, którą wybrać drogę… ?
Tą najszerszą, najjaśniejszą, wydawałoby się najwygodniejszą…
Wspinam się spróbuję dojść szczytu, słońce nie sięgnęło zenitu
Serce przygotowane do drogi, oczekuje z radością przygody
Przez pierwszy strumień przeprawa, wydawało by się prosta sprawa
Ktoś przerzucił drzewa pień, po drugiej stronie jest piękniejszy
dzień
Z podziwem oglądam rośliny, świat wydaje się tu całkiem bogatszy i
inny
Tu są inne kwiaty, świat wydaje się w tęcze bogaty
Lecz ta ścieżka jest wąska, śliska, najeżona, kamienista
Potykam się ,upadam, rozbijam kolano, lecz dalej idę z bolącą raną
Przede mną jeszcze szmat drogi, nie poddaję się, dzień dla mnie
drogi
Zmierzam do celu na szczycie, inni szli tą drogą, są przecież przede
mną,
przed Tobą
Skrzyżowanie przede mną, pień zwalony, którędy iść mam dalej w te
strony
Zmęczona na pniu przysiadam, wystawiam twarz do słońca
Czy ta droga jest prawidłowa, czy złowroga, odpoczywam,
rozcieram bolące kolano, jest jeszcze rano
Podchodzi do mnie nieznajomy człowiek, wesoły
Zagaduje, na uwagę i uśmiech zasługuje
Dalej razem wędrujemy, lecz droga, którą prowadzi, może nas
zdradzić,
zmierza na dół nie w górę, nie na szczyt, ten młodzieniec nie
zaszczyt
Wybieram swoją spokojną drogę, nie trwogę
Pełną śpiewu ptaków i szmeru strumyka gdzie życie spokojnie pomyka
Odchodzę mimo pogróżek i protestu, za dużo niemiłych gestów
Dalej idę sama, nie zabłądzę, wybiorę prostą drogę tak sądzę
Wybieram stromą drogę, innej w tej chwili nie mogę
Zaprowadzi na sam szczyt choć jest bardzo stroma, mimo to idę nią bo
ona
Na sam szczyt zaprowadzi szybko, to życie nie będzie gonitwą
Lecz pobłądziłam, skręciłam w prawo, w lewo, zwątpiłam
Przed mną rozpościera się przepaść, muszę bardzo uważać by nie spaść
Co dalej zrobić myślę, odpocznę usiądę pomyślę…
Na pniu ściętego drzewa, tu ptak łagodnie śpiewa
Słońce stoi wysoko, przyglądam się obłokom
Lecz znowu zabłądziłam, co znowu złego zrobiłam… ?
Szukam wskazówek w lesie, może mi echo dopowiedź przyniesie
Może las wskazówki daje, aby nie wejść już na rozstaje
Myślę, zastanawiam się, wyciągam wnioski, może gdzieś jest pomost
Boski
Wstaję, idę, w błoto wpadam, nie ta droga, nie tędy- tam…
Wzywam pomocy, pomoc dostaję, jakiś mi człowiek rękę podaje
Za pomoc dziękuje, rękę podaję, lecz dalej idę już w swoje kraje
Lecz on mnie poucza, drogę wskazuje, lecz nie wiem czy dobrą mi
pokazuje
Sam mnie pyta o swoją drogę, lecz nie wiem czy dobrze mu podpowiem
Obserwuję przyrodę, huśtającego się na gałęzi ptaka, czy moja droga
już będzie
taka
Przechodzę obok innych wędrowców, pieszych, im jeszcze bardziej się
śpieszy
Dalej idę sama w gęstwinie, na pewno mnie moje życie nie minie
A może do domu powrócić, zboczyć z tej drogi zawrócić… ?
Lecz którędy teraz ta droga prowadzi i czy mnie intuicja nie
zdradzi… ?
Siadam zmęczona, potykam się o kamienie, kaleczę rękę wraz z mym
ramieniem
Jestem głodna, bardzo zmęczona, dalszą wędrówką już zniechęcona
Tymczasem ktoś dotyka bolącego ramienia, i swymi oczami wszystko
odmienia
Podaje wodę, chleb czysty i jabłko zielone, a jego spojrzenie
spokojne,
wyśnione
To oczy niebieskie starego człowieka, który to dając w spokój obleka
Proszę o pomoc, wskazuje drogę, po niej bezpiecznie dalej iść mogę
Bez lęku z radością podążam dalej, nucąc piosenkę swoją wspaniale
Droga szeroka prosta mnie wiedzie, już na pobocze mnie tak nie
zwiedzie
Idę pod górę powolnym krokiem, abym nie zeszła już na pobocze
Słońce już chyli się ku dołowi, widocznie ma się ku zachodowi
I coraz szybciej zaczynam biec, nie dostrzegając co mogę mieć
Wkoło, przy mym boku rosną przepiękne kwiaty, świat w tej części
jest bardzo
bogaty
Ma droga usłana kwiatami się staje, to najpiękniejsze na mej drodze
gaje
Ja dalej idę z drogi nie zbaczam, bo to daremna była by praca
Przede mną strumień, głęboki rwący, gdzie znaleźć konar się nadający
Na drugą stronę tej rwącej rzeki, bo rozpościera swe mroczne brzegi
Schodzę ze ścieżki, szukam konara, dziś mi posłuży jak kładka stara
Będzie też mostem innych wędrowców, co za mną idą szukając mostów
Wtem na swej drodze spotykam jogina, wcale nie martwi mnie jego mina
W kształcie lotosu złożone ręce, jakby do Boga założył w podzięce
Odchodzę dalej gdzie nie wiadomo, na drogę swoją, wspinam się stromo
Na skały wchodzę, i ranię ręce, a pot zalewa czoło nie serce
Krew mam na rękach, są skaleczone, już na początku drogi zrobione
Trwoga ogarnia mnie na tej drodze, bo całkiem z drogi już zboczyć
mogę
Przede mną przepaść nie widzę drogi, a serce moje umiera z trwogi
Cichą modlitwą wzywam Anioła, zawsze pomaga mi w tych żywiołach
Na prostą drogę zanosi jasną, dziś Ci dziękuję jakżem niewiastą
W każdej modlitwie mi już służyłeś, Ty nigdy w życiu nie opuściłeś
Na prostej drodze ku słońcu zachodzącemu, idę podając rękę bliźniemu
On potrzebuje dziś mej pomocy, daję jej tyle ile w mej mocy
Idąc tak dalej zmęczonam bardzo, nie zauważam już tak za bardzo
Znowu potykam się na konarze i ranię ręce, wcale nie marzę
Wstaję bez słowa dzisiaj mej skargi, nawet spękane są moje wargi
Lecz nie narzekam Bogu dziękuję, bo On z Aniołem znów mnie pilnuje
Już bardzo późno, nie widać słońca, i droga moje dobiega końca
Czy znów odnajdę tą prostą drogę, czy moje serce znów wpadnie w
trwogę
Na mojej drodze spotykam chłopca, i oczy jasne jak u wędrowca
U starca co mi pomocą służył, i na mą wdzięczność kiedyś zasłużył
Pytam go z trwogą o moją drogę, i czy o pomoc prosić go mogę
Patrzy znów na mnie, z radością z uśmiechem, i uspakajam się już
oddechem
Bo mnie prowadzi do źródła swego, w zieleni gąszczu tu ukrytego
Daje mi siłę źródlana woda, która tak życiu radości doda
I mimo tego, że już z zachodem, dochodzę na mą właściwą drogę
Bo mi wskazuje w tym chłopcu Anioł, że drogę w sercu mam już
wskazaną
Choć słońce niebo w pomarańcz maluje, to z blaskiem gwiazdy drogę
znajduję
To jest właściwy kierunek drogi, pachnący jaśminem, bez żadnej
trwogi
I z rytmem serca mego wędruję, spokój i miłość w nim zawsze
znajduję.

(jestem w połowie drogi życia)

Spojrzenie

[milky_way_1]

Cóż ciepło mówić
W prawdzie, w spojrzeniu,
prawda za Tobą chodzi
Znów to wymówisz
W słowach, w milczeniu,
prawda nigdy nie zwodzi

Czy właśnie boli owo spojrzenie
co w ludzkim bywa milczeniu
Czy może właśnie to zrozumienie
zostanie w Twoim sumieniu

Nawet jak zaśniesz pogasisz światła
prawda oczy otworzy
Wtedy zrozumiesz, że nigdy więcej
już takiej drugiej nie stworzysz

Już nie unikniesz nigdy jej wzroku
nawet w nocy, w ciemności
Bo tylko ona wszystko wypowie
i wróci życie w miłości

Usypane z piasku poezji.

[milky_way_1]

Słońca, słońca na skraj lasu
przynieś świcie coraz więcej
Niech powita nas zawczasu
dnia pomyślność, ciepłe ręce

Przynieś również wiosnę jasną
niech łagodnie mija z czasem
I pogodę myślom zostaw
pod błękitnym nieba lasem

Ja przesyłam ciepłe słowa
uśmiech szery dziś od rana
Choć bez głosu to rozmowa
w słowa szczere przyodziana

Usypane z piasku poezji.

[milky_way_1]

Tu rosną drzewa liście jest woda
Rośnie na krzaczkach czarna jagoda
A pod krzewami na całej łące
Gdzie już od rana słońce gorące
Rosną poziomki słodkie, pachnące
W liściastym lesie na cudnej łące

Nad łąką motyl, stokrotka biała
W swojej urodzie z zapachem cała
Tu ptak też śpiewa i grają świerszcze
W łące pachnącej aż rośnie serce
Tu pająk plecie jest pajęczyna
Nawet zakwitnie kwiatem jeżyna

Jeszcze w tym lesie jest chłodny ranek
A już od dawna kwitnie sasanek
Nawet od kwiatów już żółta łączka
Znów rozkwitają wychodzą z pączka
Fiołki maleńkie wśród trawy z rosą
Zapachem czaru woń słodką niosą

I pośród trawy brzegiem strumienia
Co wszystko wkoło w zieleń zamienia
Otwiera pączki kwiaty jak bajka
Z oczkiem pośrodku(nie)zapominajka
Wolno już toczy strumyk swe wody
Gładzi kamienie prądem ochłody

(Lesie mój:
Ty mnie wykarmiłeś
Pieśnie mi śpiewałeś
Do snu utuliłeś)

Usypane z piasku poezji.

[milky_way_1]

Na całe życie dobrze poznana
Książka najdroższa, książka kochana
W niej tajemnice o morzach, lądach
W niej też obrazki można oglądać

Lub strony znane, bez ilustracji
Tylko w niej znajdziesz moc informacji
Zapachem nowym ciebie zachwyci
Od swej okładki, pięknej stronicy

Przez wszystkie strony pośrodku znane
Z wielką radością już przeczytane
Raz cię zasmuci- do łez przywoła
To znowu uśmiech szczęścia wywoła

W niej także ptaki, stokrotki, zioła
A nawet wtedy gdy jest wesoła
Zabawi słowem, wierszem dopowie
I informacji moc w niej gotowej

Na całe życie przyjaciel szczery
Od przeczytanej pierwszej litery
W niej mądre słowa bawią i uczą
Nawet niegrzecznym troszkę dokuczą

Czasu nie starcza codziennie czytać
Lecz miło znowu nową powitać
On wprowadzi w przepiękne kraje
Opowie znane tam obyczaje

Nauczy ludzi, ptaków, przyrody
Uczy maniery, także swobody
Pokaże wszystkie lądy i morza
A także weźmie nawet w przestworza

I wtedy jesteś na Mlecznej Drodze
To Galaktyka podpowiem Tobie
I z kropli mleka Droga powstała
To właśnie Grecja w nią wierzy cała

Masz czas to popatrz- już nie odwlekaj
Zobaczysz przecie- ten czas ucieka
I jest na półce w rzędzie lub sama
To przyjaciółka- książka kochana

Hops

[milky_way_1]

hops na pierwszą palmę z boku
dotrzymując innym kroku
potem druga w trzecią wchodzę
robię to na jednej nodze
a następnie już na czwartej
bo do piątej będzie marniej
jest wysoka huda nieco
lecz rozkosznie bo kobieco

szósta jest kosmata bardzo
przewiązana znów kokardą
siódma skłoni się o zmroku
och w tanecznym pięknym kroku
a na ósmą już wyskoczę
zaplatając dziś warkocze
już dziewiąta w słońcu stoi
i promieni się nie boi

a dziesiąta jest malutka
była by znów do ogródka
jedenasta rośnie sama
z pióropuszem uczesana
a dwunasta pochylona
najpiękniejsza, opalona
na niej znowu już przysiadam
nie ma tu w pobliżu gada

na wysoką tą trzynastą
jako żem jest tu niewiastą
ciut wysoko rośnie sama
z pióropuszem gładka dama
o czternastej wspomnieć trzeba
tu zajadam kromkę chleba
na piętnastą hops z daleka
dłużej już nie mogę zwlekać

bo szesnasta już gotowa
wieczór liście w mroku schowa
nie zobaczę wtedy drzewa
i jak wejdę w błękit nieba
siedemnasta docelowa
już przepiękna w liścjach głowa
słońce świeci, mroku nie ma
och przepiękna nasza Ziemia

wiatr już w piasek lekko dmucha
cicho śpiewa Ci do ucha
w cieniu palmy z słońcem stoją
wcale nocy się nie boją
ani piasku, braku wody
widać to po drzewkach młodych

[kitani]

Wydaje się, że samotnie rosną sobie
a jednak tworzą gąszcz pióropuszy.
Czy dochodzi z nich śpiew ptaków do Twoich uszów?

[milky_way_1]

(napisany kiedyś, ale przytoczę teraz)
Będąc na wojnie
straciłam ciała i ciało
Lecz ze śmierci i
życia
porodziły się anioły
A ja i tak tą wojnę
wygrałam
I jeśli chcę
To z Tobą
I jeśli chcę
Bez Ciebie
Bez Ciebie
Bez Ciebie

Miej honor podpisać się stałym nickiem.

źle Ci się Kitani wydaje
wychodzisz na jakieś rozstaje
za bardzo błądzisz Kitani
używasz przenośni wierszami
śpiew słowika jest przepiękny
mojego cudnego nie drętwy
lecz cóż począć jak Ty nie wiesz
i to piszesz tu w potrzebie
Jak ciekawość zwodzi Ciebie
i znów jesteś tu w potrzebie
to zapytaj tych co grają
i codziennie tu śpiewają
w słowach czule tu pisanych
i niekiedy wierszowanych
mnie nie pytaj o to więcej
nie odpowiem już najprędzej
bo to wątek wierszowany
na pytania nie zadany

[kitani]

Nie rozumiem, ale to nieważne.
Moje komentarze spontanicznie pisane
czytaj wprost co w nich podane.
Nie mam talentu żadnego do pisania rymowanego.
Dna drugiego one nie mają,
szkoda, że dla Ciebie przykre się wydają.
Przepraszam jeżeli słowem jakimś zraniłam
nieświadomie to zrobiłam.
Nie będę juz wierszy Twoich czytać,
tak czas znikać.
Lezio mnie zablokuje ( proszę o to)
i dalej sobie powędruję.

Usypane z piasku poezji.

[milky_way_1]

Gdy serce czuje, melodię wciąż gra jak dzwon
Czas wtedy zwalnia i śpiewa, oddając miłości ton
A słowa w atłas ubrane, w delikatną barwę i woń
Myśl w bieli skąpane, oddają czystości toń

Na drodze ciernistej i trudnej, gdy łzy zalewają świat
Staję wśród dnia wzruszeń, jak obraz z młodych lat
I tylko kartki kalendarza, przypominają ulotność dni
Zamykam wtedy w ciszy, myśli ulotne jak sny

Odczuwam dotyk i nadzieję, jaką daruje mi los
Każdy dzień do mnie się śmieje, powie wewnętrzny głos
I w sercu na dnie ukryję, każdą z darowanych mi chwil
W zgodzie z losem mym żyję, więcej nie pragnąc nic

To co przyniesie mi dzień, przyjmę do serca z radością
Radość, a nawet cierń przyjmie me serce z godnością.
W radosnej ciszy poranka, gdy miłość otula ma duszę
W błękit znowu wzlatuję, wśród ciepła i magii wzruszeń

Usypane z piasku poezji.

[milky_way_1]

Czy w niebie kochać można mocno,
mocno jak w Krainie Snów ?
Czy tutaj także jest zawsze wiosna,
budząca do życia się znów ?

Miłość wszak nasza wzniosła i ważna
serca tak różne z odległych światów
Lecz ona krucha i delikatna
jak w najpiękniejszym ogrodzie kwiatów
Na dnie tęsknota w sercu jest lotna
z kryształem wody, w słońcu pogodna

Gdy w trawie rosa frywolnie lata
już z Tobą pójdzie na koniec świata
Z swoją tęsknotą za Tobą leci
to w wierszach przecież piszą poeci
W ogrodzie kwiatów lotna została
miłości tęczą znów rozkwitała

Na wiosnę znowu się rozbudziła
z letnim urokiem też z nami była
W jesieni mruga do nas dojrzała
teraz się dziwi, że się lękała
I nadal przecie jest tam z niej czerp
w niebie została, w miłości serc

Usypane z piasku poezji.

