Dziśdzień

[cambria1.2]

Ciasta Lodowego...

[cambria1.2]

Co na to wielbiciele sernika z kratką?

[leziox]

Zamrożony sernik jakoś do mnie nie przemawia.
Lody? No może...dobrze zrobione.

[cambria1.2]

Karmel z solą.

[leziox]

Dziwne zestawienie smaków rodem z Bochni.

[cambria1.2]

Z zamrażarki.

[1999_chyba]

cambria1.2 napisała:

> Karmel z solą.
>

Nie ma czegoś takiego jak karmel z solą, jest subtelna różnica jeśli chodzi o lody e smaku "słony karmel".
W tym sezonie trzeba się nachodzić żeby je zdobyć .
Poprzedniego lata przebojem były lody cafe late, zajadałem się nimi ale teraz zniknęły jakoś.

[cambria1.2]

No może i słony bez soli
Cafe late przeoczyłam... Szkoda.

[leziox]

No może i nie ma karmelu z solą, ale tak naprawdę, to kto mi niby zabroni posolenia karmelu? Biorę se i se solę. A co se nie mogę jak se kcem?

[cambria1.2]

Ano. Plus boczek.

[leziox]

Boczków sobie nie solę.

[cambria1.2]

Pieprzysz?

[leziox]

Jeżeli już, to inne boczki.

[cambria1.2]

Na lewo most, na prawo most 😁

[leziox]

Pośrodku zaś pijak płynie.

[cambria1.2]

Dołem. Siedzi i łowi szprotki.

[leziox]

Rzeczne szprotki to chyba uklejki.

[cambria1.2]

Dzień Komara...

[cambria1.2]

O, oraz wyznawania miłości!

[cambria1.2]

A Tuwim na to:

Gdy­bym ja nie był po­etą,
A pani nie była ko­bie­tą,
To zna­czy: gdy­bym ja umiał
Bez obłą­ka­nia i sza­łu
Dań skła­dać pięk­ne­mu cia­łu
I tak­bym się wy­żył, wy­szu­miał;
Gdy­bym mógł ko­chać bez mitu,
Bez na­tchnio­ne­go za­chwy­tu,
Bez le­gen­dar­nych przy­dat­ków,
Bez wa­hań, wzlo­tów, upad­ków,
Bez mi­stycz­ne­go po­mo­stu,
Któ­ry pro­wa­dzi po pro­stu
Do pani (par­don!) po­ślad­ków;
Gdy­bym opu­ścić mógł z tonu
I nie za­zna­jąc ka­tu­szy
Du­pie nie wma­wiał­bym du­szy;
Gdy­bym z czu­łe­go sza­leń­ca
Stał się bu­ha­jem bez du­cha;
Miał znacz­nie mniej z ob­lu­bień­ca,
A znacz­nie wię­cej z świn­tu­cha;
Pani zaś - ach! gdy­by pani
Zo­sta­jąc przy swo­ich cu­dach
(Mó­wię o bio­drach, o udach,
Pier­siach i ero­to­ma­nii,
O pani wpra­wie mi­ło­snej,
O pani chu­ci ra­do­snej,
O oczach - błę­kit­nych kwiat­kach -
O ustach - świe­żych cze­re­śniach -
O wło­sach - zło­ci­stych pie­śniach -
I wzmian­ko­wa­nych po­ślad­kach),
Gdy­by się pani zdo­by­ła
Na jesz­cze jed­ną za­le­tę:
Gdy­by tak pani za­bi­ła
Prze­wrot­ną w so­bie ko­bie­tę,
Tę nie­bez­piecz­ną pan­ter­kę,
Tę chy­trą, wiecz­ną he­ter­kę,
To głu­pie, fał­szy­we zwie­rzę,
Co z każ­dym bę­dzie się ta­rzać,
Roz­kła­dac, tu­lić, ob­na­żać,
Za wiersz czy pu­stą za­ba­wę,
Za parę poń­czoch czy sła­wę,
Na­wet - z mi­ło­ści - po­wiedz­my,
Lecz w ja­kiś spo­sób be­zec­ny,
Bo ob­li­czo­ny bez­wied­nie
W tak zwa­nej pod­świa­do­mo­ści
Na efekt cu­dzej za­zdro­ści
Oraz ko­rzy­ści po­wsze­dnie;
O, gdy­by pani umia­ła
Ko­cha­jąc naj­ide­al­niej
Nie są­dzić, że bez jej cia­ła
I "eks­klu­zyw­nej" sy­pial­ni
Był­bym stra­co­ny, zgu­bio­ny,
Cho­dził­bym błęd­ny, stra­pio­ny,
I, że prócz pani na świe­cie
Na żad­nej in­nej ko­bie­cie
Nie zna­la­zł­bym tyle szczę­ścia
I ta­kiej peł­ni po­się­ścia,
I ta­kiej upoj­nie - skwar­nej
Roz­ko­szy (dość po­pu­lar­nej),
I ze bez pani spoj­rze­nia
Nie ma już dla mnie na­tchnie­nia,
I że bez pani roz­kra­czeń
W szał wpad­nę cho­rych ma­ja­czeń!
Że bez przy­chyl­nych jej ge­stów
Za­pad­nę w ni­cość i próż­nię,
I od­tąd juz nie od­róż­nię
Cho­re­jów od ana­pe­stów;
Gdy­by się pani, po­wta­rzam,
Zmie­ni­ła nie­co w tym wzglę­dzie,
A ja bym się nie roz­ma­rzał
Przy sek­su­al­nym po­pę­dzie,
To sta­ła­by się z nas para
Ach, naj­szczę­śliw­sza w War­sza­wie!
Może się pani po­sta­ra?
Ja tak­że tro­chę się wpra­wię.

Lecz list się dłu­ży. A prze­to
Koń­czę. Na­dziei mam mało.
Bo cóż by z nas po­zo­sta­ło,
Gdy­bym ja nie był po­etą,
Nie dą­żył ku "ide­ałom",
A pani nie była ko­bie­tą
tak jed­no­li­tą i całą?

A zresz­tą... ma­łoż to bywa
Na świe­cie róż­nych wy­pad­ków?
Może się jed­nak zmie­ni­my?
Adieu, Ma­da­me. Bądź szczę­śli­wa,
Kie­dy się znów zo­ba­czy­my?
P.S.
Ukło­ny dla pięk­nych po­ślad­ków

[cambria1.2]

Mickiewicz Adam:

Komar, niewielkie licho, lecz bardzo czupurne.

Wyciągnąwszy różeczki i skrzydła poczwórne.

I żądełko krwi chciwe, latał ponad śpiącym

I „Krwi, krwi, krwi, [krwi!]” – wołał głosem bzykającym.

„Drżyj człowieku, wybiła ostatnia godzina,

Jestem Marat owadów, lotna gilotyna”.

Aż przebudził się człowiek, czatował po głosie

I za pierwszym ukłuciem pac, zabił [na] nosie.

Szedł z nieboszczykiem w okno, nie mógł znaleźć śladów

Tej lotnej gilotyny, Marata owadów,

Człowiek gniotąc go w palcach: „Nie budź śpiących, bracie,

Atomie terroryzm, owadów Maracie.

Kiedyś tak małe licho, nie rób tyle krzyku,

A kiedy chcesz ukąsić, kąsajże bez bzyku.

Jeśli ci krwi potrzeba, gdzie chcesz nos mi wtykaj.

Tylko, kiedyś tak mały, kąsaj, a nie bzykaj.