[milky_way_1]

Wieczorne lubię godziny,
owoce, mleczną drogę
Zaglądający księżyc,
z nim porozmawiać mogę

Cichą też lubię muzykę,
tony delikatne grane
Pieszczące moją duszę
i w uchu rozedrgane

Być lubię sama ze sobą,
gdy cicho i bezpiecznie
Rymy wtedy dopieszczam,
w mym świecie jest bajecznie

Gdy jestem sama ze sobą,
rozwieszam kolory tęczy
Nie muszę udawać nikogo,
w uśmiechu mym dziewczęcym

Gdy jestem sama ze sobą,
studzę serce rozgrzane
Wtedy wiersze spisuję,
niekiedy już nad ranem

W szelestach nocnych drzewa,
słucham opowieść baśni
Do mnie liśćmi przemawia,
jeśli nie mogę zasnąć

Odgłosy nocne słucham,
zjawy do mnie przychodzą
Gdy zasnę ich już nie ma,
wtedy też jestem sobą

W nocnych sennych marzeniach,
wszystko widocznym się staje
Wcale się temu nie dziwię,
naiwnie jest w mym raju

To właśnie jest me szczęście,
nie muszę nikogo grać
I w lustra mego odbiciu,
niekiedy Twoja twarz

Widzę w lustra odbiciu,
Twe oczy jak bursztyn miodny
Co płynie z falami morza,
bezpieczny i pogodny

Usypane z piasku poezji.

[milky_way_1]

kim dla ciebie jestem…?
jestem echem pośród drzew
jak mały różany krzew
jestem tęczą nad wodą
nawet jak nie jestem z tobą
dwoma rzekami w jednej dolinie
wypływając z niej w jednym strumieniu płynę
jestem płatkiem, kwiatem, pączkiem róży
wiernym towarzyszem podróży
cichym portem dla twej łodzi
wiatrem co twarz ochłodzi
pośród gwaru ciszą jestem
w głębi serca miłym gestem
jestem czasem
echem serca, twoim lasem
jestem zawsze blisko ciebie
małą chmurką gdzieś na niebie
jak wiosenne w pełni słońce
jak stokrotka na twej łące
obok ciebie blisko jestem
małym piórkiem, też szelestem
jestem…

Usypane z piasku poezji.

[milky_way_1]

za westchnienia o zachodzie słońca
za szum morza bez końca
za wiatr co w żagle dmucha
za cichy śpiew do ucha
za blask i ciepło słońca
za urok bez początku bez końca
za błękit nieba w fali
za biały żagiel w oddali
za ciepło rąk stęsknionych
za urok chwil monionych
za to czułe westchnienia
za bliskość spełnienia
za delikatne ramiona
za miłość i czułość
spełniona...

Usypane z piasku poezji.

[milky_way_1]

mosty prawdziwe na rzekach rwących
i na mniejszych spokojnie płynących
w poezji w wierszach ukryte
we mgle rano spowite
przerzucone na drugą stronę
gdy całe niebo w mroku tonie
lub w dzień w blasku słonka
gdy na dłoni usiadła biedronka
gdy cały odbija się w wodzie
w blasku w wodnym zachodzie
mostu cienie nie płyną
stoją w płynącej wodzie giną
a on prowadzi na drugą stronę
w nocy w dzień dwa brzegi złączone

Przystań... pod dachem.

[milky_way_1]

Przez okno słonko nowy dzień wita
Promieniami jasnymi kraj cały powita
Jasnością oplata pola, lasy, ziemię
Wszystkich co mieszkają całe ludzkie plemię

Wiosna nam rozkwitła jasnością kolorów
Już nadała w sadach najjaśniejszych wzorów
Paletą barw splotła lasy, ścieżki, pola
Śpiewem ptaków polnych w lesie także woła
Lasy znów ubrała w wiosny barwy w sploty
Malowane wiatrem, słońcem szczerozłotym

Rozpostarła krople, pajęczynką tęczę
Za te piękne barwy teraz się odwdzięczę
Dobrym słowem włosom srebrnym w gęstym lesie
Słonecznikom polnym malowanym przecież
I też spracowanym dłoniom pokłon daję
I ugoszczę w domu pełnym ciepła z majem

W uśmiech wdzięczny, szczery zdobię przyjaciela
Po długiej nieobecności gdy była niedziela
Zawitał u mnie w domu, spoczął po podróży
Wtedy domu progi za przystań mu służy
Tych co zawitają też bez uprzedzenia
Miłe słowo czeka, także ich doceniam

Usypane z piasku poezji.

[milky_way_1]

Dziś w ramionach twoich byłam
W nocnym śnie obejmowałeś
Z tobą czar miłości piłam
Z kwiatem lilii całowałeś

Świat wirował w nocnym niebie
Piłam z tobą kielich wina
Wśród drzew byłam cząstką ciebie
A wiatr włosy me upinał

Niebo było z gwiazd płomieniem
Wszystkie w twoich rękach lśniły
Włosy splotłeś z upojeniem
Blask księżyca znów tuliły

Gwiazdy z nieba powpadały
W twe objęcia czułych rąk
I znów z nocą je wplatałeś
Tworząc magii złoty krąg

Wiatr rozwiewał w polach nutki
Lekko szopenowsko brzmiały
Wpinał w lilię je cichutki
Rytm melodii jak kryształy

Usta moje szepczą pacierz
Splotły zmysły myśli me
Dziś modlitwa ma jak macierz
Jak konwalia cała drżę

Ogród czarów mych to zorza
W konwaliowych magii serc
Gdy zapłonie znów w nich pożar
W blasku świt z tysiącem tęcz

Usypane z piasku poezji.

[milky_way_1]

Droga

Zawsze ma początek i zawsze gdzieś się kończy
Lecz cel nie zawsze dobry gdzie koniec jest wijący
Drogi bywają różne, prowadzą w różne świata strony
Lecz czasem kamieniste gdyś na nich jest zrodzony
Kroczymy w różnym kierunku, mijamy skrzyżowania
Lecz stale wątpliwości, znów brak zdecydowania

Na środku skrzyżowania tablice, drogowskazy
Podjąć decyzję teraz, w tej chwili się nie marzy
Czy może skręcić w lewo w zaułek bardzo kręty
A może skręcić w prawo gdzie stoi kościół święty
Znów mamy wątpliwości, znów brak zdecydowania
W którą stronę skręcić, stojąc na skrzyżowaniach

A może się wycofać od tyłu zwiedzać wszystko
Czy może pytać wszystkich pomału nie z gonitwą
A może jednak skręcić w uliczkę mi nieznaną
Lub prosto iść przed siebie drogą mi dobrze znaną
Ten wybór my znaczymy my wybieramy drogę
Niekiedy zabłądzimy wtedy wpadamy w trwogę

Nikt nie podejmie za nas właściwych nam decyzji
Droga nie kierowana nie mamy w tym precyzji
Podjąć najlepiej znacząc kierunek sercem myślą
Odnaleźć swoją drogę niekiedy czasem wyśniąc
To nasze zamierzenia zgodne z oczekiwaniami
Znajdziemy swoje miejsce sercem i marzeniami

Na kolorowych łąkach

[milky_way_1]

Na kolorowych łąkach
Motyle w słońcu fruwały
Ptaszki świergotały w kłączach
A w rosie świerszcze grały

Kwiaty w kolorowych sukienkach
Na słońcu płatki stroiły
W listkach zielonych jak wstęga
Łodyżki w kielichach tuliły

Zerwał się figlarz psotny
Wiatr płatki werbenom rozwiewa
Roznosi wkoło zapach słodki
I w tańcu unosi do nieba

W cieniu drzewa jabłoni
Różowym w kwiatach skąpanym
W perlistej rosie w ustroni
Stokrotka z szafirkiem małym

Do liczka stokrotki gładkiej
Tuli swe płatki szafirek
W omdlałej bieli z płatkiem
To tylko trwa przez chwilę

Tak ją pokochał za bladość
Z horyzontem swych szafirów
Że za każdym razem radość
To jest boskość eliksirów

Swoje serce ofiarował
Miłość wyznał w każdym czynie
Jednak chłopiec podarował
Tą stokrotkę swej dziewczynie

W objęciach.

[milky_way_1]

Tulił róże w objęciach swoich, lekkość płatków w ustach się dwoił
Mógł całować w objęciach pragnąc, jedną dłonią zawsze zagarnąć
I przytulał do ciała swego, zapach zmysłów rozbudzała jego
Ona zawsze to potrafiła, gdy w objęciach w usta się wpiła

Gdy już wszystkie płatki scałował, swoją różę w objęciach schował
Aby jego na zawsze była, każdej nocy płonąc się wiła
Jedna róża taka na świecie, z nią codziennie zdołał odlecieć
W niebie razem codziennie byli, zawsze wspólnie rozkosz tą pili

Na jej płatkach wiersze spisywał, co dzień rano z rytmem wygrywał
I wraz z świtem tonąc w pościeli, obraz w słońcu zawsze się bielił
Pościel zimna jedwabna była, zawsze zmysły gorące studziła
I gdy oddech już był miarowy, zaczynali rytmem odnowy

Zawsze w siebie wpatrzenie byli, na odległe planety zboczyli
Wędrowali bezmiarem kosmosu, zasłuchani serc swych odgłosów
Zakończyli wędrówkę w przestworzu, zanurzeni z falami w morzu
Obmywali ciała rozgrzane, swoje własne w miłości splątane

W namiętności

[milky_way_1]

W szafirowej głębinie odbity blask słońca
Cieniem malowany
W blasku nocy nastała godzina płynąca
Przy tobie byłam kochany

Gdy noc nad morzem srebrzyła blaskiem
Wzywałam cię miły
Gdy czerwony blask w głębinie utopiony
Gdy wody zalśniły

Byłeś tam daleki stałeś na skraju drogi
Widocznym z oddali
Myślami przywoływałam cię czułymi
Gdy serce żar palił

Słyszę twe kroki na mokrej ścieżce w lesie
Krople z gałęzi spadają
Oddech miarowy tu czyste echo niesie
Tu wody swe źródło mają

W brzeg piaszczysty fala uderza spieniona
Twój głos w szumie
Lub w gaju cichym w płynącym strumieniu
Tu ciebie umiem

W bijącej fali w głębinie słyszę twój głos
W ciszy w szmerze
Nawet wtedy gdy łodzi dziób płynąc
Uderzy o wybrzeże

Wiem jesteś przy mnie, lecz noc ukryła
W cieniu swoim
Niedługo zobaczę cię w jasność wejdziesz
Pocałunkiem będzie moim

Nie wiesz co teraz jest gdzie jestem co robię
Czy jestem blisko
Gdybyś był wiedziałbyś dokładnie wszystko
Że gwiazdy zabłysną

***

[milky_way_1]

Nic nie pokona miłości
jej mocy i siły namiętności
Dawno nie wczoraj anioł się pojawił
usiadał, niejedną osobę zbawił

Ten anioł zostawił serce na dłoni
ktoś kiedyś o nim przypomni
Zostawił na zawsze na wieczność
zostawił bo chciał nie konieczność

Zostawił w miejscu bezpiecznym
miłym, dobrym, niekoniecznym
I uśmiech podarował na dłoni
teraz on Ciebie może dogoni

Miłości nie zniszczy, nic nie pokona
wszystko potrafi, zniesie i dokona
Tylko jedno serce drugiemu darowane
na zawsze to jedno drugiemu oddane

Choćbyś pojawił się w innym czasie
w innym miejscu
odnajdzie i nawet w ziaren kobiercu
Zawsze miłość mieszka w nas
w pamięci a nawet w szarych dniach


Kiedy zobaczymy ukochane oczy
widok się wtedy czarowny roztoczy
Pełen ciepła, dobroci i wrażliwości
w spokoju w życiu w miłości

Ta miłość jest w nas zawsze tu mieszka
nawet jak spłynie niejedna łezka
Ona wtedy wzbogaca, umacnia
zamieszka w sercu radość i gracja

Na róży płatkach to wszystko spisać
zamknąć w kopercie i wysłać
Na koniec świata dotrze także
zobaczysz go w dużym serca kadrze

Magia plaży

[milky_way_1]

Jak srebrna fala na plaży ku światu
Płynę na piasku by słońce powitać
Tak złotym blaskiem bliżej zenitu
Rano już z rosą też pragnę rozkwitać

Na plaży topię myśli w powietrzu
Płynące z falą po morskiej wodzie
I w swojej ciszy i w swoim wnętrzu
Jak muszla krucha w swej urodzie

W wieczność zanurzam myśli ulotne
Zimne ramiona tulę w westchnieniu
Gdy nagle niebo jaśnieje mroczne
A miodny bursztyn sprzyja marzeniu

Z szafirem z złotem niebo w czerwieni
I zachód z mrokiem dojdzie do świtu
Tu zawsze z tobą w słowach złączeni
Dojdziemy w pełni w głębi błękitu

Nad głową chmury ich kalejdoskop
Znowu przepędzam je wiatru ciszą
Rozbłysk bursztynu to moja rozkosz
Promienie słońca w blasku kołyszą

To piękno kwitnie na plaży miodem
I smutki znikną w zachodzie słońca
Bo tutaj piękno z tym korowodem
Odchodzi złotem w morzu bez końca

[czaro.01]

Anioły są przeźroczyste !
Czaro.

Najpiękniejsze kolory

[milky_way_1]

Na niebie tęcza wstęgę rysuje
Z paletą barwy bukiet wiosenny
Niebo kolorem znów obejmuje
Rozjaśni nieba błękit codzienny

Na mojej twarzy uśmiech maluje
Rozjaśnia wszystko barwy kolorem
Niebo mam znowu tęczę rysuje
Swą najpiękniejszą kredką i wzorem

Z błękitu wchodzi w zieleń soczystą
Przemienia wszystko w pasmo kokardy
Zamienia w tęczę z słońca gonitwą
Na kroplach promień w przeróżne barwy

Zielony kolor nadzieją duszy
Jaśnieje nieraz z barwą i szatą
Każdego przecież w sercu poruszy
Wrażliwą dobroć wnętrzem bogatą

Pędzlem tęsknoty gdy malowana
W błękitny lazur morza czystego
Już pieści zmysłem tak poznawana
Marzeń fantazji w drzwiach raju mego

Złotym promykiem ziemię rozjaśnia
Uśmiech maluje na każdej twarzy
Nawet możemy zobaczyć w baśniach
W żółtym kolorze możemy marzyć

Fiolet rozpala jak gwiazdy sieją
Na nocnym niebie same tęsknoty
Srebrem na niebie wszystko rozwieją
Słonecznym wiatrem anielskiej cnoty

Różową barwę tęcza posiada
Swoje poboczne barwy zachwyca
Zapachem cudnym i kwiatów włada
Ją też widzimy w damskich spódnicach

Czerwień odcieniem przecież miłości
Zaplata myśli w pragnień warkocze
Na dłoni serce daje w skrytości
Idąc alejką w raju zatoczek

Zmysłowa tęcza pyszni się łukiem
W tęsknocie chwili byliśmy razem
I wszystko zmienia w kolorów bukiet
Na naszej łące spełnionych marzeń

O mym świecie zapominam

[milky_way_1]

W czułych szeptach obejmujesz
O mym świecie zapominam
Znowu w dłoniach całą czujesz
W włosach perły nocy spinam

W moim świecie zapominam
W słowach piszę o rozterkach
Pajęczynę snów rozpinam
Jestem mała to znów wielka

Kiedy szepczesz cicho słowa
Sercem swoim tak gorącym
Mrokiem nocy znowu schowasz
Już w objęciach tak tęskniących

Pośród mroku gwiazd świetlistych
Już okrywasz nocy płaszczem
Z blaskiem księżyc promienisty
Ty w objęciach czule głaszczesz

Tak rozkwitłam twoim szczęściem
Zagubiona w magii w słowach
W nieboskłonie w chwil goręcej
Pośród nocy w gwiazdach chowasz

W galaktyce w snach zostałam
Je zamknęłam w swoich dłoniach
Jawą dzień w słońcu żegnałam
Z delikatnym szronem w skroniach

W myślach ciepłych zaplątana
W twej źrenicy już rozkwitłam
Miłość z tobą aż do rana
Trzymasz mnie w ramiona sidłach

Siła przyjaźni

[milky_way_1]

Ma przyjaźń poczeka cudnymi chwilami
Przytuli, pocieszy gdy łza, gdy krzyk w krtani
W ogródku posieje miłości ziarenko
Cierpliwie wysłucha gdy serce tknie męką

Zamruga do ciebie uśmiechem, radością
Rozburzy mur trwogi pogodą, bliskością
Przytuli w zwątpieniu w uczuciu wytrwała
Pozbiera perełki, cierpliwie kochała…

Przyjaźń ma wieczna po drogi twej kresy
Gdy życie zaboli to zawsze pocieszy
Kolejne wspaniałe napiszę rozdziały
Zasypię pogodą gdy szary świat cały

Ma przyjaźń jak łąka co kwiat w niej rozkwita
Nie chodzi nachalnie lecz w sercu ukryta
Poczeka gdy trzeba bo siła w niej cała
Na łące miłość ma przyjaźń wytrwała

Gdy trzeba zasypię srebrnymi chwilami
Gdy trzeba sceruję twe serce jak zranisz
Pomogę mądrością, zapomnieć nie mogę
Poszukam co kiedyś zgubione po drodze


Poczekam spokojnie i znów rękę podam
Gdy będzie znów padać i nie ta pogoda
Ma przyjaźń jest większa od mojej miłości
Bo wszystko jest w magii i w pieśni bliskości

Magia spojrzenia

[milky_way_1]

W puklach kręconych jak ogień rudych
W blasku spojrzenia spod rzęs przecudnych
Unosi słodki aromat ciała
Perfum niebiańskich gdy w blasku grała
W swoim ogrodzie nimfa na harfie
A w tali miała związaną szarfę
Jej słodkie usta mówiły słowa
Dary dla ciebie nieść jest gotowa
Magia jej włosów, ust lekkie drżenie
Dotyk jedwabiu, oczu spojrzenie

Lekkim i zwiewnym tanecznym krokiem
Przechodzi ogród tuż nad potokiem
Szelest jedwabiu lekkiej sukienki
W blasku księżyca muzyki dźwięki
Szal leki zwiewny upadł na ziemię
Dary dla ciebie i lekkie drżenie

Na nocnym niebie już w gwiazdach lśnienie
I delikatne spod rzęs spojrzenie
I choć uciekasz w słowach się wzbraniasz
Serce prze magią pragniesz osłaniać
Lecz już ulegasz jej słodkim darom
Już pokonany ulegasz czarom

Leziowi

[milky_way_1]

Lekki dym z papierosa otacza Twoją głowę
Pochyloną nad kłębkiem ludzkich uczuć mowę
Kiedy mrok zapada ciszą z wolna obejmującą
Zastygasz w błogim półśnie myślą wypełniającą
Wtedy pośród płatków zapachów rumianku
Przepływa przez palce ich pachnące brzmienie
Wtedy tak w skupieniu może nawet w ganku
Każdą cząstką ciała odczuwasz mrowienie
Dłoń wyciągasz rano już po przebudzeniu
I niebieskim światłem w oczu swych skupieniu
Dłonią swoją zbierasz kryształ rosy w kroplach
Jakże znamienitym w słońcu w złotych soplach
Wszystkie je układasz w jedno wielkie tchnienie
Czy na róży listkach czy na płatkach w kroplach
Jedwabnym dotknięciu w blasku oczach mgnienie

I rozjaśniasz wszystko z światłem już zielonym
Dającym nadzieję w oazie źródłem spragnionym
Gdy istnienie w łańcuch tworzy nieskończoność
Jak w alejach drzewa w liściach nerwy klonom
Gdy już dzień dogasa swoim własnym cieniem
Kiedy w swoich dłoniach zamykasz marzenie
Wedy już następną noc w skupieniu spędzasz
Wtem pod powiekami w bólu słów natenczas
Układasz w skupieniu jeszcze jedną szansę
Zostawiając w mroku myśli nie na marne
Aby jeszcze jedną szansę co z wahadłem
Układasz w kieszenie lub zasypiasz za szkłem

Wtedy przed zaśnięciem już na popielniczce
Układasz leniwie kłębki znów magiczne
Zadumany lekko w chwili jasnej myśli
Już w objęciach nocy sen ten Ci się wyśni
Wtedy nagły rozbłysk budzi Cię przed świtem
Vesty obraz kreśląc pięknem znakomitem
Tęcza już na skroniach nad czołem falami
W oczach Twych diamentem zastyga myślami
Zamykając bramę nocy w blasku świtu
Aby znów bezpiecznie płynąć obok klifów
I na ustach uśmiech to chwila zdziwienia
Wtedy zrozumiałeś to magia spełnienia
Wybiega już serce pełnią dnia przed siebie
To było co szukasz...byłeś nocy w niebie

Usypane z piasku poezji.

[milky_way_1]

gdy obejmę swe ramiona mym marzeniem
które zawsze się wypełni twym promieniem
wtedy ciepły lekki deszczyk spada z nieba
drżąc pytając czy to właśnie tęczy trzeba

w kropli deszczu, w bujnej trawie, lotem ptaka
w jasnej nocy, w sennej zjawie miłość taka
jak rozwiane i pachnące włosy z wiatrem
jak aniołów skrzydła białe mym teatrem

me ramiona aksamitem z ciepłem nocy otulone
delikatnym i zmysłowym twym dotykiem rozświetlone
gdy nadejdzie wczesnym rankiem na wspomnienie
wtedy w nocy do mnie wrócisz swym promieniem

i rozkochasz znowu z nocą czernią gładką
delikatną, atłasową i zmysłową jak pomadką
wtem spadając razem z kroplą jasnym deszczem
znów wyszeptam czułym głosem pragnąc jeszcze

Jazda pociągiem

[milky_way_1]

Życie nasze jak jazda pociągiem
Swoje koła powoli toczy
Lub znowu pędzi przyspieszy nieco
Gdy swoim pięknem Cię zauroczy

Rodząc się wsiadasz właśnie do niego
Przez całe życie ten pociąg wiezie
Nawet gdy ciemno, jasno lub słońce
Do Twojej stacji celu zawiezie

I nikt z nas nie wie ile pojedzie
Razem pociągiem przez całe życie
Choć stale pociąg w podróży jedzie
Niekiedy czasem ktoś nas zawiedzie

Nieraz jedziemy razem w przedziale
Jedni na dłużej inni na chwilę
Czasem ktoś uśmiech nieraz zostawi
To dla każdego są chwile miłe

Jedni nam uśmiech inni miłe słowo
Dotyk rąk, niekiedy kwiat róży
Tych nie zapomnisz będziesz pamiętać
Do końca jazdy celu podróży

Te dni spędzone, nawet miesiące
Byliście razem w podróży łące
Zachowasz w sercu do końca podróży
Obraz ich nigdy nic już nie zburzy

Zostanie pustka po tych co kochasz
Kiedy wysiądą pamiętasz szlochasz
W kąciku płaczesz by nikt nie widział
Pociąg dla wszystkich dla Ciebie przedział

Smutek, tęsknota do końca podróży
Choć niekiedy boli, pali Cię skrycie
To tych najbliższych w sercu schowanych
Pamiętasz zawsze w życiu kochanem

Lecz gdy wysiądziesz już na peronie
Twoim ostatnim końcu podróży
Znowu zobaczysz kochane dłonie
Ten obraz w sercu Ci dobroć wróży

Z rosą otulony.

[milky_way_1]

W pięknie płatków kwiaty z rosą otulone
Cień rzucają na złotą tarczę słońca stronę
Od łez mokre jak perły, jak duszy kryształy
Lub szafir diamentu jak kwiat od rosy cały

Czy piękno zmienione ktoś znów zauważy
Cień jasny na brzoskwiniowej twarzy
Otulony chwilą płatkami zawstydzenia
Przestrzenią pachnącą delikatną mgnienia

Lżejszy niż sen, delikatny jak błoga chwila
Jak płatki kolorowy, skrzydełka pięknego motyla
Minie, odejdzie, usiądzie na Twej dłoni
Zmieni się jak niejedno na drodze w pogoni

Otulony jak kwiaty płatkami wyobraźni
Czy to się dzieje jak sen czy też w jaźni
Barwą tęczy lśni jak kolorowa wstęga drżąca
Delikatna, jedwabna, gładka jakże pachnąca

Powróci z lekkim delikatnym uniesieniem
Nie odejdzie nigdy w świata zapomnienie
Wróci zmieniony rozkwitnie w marzeniach
W Twoim sercu dostąpi ciszy spełnienia

Chwila piękna.

[milky_way_1]

Mieć kogoś i kochać, choć odległość daleka dzieli
Niech będzie najdrobniejszy, nawet kwiat nadziei
Wierne serce nie przestaje, dla niego także bije
Swoim rytmem od nowa, co dzień w ciszy żyje
Niech nikt nigdy rytmu, tego serca nie zburzy
Niech zawsze równym rytmem bije jak najdłużej

Ciepłe myśli lecą do Ciebie z wiatrem wysoko
Wspierając w tęsknocie otwierasz serce szeroko
Twe ramiona pomocą mnie wtedy wspierają
Jak trzeba ochronę bezpieczną mi dają
Gdy tęsknota tak bardzo mi w życiu doskwiera
Twe serce to czuje… mnie opieką wspiera

Przyjmiesz myśli ? jak drobny kwiatuszek
W środku posiadający najpiękniejszą duszę
Pieszcząc je, jak delikatne aksamitne ciało
Które nigdy tak mocno jeszcze nie kochało
Podasz dłoń, weźmiesz do serca przytulisz
Chwila piękna, ten obraz wszystkich rozczuli

Spragniony tulipan.

[milky_way_1]

Ciepło od niego bije
Płatki do ust przytulam
W sercu mym ciągle żyje
W myślach jak wody laguna

Jest tak zamknięty w sobie
Jak chwila spędzona bez Ciebie
Swe płatki w kolor ozdobień
Znajduje w życiodajnej glebie

I chociaż z nocy mrokiem
Podniebne ukochał słowa
W ciszy w szmerze potoku
Jak malarz kolory zachował

Jest także myślą w umyśle
Niekiedy nie mogąc zasnąć
Wtedy pachnąco go wyśnię
Z światłem księżyca gasnąć

W nocy gdy wody chłonie
Ciepłe pragnący tulipan
Jak róże w swojej koronie
W magii nocy go witam

Zagubi swą rzeczywistość
Kryształu pijący wody
By mógł na chwilę wyśniąc
Odnaleźć w niej swobody

Zawdzięcza przecież mistrzom
Zapach i piękno urody
Wzbogaca tym rzeczywistość
W płatkach w liściach ochłody

Gdy swoją odnajdzie miłość
Choć w realności odbiegłą
Tak jak poeta w niej czułość
Kocha gdy płatki więdną

W blasku zachodzącego słońca.

[milky_way_1]

Tak zapatrzeć się na słońce, które złotem wieczór świeci
Jak nie poddać się miłości, do poetów i do dzieci
Znów rozłożyć skrzydła wiatru, aby płynąć coraz prędzej
Znowu poddać się radości, to jest miód na moje serce

I wieczorny okrzyk ptaków, zachwyconych blaskiem ziemi
Już szybują w nieba zachód, słońca promień się czerwieni
Szafir nieba wraz z popielą, zatrzymały w morzu fale
Zachód w złocie i w błękicie, w morzu kąpie się wspaniale

Jest pieszczotą która wzmacnia, chociaż bywa też milczeniem
Bo w zachodzie nieba gracja, która w toni ma znacznie
Wieczór cieniem już się kładzie, w wodzie złotem słońce wdzięczy
To okruchy nieba w brzasku, tak jak w maju z deszczem w tęczy

I zawisła tuż nad wodą, smuga światła gdzie są fale
W pianie w puchu się skąpała, orzeźwiła się wspaniale
Toń tej wody pokrył kolor, jak koronka szaro biała
Czy w czerwieni w blasku słońca, też się woda wymieszała

Nieodparte mam wrażenie, że to światło brzask udźwignie
To z ostatnim ciepłem słońca, kiedy w morzu z nocą zniknie
Kiedy patrzę w zmarszczki fale, ciepło morza obejmuje
I w zachodzie w płynnym złocie, już promykiem mnie całuje

Sen

[milky_way_1]

Wtulona w ciebie
usypiam na twoim ramieniu
Kołysana czułym szeptem
odpływam z wolna w spełnieniu
Tulisz mnie lekko
swym ciepłym oddechem
Delikatnie gładzisz włosy
cichym wiatru śmiechem
Unosisz…
Tańczę w światła smudze
wiruję i znowu się budzę
Przez okno wylatuję
piórkiem, światłem, echem
Twoim ciepłym czułym
miłym w śmiechu oddechem
Tańczę z gwiazdami
nad szczyty drzew się unoszę
Ziemię mam pod stopami
jestem w raju rozkoszy
Dotykam chmur
liczę gwiazdy z czernią nocy
Wreszcie roztapiam się
zanurzając się w rozkoszy
Wtem staję się
zapomnianą rosy kropelką
smugą światła niewielką
pajęczynką jak mgiełką
i rozkoszną muszelką
Tak w trwaniu
na ziemię mnie ściągasz
W spełnieniu
mą twarz oglądasz
I tak w serc rytm graniu
w uścisku ramion
ja jestem twoje dziewczę
jestem jak świeże powietrze
I zachłystujesz się mną
gdy w świetle ulicznych lamp
ludzie do domu mkną

Zachód słońca

[milky_way_1]

Jezioro w wierzbach dzisiaj skąpane
Z słońcem nad ranem w czerwień ubrane
Tu stoi zamek w ogrodzie z kwiatków
W tafli jeziora błękit bławatków

I w tym jeziorze łabędzie płyną
Jak najpiękniejszą rajską krainą
Na brzegu w piasek stopy obrane
Z falą jeziorną w wodzie skąpane

A później w plaży gdzie promień słońca
Pośród wieczoru pięści bez końca
Me dłonie smukłe jakby pianistki
I delikatne jak kwiatów listki

Z zachodem naszym chowa się słońce
Jest najpiękniejsze w deszczu tonące
Wtedy nam niebo rozkłada tęczę
W wieczornym blasku ukoi serce

Wpatrzenie w słońce w wodzie tonące
Czerwoną kulą w jeziornej łące
Głowę z mokrymi lokami wtulę
Wpatrzona w słońca przepiękną kulę

Z gwiezdnych szlaków

[milky_way_1]

Niebo balaskiem nocy okryło
Szafirowe świata przestrzenie
I z tęsknotą wszystko spowiło
Delikatną jak moje marzenie

Już na niebie złoty blask gubi
Słońce wieczór w tęsknocie sennej
Swoje blaski w wodzie ostudzi
Gdy już ciemno nade mną będzie

Słońce zaszło już księżyc wschodzi
Zostań ze mną proszę kochany
Weź w ramiona w uczuć powodzi
I pożegluj w przestrzenie nieznane

Weź w ramiona gdy ciemno proszę
Weź stęsknioną w czekaniu na Ciebie
Już w objęciach sennych rozkoszy
Będzie z Tobą mi dobrze jak w niebie

Gdy już będziesz zostaniesz z nocą
I różowym promieniem powrócisz
Wtedy rankiem w listka migocąc
W nieba błękit z słońcem zanucisz

Usłyszymy ptasie rozmowy
W kroplach rosy w lekkim wietrzyku
Wtedy z świtem bardzo różowym
Z gwiezdnych szlaków wrócimy w deszczyku

Między kroplami deszczu

[milky_way_1]

Sztuka, sztuka wyrażania miłości
jest sztuką wytrwałości, zrozumienia
w chwili w magii spełnienia
W słonecznych dniach w deszczowych
W cudownych lata odnowy
gdy w oczy piach, gdy słodko tak
W spacerze po połoninach
w odpoczynku w łagodnych dolinach
Gdy na wzniesieniach, glebie
odbite chmury płyną po niebie

Miłość tańcem podczas burzy
w deszczu w kroplach w kałuży
Spacer między kroplami deszczu
w radości i w dreszczu
Wtedy spływają i mokną skronie
gdy niebo w kroplach kryształków tonie
To spacer do Ciebie
w wodach rzeki i żlebie
Trzymanie się za ręce
w piosence w piosence
Taniec podczas burzy
w ciepłej wody kałuży

Wtem krople deszczu na moim ciele
wtem w deszczu się ośmielę
i wraz z perłami znowu omdleję
A kryształki spływają po rzęsach
w maleńkich wody kropelkach
Znowu włosy w mokre loki skręcone
obklejają twarz i moje skronie

Deszcz rosy krople w lecie pogodnie
spływają ciepło po ramionach swobodnie
Po plecach przebiegną dreszczem
letnim, miłym, ciepłym deszczem
Pieszczą skórę, delikatnie łaskocząc
gdy między kroplami biegam boso
A letni wiatr włosy mokre rozwiewa
wtedy stopy pieszczą mi perły z nieba

(miłość deszczem
który pada z nieba
przemaka na wskroś
każdemu tego potrzeba)

Malowany pastelami

[milky_way_1]

Miarowy stukot kół pociągu
I widok przesuwającego się obrazu
Niekiedy malowany pastelami krajobrazu
Jasne pola i rozkwitłe kwiaty maku
Na pagórkach rozpostarta żółć rzepaku

Białe brzozy w delikatnych listkach lśniących
Powiewają w blasku słońca w dzień gorący
Nawet wierzby nad strumykiem w rzędzie rosną
W jego szumie, w jego wodach rosną z wiosną

Znów cichutko przejeżdżamy mostem w łące
I na stacji w środku lasu kwiaty pnące
Gdy tak jedzie pociąg w lesie, jego krajem
Wtedy stacja znów przed nami i już staje

Nawet trele ptaszków słychać w krzewach siedzą
Które rosną niedaleko tuż za miedzą
Sarny, kurki nawet dzikie i zające
Na polance w środku lasu są kwitnącej

Nawet niebo tej podróży przychylone
Ciepłem słońca i wietrzykiem okraszone
Nawet niebem kluczem ptaki przelatują
I w obłokach śpiewem swoim popiskują

Nawołują młode z wiosną opierzone
By fruwały na błękitnym nieba łonie
Znowu lasem już jedziemy w rytm stukania
To jest odgłos kół pociągu od zarania

Już za szybą obraz barwy szybko zmienia
Cieszy serce, duszę, oczy w chwil wytchnienia
Pejzaż pól, potoku, lasu kolor zmienia
To jest właśnie cud natury, moc stworzenia

Pod szczęśliwą gwiazdą

[milky_way_1]

Katie Melua - Thank You Stars

W momencie narodzenia
Dostałam rolę do spełnienia
Własną…
raz ciemną, raz jasną
Po gwiezdnej stronie biegłam
Znalazłam drogę tęczową do szczęścia
To istota istnienia
W chwili mego narodzenia
Którą wypełniłam
I od nowa w czystości się zrodziłam
Gdy w ciemności pomocy potrzebowałam
Pomocne ramię dostałam
Podarunek dostałam od losu
Okruch boskości jak kwiat lotosu
Który w każdym drzemie, w magii obudzony
Wtedy cud stworzenia skończony
I każdy staje się oświecony w życiowym biegu
A jego droga prowadzi do źródła brzegu

Dzięki duszkom, aniołom natury
Wiem, który mój początek z góry
Dzięki więzi z najwyższym źródłem poznania
W boskości, bliskości doznania
Energia oświecona z nieba przepływa
Od najwyższego, uzdrawiająca moc żywa

W spokoju nad wodospadami
W szumie wody z kaskadami
Odnalazłam swoje miejsce na ziemi
Pośród parków zieleni
Gdzie świat zamieszkany dobrymi duszkami
Wśród kwiatów pomiędzy drzewami
Z wiatrem tańczącymi na wietrze
Gdzie błękitne niebo i świeże powietrze
Podświadomie odnajduję to szczęście
Gdzie niejednego drzewa gałęzie
W jego konarach w cieniu
W milczącym gładkim kamieniu
Jest spokój i miłość każdego dnia
Gdzie słońce z liśćmi na harfie gra

Tu dojrzewają marzenia
Na łonie natury doznając spełnienia
W otaczającym świecie, w spokoju
W miłości, w boskości i w znoju
Tu nie ma miejsca wyznaczonego
To w duszy, w sercu każdego

To bliskość natury
W morzu w strumyku którym
Pojawiają się wody krople
To życie spełnione dobre
W promieniach słońca
W magii, w wyjątkowości miejsca

Tam gdzie płyną niebem chmury
Błękitnym morzem natury
To świat przyrody roślinny
Uzdrawiający zielenią, spokojem inny
Wystarczy się temu poddać
By miłość i spokój na zawsze spotkać

Majowy deszczyk

[milky_way_1]

Majowy deszczyk kwiaty mocno kropi
Na liściach zostawia krople wody czystej
Z wieczornym zachodem niebo nieco złoci
Chodniki obmywa i pluszcze rzęsiście

Świeżością ozonu przesiąkło powietrze
I na wskroś przenikło me serce weselsze
Gdy między kroplami biegałam na wietrze
A w parku mi drogę przebiegł nawet cietrzew

I w lasach ptaszyny w gałęziach ukryte
Nie mokną na deszczu ich piórka złożone
Konwalie rozkwitłe w poszyciu spowite
Mgły bielą, welonem, przecudnie stulone

Nastrojem majowym rozkwitła przyroda
I sady już kwieciem z zapachem ubrała
A po nich przechodzi pani wiosna młoda
Po deszczu i tęczę na niebie spotkała

Spragniona roślinność pieszczoty deszczowej
Gałązki odwraca, kielich, liście, pnącza
I spija łapczywie w ulewie majowej
Krople wody perły, co spływają z kłącza

Carpe diem

[milky_way_1]

Jak ptak zagubiony na wzgórzu
w pachnących kwiatach wrzosu
Jak w drodze wędrowiec zmęczony
na wzgórzu odpoczywa do zmroku

Zabierz ją, zabierz w to miejsce
gdzie wrzosy, gdzie bije jej serce
Zabierz ją, zabierz i pokochaj do świtu
nim otworzy się niebo jasnością błękitu

Kochaj w zimnym strumieniu
w blasku księżyca i cieniu
W gwiazdach odległych, zaciekawionych
w cieple, w splątaniu Twoich dłoni

Nie lękaj się , nie wahaj, pokochaj marzenia
z pragnieniem idź w parze, doznając spełnienia
Kochaj gdy mrok, gdy moc zdarzeń, póki sen
póki nie nadszedł, świtu pełny dzień

***

[milky_way_1]

Celtic Pan-Flute Pan-Flute.com


Jeśli Cię nie ma, gdzie jesteś ?
Jesteś wszędzie…
W kropli deszczu, w marzeniach
Tu będziesz…
W cieple rąk, w spojrzeniu
W smudze światła i w cieniu
W płatku róży, w tęczy po burzy
Byłeś na niebie…
Podróżowałam z Tobą, bez Ciebie
Zrozum właśnie to przesłanie
Radosne, gdy rano wstaniesz
Cieszę się tym co robię
Dzielę się z Tobą radością
Kąpie się w słońca promykach
Szczęściem się dzielę, czułością

Widokówka

[milky_way_1]

Góry z śniegiem i cień leżącym w dolinach
Wiatr na nimi z zielenią soczystą w kotlinach
Ciemniejsze i jaśniejsze pasma w dali
Obraz zaczarowany ciepłem się chwali

A chmury delikatnie muskają gór szczyt
Pieszcząc, przynosząc deszczu zaszczyty
U podnóża, miasto w złocie słońca skąpane
Obraz malowany, w południe, nie ranem

Delikatnie wszystko zamglone także
W myśli, w ochach, w zdjęciu i kadrze
My płyniemy statkiem, morzem z falami
Niebo błękitne, chmury, słońce nad nami

Fale uderzają o burty rozłożystej łodzi
My jak zawsze płyniemy z wiatrem młodzi
Tylko białe grzywy morskich, ciemnych fal
Wypełniają widok, na tej ziemi raj...

Źródło Twojej miłości.

[milky_way_1]

W codziennej wędrówce biegniesz moją drogą
Wydeptujesz zawsze rozpoznane ścieżki
Koniem znów na prerii z rżeniem a nie trwogą
A grzywę rozwiewa wiatr w galopie rzeźki

Ty czerpiesz energię, z bajek, z opowieści
Szukasz inspiracji w górach Ci poznanych
Wydeptujesz zawsze drogę swą w powieści
A powracasz ranem z mgłą Ci obeznaną

Często nawet igrasz z ogniem tajemniczo
Z białym Duchem także szukasz inspiracji
W nostalgii, tęsknocie lecz nie wojowniczo
Odnajdujesz piękno rozbudzone w gracji

Jesteś moim koniem Czarnym w łąkach prerii
Wiatr rozwiewa grzywę, przyjacielem Twoim
Gdy znajdziesz uniesiesz delikatną perłę
Ona blaskiem świeci Tobie w sercu moim

Czy jesteś Geniuszem, Mistrzem czy Aniołem
Który się urodził z pięknem w tym człowieku
Wyrzeźbiony w sercu stajesz za mym stołem
Malowany tęczą w zamknięciu z powieką

Kto Ciebie raz pozna dotknie dłonią prawdy
Jak wstęgi, jak warkocz, jak osnowy duszy
Zaplecie na zawsze słowa w szal jedwabny
Ze źródła pić miłość, aby świat poruszyć

Liryczny Poeta.

[milky_way_1]

Czy słyszałeś, powiedział to ktoś Ci też
Że stworzyłeś niejeden przepiękny wiersz

To kwiaty i zbieram je jak naręcze słów
Ułożę w poematy, w ogród różany znów
Dziś powiem, ułożę to małym wierszem
Prawdą jak piórkiem Cię znowu popieszczę

Słowa układasz, żarem wybuchasz znów
Serce rozbrzmiewa, mową gorących słów
Układaj w słowa, poruszaj niejedno serce
Dziś mową radosną, jutro gorącym wierszem

Tkaj kilim, układaj słowa, namaluj obraz i ramy
W świetle księżyca będzie w jasność ubrany
A myśli z żarem, wschodem złotego słońca
Pieścić będziesz swoim piórem bez końca

Zmysły, jak piękny, błękitny, wesoły ranek
Zbierasz w słowa, w muzyce nuty skąpane
Nie gaś, podsycaj ten żar, płomień w sobie
Białe ognie, płomień zmysłów biegnie ku Tobie

Mów, pisz, drgaj, żyj przy mnie rozmarzeniem
Swym gorącym, jasnym, świętym płomieniem
Patrzę, trwam w niemym zdumieniu, zachwycie
Podziwem jak płoniesz w swym życiu znakomicie

Wzniosę się i w kosmosie z gwiazdami popłaczę
W sercu, w myślach obraz namalowany zobaczę
Widzę obraz jak piękną siedmiobarwną tęczę
Twoją duszę, Twoje słowa i wrażliwe serce

Morze

[milky_way_1]

Piękno co okiem widać w oddali
Na horyzoncie ścieli się łukiem
W mych rękach muszla kolorem białym
A w środku morza szumi już hukiem

Tu spokój cisza i błękit nieba
Przykrywa czasem i ciemnym płaszczem
A flauty morskiej tego mi trzeba
Gdy białe grzywy pokrywa piaskiem

Spokojne fale z nieba błękitem
Mienią się stalą w głębinach wody
Doznaje ciszy w morzu z zachwytem
A w duszy słowo boskiej nagrody

Woda o skały lekko uderza
I rzeźbi brzegi skał naznaczone
To niepisane z wodą przymierza
I w morskiej toni z piaskiem stopione

Wzniosłej harmonii obraz lirycznie
Muzyką płynie w szemraniu chmury
A piaski w wodzie szklą się prześlicznie
Stworzone piękno w cudzie natury

Szczodrością morze góry oplata
Zniewala upojnie lenistwem błogim
Jak dotyk Boga na krańcu świata
A w sercu miłość i spokój drogi

Szum morza także do snu ukołysze
Gdy słońce chyli się ku zachodowi
I wiatr nie mąci majestatu ciszę
A księżyc w gwiazdach już się usadowił

Ciebie pożegnam z falami wieczorem
Chociaż na żaglach płyniesz w nocnej ciszy
I ciepłem powiek zamknę z mórz kolorem
Ty jednak w gwiazdach me serce usłyszysz

W ciszy tęczowej

[milky_way_1]

Na czystej kartce flamastrem piszę
Niezapisane karty w pamięci
I nawet nocną nie przerwie ciszę
Odgłos napiętych drgających cięciw

W ciszy tęczowej mrok spływa złoty
W senne marzenia zwijam kotary
Nocnego blasku z upadkiem wzloty
Z naparem liści odchodzą mary

Błękitnym traktem płynę do nieba
W szafirze nocy tysiącem iskier
W wieczornej ciszy tego mi trzeba
A nocą obraz znów Twój dziś wyśnię

Na czystych kartach mojej pamięci
Wieszam z melodią cudne obrazy
Żółty w amarant słońce już święci
Gdy nocy blaski na mojej twarzy

W tunelu nocy ślady przeszłości
Znikają miękko jak w ciszy głosy
Melodią światła w szybach nagości
Srebro księżyca ciemność rozproszy

Melodię cudną z nocną kołyszę
Odgłosem wiatru, kwiatów zapachem
Dal bezszelestną w mej duszy słyszę
Światło wypełni me serce z czasem

Zachód w idylli

[milky_way_1]

Leśny, to Twój zachód słońca
on jest dla Ciebie.

Gdy dzień chyli się ku zachodowi
z czerwieni kulą w świetle odnowy
Wtedy się kąpie w złocistej wodzie
w pomarańczowym słońca zachodzie
Topi się w morzu cudnie, promiennie
co dzień od nowa, co dzień niezmiennie

Widok uroczy pieści me zmysły
i w sercu płonie żarem ognistym
Kąpie się, brodzi radość zostawia
w mej wyobraźni obraz poprawia
Wtedy oglądam zachód w idylli
i karmię zmysły urokiem chwili

Obraz w doznania serce wzbogaca
z paletą w barwach kolor roztacza
Patrzę podziwiam złocistą kulę
rozwiane włosy w zachodzie tulę
Wszystko spowite jest w błogą ciszę
obraz w mym sercu zaraz opiszę

Cisza jest w morzu i słońce tonie
już w niezmąconej wodzie z nią płonie
Kto zgubił płomień z słońcem na niebie
które w zachodzie świeci dla Ciebie
Kto zgubił pióra zaczarowania
to aniołowie w nocy kochania

I płyną teraz po nocnym niebie
nie płyną do mnie, też nie do Ciebie
Lecz płyną do szyb oczekiwania
z różowym piórem w nocy kochania
A niebo z nocą już powitane
tylko różami w czerwień usłane
Wróci tu do nas znowu nad ranem
błękitem z żółcią w morzu skąpane

Patrzę, wędruję, brzeg uroczyska
woda w zachodzie płonie przeczyta
To jak rapsodia w złocie na morzu
w głębinie ciemnej żółcią w przestworzu
Wieczorne słońce płonąc zabłyśnie
wody nie strawi z mrokiem ogniście

Podziwiam, patrzę w bezruchu trwam
rzucona w otchłań zachodu gam
Gdy niebo płonie oczy swe mrużę
jutro ten obraz w myślach powtórzę
Sama czy z Tobą tu w morzu cienia
w niebie kolorów wszystko się zmienia

Czerwony olbrzym nisko zachodzi
i nawet góry w słońcu powodzi
Niebo już całe lawą zalane
w płonącym słońcu już zakochane
I dalej patrzę w zachód z podziwem
gdy rano wstanie słońce znów żywe

Wstanie o świcie da ciepło nowe
i ciszę Tobie a mnie odnowę
Znowu zobaczę słońce o świcie
spojrzę do góry w niemym zachwycie
Wieczór w czerwony zachód popatrzę
płonące słońce znowu zobaczę
Cudowny moment każdego dnia
nad horyzontem z cieniami gra

Mgnienie

[milky_way_1]

Barbra
Streisand (największy przebój)

w myśli, w szumie traw
białe kwiaty we włosy wplata wiatr
a słońca ciepły blask
ogrzewa moją twarz

przede mną czerwone koniczyny
wprowadzają do pięknej krainy
cudownej, lśniącej, wilgotnej
pięknej, delikatnej, ulotnej

jestem
wędrowcem w ziemskim istnieniu
ulotnym, w słowach, w marzeniu
płynę przez życia wielki ocean
na grzbietach z falami przemian

jestem
raz tu, a raz tam
żyję po obu stronach lustra i trwam
zadanie mam do spełnienia
na drodze z magią w marzeniach

kocham
tęczę, kwiaty i zieleń lasu
wczesnym porankiem jak za dawnych czasów
w locie krzyk niespokojnych mew
leśną polanę, świeżości rozkoszny zew

zaistniałam
jedną małą chwilkę na ziemi
może to los komuś odmieni
radość sprawiając choć w mgnieniu
w ułamku, w jednym spojrzeniu

zdumieniem
odkryłam mocno bijące serce
w nim światło najjaśniejsze
w marzeniach, w oceanie
w słowach pisanych nad ranem

wtedy
spotkały się podobne pragnienia
w magii, w chwili istnienia
na zawsze są zapisane
w kosmosie została ich pamięć

*****

[milky_way_1]

Za to, że jesteś gdy słońce zaszło
Gdy w moim sercu jest bardzo ciasno
Gdy deszcz znów pada, chmury na niebie
Zawsze jest tęcza gdzieś blisko Ciebie

Dajesz marzenia królewny w sukience
Zawsze pomocne są Twe ciepłe ręce
Dzięki Tobie bije me serce wciąż mocniej
Zawsze gdy Cię widzę to bije radośniej

I woda w strumyku płynie nawet żwawiej
Gdy jesteś tu z nami razem przy zabawie
Jesteś jak promyczek radosnego słońca
Energią przepełniasz me serce bez końca

Wesoło przez szybę zaglądasz od rana
Przyjacielu drogi Twa buzia kochana
Daje mi nadzieję, a także marzenia
Kiedyś je wypełnię w chwili przeznaczenia

Prosiłam o drzewo, las mi cały dałeś
Prosiłam o rzekę, morze pokazałeś
Prosiłam o uśmiech, mam okno istnienia
Dostałam zwierciadło, uczciwość spojrzenia

Spełniając marzenia, ja dostałam Ciebie
Dzielisz ze mną smutek i radość w mym niebie
Dziękuję za słowa i pomocne ręce
Za to, że mnie wspierasz i pocieszasz sercem

Za to, że pokładasz we mnie swe nadzieję
Gdy jestem poważna, nawet gdy się śmieję
Dziękuję za przyjaźń, uścisk dłoni w geście
Za to, że Ty właśnie zawsze taki jesteś

To będę ja

Wielka siła

[milky_way_1]

Opowiem piękną historię na dobry sen
byś miał jutro cudowny dzień
Ze rękę potrzymam w nocy
gdy będziesz potrzebował pomocy
Jeśli właśnie tego potrzebujesz
to mogę dać, Tobie ofiaruję

Popatrzę na Ciebie rano
wcześniej powiem jeszcze dobranoc
Będę trwała z zachwytem w spojrzeniu
w uśmiechu, w ciepłym słowie, w milczeniu
Nie pomogę w nocy pięknie śnić
jedynie mogę z miłością żyć

Czy to uzależnienie w tęsknocie
czy to wszystko w słowach ozłocę
Nie, uzależnienie ma złe skojarzenie
to całkiem inne marzenie
Tego każdy szuka, nie zawsze świadomie
niekiedy nawet w słowach zapłonie

To wielka siła w tęsknocie, w radości
w niepojętej chwili, w bliskości
Uczucie spokoju, spełnienia
w słowach, w czynach, w marzeniach
Co dzień pełniej rozkwita, dojrzewa
przy tym jest łagodna, miła i świeża
Cudowna, barwna, rozkwitła i trwała
w miłości, w uczuciu dojrzała

Na zawsze już być chce
na dobre i dni złe
Sprawiać byś był szczęśliwy
co dzień bardziej żarliwy
Uwodzić ciałem, duszą, spojrzeniem
rozbudzać zmysły, fantazją, marzeniem
Dzielić marzenia, radości
spełniać się wspólnie w miłości

Posyłam uśmiech

[milky_way_1]

Enya -
Relaxation

Wysyłam Ci uśmiech, na płatku róży, delikatnym, niedużym
Aksamitnym, białym, uroczym, nad tobą urok roztoczy
Posyłam go na dłoni, jednak czy on myśli twe dogoni
Zobaczyć czy dogonił, i czy się skromnie tobie skłonił
W wielkiej rozterce, otworzysz na uśmiech swoje serce
Wysyłam go w kopercie, pachnący, serdeczny wielce

Z pierwszymi promieniami słońca, gdy łąka pulsująco gorąca
Zdarzenia wypisane na twarzy i wszystko się może wydarzyć
Chcę zobaczyć ten uśmiech na twarzy, wtedy razem pomarzyć
Uśmiechnięte serce w kadrze, spełniające marzenia się także
Na listku róży uśmiech dostrzec, jak tęczy najpiękniejszy wzorzec
W kolorze różnobarwnej wstęgi, jasnej, cudnej, przepięknej

W kropli rosy chciałabym go dostrzec, jak zorzy kolorowej koniec
Gdy świecą na niebie promienie, to wszystko w uśmiech zamienię
Zawieszę z dniem o świcie, z nieba lazurem tobie w błękicie
W pyłkach kwiatów bym go wręczyła, jak to zawsze czyniłam
Teraz przesyłam myśli gorące, delikatne i cudnie pachnące
Niech w świat ulecą z nocą, przez okno Ci jasność roztoczą

Rano świerszcze usłyszysz, uśmiech odwzajemnisz w ciszy
A ja w muzykę zasłuchana, ciepło pomyślę o tobie z rana
Wpatrzona w Jutrzenkę, zaśpiewam w duszy piosenkę
Na moje kwitnącej łące, gdzie serca grają tony gorące
Przy dźwiękach walca, będę tańczyła leciutko na palcach
Kiedyś Ci to opowiem, teraz marzenia zachowam w sobie

Usypane z piasku poezji

[milky_way_1]

Subtelnym promykiem

Blask słońca stęskniony nad morzem wyrasta
Niewinnym spojrzeniem dzień nowy witając
I ciepłym objęciem razem z brzaskiem światła
Subtelnie w błękicie z chmurami igrając

Pod rękę z pragnieniem na plaży przystaje
Marzenia zlizuje w wodach blaskiem tarza
Muskając niewinnie w grzbietach fale białe
Moc morza i głębi swym złotem wyraża

Wynurza nad wody swoją tarczę głaszcząc
Subtelnym promykiem jak dotyk kochanka
Przedłuża tę chwilę jakby w wodach pasją
Muskając jedwabiem delikatność ranka

Ostatnim muśnięciem ruch fali spieniając
Zachłanną pieszczotą pomarańczem żarzy
Z czerwienią unosi swe ciało ku rajom
Odbija na niebie swe kolory marzeń

Rozpalone słońce w nadmorskich kaskadach
Promieniem ogrzewa plażę z morską bryzą
Lekko kładzie ciepło w złotych piasku fałdach
Pieszcząc wydmy trawy blaskiem swym leniwo

Unosząc się szybko w błękitne przestworza
I z wiatru szelestem ogrzewa stworzenia
A promieniem wznieca nawet w morzu pożar
To poranne w słońcu z naturą marzenia

Magia nocy

[milky_way_1]

Gdy noc po zmierzchu cicha, odejdzie w zapomnienie
Wszystko to co uczynię, w radość Ci znów zamienię
Słońce odeszło, zgasło, czerwcowa noc nas wita
A ja na twoich wargach, swą dłonią kształt wyczytam

I obrysuję, wiodę, dotykam, muskam dłonią
A twoje usta nigdy, dotyku już nie stronią
Pieszczę, dotykam dłonią, miękkie gorące kształty
To jak korale w morzu, głębinie są wydarte

Więc zamknij swoje oczy, i unieść nagie ciało
A rozpalone w dłoniach, w poświacie będzie drżało
My razem od dziennego, będziemy stronić światła
By chronić nasze ciała, splecione cudnie w spazmach

Szczęście nasze w ciemnościach, twojego jest pokoju
I rozświetlone blaskiem, magicznym w nim nastroju
Łatwiej płynąć z fantazją, z uniesień cichym echem
Gdy pośród nocy magia, jest twoim ciepłym śmiechem

Teraz łatwiej w poświacie, w warkocza wpleść zawiłość
Mówić słowa i szeptać, w ciszy, w wieczorze- miłość
Raz niepojęte w zmierzchach, to w nocy, znów nad ranem
Gdy napełniam swe serce, i szeptam Ci- wyznanie

Słońce już dawno zgasło, ja w tobie z czernią nocy
Odnajduję na krańcach, z bursztynem cud rozkoszy
A noc pilnuje blasku, by z baśnią był magiczny
Gdyż zawsze tworzysz klimat, cudownie romantyczny

Pieszczę dłońmi dotykam, w przepychu tak dostatnim
Skąpani my w księżycu, w spełnieniu już ostatnim
Razem idziemy wiosną, środkiem zielonej łąki
Napotykamy w szczęściu, w kolorach kwiaty, pąki

***

[milky_way_1]

Wiersz natchnieniem mową poety
słowa spisane, myśli…
Raz dobrze mówią, niestety
co znowu się kiedyś przyśni

To stos naprędce zebrany w chwili
z otchłani z głębi Kosmosu
Niekiedy nawet dzień komuś umili
gdy znuży go chwila patosu

To piękno w czystej postaci
wypływające z głębi
Ten nigdy na tym nie straci
kto pisze sercem wdzięcznym

Czar wspólnych dni i nocy

[milky_way_1]

Była para co stale wędrowała razem
Czasu wiosennego przed pewnym pokazem
Ich spotkałam na wale warszawskim jak stali
I za ręce jak zwykle się mocno trzymali
Przechodzili też skarpą lub rzeką, doliną
Nawet wędrowali nad bujną krainą
Przechodzili kładkami przez rzeki, wąwozy
I niekiedy szczeliny dawały im trwogi
Podziwiali przyrodę w różnych krajach gaje
Odwiedzali też dobrze wszystkim znane kraje

Lecz pamiętam jak każdy został ugoszczony
Im też przecież na ziemi czas jest policzony
Spacerują w alejkach zrodzonych w rozkoszy
Nie tylko tu dniami lecz także i w nocy
Naokoło stadionów, ulicami miasta
Tutaj też na niebie ślad znaczyła gwiazda
Spadająca i jasna świecąca na niebie
Światło jaśniejące witało też Ciebie
W tym mieście magicznym, które jest przed nami
Zrodzone w poświacie z poety strofami

Ona zawsze pachnąca jak kwiaty z ogrodu
Drobna, jaśniejące Jutrzenka od wschodu
Uśmiechnięta, urocza, wsparta na ramieniu
Swoje lico przecudne zwróciła ku niemu
Niema towarzyszka ze szczęścia wciąż drżąca
Jak osika na wietrze w świetle dnia błyszcząca
On jej słowa i szepty zawsze w ciszy słyszał
W nim na zawsze już miała swego towarzysza
Brał niekiedy jej włosy i splatał w warkocze
Gdy wiatr mocno rozwiewał jej włosy urocze

Niekiedy siadali odpocząć na ławce
Wtedy się wzbijały ich myśli latawce
Nieraz ją zapraszał na kieliszek wina
Sam jednak pił więcej niż piła dziewczyna
Ona piła wytrawne w kieliszku wysokim
On natomiast czerwone z bukietem uroczym

I choć miejsce zostało ścieżki i uliczki
I na drodze przepiękne z kwiatami doniczki
Już nie widać ich ławki i śladu bytności
Już ich nie ma gdzie zawsze gwarno, pełno gości
Gdzie uliczki, placyki, pełne gwaru, cienia
Gdzie odkryli wśród kwiatów radosne westchnienia
I choć pamięć przeminie, poemat zostanie
To nad Wisłą stworzone panowie i panie

Prawdziwy przyjaciel

[milky_way_1]

Mam przyjaciela w mężczyźnie właśnie
Co głupstw nie mówi, nie kłamie wcale
W sercu ma prawdę, nigdy nie zaśnie
Gdy mnie nie wprawi w uśmiech wspaniale

Umie popatrzeć też trzeźwym wzrokiem
Odróżnić mądrość od fikcji także
Choć trudno czasem nadążyć krokiem
To w nim pokładam uczucia własne

Gdy potrzebuję jest zawsze blisko
Przytuli czule, przygarnie właśnie
Jest przyjacielem i to nie wszystko
Nawet jest wtedy kiedy nie zasnę

I dla mnie pisze wiersze, poemy
Gdy zechcę płynie ze mną w marzenia
Na mnie poczeka gdy bardzo chcę być
Choć raz przez chwilę w swoich wspomnieniach

Też nie uciekał gdy go spytałam
Czy kocha także, mnie bez imienia
Bo na swej drodze jego spotkałam
W wierszach poznałam życie w problemach

Nie zmienia także swoich przyjaciół
Z kwiatka na kwiatek nie biega cięgle
Jest wierny sobie, nie zmienia szlaku
Zasad nie skruszą mu kształty objęć

Zawsze cudowny i ma swój styl
Nigdy nie bawi się uczuciami
Chcę by na zawsze już taki był
Taki przyjaciel jest mi oddany

Znika płomieniście

[milky_way_1]

Jakże piękne słońce, gdy się w nocy chowa
Znikając w ciemności płomieniem ostatnim
Jakże romantycznym, ciepłym z niebem gładkim
By znowu powrócić w świetlistość od nowa

Znika płomieniście, więc razem biegnijmy
Gdzie góry i kwiaty, łan i źródło płynie
Między szczyty, dachy za krzewem w równinie
Tu pomarańcz, czerwień wzrokiem obejmijmy

Przed nocą biegnijmy po horyzont miastem
Pochwycić promienie niczym słońce zgaśnie
Pożegnamy z słońcem miasto późną nocą

Wachlarzem kolorów, malowany cieniem
Pejzaż delikatny, wieczornym marzeniem
Niczym księżyc, gwiazdy swój urok roztoczą

Rozterki księżyca

[milky_way_1]

Co dzień w nocy rozjaśniał, swym blaskiem czerń na niebie
Szukał jej w gwiazdach właśnie, jej oczu blisko siebie
Rozjaśniał czerń w kosmosie, sypiąc srebrzystym blaskiem
Lecz tylko rano w rosie, widział ją gdy czas zasnąć

Bladość swą krył nocami, tarczę w połowie nosi
Gdy ona świeci dniami, on tylko chwilę gości
Zerka nieśmiało właśnie, ona ogrzewa ziemię
Lecz gdy jej buzia zaśnie, on w nocy z czernią drzemie

Gdy jego kształtów w kuli, moczyły rosy krople
Jej obraz go rozczulił, skronie od łez ma mokre
Czekał, czekał cierpliwie, nigdy razem nie byli
Ona świeci na niwie, on nocą sen umili

Wiadomo przecież dawno, nie ma nocą promieni
Z snem okrywa jasność, i chłodno jest na ziemi

Kolorami tęczy

[milky_way_1]

W błękitnych oczach marzenia
po cudownej nocy spełnienia
obraz malowany kolorami tęczy
daleki i bliski, jakże wdzięczny

A w nim… my pod powiekami
w tańcu z różowo- białymi liliami
obraz delikatny, a jakże żywy
w pamięci powstał prawdziwy

Wiatr zwinnie moje włosy pieścił
kołysząc łany w kłosach szeleścił
a promienie słońca ogrzewały
zalany złotem piasek cały

Wtedy byliśmy we dwoje na plaży
i każde jeszcze o tym marzy
by to nie tylko w snach było
by się naprawdę ziściło

Spotkały się dwa serca takie same
od zawsze sobie oddane
szukające miejsca na ziemi
pośród kwiatów, morza zieleni

Gdy zrozumiały, że odnalazły siebie
w promieniach, w miłości, w niebie
choć codziennie od siebie daleko
wiedząc o sobie… jest im lekko

Na zawsze odnalazły cząstkę siebie
tą upragnioną w potrzebie
z początkiem wszechświata zgubiona
w miłości została scalona

Przez góry, rzeki, lądy, morza
w błękitnych przestworzach
w myślach odnajdę Ciebie
nie widząc gdzie biegnę

Tylko Ty odgadniesz
nosisz w sercu miłość na dnie
sercem, duszą zrozumiesz
jak odnaleźć moje serce w tłumie

Rytm wiosennego wiatru

[milky_way_1]

Walc


Taniec w rytm cudny z pięknem muzyki przekazu
Kobiety i mężczyzny w rytm wiosennego wiatru
Taniec, lot wysoki, mentalny, rozkoszny do nieba
Śpiew ptaków, świerszcz na skrzypcach przygrywa

W tańcu słońce, wiatr, nawet błękitne chmury
Przyglądają się jak płyniemy parkietem z góry
Żeglujemy do portu w kolorze naszych marzeń
Przecudnych, jasnych jak z niebem wyobrażeń

Finezja ruchów, mowa ciał w tanecznym uścisku
Spotęgowana w gorącym rozbudzeniu zmysłów
Dotyk, bliskość, drganie mięśni wspólnym rytmem
Nawet słychać serca za sercem gorącą gonitwę

To jak stanie na szczycie, na dachu, krawędzi
Gdy czuje się każdą cząstką ciała delikatne dźwięki
To wspólne unoszenie jednostajnym drganiem
I patrzenie w oczy w tańcu przed zakochaniem

W tańcu wspólnie płyniemy po parkiecie lśniącym
Wieczorem romantycznym w blasku gwiazd gorącym
A gdy wieczór przeminie, muzyki dźwięk ustanie
Na nowo odkryjesz… miłość… życia taniec

Drzewo Życia

[milky_way_1]

Wpatrzyć się w konary ulistnione,
chroniące ptaki wędrowne w koronie.
Wsłuchać w szept wiatru w gałęziach,
mieszkającego na wszystkich jego piętrach.
Tu kora naznaczona wiekowa, stara,
tu słychać śpiew ptaków w konarach.

W nie chmury deszczem uderzają gromem
przelotnym, mocnym o jego koronę.
A płatki śniegu gdy się zawieruszą,
między gałęzie w zimie stopią się, skruszą.
Nawet w gałęziach słońce szuka ochłody,
zawija żaglowiec w chmurach bez wody.

Obłoki przepływają nieraz mgielne nisko,
to nieocenione owadów schronisko.
Ma korę gładką z wiekiem pełno zmarszczek,
niekiedy stanowi cieniem ochronę przylaszczek.
W nim życie pełne magii pod jego pień przychodzę,
usiądę, odpocznę i dalej ruszam w drogę.

Róża… róża…

[milky_way_1]

Imię… kwiat… czy miłości słowo
Przytulam…. gdy stoję tu miła obok
Mówię kocham, wiernym w miłości będę
Gdy smutek wróci, zawsze przybiegnę

I białą róże przyniosę Tobie
We włosy wplotę, skronie ozdobię
Zapachem słodkim Ciebie odurzę
Bo jesteś piękna jak wszystkie róże

Ciebie w miłości uniosę w dłoniach
Choć przypruszone mam włosy w skroniach
Jesteś niewinna, mój sens istnienia
I najpiękniejsza w moich marzeniach

***

[milky_way_1]

Jam nie rusałka, ni ważka w locie
lecz wierszem owym sto we mnie pociech
w czystym źródełku myję swe lico
chociaż nie jestem przecież dziewicom

Z mięty zapachem oraz z lubczykiem
w ziołach i w kwiatach w zapachu życzeń
aromat kawy..... z wody źródlanej
przez Ciebie zawsze do usta podanej

Sprawiasz, że dreszcze ciało przechodzą
rozkosznie w ustach napój przewodzą
ciało rozgrzewasz kawą wciąż z rana
które spragnione pieszczoty w zamian

Czar chcę rozdawać, wiersz Ci napiszę
gdy trzeba będzie przywołam ciszę
do ust Ci podam… słodkie owoce
na niebie tęczę… Tobie roztoczę

Mogę rusałką być w Twych marzeniach
mogę codziennie noc w dzień zamieniać
gdy tylko zechcesz bym zawsze była
nad Tobą miłość wciąż gromadziła

To podaj kawę z tego źródełka
codziennie będę lekka jak mgiełka
jeśli zapragniesz słodkiej pieszczoty
urok roztoczę z dotykiem złotym

W drzewach

[milky_way_1]

W drzewach wyryte wspomnienia,
ukryte cudnej melodii dźwięki.
Niekiedy czułe z nocą westchnienia ,
i ciche wiatru jęki.

W starych drzewach myśli spisane,
niekiedy nawet nożem.
To dawno przez ludzi rany zadane,
od takich broń nas Boże.

Stare drzewa niemi powiernicy,
niekiedy nasi świadkowie.
To często wiatru cisi spowiednicy,
słuchają jego opowieść.

Drzewa w spróchniałych konarach,
przechowują uczucia wyznane.
W mowie szczęścia wyryta wiara,
w gałęziach to zapisane.

W gałęziach rozświetlone gwiazdy,
śniące niejedną nocą.
Marzenia przez nas ukryte są także,
uśpione jesienią złocą.

Usłyszeć szept

[milky_way_1]

Mój
przyjacielu...

Tego lata każde drzewo
inne bajki w liściach schowa
Teraz kiedy słońce świeci
całkiem cudna to rozmowa

Szumem w liściach opowiada
my zaś sercem zasłuchani
W opowieści fantastyczne
w piękny bukiet zapisany

Poruszone myśli wiatrem
zapisane w drzewie śpiewem
Nim czaruje serca nasze
literkami i powiewem

Twoje drzewa też ożywię
piękno, siłę im przywrócę
Rzeźbiarzowi oddam pień ten
i radośnie dziś zanucę

Jej obraz

[milky_way_1]

jeśli jesteś zimna- piękna, jeśli jesteś ciepła- gradem
namaluję z Tobą pejzaż, jasnym blaskiem i powabem
pędzlem włosy pieścił będę, w długie, jasne słońce wplotę
obraz twój na płótnie tęsknie, namaluję- zauroczę

każde małe pociągnięcie, poprowadzę delikatnie
podkreślając jak namiętne, są twe usta jędrne, gładkie
w oczy błękit nieba wrzucę, blask, od gwiazd pożyczę nocy
jaśniejącym świtem dodam, od Jutrzenki czar uroczy

twoje kształty pieścił będę, tak jak rzeźbiarz swoje dzieło
duszę włożę w nagie ciało, by się pięknie rozwinęło
obrysuję kształty ramion, dłoni, tali, krągłość bioder
jak chodziłaś w blasku magii, delikatnie pieszcząc wodę

każdy dotyk, lekkość muśnięć, kształtny krąg na wodzie kreśli
i stąpając delikatnie, w objęć kroplach ciało pieścisz
każdy dotyk, każdy kolor z mej palety barw w pastelach
to jest dłoni mych pieszczotą, dotykając ciebie teraz

zamykając oczy w ciszy, przed obrazem płótnem z tobą
w szumie wiatru, w blasku nocy, zapach się roznosi obok
krople wody na mej twarzy, dopełniają to com stworzył
najpiękniejszy obraz Anny z moich snów na płótnie ożył

[tropem_misia1]

anioły z sercem na dłoni sa białe

Biała róża

[milky_way_1]

O białej róży jest wiersz, którą kochać będę
Choć płatki pogubi i wcześniej też zwiędnie
Wypowiadać słowa w chwili samotności
Później objąć w dłoniach różę mej miłości

Już została w sercu mym czystym na zawsze
Wszakże ją pamiętam na jawie… gdy zasnę
Ona powab skryła… delikatnie w płatkach
Białych i pachnących w jedwabiu splot atłas

Każdą cząstką moją w chwili samotności
To znowu radością gdy miłość w czułości
Każdym szeptem wiatru co w polanie wróży
O tej pięknej jasnej w dłoniach białej róży

Która szybko w mrozie bielą zakwitnęła
Która swoją wonią w płatkach mnie ujęła
I ukryła urok w środku, czar z powabem
I zakwitła pięknie… obok domu z sadem

Gdy wieczór na niebie, a gwiazdy migocą
Najpiękniejszym złotem swój powab roztoczą
Zachwycam się całym pięknem w niej miłości
I w sercu szczęśliwie ma róża wciąż gości

***

[milky_way_1]

Co dzień obraz maluję spokojem
Wspomnieniem obejmuję nas oboje
Idę w niewidzialnym tłumie za Tobą
Muzyka jest drogowskazu ozdobą

Uwielbiam jak patrzysz, jak przenikasz
Niewidzialną dłoni muzyką mnie dotykasz
Razem z nami ptaki i słońce rano wstaje
Co było niemożliwe, możliwym się staje

Po deszczu jestem blisko, blisko Ciebie
Kolorową wstęgę rysuje tęcza na niebie
Każdą cząstką, każdą myślą tak we dwoje
Ty otaczasz, otaczasz mnie swym spokojem

Miłym wspomnieniem Ciebie namaluję
W głęboki pejzaż światłem wkomponuję
Spokojem, miłością kwitnie moje serce
Wiem co to znaczy prawdziwe szczęście

Dzień przytulania

[milky_way_1]

Ponad tęczą się spotkajmy, dziś dzień pełen przytulania
Hen wysoko z marzeniami, w białych chmurach co osłaniasz
To co nosisz gdzieś głęboko, w swoim sercu zakochanym
I gdy marzysz wśród obłoków, gdzieś wysoko pod gwiazdami

Tam niebieskie ptaki w tęczy, gdzie świat cudów i kolorów
Tam spotkamy się każdego, w blasku słońca już wieczoru
W dali widać kwiaty rosną, szczęściem białe i czerwone
Bo dla Ciebie są i dla mnie, róże słońcem otulone

I w przestrzeni tej niebieskiej, chmury białe widać płyną
W najpiękniejszej kolorami mieniąc cudnie się równiną
Kolor nieba się odbija w Twoich oczach w dzień czerwcowy
Ciepły, miły i pachnący, w tęczy dla nas kolorowy

Dnia któregoś Cię zabiorę i poproszę jedną gwiazdę
By spełniła Twe marzenia te najskrytsze tak naprawdę
I zabierze nas wysoko ponad chmury gdzie obłoki
Pomarańczę Tobie podam gdzie świat czysty i szeroki

Tutaj razem ponad tęczą, gdzie niebieskie są motyle
Tu marzenia się spełniają, tu będziemy razem chwilę
Tyle mogę ofiarować Tobie, w tym dniu przytulania
Mej przyjaźni to marzenia, tyle mam dziś do oddania

Droga przeznaczenia

[milky_way_1]

Chociaż szlakiem przeznaczenia
wędruje co dzień po świecie
Choć droga się ciągle zmienia
to cel widoczny mam przecież…

Życie piękne mi się przytrafiło
innym się takie nie powtórzy…
W spełnieniu mi się wyśniło
jak tęcza po czerwcowej burzy

Codziennie odnajduję od nowa
uśmiech co nocą ze mną zaśnie
I wiele jestem zrobić gotowa
by polubić chwilę mijającą właśnie…

Jesteś

[milky_way_1]

Tęsknotą mego serca, które czuje szczęście
Mej duszy pragnieniem, co w melodii szemrze
I słowem, pieszczotą, łzą w oczach zebranych
I słowem najczulszym, cichutko szeptanym

I biciem też serca, rytmicznie w pragnieniach
Nad ranem i w nocy, w pościeli, w marzeniach
Tęsknotą też jesteś, w ramionach kochanych
Oddechem i szeptem na wpół… urywanym

Głaskaniem, miłością, dotykiem mych dłoni
Spojrzeniem mych oczu, gdy słońce na skroni
Bliskością, też szeptem… niedopowiedzianym
Miłością mi jesteś, w mych oczach kochany

Dotykiem zaklętym, szelestem, spojrzeniem
Jedwabnym i lśniącym, radosnym marzeniem
I wiatrem w mych myślach, na falach wezbranych
Z delikatnym pluskiem, we snach kołysanych

Też żarem Twych dłoni, najczulszym też gestem
Dla Ciebie ja pieśnią miłosną znów jestem …
Spojrzeniem, dotykiem, zaklęta w tych słowach
Zielenią uśpiona, silniejsza niż mowa…

Moja miłość

[milky_way_1]

Moja miłość kwiatem rozkwita
Senność nocy mierząc gwiazdami
Mnie i Ciebie płomień przenika
Wybuchając srebrnymi iskrami

Nasze ciała podsyca marzeniem
I z miłością rozkoszną Twe ręce
Nasze ciała rozpala spełnieniem
Z czernią nocy szaleje me serce

Usta moje wypełnia westchnienie
Ciało płonie w rozkosznej udręce
Razem z Tobą pulsuje spełnienie
Na pościeli powoli trwa szczęście

Moja miłość w tęsknocie schowana
W delikatnym, gorącym dotyku
Razem z Tobą z nocą do rana
W rozpalonym zatapiam się krzyku

Romantyczna, głęboka i wzniosła
Moja miłość z Tobą jak w niebie
Razem wspólnie z nami wyrosła
Teraz przytul mnie mocno do siebie

[jootro2010]

No i świat się rozkołysał
w rytmach i tęczy kolorach,
niczym bajeczna słowna kraina
utkana słowem,kwieciem przepleciona,
czarem uczucia przepełniona.
Myślą ulotną niczym tchniem motyli skrzydeł
wielobarwnych zaklinanych w obrazy
gdzieś w duszy schowanych,
otulone,w zakamarkach ukrywane,
niczy koronek zapomnianych przepiękne wzory skrywane.
Kiedy się wtapiam i zatapiam w liter zawiłych wzorach,
które trącają duszy struny
wtedy dziękuję Milki za te wszelkie słowa
z wielobarwnych nici myśli utkanych.
Tak pięknie i tak wspaniale po obłokach
i z głową w chmurach wędrować.
Dziękuję za słowa,które już są napisane
oraz za te które będą jeszcze napisane.

Z podziękowaniem
-.-

[exman]

Jeszcze nigdy nie spotkałem kogoś takiego.
Pokochałem cię jak topielec swoją ostatnią falę
Byłaś moją zagadką - nigdy dotąd nie znałem takiej fali.

Surfer Rosa

[jootro2010]

Prawda,że pięny kącik,
aby przysiąść z filiżanką kawy,a może herbaty
i dać duszy odetchnąć,umysłowi odsapnąć...i w głąb siebie zerknąć.


-.-

Kwiaty

[milky_way_1]

Kwiaty zapachem i woalem otulone
Subtelnym, delikatnym, aksamitnym
Płatki zwracają w ciepłą słońca stronę
Pięknem lśniące tak romantycznym

Kwiaty pięknem i płatkami otulone
Lekkie, smukłe i błyszczące kroplą wody
Jak diamenty znikną cieniem osłonione
Pełne wdzięku i bogactwa swej urody

W płatkach swego zawstydzenia
Otulają przestrzeń miękką i pachnącą
Delikatną i magiczną jak westchnienia
Jak motyle posiadają moc kojącą

Otulone też skrzydłami wyobraźni
Posiadają barwę lśniącą, cudną, nową
Powracają jak marzenia w Twojej jaźni
I rozkwitną w czystym sercu na tęczowo

Idąc przez życie

[milky_way_1]

Idąc przez życie jak polem łąki,
idąc przez gaje zielone.
Zatapiam myśli w locie skowronki,
myślę co znowu skończone.

Wspominam czasy odległe chwile,
myślę co było co będzie.
Zanurzam dłonie w swą rzeczywistość,
w drogę w moją udrękę.

I na swej drodze spotykam ludzi,
Anioł jest mym przewodnikiem.
Roztacza aurę nad stanem duszy,
moim jest jasnym płomykiem.

Przechodzi drogę i podpowiada,
wtapia się w tło przed mym wzrokiem.
Dalej podążam szlakiem zielonym,
wolnym i pewnym krokiem.

Nagle przed wzrokiem trzy drogi widzę,
lecz które wybrać rozstaje.
Stoję rozważam w którą mam skręcić,
nagle olśnienia doznaję.

Gdy skręcę w prawą dobrobyt czeka,
miłość i radość bez granic.
Gdy skręcę w lewo wiatr oraz ciernie,
droga ta stroma mnie mami

Lecz jeszcze jedna wiedzie przez środek,
tą mnie ciekawość wiedzie.
Ona jest prosta to przeznaczenie,
ta droga tęcze ma przecież.

***

[milky_way_1]

Jak karuzela w niebie spiralna
Myśli głaskane moc ma astralna
W dal w Mleczną Drogę wznoszę fantazję

Wiatrem słonecznym włosy rozwiane
Pieszczotą słodką poukładane
Dreszczem dotykam Twą wyobraźnię

Wnętrze namiętnie żarem splątane
I umiejętnie wciąż podsycane
Po niebie szlakiem z Tobą wędruję

Tak delikatnie razem w nagości
Subtelnie, czule wręcz w gotowości
Tam po horyzont Twe szczęście snuję

W Twoich oczach się zatapiam

[milky_way_1]

W Twoich oczach się zatapiam
Jak w błękicie nieba w chmurach
Jest w nich jakaś tajemnica
Raz słoneczna raz ponura

Są tęsknoty które gonią
Tajemnice które skrywasz
I jest miłość nienazwana
Pielęgnujesz ją podziwiasz

Twoja dusza jest zgłodniała
Marzeń, pragnień, sennych nocy
Wykąpana jest w przełęczach
Najpiękniejszych i uroczych

Wszystko w swoje mocne ręce
Chwytasz chciwie i zachłannie
Bo rozdrapiesz swoje życie
Pełnią pasji, mocą pragnień

Gdy przysiądę w Twoich oczach
W rogu ze łzą zachwycenia
Zapach lasów, szelest liści
Tych mazurskich w zieleń zmieniam

Wiatr rozwiewa zwiędłe liście
U stóp Twoich zaszeleszczą
Ja przywołam zapach lasów
Drzewa o miłości szepczą

Tylko odgłos lekki wiatru
Mnie wyrywa z naszych losów
Myśli me jak promień słońca
Są jak zapach złota kłosów

***

[milky_way_1]

Gdy przytulasz mnie z czułością
oczy patrzą tak nieśmiało
Moje usta wciąż całujesz
a ja szepczę to jest mało

Twoje usta wciąż wędrują
po mym ciele tak spragnione
I dotykiem delikatne
tak namiętne Twoje dłonie

Znów jesteśmy w zapomnieniu
czas też dla nas się zatrzymał
Nagle fala w uniesieniu
morska bryza znów odżyła

Spojrzeń, dłoni tak spragnieni
ust zachłannych, krwi tętniącej
W jedno ciało zespoleni
żarem uczuć tak płonącym

Tak wtuleni w nagość w siebie
w namiętności rozkwitamy
Wolni tak jak ptaki w niebie
naszą miłość odkrywamy

Usypane z piasku poezji

[droga_mleczna_1]

Zasłuchana w szum fal

Pod powiekami sennych marzeń
zeszłego dnia krajobraz został
w uśmiechu chwil przeżytych zdarzeń
wspólnie spędzony wieczór doznań

W kliszy pozostał obraz wierny
kilka zdjęć w kadrze pocałunków
kiedy po nocy w wrzos zaklęty
budził nas świtem zapach wzgórza

We mnie została ciebie cząstka
pielęgnowana na dnie serca
płynie uczuciem z szumem morza
jest delikatna jak muszelka

[droga_mleczna_1]

Zapachem jaśminu wypełniasz przestrzeń

jest taka przejrzystość w niej wysłuchasz
miłość miłość
śpiewane uczucie, wypita pusta karafka
obrócona dnem do góry jak szklanka lub panna
albo butelka po dobrym winie w połowie zawarta
wietrzny gwiazd wiatru echo dnia
w kwiatach

a ty kroplami wypełniasz przestrzeń
spadasz zapachem jaśminu letnim
łamiesz mój cień tęsknie
aż kwiat niepamięci wietrzne nocą
nad nieboskłonem blednie
w gwieździstym baldachimie nieba

horyzont przybrał się w kobalt i świeci gwiazdami
między mną a nocą wykrawam kwiaty z firanek
a księżyc srebrny scyzoryk
zapachem czerwcowej nocy
na horyzoncie świecącym dziurami
woła
bądź pozdrowiony letniej nocy aksamit
i z nagła odkrywam niewidzialną przestrzeń
w której stajesz się jaśminem w butelce
a tam został czas i droga
furtka i deszcze
między mną a dniem
w zapachu jesteś


Niewinna miłość...

[droga_mleczna_1]

Radość sprawia

Ile zapisać w białej kartce
czarnych literek, wonnych wrzosów
zwierząt co biegną z wodopoju
i złotych zbóż anielskich włosów

Prawdy zawierać zbierać liście
wiatrem wybiegać na rozstaje
a może nieco zieleń kiści
rozsypać gdy zapachnie majem

Tyle radości jest z pisania
bo tylko moja ręka tworzy
co wyjdzie z kartki przeznaczenia
do myśli których biegniesz morzem

Mogą zwierzyną być w zagonach
lub ptakiem w locie, wodospadem
albo zakwitnąć... biel w jabłoniach
spaść wodą z nieba kulek gradem

Nurzać w jeziorze, brodzić brzegiem
lub płynąć samym środkiem morza
statkiem powietrznym, albo mlekiem
rozlanym kiedy przyjdzie pora

Bo w małej kropli atramentu
słowa w literkach, w zbożu maki
w muzycznym kluczu dużo dźwięków
drzewa na których gniazda ptasie

Ody miłosne... ich zawody
których nie sposób spisać wierszem
w nich tęcza w małej kropli wody
i nasze słońce najjaśniejsze

Nawet myśliwi są gotowi
oddać ostatni taniec strzału
i jest zwierzyna która z trwogi
ucieka w wodny chłód ruczaju

W locie wstrzymane zimne kule
które bezbronnych otaczają
i słowa zapisane czułe
prowadzą drogą wprost do raju

Jednego ukryć dziś nie mogę
to wyznać muszę by być szczerą
że wiersze nie są prostą drogą
która prowadzi wprost do celu

Nie zapominaj… to nie życie!
inne panują tutaj prawa
jednego oka lekkie mgnienie
wieczna podzieli nieuwaga

Kiedy im wskażę będą wodą
a setnym razem deską w płocie
niektórych w pole nawet zwiodą
tobie niech będą setką pociech

Bo z mojej woli liść nie spadnie
w łańcuszku znaków atramentu
nie zmąci wody ryba na dnie
nie zabrzmi struna gitar dźwięków

To świat nad którym moja władza
w niego codzienność dłoń serwuje
może to komuś radość sprawia
może łut szczęścia wywołuje ...



Mother Nature Lene Siel

[droga_mleczna_1]

Suto powróci za dnia

W pamiętniku niezapisanych słów, gdzie niejedna myśl się błąka
jest czas i miejsce cicha przystań, tu wracam nocą by odpocząć
Tu nie ma dobra, zło odeszło, są tylko chwile które trwają
a słońce, gwiazdy całe echo, tu światłem spokój wnoszą planet

Przychodzę w chwilach zadumania, by móc pozbierać zwiędłe myśli
i tak jak ptaki mają w planach, wysłać w powrotną drogę wyśnień
Możesz też obok przysiąść dzisiaj, każdego dnia gdy świat pokaże
że nie jest jeszcze godzien by mieć, zdanie, uwagę w każdej sprawie

Teraz najlepiej sny pozbierać, te szare, bure, smutkiem tkane
bo cóż najlepiej jest na ten czas, jak uśmiech z serca darowany
Nieraz na drodze swego życia, napotkasz zło w czystej postaci
sprawi by serce w łez goryczach, utopić gdy chcesz go wzbogacić

O uśmiech szczery darowany, radość by sen w objęciach nocnych
ukoił ból w nerwach zszarganych, by wrócił spokój tak doniosły
Lecz choćbyś nawet skrawek nieba, chciał oddać z swego widnokręgu
to wezmą tak jak kromkę chleba i jeszcze ci przyłożą pięścią

Pytałam siebie, bliskich moich, dlaczego dręczą niszcząc szczęście
odpowiedź prosta życiem biegli, mieli tragiczne w skutkach przejścia
Lecz kogo w życiu los oszczędza… ścieli po nogi same dary …
mnie nigdy nawet nie rozpieszcza, nie sypie pyłem gwiezdnych planet

Smutkiem nie dzielę nie potrafię, w sobie zamykam krwawe słowa
omijam tych co dzielą razy… co chcą ból serca spowodować
Co może gorsze być od czynów, tych co dodają ran na ciele
słowa pisane… spowodować, że w ciszy potok łez rozlejesz

Jedna jest na to prosta rada; omijaj takich którym w sercach
zagościł smutek, gorycz, zdrada, zazdrość mieszana w gołych rękach
Cóż piękniejszego możesz mnożyć, aby wróciło suto za dnia
uśmiech co z słońcem radość wnosi i każdym krokiem cień rozjaśnia




Przed siebie pobiec choć raz...

[droga_mleczna_1]

Z polnych kwiatów

W ogrodzie pachnie latem na brzegach widać osty,
kwiaty urosły w sadzie; żółte kaczeńce, mak polny.
Z tych kwiatów wiję wianek, lato pachnie w fioletach,
dozbieram dzwonki sasanek wśród trawy w łące piękna.

Kalina użyczy korali, nanizam owoców jarzębin,
płatków szczępiastej dalii na szyję założyć będzie.
Do tego bladoróżowej w owocach by pachniała;
akcent koniczynki pąsowy, korali nitka wspaniała.

A tam większa jasnota w trawie purpurą chowa,
uroku wonnym kwiatom na pewno z lebiodą doda.
Wawrzynek wilcze łyko drobny w kwiatach gałązki,
on również obok żyta z chabrami zdobi wstążki.

Ubiór panien przystroją wplecione także w wianki,
dziewanny wielokwiatowe, piaskowe macierzanki.
Przetacznik ożonkowy wtulił się w kłosy żyta,
ten fiolet przyozdobi listeczkiem biel gwiazdnica.

Wtem nagle moc protestów owady nie dają zgody,
by nawet kwiaty rdestu zdobiły wianki młodych.
Spłonił się kwiat ostatni motylek na nim przysiadł,
w pomarańcz obległ płatki gdy nektar pił z kielicha.


Wiosenne kwiaty

[droga_mleczna_1]

Kwiaty wiosennych witraży

Idąc przez życie nie zaznać tęsknoty
pewnością kroczyć przez młodzieńcze lata
nigdy na końcu drogi swej nie zboczyć
by spotkać miłość rzuconą dla świata

Spokojnie patrzeć z okna na podwórko
w którym pachnąco kwitną pelargonie
tylko przechodząc doń pomachać dłonią
gdy szyby w kroplach całe załzawione

Kiedyś biegałeś boso po podwórku
w kałużach stopy z błota obmywałeś
tu z kolegami z łuku w dal strzelałeś
teraz nie wyjdzie nikt na powitanie

W imię przyjaźni tu toczyłeś boje
teraz mieszkają gdzieś na końcu świata
chleb był ważniejszy niż bratnie nastroje
pozostali tylko w starych fotografiach
- - - - - - - - - - - - -
Z czasem smak chleba zmieniają zmartwienia
gdy kromkę zdrowia smarujesz przewiną
niekiedy szczytem szczęścia są marzenia
by w trudzie życia chleb nie skwaśniał szybko

Wcześniej przybędzie włosów posrebrzanych
niczym z kolejki zdrowia ciebie wypchną
z uśmiechem słońca przyjdzie iść wytrwale
po kromkę szczęścia skropioną siwizną

Gdy wschodzi wieczór szukasz w fotografiach
znajomych twarzy, miłości młodzieńczych
z szuflady wspomnień ukrytej przed laty
wyciągasz radość, kwiaty dawnych wierszy

Wracają echem zamkniętym w obrazach
klejnotem zdarzeń, urokiem, nastrojem
bo jednak teraz w wiosennych witrażach
odnajdujesz piękno tuląc mgiełką wspomnień

[droga_mleczna_1]

Soczystość wiśni

Poszukam słów soczystych jak wiśnie
cierpkich bez cukru słodyczy majowej
zgubionych w trawie, skąpanych w winie
pięknych pomadką miękką z ust podłożem

Nogi zanurzone w trawie płaskostopia
witki porastają w pniu cień obojczyka
a opuszkiem palców strzepnę kurz spod oka
który w korze twarzy lekką mgiełką przysiadł

W gałęzie nazbieram; kieszenie sytości
wiśnie aby w kartkach malować kroplami
po rękawach spływa sokiem obfitości
poplamienie koszul; w ustach drylowanie



Wiśniowy sad

[droga_mleczna_1]

***

tylko zebrać
kilka ziaren morskiego piasku
kolorowe motyle z kwiatów słonecznika
płatki dzikiej róży
zaczarowaną muszelkę
szumiącą… słuchaj
przystań…
melodia Silver Moon
zupełnie inny świat
utkany
by ulecieć wysoko
w bezkresne niebo obłoków
być wolnym niczym ptak
złączony srebrną nicią
promieni gwiazd
i skraść kilka kolorów
by utkać sukienkę z marzeń
przysiąść z gracją w szafiru murawie
pożyczyć gęsie pióro
na dywanie utkanym gdzieś w chmurach
pisać wiersze na tafli jeziora
za horyzontem dnia
w krainie marzeń
za srebrnym łukiem barw
w nieba granacie


Silver Moon

[droga_mleczna_1]

***

Świat rozkoszy tajemnic
szum muszelkowy w uszach
krwi tętniącej pełni…

W lekkości fali spienionej
kuszącej co przyciąga
by oddać pocałunek ustom
namiętnym twym gorącem
Na brzegu morza ubóstwa
serc uczuć rozognionych
miłością swą promiennych
w jednym namiętnym splocie
pulsują w rytm podniety
A brzegi oceanu
ramion czuła tęsknota
znaczysz pocałunkami
… ust namiętnych dotyk
Najmniejszą cząstką ciała
odczuwasz każde drżenie
w dotyku pożądania
piersi dotykają Ciebie
Każdy oddechem
uniesieniem
krople spływają potu
językiem zlizuje ulotnie
spijasz z ust moich rozkosz
W ramionach pożądaniem
drżysz, badasz
wnętrze kosztujesz
rozkwitam
Ciała w entazie spowite

• Live from Heart~ Buddha Bar

[1milky.way]

• Pod Budą - Jeszcze tyle nie wiem

Tęsknota

W szarości dnia wypijam pierwszą kawę.
W oknie uśmiechu na świat zalany słońca zabawą.
Wracają wspomnienia; harce na Twojej głowie.
Pozwoliłeś mnie jako dziecku osiągnąć dojrzałość powiek.
Pokazałeś piękno świata; odgłosy przyrody, tęsknotę.
Obraz namalowany w domu Twojej młodości złotej.
Nauczyłeś jak kochać ludzi; wybaczać, pomagać, pocieszać.
Rozmowy niedokończonej, ostatniej brakuje teraz.
Charakter w części po Tobie, urodę i troskę w głosie.
To dziś dziedziczę nie powiem; dziedzictwo moje pokłosie.

Nikt nie rozumie lepiej, słów;
„Patrz teraz na mnie. Do mnie przychodzisz przecież”
Ostatnie chwile są skarbem.
Pamiętam nasze rozmowy, żarty, poważne słowa.
To przekazałeś najpiękniej. Cząstkę siebie i dobroć.

Los nie oszczędzał razów, wiedziałeś, że to udźwignę.
Teraz gdy patrzysz na mnie, obłok ma moje imię.
Dziś w zabieganym świecie, myśli nieraz przystają.
Bez słów rozumiesz przecież, to cząstka mego raju.
Świat już należy do mnie, odczytać dokładnie potrafię.
Kiedy wyruszam w drogę, znam życia topografię.

[1milky.way]

List w barwach złocieni lata

Pisałam o czarnych perłach- pamiętasz ?
Z ziarenek bursztynowego piasku
(w ciepłej wodzie dojrzewają), w muszlach perłopławów.
A wieczór spędzony w kawiarence pod lampami,
frutti di mare, wytrawność winnic Toskanii.
I spacer po kwarcowych plażach,
płatki śniegu na ustach iskrzących wodospadów.
Moje dłonie,
ogrzewałeś wśród szeptów morza spadzi diamentowej.

Na dnie archipelagu serca zamknięta pamięć
z alabastrowego nieba roziskrzonego gwiazdami.
Teraz w zaciszu Tobie odległym napiszę o wietrze.

Wolny, jakże wolny powiew bez praw własnościowych.
Na uroczyskach, wiotkich brzezinach, pobliskim polu,
oddech od niego pożyczam.
Nie zabieram słów wróblom zamkniętym w strzechach,
ani jaskółkom czerni i bieli, skrzydłom na wietrze.
Pamiętasz?
Sierpniowe noce, pachnące siano pod jarzębiną.
Nadfioletowe zaćmienie w kieliszku wina.
A słońce pod baldachimem ostów, słoneczne wiosło,
mieszało barwy w pachnących sadach jabłczanych.
Na miedzach gdzie dzikie grusze, malwy ubrane
w zwiewne suknie, jako panny zawstydzone smukłe.

Pozostał tylko zapach, niebo chabrowo przejrzyste,
ozonu nostalgia, nici na wietrze powłóczystości lata.
I dźwięki, jakoby wiolonczeli z bursztynu, strun napięcie.
Partytura rozpisana na głosy, koncert żabio-świerszczowy.
W zachodzie, pachnie igliwiem, herbatą z lipowego kwiatu
słodzoną miodem wrzosowych pasiek.
Wokoło szałwią, bazylią i miętą, malinami zebranymi z łętów.

Pod wieczór, mgielna zazdroska nocy fioletem smuży,
chowając kłębki nici lata pod chmurne poduszki.
Wiatr plecie warkocze żniwiarkom,
rusałkom w sadzawkach myje włosy,
one drżą wąskością w biodrach. W sitnikach listowiu
falbanki sukien przekładają na drugą stronę.
Wiatr niczym Chopin- maestro wierzbowy,
przyszedł pozbierać płatki kwiatów, nuty diamentowe.

W tę noc, cacciatori di luna rozdaje srebrny sen,
udaje nieba łódź.
Spójrz;
Na papierówce obok całe konstelacje gwiazd
zawieszone w gałązkach mroku.
Maleńki kawałek Edenu, dojrzałości soczystej pełen.
Gdyby tak zapragnąć jednej.
W zasięgu…
Pestka z dojrzałego owocu rozsiewu

[1milky.way]

Gdzie wzrok nie sięga

na serwetkach spisuję radość
w kroplach rosy znalazłam szczęście
na supełek związałam hardość
wstążki marzeń splotę jak tęczę

i nanizam wszystkie perełki
odszukane w codziennych ścieżkach
w których niegdyś, dawno schowałam
swoją miłość, młodość i zwiewność

odnalazłam w sobie ukryte
przed ciekawskim zawistnym wzrokiem
gdy beztrosko jeszcze tańczyłam
z życiem co dnia, nocą i mrokiem

miłość moja co dnia odchodzi
chociaż nie wie na zawsze moja
młodość przeszła jednak co ważne
delikatność ukryta szczodra

lekkość pióra kiedyś mi dana
ją przelewam teraz na papier
namaluję obraz kochany…
moich marzeń, pragnień jak dawniej

po dniu całym zamknięta w sobie
choć wokoło szum ludzkiej mowy
odlatuję w krainę marzeń
tam bezpiecznie znajduję drogę

w dniu urodzin mnie tylko daną
tak tęczową w poranka barwach
abym mogła przez świat wędrować
kiedy smutek w serce się wkrada

mym lekarstwem tylko poezja
przyjaciółka mej samotności
choć muzyka wkoło rozlega
tylko ona natchnie pogodnie

z nią spokojnie mogę rozmawiać
słowa czułe przelać na papier
znowu czuję radosną nutę
odnajdując krainę marzeń

[1milky.way]

***
jak wiersz
promieniem słońca opadam na twarz
jak liść
niesiony wiatrem miłości w twą dal
jak nurt
czysty szumem pozmywam z dróg kurz
jak łódka na falach spienionych wśród burz
jak piórko opadam bezwolnie na dłoń
pieszczotą poranka w twym głosie ma moc
gdy wzroku twój w granacie
wysyłasz noc w przestrzeń
ja kamień rozkruszę mym serca szelestem

[1milky.way]

***
Nauczyłam się ust twych na pamięć
namiętnością zwilżonych żądzy
Uniesieniem obsypujesz mnie całą
pieszcząc nigdy w jedwabiu nie błądzisz
A na mapie skrytych pieprzyków
wychwytujesz fantazje najśmielsze
Cichym szeptem na obojczyku
dajesz z siebie co najpiękniejsze

[1milky.way]

W chmurach

boso chodzę dla ciebie planem nieba
niebieskością z deszczem się stapiam
a ty jako samolot w tych obłokach
chwytasz w ramiona kiedy spadam

spadam jak gwiazda nieboskłonem
ślad mój płonący czerń rozjaśnia
deszcz meteorów blisko domu
tą rajską rozkosz rozprowadza

[1milky.way]

Pielęgnowana czułość

z kwiatów nazbieranych namaluję obraz
krople rosy perlistej nanizam na wstążkę
słonko lekko pieści, a ja lekko wepnę
jedną margaretkę we włosy na szczęście

wybiegnę przed ciebie myślą ślady znacząc
prowadząc w krainę bezpieczną i błogą
abyś tam odpoczął mą czułość zobaczył
którą pielęgnuję będąc tylko z Tobą

[1milky.way]

Kosz wzruszeń

Rozpakowane pamiątki
Wspomnienia po dawnych wojażach
Pluszaki, listy, pocztówki
Kluczyk do serca jest także

Nawet świeczniki jasne
Z bordowym akcentem gdzieś w środku
Statki na żaglach a jakże
Opaski z rączek i wrzosy

W wazonie za to gladiole
Cudne opisać nie sposób
W pasteli barwach tak lubię
Kokardka zdobi me włosy

To delikatny akcent
Nie każdy to zrozumie
Popatrz na burzę włosów
Teraz rozumiesz co czuję

[1milky.way]

To co najlepsze

Bursztyn jak miodne oczko,
wypadło z mieszka białego.
Przyniosło radość mą, wolność.
Na duszy jest mi tak lekko.

Nie pieniądze, sława, bogactwo,
uśmiechy zalotnych panien.
Lecz to co daję sobą,
mą dobroć i oczy kochany…

[1milky.way]

Tajemniczość

Nie odgadniesz moich myśli
Tej cechy nie posiadasz
Gdy zamkniesz oczy to wyśnisz
Swoich pragnień nie zdradzam


www.dailymotion.com/video/xeyx2f_maja-sikorowska-i-andrzej-sikorowsk_music

[1milky.way]

Kropelki uczuć

gdy roznoszę deszczem
zapach morskiej wody
krótki palce włosów
uprzedzają dłonie
które tak namiętnie
na mych drobnych piersiach
falą opadają kiedy w ciałach płomień
czuję wtedy stróżkę
ust gorący oddech
błądzący z kroplami w rozkwitłych krągłościach
ty nieustająco…
w zakamarkach ust, snów
w pulsujących ramionach
… mych odpływasz

[1milky.way]

Wrzosowe pola

Nieraz jesteśmy na łąkach wrzosowych
wiatr delikatnie gładzi mnie po twarzy
idę powoli, czasem jednak biegnę
w naszą krainę ku spełnieniu marzeń

Na wzgórzach jestem małą dziewczynką
okrytą pledem zapachem purpury
najmniejszą cząstka czuję twoją bliskość
przepływa wiatrem odnajdując czułość

W kielichach kwiatów twarz swą zanurzę
czując na sobie ciepłe spojrzenie
jakże przyjemnie, wonnie tak chicho
Na twojej twarzy tańczą promienie

[1milky.way]

Czułość

Czułość prawdziwa, cicha
gładzi opuszkami wiatru
całuje wiarą
pilnuje
by sny stały się jawą

Czułość raczy uśmiechem
delikatnym za oczu kotarą
splotem słów
syntezą ust
w złączeniu rąk naszych

Czułość jest bezbronna
zielone serce wiosny
tulić w ramionach
chcę ciebie
najdroższy

[leziox]

O,prosze.Milky wynurzyla sie nam z niebytu.Gdzie bylas,jak cie nie bylo?

[al-szamanka]

Milky,jak ja za Tobą tęskniłam !!!!!

[1zorro-bis]

jo tys......

[1milky.way]

> O,prosze.Milky wynurzyla sie nam z niebytu.Gdzie bylas,jak cie nie bylo?

Rodzina najważniejsza, wiesz dobrze o tym
Jako mała syrenka niekiedy pluskam niewinnie, sorki na winie ))

[1milky.way]

Bezpieczna przystań

Czułością dłoni grzej serce moje
Pozwól doświadczyć swego istnienia
Ostudź me ciało gdy cała płonę
Abym poznała smak ukojenia

Oddam Ci za to przystań bezpieczną
Ciepłem ogrzeję w deszczowy wieczór
Ze mną odnajdziesz siłę konieczną
Aby popłynąć sztormom na przekór

Kiedy ogarnie smutek, zmęczenie
Ciężar co barki darnią przygniata
W mojej przystani zbudzisz wspomnienia
Obraz magiczny naszego świata

To piękny ogród w nim się spotkamy
Świadek upojnych, minionych zdarzeń
On dał początek życia przygodzie
Wspólnej krainie, krainie marzeń

Więc nie zamykaj drzwi swego świata
Smutek, tęsknota w me serce wkroczy
Mnie pozostanie chłód dnia przez lata
Co ściska serce szkląc często oczy

[1milky.way]

***
jak wiersz
promieniem słońca opadam na twarz
jak liść
niesiony wiatrem miłości w twą dal
jak nurt
czysty szumem pozmywam z dróg kurz
jak łódka na falach spienionych wśród burz
jak piórko opadam bezwolnie na dłoń
pieszczotą poranka w twym głosie ma moc
gdy wzroku twój w granacie
wysyłasz noc w przestrzeń
ja kamień rozkruszę mym serca szelestem

[1milky.way]

***

Nauczyłam się ust twych na pamięć
namiętnością zwilżonych żądzy
Uniesieniem obsypujesz mnie całą
pieszcząc nigdy w jedwabiu nie błądzisz

A na mapie skrytych pieprzyków
wychwytujesz fantazje najśmielsze
Cichym szeptem na obojczyku
dajesz z siebie co najpiękniejsze

[1milky.way]

Ogród letniej bryzy

Siedzę przed domem
burza szaleje nad ogrodem
zajadam jagody ze śmietaną
obok owocujących morw czarnobiało

Weranda domu drewniana
opleciona dziko pnącym winem
w zapuszczonym ogrodzie
dzieciństwo spędziłam prawdziwe

Cudny aromat roślin
jedwabiu szalem otula zmysły
nikt nie przegania aromatów
w ogrodzie letniej bryzy

W nim wyjątkowe tajemnice
zarosły plany ścieżek
fontanna, witkowa wierzba
przejrzyste źródełko i rzęsa

Lubię ten ogród życia
znowu nadeszło lato
nabrzmiały dzikością rozkwita
majestatycznie… to rzadkość

Tutaj słońce różowe
nastrój tak romantyczny
pachnie o każdej porze
rozbrzmiewa nieuchwytnie

[1milky.way]

Róża

Róża choć piękna, kolcem zada rany
kiedy pokochasz cierpieć możesz bardziej
to tylko uśmiech, słowo darowane
płomienne wzloty i czułości owoc

Nie ten ogrodnik, który wszystkie zerwie
lecz jedną znalazł jako Mały Książe
zawsze powraca bo odnalazł szczęście
los, przeznaczenie, miłość płonie wiecznie

Drogę nie zawsze ścielą wonne róże
hołdy, uznania, wiat w żagle, oklaski
lecz kiedy przetrwasz rozszalałe burze
zakwitnie życie jak wiosenne blaski

(rozszalałe burze; trudne decyzje, niemodne słowa )

[1milky.way]

• Pod Budą Od tamtej chwili

[1milky.way]

***

zapach obudził natchnienie
pieśnią skrzydlatą wezbraną
na parapecie przysiada
w słońca promieniach nad ranem

pióro do dłoni mi wkłada
rymy spływają z obłoków
światła radości dodałam
chmurom deszczowym za oknem

krzywe odbicie w zwierciadłach
znikło wraz z chudym księżycem
te wygładziłam powoli
złotym nastrojem lirycznie

wieczorem łzawe uśmiechy
by nie trącały uciskiem
tylko tańczyły na wietrze
w drzewach w gali ogniście

dziwne sierpniowe natchnienie
w księdze obrazem mych życzeń
złotym łańcuszkiem zapięłam
wersem w jasny promyczek

[1milky.way]

***

Za horyzontem zanika szarość
tam inny wymiar ma delikatny granat
Przymrużyć oczy
dotykać srebrnych barw
i sobą poczuć pieśń wonnych malw
Rozkwitły jaśmin
delikatnych dzwoneczków dźwięki
bo psotny wiatr czule ich listki pieścił
Rozwiewał włosy
wirował hen wysoko ciszą co dźwięczy
unoszę się z nim
W takcie najpiękniejszego walca jak wtedy
gdy pierwszy raz pod niebem gwiazd
całus mi skradłeś i serce

[1milky.way]

jesteś

jak spadający grad
jastrzębiem w locie nad miastem
lub znikający punk
w przestrzeni za oknem jaźni

dotknięciem sacrum formuły
muzyki wyodrębnionym rytmem
niekiedy zapachem słonym
w spienionych fal gonitwie

instrumentem w życie wplecionym
żywą innością wibracji
iskrą wszechświata
zapłonem
deszczem co ogień gasi

młodością roześmianą odurzasz
sennym błękitem szepczesz
odwieczną ceremonią czasu
gdy w duszy dźwięczy siedem

zgaduję magię wszechświata
świta
dzień przetarł szlaki
nie szukaj oczyma
pamięć osłoną marzeń

poziomek zapach powdychaj
a śpiewną wodę światłem
i łzą radości powitaj
drzewa zakwitły majem

[1milky.way]

W krainie ciszy

z tęczy pożyczyć kilka kolorów
by tkać sukienkę z marzeń
zwiewną ciepłem letniego wieczoru
usiąść w niej na murawie

leciutko z gracją dywanem tkanym
wcześniej barwionym pieśnią
brzegiem jeziora z słonka latarnią
tańczyć na progu września

i gęsie pióro, nade mną lecą
za łukiem barw pochwycić
aby napisać powieść podniebną
w krainie wiecznej ciszy

(wieczna cisza- świat ludzi niesłyszących)

[1milky.way]

• Metallica - Nothing Else Matters (Vocal Cover ) By Yagiel.wmv

[1milky.way]

Dojrzała młodość

Młodość jakże niewinna
w szlachetności swojej.
Pełna wiary, popędliwa,
uparta, nienasycona,
bywa naiwna.
W locie rozkłada skrzydła,
buduje mosty, płacze gdy przystanie
w parkach nadziei pod wierzbami.
W bukiety życia okruchy układa.
Bada, dotyka,
zagląda do ptasich gniazd, zdobywa.
Gdy zraniona, chowa się niczym dziecko,
budujące zamki z piasku wiecznie.
Młodość dorosła
jako źródło i światło życia.
Nieśmiertelność.
Wolność.
Wiara.
A także miłość.
Plik listów, radość, pochwała.
Ból głowy w kroplach poranka,
urok zachodów i wschodów słońca,
czułość zapisana na kartkach.
Nadzieja, że zmieniliśmy choć odrobinę
świat, tym co utracili raj, wypili haustem wino.
Więc jeśli młodość w tobie dojrzała,
podaj dłonie, aby innych jeszcze nauczyć,
nie wiek lecz dorosłość i wiara
w to co czynisz;
- bronisz wartości swoich.

[1milky.way]

Indywidualność

Dwa światy;
Jeden chroniony,
bogaty, wyobraźni pełny.
Utkany z marzeń misternych.

Drugi krzykliwy;
Wdzierający w progi,
pod strzechy.
Wrzaskliwy, nieco daleki.

Dwa obrazy wypływające z wnętrza.
Tworzone akwarelą jestestwa.
Jak dwa odbicia.
Każde inne, złączone w całość.
Osobowość barwna.
Wyciskająca piętno.
Dojrzała.

[1milky.way]

Barwy jesieni

Cisza. Rozkoszy przystań.
Odgłosy delikatne jak świerszczy nocne granie.
Miodnych lamp cienie.
Nocy wołanie.
Krople rosy na traw atłasowych strunach.
Znad miasta blask.
Wieczorna łuna.
Powiew wiatru;
świeży, chłodny na lata różnobarwnych liściach.
Soczystość zastygła.
Wieczornych harf przystań.

Nuty, natury nieodzowne dźwięki,
pośród ciszy wieczornej tęskne.
Za tym co było;
przepychu i rosy w kielichach,
zapachu kwiatów, nocy świetlikach.
Świecących jasno, migotliwych
pośród drzew, krzewów.
Pachnących, odchodzących z latem
jak motyle modre, skrzydlate.

Tylko rosa opadła wilgocią na dłonie,
daje posmak tego co było;
wiosny, lata w jesiennej zagrodzie.
Nieco inna, odległa przepychem rozkwitu
teraz bogactwem, kolorem kobierców,
astrów w błękicie.
Nieco innych, nie tak wdzięcznych,
jak róż płatki jedwabiste.
Za to wyjątkowych,
pod dotykiem falujących.
Pola przestrzeni perlistej.
W nich nurzać,
wdychać zapachy pełną piersią.
Niczym wody podnóża
…wypływają w jesieni piękno.

[1milky.way]

***

Nagością czystych spojrzeń
w namiętności trwamy
Oddechy przyspieszone
wirują nad zmysłami
Mocne czułe dłonie
omdlałe opadają
Wolność jest;
Przestrzenią
Spełnieniem
Rzeką raju

[1milky.way]

Jesienna piastunka

słonecznym ciepłem jesiennego świtania
srebrzyście mgłami spowite polany
choć snami wonne słońcem zalane
na wskroś przenikają duszę barwami

zwiewną sukienką jesień dotyka
magią otula malując spokojem
zachwycająca kochanka księżyca
pełna półtonów snu ciepłych ukojeń

łzawymi kroplami przyobleka ciszę
pachnącym dywanem otulając ziemię
znad lasu podnosi snujące mgławice
do serca przyciska najskrytsze marzenia

miododajnym złotem, czerwienią i brązem
wiatr do ucha szepce melancholii nuty
goniąc liście rdzawe złocistej piastunki
wdzięcznie rozedrgane akustycznym bluesem

jesień świat ujęła magią posiadania
snując opowieści, szepcząc tajemnice
jedwabnie szeleszcząc listkami istnienia
magiczny aromat bez końca rozsiewa

[1milky.way]

Spacer we dwoje

Chodźmy miły teraz na spacer
moc kolorów jesiennej świeżości
nasze serca pamiętasz jak dawniej
nakarmimy nową miłością

I ogrzejesz ciepłem me dłonie
promyk słońca jeszcze tak silny
ja otulę włosami twe skronie
ogień w oczach znów rozbudzimy

Koral ust pocałunkiem mi skropisz
winem w głowie radości zaszumisz
i spragniona wyszeptam kochany
tak smakować mnie tylko umiesz

Kiedy słońce wieczornie zagaśnie
romantycznie skończymy ten spacer
gdy w objęciach czułości mej zaśniesz
ja w twych snach dla ciebie zatańczę

[1milky.way]

***

Pamiętasz wiosnę, oczu mgnienie
harmonię dźwięków, barw westchnienie
kiedy nam cały świat zakwitnął
i pragnęliśmy choć na chwilę;

-Zobaczyć słodycz cząstką duszy
kwiat co z kielicha światło spija
i wiatr co tajemnice nuci
a z jego szeptem lęk przemija.

Teraz pragniemy pąków toni
aby ich zapach kształt odbijał
i margaretek białych woni
jasnych promyków w brylantach rosy.

A tym, co to nie rozumieją
aby ta chwila ciągle żyła
aby się w jeden wiek stopiła.
Już słowa więcej nigdy o nich.

[1milky.way]

Podróż w jesień

nieśmiałość pierwszych pocałunków
tak drżą jarzębin wiotkie liście
a koralowe ich spojrzenie
błękitu płomień uroczysty

róże ubrane w aksamity
zamgloną słodycz jasnych głębin
w kropelki rosy srebrnych świtów
strojne- bo w jesień patrzą tęskne

świerszcze na łąkach koncertują
ciepło południem skronie ściska
grusze w ogrodach owocują
wrzesień się snuje po ścierniskach

znów końcem lata o tej porze
tak mi się marzy o upale
kiedy w jarzębin listkach dojrzę
owoc miłości - ich korale

[1milky.way]

***

Do księżyca poeci wiersze piszą
z dźwiękiem gitary, wieczorną ciszą
a ja w poświacie, w jego cieniu
oddaję nocą się marzeniu.

I bladym świtem, gdy dzień wstaje
mając tak piękne obyczaje
od nowa biorę życie moje
nie pragnąc w zamian nic co twoje.

• Louis Armstrong - What A Wonderful World

[girl_32]

Nie w porę
Michał Bałucki

Raz byłem u niej: z kotkiem na ręce
Siedziała w oknie w białej sukience
I paluszkami drażniła kotka:
Pieszczotka!

I wkoło twarzy dziewczęcia białej,
Zarumienionej, loczki się chwiały
I uśmiechały się oczka czarne
Figlarne.

Siedzę i czekam godzinę całą,
By dziewczę z kotkiem igrać przestało
l pogadało kilka słów ze mną...
Daremno!

Ani mnie widzi, ani mnie słyszy,
Kotek jej rączkę chwyta jak myszy,
Czasem zadrapie. Ona to woli -
Choć boli.

Więc rzekłem sobie: jeszcze za wcześnie
Pukać w serduszko, co leży we śnie,
l unikałem dzieweczki białej
Rok cały.

Kiedym powrócił, znów w tym pokoju,
Przy tym okienku pełnym powoju,
Bluszczów, siedziała moja pieszczotka
Bez kotka.

Lecz czegoś dziwnie zmieszana była,
Oczy ku ziemi wstydna spuściła
I zrumienila się jak jabłuszka
Po uszka.

Byłem pewniutki, że z mej przyczyny...
Wtem wiatr firanek ruszył muśliny
I zobaczyłem sprawcę rumieńca -
Młodzieńca.

I znów panienka, jako przed rokiem,
Choć siedzę, czekam, nie rzuci okiem;
Lecz już nie kotek tym razem winny:
Kto inny...

Kto inny śpiące zbudził serduszko
I szepta teraz miłośnie w uszko...
Ha, szkoda! późno przyszedłem trocha:
Już kocha!

[1milky.way]

Jabłko

Jabłko czerwone,
lizane słońca ostrym językiem
w ramionach drzewa jeszcze zielonych
barwnej jesieni zachwytem

Kolor purpury,
w sobie zamyka świeża soczystość daru
zalana słońcem, wonią spowita
w liściach tańczących de-quarte

Obmyte deszczem,
kroplami pragnień, rajskim owocem nazwane
kwiatami wiosną, zielone latem
słońcem rozbłyska dojrzałe

Oto czas zbiorów
dziecko wołania okrągłe w liściach zasłony
czy ono jedno tu pozostało
w szarej jesieni słotnej?

[1milky.way]

Jesień

Jesień w welon otulona,
zwiewnym krokiem weszła w sad.
Przyoblekła drzew ramiona
w kolorowe liście barw.

Wichrem drzewa rozszalała
i konary wściekle gnie.
Łzami deszczu świat zalała,
snuje mgłami, dręczy mnie.

Ciężka nocą w okno bólem,
rzewnym deszczem głośno łka.
Żalem serce swe otula,
gdy odchodzi w senną dal.

Jasnym rankiem po kałużach,
dzień pąsowy pieśni śle.
I na astrach ślady burzy;
-to złociste krople łez.

[1milky.way]

Mojemu MŻ.

Blues

Dosyć mam już tego balu
życia ciężkich sztywnych ram.
Niechaj inni tańczą dalej
piszę dziś scenariusz nam.

Krok wirowy to przyjemność
jednak fokstrot to jest to.
Swingowanie daje lekkość
bossa nova gibkość mą.

Zatańcz ze mną dziś inaczej
w pełnym słońcu zamiast świec.
Życia rytmem się zatracę
wiem, że ze mną tego chcesz.

Wykradniemy błękit nieba
z pięciolinii dźwięki nut.
Póki w sercach tyle ciepła
ustom nie potrzeba słów.

Popłyniemy jednym rytmem
blues połączy zmysły nam.
Zakochana w tej muzyce
oraz w tym co los mi dał.